Κυριακή, 21 Ιουνίου 2009


Η καταστολή και διακίνηση
Ένα ανατροφοδοτούμενο σύστημα

Με τον όρο πολιτική των ναρκωτικών εννοώ την στρατηγική και τα μέσα τα οποία χρησιμοποιεί το διεθνές εμπορείο ναρκωτικών για να πλησιάσει τον χρήστη. Από την άλλη σαν απαγορευτική πολιτική ενάντια στα ναρκωτικά, εννοώ τα μέσα τα οποία θέτει η πολιτεία για εμποδίσει και να περιορίσει την διάδοση τους. Αυτές οι δύο πολιτικές είναι αντίθετες, και οργανώνουν την στρατηγική τους πάντα λαμβάνοντας υπ' όψιν η μία την άλλη.
Η Πολιτική διάδοσης των ναρκωτικών και η πολιτική κατά των ναρκωτικών έχουν πολλά κοινά πλοκάμια, το πολιτικό, το κοινωνικό, το οικονομικό, το οικογενειακό, το ψυχολογικό.
Η διακίνηση των ναρκωτικών και η απαγόρευσή τους σκέφτομαι ότι, είναι ένα ενιαίο σύστημα με βασικό αποδέχτη τον χρήστη. Με τον όρο σύστημα καθορίζουμε ένα σύνολο στοιχείων σε αλληλοεπίδραση και αλληλεξάρτηση μεταξύ τους. Δηλαδή, η προσπάθεια διακίνησης της ναρκωτικής ουσίας, δημιουργεί την ανάγκη μεγαλύτερης καταστολής της, και η μεγαλύτερη καταστολή, δημιουργεί καλύτερους τρόπους διακίνησης. Σημαίνει δηλαδή, ότι τα δύο μέρη είναι εμπλεκόμενα σε ένα τρόπο λειτουργίας όπου το ένα τροφοδοτεί την παρουσία του άλλου και αποτελούν τα κομμάτια ενός μηχανισμού, ο οποίος υφίσταται και λειτουργεί μόνο με την παρουσία και των δύο. Για να λειτουργήσει το ένα, .είναι αναγκαία η παρουσία του άλλου. . Δηλαδή η καταστολή και η διακίνηση, οι οποίες φαίνονται σαν να είναι αντίρροπες δυνάμεις, οι οποίες φαίνονται ότι έχουν λειτουργίες τελείως ξεχωριστές και ανεξάρτητες μεταξύ τους, αποτελούν τα μέρη ενός συνόλου, τα μέρη ενός συστήματος που το ένα μέρος τροφοδοτεί το άλλο και το αντίθετο.
Σε αυτή την περίπτωση αναρωτιόμαστε αν η απαγόρευση, που αποτελεί την επίσημη πολιτική της πολιτείας ενάντια στα ναρκωτικά, είναι μια λειτουργία, που σκοπό έχει τον περιορισμό τους, ή την διάδοσή τους. Διότι τα ναρκωτικά ζουν και ανασαίνουν μέσα στην παρανομία. Η Πολιτική των ναρκωτικών χρειάζεται την απαγόρευση, σαν στοιχείο διατήρησης της, διότι η άρση της απαγόρευσης θα άλλαζε τον λειτουργικό της ρόλο, και τον τρόπο παρουσίας της. Η διατήρησή της σε αυτή την κατάσταση εξαρτάται από την διατήρηση όλου του πλαισίου της απαγορευτικής κοινωνικής πολιτικής Έτσι από την μεριά της ναρκωτικών καταλαβαίνουμε ότι το υπάρχον σύστημα απαγόρευσης τα διατηρεί και τα ανανεώνει.. ¨
Ο Νορμ Σταμπερ, πρώην διευθυντής της αστυνομία στο Σιάτλ
μιλώντας για την επί σαράντα χρόνια καταπολέμηση των ναρκωτικών στις Η.Π.Α., λεει “ Έχουμε δαπανήσει 1 δισεκατομμύριο στο πόλεμο κατά των ναρκωτικών και τι έχουμε καταφέρει; Τα ναρκωτικά σήμερα είναι πιο προσιτά, πιο φθηνά, και πιο σκληρά. Πρόκειται για παταγώδη αποτυχία”
'Όπως στης Η.Π.Α έτσι και στην Ελλάδα, τα ναρκωτικά βρίσκονται παντού. Η εξάπλωσή τους σε οποιοδήποτε χώρο, σε κάθε πλατεία της Αθήνας και της επαρχίας είναι ένα δεδομένο. Καμιά πολιτική κατά των ναρκωτικών δεν μπορεί να τα περιορίσει, αλλά τείνουμε να σκεφτούμε ότι και αυτή η απαγορευτική πολιτική αποτελεί κομμάτι της διάδοσης τους.
Όταν λοιπόν μιλάμε για απαγόρευση, στην ουσία μιλάμε για διατήρηση, μιλάνε για συντήρηση του προβλήματος παρά για καταπολέμηση του.
Άρα στην ουσία όταν μιλάμε για συντήρηση της καταστολής μιλάμε για την συντήρηση της διακίνησης .
Μιλάμε για την συντήρηση και την ενίσχυση αυτών των κατασταλτικών μηχανισμών. Διότι τόσο η απαγόρευση όσο και η διακίνηση είναι και οι δύο κοινωνικοί μηχανισμοί καταστολής, οι οποίοι αποτελούν κομμάτια ενός συστήματος. Στην ουσία δεν στρέφονται ό ένας ενάντια στον άλλον, αλλά και οι δύο ενάντια στον χρήστη. Άρα ο χρήστης αποτελεί τον αποδέκτη του ανατροφοδοτούμενου συστήματος διακίνησης - καταστολής. Η παρουσία του χρήστη αποτελεί την υλική πραγματικότητα της διακίνησης και της καταστολής. Δηλαδή δια μέσω της ύπαρξης του μπορούν και εκφράζονται και οι δύο. Με αυτό τον τρόπο, δικαιολογήται η καταστολή αλλά και η διακίνηση.

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2009




Να κάνουμε
τους άλλους
να μας φοβούνται
.

Από την μια, η ανεργία, η φτώχεια, οι μισθοί πίνας, οι απολύσεις, το γενικό τσαλάκωμα των συνειδήσεων και από την άλλη, τα σκάνδαλα, οι βρωμιές, οι ατιμίες. Αυτή ακριβώς η κατάσταση είναι που κουβαλάει τον φασισμό. Όμως όλες αυτές οι καταστάσεις, ενώ νομίζεις ότι θα μπορούσαν να λειτουργήσουν σαν αφύπνιση της συνείδησης, αυτές φαίνεται ότι θολώνουν την συνείδηση.
Πρέπει να πούμε, πως όλες αυτές οι καταστάσεις, εκτός από την αγανάκτηση, η οποία είναι το συναίσθημα που αφυπνίζει την συνείδηση, κουβαλάνε και τον φόβο.
Ο φόβος είναι το στοιχείο που μας ενδιαφέρει και ενδιαφέρει και τους ειδήμονες. Διότι όλες οι παραπάνω καταστάσεις το μόνο που έρχονται να κάνουν, είναι να τονίσουν την αίσθηση της ανικανότητας, της ανεπάρκειας, της ασημαντότητας, της ανασφάλειας, της αδικίας, της απογοήτευσης, του πόνου, της κατάθλιψης και τέλος του φόβου μας..
Ο φόβος κοιμίζει την συνείδηση
Ο φόβος μας μικραίνει.
Όταν φοβόμαστε ψάχνουμε κάπου να κρυφτούμε, διότι νιώθουμε απροστάτευτοι
Ψάχνουμε κάποιον που παρουσιάζεται προστατευτικός, δυνατός, αποφασιστικός, ακόμα και αν αυτή η αποφασιστικότητα του, στρέφεται εναντίον μας,
Τον ψάχνουμε για να καλύψει τον φόβο μας, την ανασφάλεια μας.
Ταυτιζόμαστε μαζί του χωρίς να καταλαβαίνουμε καλά, καλά τι αντιπροσωπεύει.
Ταυτιζόμαστε διότι μέσα από την ψευδό- συλλογικότητα νιώθουμε ότι ανήκουμε σε ένα χώρο, που εκπέμπει δύναμη, αποφασιστικότητα, ισχύ, κάτι που μας λείπει..
Στην ουσία όμως με αυτό που ταυτιζόμαστε είναι η σκηνική του παρουσία, η δυναμική του εικόνα. Ταυτιζόμαστε με το “φαίνεστε” του πολιτικού αρχηγού και όχι με την ουσία που είναι το “είναι”, που είναι οι προθέσεις του.
Όλοι Ξέρουν ότι η βία είναι πάντα καμουφλαρισμένη, κρυμμένη, όμορφα σερβιρισμένη. Δεν ήταν τυχαίο ότι ο κ. Πολιτικός μας, πήγε στο εκλογικό του κέντρο κρατώντας ένα κοριτσάκι στην αγκαλιά. Πήγε καμουφλαρισμένος από την αθωότητα του παιδιού, την οποία ιδιοποιήται και την κάνει δικιά του αθωότητα. Και ασφαλώς δεν είναι ο μόνος.
Τα παιδιά ήταν πάντα το μέσο, για τους πολιτικούς, που θέλαν να γίνουν ηγέτες. στην προσπάθειά τους, να δώσουν μια άλλη εικόνα, να κοροϊδέψουν, να αποπροσανατολίσουν το λαό από τους σκοπούς τους.
Στο “φαίνεστε”, λοιπόν, παρουσιάζεται η κατανόηση, η αγάπη, η αλληλεγγύη, η δικαιοσύνη, η αγανάκτηση. Κάτω από την δίκαιη αγανάκτηση κρύβεται, το “είναι” γεμάτο από φοβικά σύνδρομα, γεμάτο από μίσος, και δίψα για ανεξέλεγκτη εξουσία.
Αυτή η δίψα της εξουσίας είναι το πρώτο και το τελευταίο που αποζητά ο φοβισμένος για να ξεφύγει από τον φόβο του.
Φοβόμαστε, αλλά είμαστε μαζί του διότι μας δείχνει το μόνο τρόπο για να αποφύγουμε τον φόβο.
Να κάνουμε τους άλλους να μας φοβούνται.
Μη λοιπόν, μας φαίνεται περίεργο που τα κόμματα που διάλεξαν να διαχειριστούν τον φόβο, με την βία, βγαίνουν κερδισμένα σε όλη την Ευρώπη. Αυτό που πρέπει να σκεφτούμε την επόμενη φορά είναι η διαχείριση του φόβου διότι αυτός είναι ο διαμορφωτής της συνείδησης.