Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009




Το ξύλο μειώνει το δείκτη ευφυΐας των παιδιών
27 Σεπτεμβρίου 2009,

Ένα χτύπημα στην παλάμη η στα μαλακά μόρια του παιδιού, δεν είναι και τόσο αθώο όσο νομίζουμε. Κι αυτό γιατί, όπως επισημαίνει ο Αυστραλός κοινωνιολόγος Μάρι Στράους ενδέχεται να προκαλέσει, πέρα από κλάματα, μείωση του δείκτη ευφυΐας.
Αναλύοντας τα στοιχεία που συνέλεξε από ένα δείγμα 800 παιδιών, ηλικίας από 2 έως 4 ετών, ο Στράους συμπέρανε τα παιδιά που δέχονταν χτυπήματα από τους γονείς τους, είχαν δείκτη ευφυΐας πέντε βαθμούς χαμηλότερο από εκείνα που δεν υποβαλλόταν σ\' αυτήν την μέθοδο επιβολής …πειθαρχίας.
Στα παιδιά ηλικίας από 5 έως 9 ετών, που πήραν μέρος στην έρευνα, ο Αυστραλός κοινωνιολόγος διαπίστωσε ότι ο ξυλοδαρμός μείωνε το IQ τους κατά 2,8 βαθμούς.
Παράλληλα η ψυχολόγος δρ. Τζούντιθ Κέννεντι, από το Σίδνεϊ, υποστηρίζει ότι το συχνό ξύλο έχει σοβαρά αποτελέσματα στην εξυπνάδα, αλλά και στο χαρακτήρα των παιδιών.
Star.gr

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009



Αποδοχή!!

Απόρριψη 7


Παιδαγωγικό μανιφέστο που μόνο ένας λογοτέχνης θα μπορούσε να το γράψει

Ένα Ποίημα
Για Τους Φίλους

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις,
για όλα τα προβλήµατα της ζωής,
ούτε έχω απαντήσεις
στις αµφιβολίες ή τους φόβους σου,
αλλά µπορώ να σε ακούσω
και να τα µοιραστώ µαζί σου.

Δεν µπορώ ν' αλλάξω
το παρελθόν σου ούτε το µέλλον σου.
Αλλά όταν µε χρειάζεσαι
θα 'µαι δίπλα σου.

Δεν µπορώ ν' αποτρέψω
να µη σκοντάψεις.
Μόνο µπορώ να σου προσφέρω το χέρι µου,
για να κρατηθείς
και να µη πέσεις.

Οι χαρές σου.
Οι θρίαµβοί σου
κι οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικά µου.
Αλλά χαίροµαι ειλικρινά
να σε βλέπω ευτυχισµένο.

Δεν κρίνω τις αποφάσεις
που παίρνεις στη ζωή.
Περιορίζοµαι στο να σε στηρίζω,
να σε παροτρύνω
και να σε βοηθώ όταν µου το ζητάς.

Δεν µπορώ να σου χαράζω όρια
που µέσα τους οφείλεις να κινείσαι,
αλλά σου προσφέρω αυτό το χώρο,
τον απαραίτητο για ν’' αναπτυχθείς.

Δεν µπορώ να αποτρέψω τον πόνο σου
όταν κάποια λύπη σου σχίζει την καρδιά,
αλλά µπορώ να κλάψω µαζί σου
και να µαζέψω τα κοµµάτια,
για να τη φτιάξω από την αρχή.

Δεν µπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος θα όφειλες να είσαι.
Μονάχα µπορώ να σ' αγαπώ όπως είσαι
και να 'µαι φίλος σου.

Αυτές τις ηµέρες σκέφτηκα
τους φίλους και τις φίλες µου.
Δεν ήσουν ψηλά ούτε χαµηλά ούτε στη µέση.
Δεν ήσουν στην αρχή
ούτε στο τέλος της λίστας.
Δεν ήσουν το νούµερο ένα
ούτε το τελικό,
ούτε διεκδικώ να 'µαι πρώτος,
δεύτερος ή ο τρίτος στη δική σου.

Φτάνει που µε θες για φίλο.
Ευχαριστώ που 'µαι αυτό.
Luis Jorge Borges





Ψυχιατρεία 4


Τον Απρίλιο του 2008 το Παρατηρητήριο για τα Δικαιώματα στο Χώρο της Ψυχικής Υγείας ανέλαβε δράση, μεταφέροντας τις καταγγελίες πολυάριθμων ανθρώπων που είχαν απευθυνθεί \επώνυμα σ’ αυτό, καταγγέλλοντας – καταρχήν στην αρμόδια επιτροπή του Υπουργείου Υγείας – απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης και «θεραπείας» σε τρεις γνωστές ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές της Βόρειας Ελλάδας και ζητώντας άμεση και διεξοδική αυτοψία στους καταγγελλόμενους χώρους,. Πρόκειται συγκεκριμένα για τις κλινικές της Θεσσαλονίκης Άγιος Γεώργιος στο Πανόραμα και Αγία Μαρίνα στην Περαία και την κλινική Σπινάρη στην Κοζάνη.
Οι καταγγελίες των ανθρώπων που απευθύνθηκαν στο Παρατηρητήριο αφορούσαν σε:

Ø παντελή έλλειψη προαυλισμού και λήψης κανονικών αδειών εξόδου των νοσηλευομένων στον Άγιο Γεώργιο και την Αγία Μαρίνα επί ολόκληρα χρόνια,


Ø άτυπες (παράνομες) κρατήσεις νοσηλευομένων εν είδει ακούσιου εγκλεισμού χωρίς εισαγγελική παρέμβαση και στις τρεις κλινικές,
Ø παράνομη άρνηση των κλινικών να δώσουν εξιτήριο σε εκούσιες νοσηλείες, αγνοώντας τα ανθρώπινα δικαιώματα των νοσηλευομένων και διασπείροντας ψευδείς πληροφορίες σε συγγενείς με σκοπό τον πειθαναγκασμό,

Ø υπερβολική χρήση ηλεκτροσόκ και φυσικής καθήλωσης (δέσιμο) και για καθαρά πειθαρχικούς λόγους (π.χ. ανυπακοή σε κανόνες της κλινικής ή «ενοχλητική» συμπεριφορά),

Ø αυστηρό περιορισμό των προσώπων του επισκεπτηρίου από το διευθυντή των κλινικών κατά απολύτως αυθαίρετο τρόπο, παρά την επιθυμία νοσηλευομένων να τα συναντήσουν

Ø απειλές εκ μέρους του διευθυντή της κλινικής Άγιος Γεώργιος προς φιλικό πρόσωπο νοσηλευομένου ότι θα απαγορευτεί οριστικά η επαφή μαζί του, αν ασκήσει ξανά κριτική προς την κλινική του

Ø άκριτη φαρμακευτική αγωγή υψηλών δόσεων

Ø συστηματική απόκρυψη και διασπορά ψευδών πληροφοριών στους νοσηλευοόμενους σε σχέση με τα δικαιώματά τους.


Η αυτοψία της αρμόδιας επιτροπής του Υπουργείου Υγείας έλαβε χώρα στις κλινικές Άγιος Γεώργιος και Αγία Μαρίνα το Νοέμβριο του 2008, αφού ειδοποιήθηκαν οι (αυτό το γνωρίζουμε ή το υποψιαζόμαστε;μου το είπε εμένα προσωπικά)των κλινικών (ενώ η κλινική «Σπινάρη» στην Κοζάνη δεν ελέγχθηκε για λόγους που δεν αναφέρθηκαν). Το αποτέλεσμα ήταν οι κλινικές να βρίσκονται σε ωραιοποιημένη κατάσταση, μέχρις του σημείου να βρίσκονται αναρτημένα κείμενα με τα δικαιώματα των ασθενών (!!!) σ’ αυτές, όπως ορίζει ο νόμος. Η Έκθεση της Επιτροπής στάλθηκε στο Παρατηρητήριο την Άνοιξη του 2009. Σ’ αυτήν επιβεβαιώνονται έμμεσα ή άμεσα τα περισσότερα από τα σημεία της καταγγελίας και συνιστώνται στους κλινικάρχες βελτιωτικά μέτρα, χωρίς ωστόσο δεσμευτικό χαρακτήρα, δηλαδή δεν αναφέρονται περαιτέρω συνέπειες, αν κάτι τέτοιο δε συμβεί.
Περίπου ένα μήνα μετά την αυτοψία οι συνθήκες στις κλινικές ήταν ακριβώς οι ίδιες με πριν. Κανένα βελτιωτικό μέτρο δεν προωθήθηκε στην πράξη και βεβαίως τα τρίπτυχα με τα δικαιώματα των ασθενών εξαφανίστηκαν από τα «εμφανή μέρη των κλινικών». Οι ασθενείς του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Μαρίνας συνεχίζουν να μην προαυλίζονται, πολλοί απ’ αυτούς εξακολουθούν να κρατούνται παράνομα παρά τη θέλησή τους στις κλινικές σε συνθήκες απαράδεκτης βίας και καταπάτησης δικαιωμάτων, και οι συγγενείς τους παραμένουν σε άγνοια σε σχέση με το νόμο και τις παρανομίες που διαπράττονται σ’ αυτές.
Το Παρατηρητήριο απευθύνεται με νέα του έκθεση στο Υπουργείο, περιγράφοντας αυτή τη συνθήκη και προετοιμάζει περαιτέρω παρεμβάσεις με στόχο την προστασία των δικαιωμάτων των ανθρώπων που ζουν σ’ αυτούς τους χώρους, ενώ δεν υπάρχουν δημόσια θεραπευτήρια με υποδομή και άποψη για την ουσιαστική βοήθειά τους.
Αν επιθυμείτε, μπορείτε να υποστηρίξετε ως πολίτης την προσπάθεια αυτή, υπογράφοντας στο παρακάτω χαρτί ή στέλνοντας ηλεκτρονικά τη θέση σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση του Παρατηρητηρίου paratiritiriopsy@yahoo.com. Στην ίδια ηλεκτρονική διεύθυνση μπορείτε να απευθύνετε διευκρινιστικές ή άλλες ερωτήσεις ή σχόλια σε σχέση με τη συγκεκριμένη δράση.
ΔΗΛΩΣΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Υποστηρίζω το Παρατηρητήριο για τα Δικαιώματα στο Χώρο της Ψυχικής Υγείας στην περαιτέρω προώθηση του θέματος της προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων των νοσηλευόμενων στις κλινικές Άγιος Γεώργιος στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης, Αγία Μαρίνα στην Περαία Θεσσαλονίκης και Σπινάρη στην Κοζάνη, με κάθε νόμιμο μέσο.
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΟΝΟΜΑ –ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΙΔΙΟΤΗΤΑ
Αναρτήθηκε από παρατηρητήριο





ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ: Τριτοκοσμικά φαινόμενα στην Κέρκυρα




Ψυχιατρεία 3



Κατάλυση Δημοκρατίας – ακούσιος εγκλεισμός ατόμου μειωμένου καταλογισμού σε ψυχιατρική κλινική – απαγωγή – βασανισμοί και κακοποιήσεις κατ΄ εξακολούθηση, τραγελαφική «αντιμετώπιση» και ολιγωρία από μέρους της Πολιτείας


Με κάθε επιφύλαξη του ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΣΧΈΣΕΙΣ. το παρόν κείμενο αναδημοσιεύεται ώς έχει...


Αγαπητοί φίλοι,
Έχουν περάσει σχεδόν ΟΧΤΩ (8) μήνες αφ΄ ότου ως ενεργός πολίτης και ως δημοσιογράφος, κατήγγειλα επίσημα και επώνυμα προς Υπουργεία και αρμόδιες Υπηρεσίες, (Γενική Γραμματεία Πρόνοιας, Δ/νση Ψυχικής Υγείας, Επιθεωρητές Υπουργείου Υγείας, Αρχηγείο Αστυνομίας), προς τα εδώ Πολιτικά Γραφεία τ. Υπουργού Δικαιοσύνης και Βουλευτών, καθώς και προς Ελεγκτικούς Μηχανισμούς της Κέρκυρας, ότι

ΕΠΙΟΡΚΟΙ και ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΙ Δημόσιοι Λειτουργοί της Πρόνοιας – Ν.Α. Κέρκυρας μεταξύ άλλων τερατουργημάτων καταπατώντας την Οικουμενική Διακήρυξη Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το Άρθρο 5 του Συντάγματος, τους Νόμους του Κράτους και ξεπερνώντας κάθε ηθικό φραγμό,*

Αφού εξευτέλισαν ονομαστικά κερκυραϊκές οικογένειες παραβιάζοντας ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα,*

Αφού ταλαιπώρησαν ψυχικά και σωματικά ένα δύστυχο άνθρωπο μειωμένου καταλογισμού, στερώντας του ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΑ (τα οποία εισέπρατταν για λογαριασμό του) επί τριετία και αφήνοντάς τον στο έλεος του Θεού «να συμβιώνει με κατσαρίδες και ποντίκια σε τρώγλες» όπως τονίζει ο ίδιος σε μήνυσή του,*

Αφού τον ΑΡΠΑΞΑΝ εν ψυχρώ προ των έκπληκτων αυτοπτών μαρτύρων και τον «περιόρισαν» επί μέρες σε ένα ξύλινο πάγκο στην Ασφάλεια και αφού του στέρησαν κάθε συνταγματικό του δικαίωμα, (επιθυμία για διαμονή της αρεσκείας του, για επιλογή δικηγόρου κ.ά.), στη συνέχεια, αν και είχαν στην κατοχή τους διαγνώσεις δημοσίων και ιδιωτικών ψυχιάτρων ότι ήταν ΨΥΧΙΚΑ ΥΓΙΗΣ,

και αφού το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Κέρκυρας αρνήθηκε να τον κρατήσει, όταν προσπάθησαν να τον εγκλείσουν εκεί, Τον «ΜΑΝΤΡΩΣΑΝ» στην ψυχιατρική κλινική «ΑΡΓΩ» του Περάματος Κέρκυρας, δημιουργώντας ταυτόχρονα «συνθήκες «ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΑΣ» μη αφήνοντάς τον να έρθει σε επικοινωνία με κανένα, για να επακολουθήσει ΑΠΑΓΩΓΗ εν γνώσει τους, και να αποδειχθεί λίγο αργότερα ότι η εν λόγω κλινική ήταν «κολαστήριο ψυχών και σωμάτων» όπως θα διαπιστώσετε από μικρά ενδεικτικά αποσπάσματα που επισυνάπτω.

Αλλά και πάλι η Πρόνοια δεν απαίτησε να της επιστραφεί ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ (έτσι ονομάζεται ο δύστυχος), που τυχαίνει να είναι και πλούσιος (όπως τόνισε σε πρωτοσέλιδο δημοσίευμα η «ESPRESSO»), γιατί, προφανώς η συμφωνία με τους συνενόχους της κλινικής θα ήταν τελεσίδικη…

Το άκρον άωτον της αδιαφορίας της Πολιτείας, ήταν το ότι κανένας, ΚΑ-ΝΕ –ΝΑΣ επαναλαμβάνω, δεν ενδιαφέρθηκε να ζητήσει έστω και μια τυπική Ε..Δ.Ε. Οι πάντες στην Κέρκυρα (Βουλευτές, Περιφέρεια, Νομαρχία, μέλη Νομαρχιακού Συμβουλίου, Αστυνομία, Νομαρχιακές Επιτροπές οι οποίες συνεχώς «κόπτονται» και για το… «Κράτος Δικαίου» και άλλοι θεσμικοί ή μη, ΣΥΓΚΑΛΥΨΑΝ δια της σιωπής τους και της αδιαφορίας τους αυτά τα έκτροπα και μόνο κάποια Υπηρεσία του Υπουργείου Εσωτερικών ζήτησε εξηγήσεις από την Πρόνοια, οι οποίες φυσικά δεν δόθηκαν ποτέ επί της ουσίας και η υπόθεση… μάλλον περατώθηκε.

Η εξωφρενική αιτιολογία της Πρόνοιας ότι δήθεν διέταξε τον εγκλεισμό του η Εισαγγελία δεν ευσταθεί γιατί όλοι γνωρίζουν ότι τέτοιο δικαίωμα δεν έχει ούτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Εξ άλλου, παραθέτω και σχετικό απόσπασμα της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ» που αφορούσε ακούσιο εγκλεισμό στα Τρίκαλα:

«Ο ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ Τρικάλων διέταξε εγκλεισμό 36χρονου, ύστερα από καταγγελία γειτόνων Στο ψυχιατρείο με χουντικό νόμο Της ΑΡΓΥΡΩΣ Κ. ΜΩΡΟΥ...Ξέθαψε χουντικό νόμο και τον αναδιατύπωσε για να διατάξει τον ακούσιο εγκλεισμό 36χρονου σε ψυχιατρική κλινική, ύστερα από καταγγελία των γειτόνων του για «αντικοινωνική συμπεριφορά».

Αυτονόητο είναι δε, ότι η κλινική «ΑΡΓΩ» της Κέρκυρας που δέχθηκε να κλείσει σε τέσσερις τοίχους ΠΑΡΑΝΟΜΑ έναν ανύποπτο άνθρωπο, και να τον ρίξει «βορρά» κι αυτόν στα νύχια βασανιστών, θα είχε σίγουρα τον σκοπό της. Γι΄ αυτό, σας παρακαλώ θερμά για τις ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ πριν επιστρέψουν (αν επιστρέψουν) στην κερκυραϊκή κοινωνία έναν «άνθρωπο – φυτό».

Kαταγγελία απο email..listonplace
ΒΑΣ. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ Δημοσιογράφος
Τηλ. & FAX 26630.22348ΚΕΡΚΥΡΑ

Ακριβής Αναδημοσίευση από :

http://listonplace.blogspot.com/2009/10/blog-post_8457.htmlΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...

Της Μαρίας ΓΡΑΝΔΙΚΗ

Ψυχιατρεία 2


Θα ήθελα να καταθέσω τη δική μου εμπειρία γύρω από το θέμα της αποασυλοποίησης και για τον σκοπό αυτό θα εκθέσω μέρος της προσωπικής μου ιστορίας.
Όταν ήμουν ενάμισι χρόνων η μητέρα μου αρρώστησε και μπήκε στο ψυχιατρικό νοσοκομείο για να νοσηλευτεί, αλλά έκτοτε δεν ξαναγύρισε στο σπίτι. Δεν μπορώ να σας πω από τι έπασχε, κανείς δε μπόρεσε ποτέ να μου πει και δεν μπορώ να σας πω με ποιο τρόπο προσπάθησαν να τη θεραπεύσουν, αλλά ούτε και αν προσπάθησαν για κάτι τέτοιο.
Στην ευρύτερη οικογένεια δεν αναφέρονταν ποτέ στο όνομα της μητέρας μου και ήταν σα να μην υπήρχε. Η ντροπή για την εξέλιξη αυτή ήταν τόση, που όλοι παρίσταναν πως δεν συνέβη ποτέ στην οικογένειά τους αυτό το τρομερό, να έχουν άρρωστο με ψυχική ασθένεια. Όσο για μένα, μεγάλωσα με τον πατέρα μου, ο οποίος πάλευε μόνος του για να κάνει το καλύτερο που μπορούσε χωρίς καμιά κρατική παρέμβαση. Δυστυχώς, όμως, όταν έφτασα να γίνω 11 χρονών ο πατέρας μου, αφού είχε αρρωστήσει από σωματική ασθένεια, πέθανε. Κατόπιν, εγώ πήρα τον δρόμο των ιδρυμάτων για ορφανά παιδιά και συγκεκριμένα της Βασιλικής Πρόνοιας.
Εξευτελισμός
Η μητέρα μου εξακολουθούσε να είναι ξεχασμένη από όλους, συγγενείς και γνωστούς, μέχρι που αποφάσισα στα 17 μου χρόνια να την αναζητήσω και αφού βγήκα από το ίδρυμα προσπάθησα να τη βρω. Δεν ήταν εύκολο να εντοπίσω τα ίχνη της, γιατί είχε μετακινηθεί σε πολλά νοσοκομεία όλα αυτά τα χρόνια. Ύστερα από πολλούς κόπους τη βρήκα στο ψυχιατρικό νοσοκομείο της Πέτρας Ολύμπου. Εκεί βρήκα άθλιες καταστάσεις. Όταν πήγα, είδα ανθρώπους να γυρίζουν γυμνοί έξω στις αυλές. Έμοιαζαν με άγρια θηρία που μόλις είχαν κατέβει από τα βουνά του Ολύμπου, χωρίς κανείς να νοιάζεται αν ζουν ή αν πέθαναν.
Αντικρίζοντας αυτές τις εικόνες έπαθα δυνατό σοκ, φοβήθηκα, τρόμαξα πολύ και απογοητεύτηκα. Περίμενα να συναντήσω τη μητέρα μου άρρωστη, όμως αυτό που συνάντησα ήταν πέρα για πέρα σοκαριστικό. Δεν ήταν η ψυχική αρρώστια, αλλά οι εξευτελιστικές και ταπεινωτικές συνθήκες που έκαναν αυτούς τους ανθρώπους να μοιάζουν με ζώα που ζουν σε κλουβιά πίσω από μεγάλα και ψηλά κάγκελα. Έψαξα εκεί μέσα να βρω τη μητέρα μου και τη βρήκα κι αυτήν σε άθλια κατάσταση.
Ήταν χαμένη στον κόσμο της, φάνηκε να μην της είχε μιλήσει για χρόνια άνθρωπος και να μην είχε μιλήσει κι αυτή. Η πρώτη προσέγγιση μαζί της ήταν πραγματικά πολύ δύσκολη. Από τότε άρχισα έναν αγώνα, προκειμένου να φέρω τη μητέρα μου σε ένα ψυχιατρικό νοσοκομείο στην Αθήνα, όπου και διέμενα, για να είναι κοντά μου και να της προσφέρω ό,τι μπορώ. Κατάφερα, λοιπόν, να τη φέρω στο Δρομοκαΐτειο, όπου και εκεί έβλεπα άσχημα πράγματα για όλους τους αρρώστους, άνθρωποι ερείπια να γυρίζουν στο προαύλιο σα ζωντανοί νεκροί και πολλά άλλα στα οποία δε θα ήθελα να αναφερθώ. Το μόνο θετικό ήταν ότι ήμουν πλέον κοντά στη μητέρα μου και έτσι είχαμε πιο άμεση επαφή.
Η αποασυλοποίηση
Μια μέρα χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν ο κοινωνικός λειτουργός Δημήτρης Γαζής, ο οποίος μου ζήτησε να συναντηθούμε για να μιλήσουμε για τη μητέρα μου, όπως και έγινε. Μου μίλησε για το πρόγραμμα αποασυλοποίησης και μου ζήτησε να βοηθήσουμε τη μητέρα μου για να αλλάξει τόπο διαμονής και να μεταφερθεί σε ένα οικοτροφείο με καλύτερες συνθήκες. Συνεργαστήκαμε πάρα πολύ με τον Δημήτρη Γαζή και τη Μαρία Βαβίτσα, προκειμένου να διευκολυνθεί η μετακίνηση και η προσαρμογή της μητέρας μου στο καινούργιο περιβάλλον.
Το 2000 ήταν η χρονιά που η μητέρα μου εγκαταστάθηκε στο οικοτροφείο "Άκρη της πόλης" στην Πεντέλη. Αυτό που συνάντησα εκεί ήταν μια εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση στη μητέρα μου και σε όλους τους ενοίκους από όλο το προσωπικό. Οι ασθενείς έμοιαζαν πια με ανθρώπους, ζούσαν μέσα στην κοινωνία, είχαν τις εξόδους τους, ζούσαν σε ένα σπίτι με ανέσεις, με φροντίδα και, πάνω από όλα, είχαν αγάπη. Κάθε φορά που πήγαινα στο οικοτροφείο, ένιωθα ότι μπαίνω σε ένα οικείο περιβάλλον, όλοι οι ασθενείς μετά λίγο καιρό είχαν τεράστια διαφορά από την αρχική τους κατάσταση. Ήταν καθαροί, είχαν χαρούμενη διάθεση, έγιναν πιο ομιλητικοί και πιο ανοιχτοί προς τον κόσμο. Αυτές τις διαφορές τους τις έζησα από πολύ κοντά γιατί γνώρισα αυτούς τους ανθρώπους από την πρώτη τους μέρα στο οικοτροφείο και οι επισκέψεις μου ήταν συχνές. Έτσι παρακολούθησα βήμα βήμα τις αλλαγές τους. Αυτή η θετική έκβαση οφείλεται στο προσωπικό που βρίσκεται όλο το 24ωρο κοντά στους ενοίκους φροντίζοντάς τους και ικανοποιώντας τις πολλαπλές τους ανάγκες. Τότε όλοι οι εργαζόμενοι δούλευαν με μεγάλη όρεξη και όραμα, πιστεύοντας ότι συμβάλλουν για να προσφέρουν τη δυνατότητα στους ενοίκους τους να ζήσουν μια αξιοπρεπή ζωή που ποτέ τους δεν είχαν ώς τότε μέσα στα άσυλα. Εγώ έως τότε δούλευα σε δημόσιο νοσοκομείο, και ζώντας από κοντά την προσπάθεια των εργαζομένων στις δομές αποασυλοποίησης να δημιουργήσουν καλύτερες συνθήκες στους ενοίκους τους, θέλησα να εργαστώ κι εγώ γι' αυτόν τον σκοπό. Πίστευα ότι η εργασία σε αυτόν τον τομέα ήταν έργο ζωής και έχοντας ζήσει από κοντά το πρόβλημα της μητέρας μου και την πορεία της στη δομή αποασυλοποίησης είχα έντονη την ελπίδα πως είναι εφικτή μια αληθινά αξιοπρεπής ζωή για τους ανθρώπους με ψυχική ασθένεια. Έτσι, ξεκίνησα, λοιπόν, να εργάζομαι κι εγώ μέσα σε μια αντίστοιχη δομή, σε ένα άλλο οικοτροφείο. Στο ξεκίνημα του δικού μας οικοτροφείου ήμουν ενθουσιασμένη, όπως και όλοι οι συνάδελφοί μου και δίναμε στην κυριολεξία τα πάντα. Αργότερα, όμως, άρχισα να συμπεραίνω ότι όλη αυτή η καλή αρχική εικόνα δεν παρέμεινε. Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως εγώ και οι άλλοι εργαζόμενοι φανταζόμασταν και επιθυμούσαμε. Οι αρμόδιοι ήταν απόντες από τις ανάγκες των ενοίκων και των εργαζομένων. Τα κονδύλια για τους σκοπούς της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης μειώθηκαν δραματικά και οι εργαζόμενοι, εξουθενωμένοι ψυχικά και σωματικά, πάλευαν να βγάλουν μόνοι τους εις πέρας την ψυχιατρική μεταρρύθμιση.
Η υποχρηματοδότηση
Σήμερα εξακολουθούν οι εργαζόμενοι να μένουν απλήρωτοι για μήνες και η φροντίδα προς τους ενοίκους μειώνεται, είτε γιατί το προσωπικό αλλάζει συνεχώς λόγω της κόπωσης από την οικονομική εξαθλίωση είτε γιατί το προσωπικό μειώνεται και η αναλογία εργαζομένων - ενοίκων δεν είναι η προβλεπόμενη, οπότε και οι εναπομείναντες εργαζόμενοι επιβαρύνονται με περισσότερες ευθύνες και επιπρόσθετα καθήκοντα. Πλέον, αισθάνομαι την ίδια απογοήτευση και απελπισία που είχα αισθανθεί όταν είχα συναντήσει τη μητέρα μου στο ψυχιατρικό νοσοκομείο της Πέτρας Ολύμπου. Η μόνη ελπίδα που μου απομένει είναι να παλέψουμε όλοι οι εργαζόμενοι για να διεκδικήσουμε την πραγματική συνέχιση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης, μέσω συντονισμένης συνδικαλιστικής δράσης. Εμείς που πιστέψαμε και πιστεύουμε σε αυτήν την προσπάθεια μαζί με τους ασθενείς και τις οικογένειές τους αλλά και την ευρύτερη κοινότητα οφείλουμε να διεκδικήσουμε τους όρους αυτούς που θα εξασφαλίζουν ποιότητα ζωής στους ψυχικά ασθενείς, ανθρώπινες συνθήκες εργασίας στους εργαζόμενους, έλεγχο στη διαχείριση του προγράμματος για την ψυχιατρική μεταρρύθμιση. Δεν έχουμε άλλη διέξοδο, κι αυτό είναι πια σαφές σε πολλούς από εμάς, δεν μας έχουν αφήσει καμία ελπίδα, γι' αυτό πρέπει να την καλλιεργήσουμε εμείς, χωρίς μιζέρια, χωρίς παραίτηση, χωρίς παθητικότητα. Εμείς που και ευαισθησία έχουμε και εμπειρία διαθέτουμε μπορούμε να επιβάλλουμε τους όρους μας κι όχι να υπομείνουμε τους όρους αυτών που πολύ μακριά βρίσκονται από τις πραγματικές ανάγκες όλων μας.
* Η Μ. Γρανδίκη είναι εργαζόμενη σε οικοτροφείο αποασυλοποίησης ψυχικώς πασχόντων.





Σκληρή κριτική του BBC
για τις ψυχιατρικές κλινικές
στην Ελλάδα

Ψυχιατρεία 1

Ιούλιος 2009

Του ανταποκριτή μας στο Λονδίνο, Θανάση Γκαβού
Ρεπορτάζ του ραδιοφωνικού BBC από την Αθήνα ερευνά τις συνθήκες εγκλεισμού των ασθενών στις ψυχιατρικές κλινικές, είκοσι χρόνια μετά το σκάνδαλο με τις συνθήκες που επικρατούσαν στη Λέρο.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, αν και αυτές τις δύο δεκαετίες έγιναν βήματα βελτίωσης των συνθηκών στις κλινικές αυτές, μία επίσκεψη στο Δρομοκαΐτειο Ίδρυμα αποδεικνύει ότι «σε ορισμένους τομείς του συστήματος λίγα πράγματα έχουν αλλάξει». Η δημοσιογράφος περιγράφει εικόνες ασθενών δεμένων στα κρεβάτια τους με δερμάτινα λουριά και κουβάδες που χρησιμοποιούνται ως αυτοσχέδιες λεκάνες αποχωρητηρίων. Τονίζει την έλλειψη επαρκούς νοσηλευτικού προσωπικού και σημειώνει ότι εξωτερικά το κτίριο μοιάζει εγκαταλειμμένο, με τοίχους που καταρρέουν και σπασμένα πατζούρια που κρέμονται από τα παράθυρα.
Σε δηλώσεις του ο αρμόδιος κοινοτικός επίτροπος, Βλάντιμιρ Σπίντλα σημειώνει ότι οι μεταρρυθμίσεις συνεχίζονται, αλλά χαρακτηρίζει απαράδεκτη την πρακτική περιορισμού των ασθενών στις κλίνες τους, εκφράζοντας τη λύπη του που κάτι τέτοιο συμβαίνει σε χώρα μέλος της Ε.Ε.
Το BBC σημειώνει πως η Ε.Ε. απειλεί ότι εάν δεν προωθηθούν αλλαγές μέσα στον επόμενο μήνα τότε θα διακόψει την παροχή οικονομικής βοήθειας για κοινωνικά έργα προς την Ελλάδα.
Το ρεπορτάζ αναφέρεται και στο εκ διαμέτρου αντίθετο παράδειγμα ενός ψυχιατρικού ξενώνα, όπου οι ασθενείς τυγχάνουν πρότυπης μεταχείρισης.
http://www.kathimerini.gr/



Η online δικτύωση αλλάζει τον εγκέφαλο σε χρόνο ρεκόρ. Μια νέα επιστημονική έρευνα έδειξε ότι σε ενήλικες χωρίς εμπειρία στο Ίντερνετ αρκεί μόλις μια εβδομάδα στο διαδίκτυο για να παρατηρηθούν ευεργετικές αλλαγές στις εγκεφαλικές λειτουργίες τους.
Η μελέτη, μεταξύ άλλων, δείχνει ότι η χρήση του Ίντερνετ μπορεί να ενεργοποιήσει την εγκεφαλική δραστηριότητα και δυνητικά να βελτιώσει τις γνωσιακές λειτουργίες των ενηλίκων.
Καθώς ο εγκέφαλος «γερνάει», υφίσταται διάφορες δομικές και λειτουργικές αλλαγές, όπως ατροφία, βαθμιαία αποσύνθεση και μείωση στην κυτταρική (νευρωνική) δραστηριότητα.
Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, τα νοητικά ερεθίσματα που παρέχει το Ίντερνετ, επιδρούν θετικά στην αποτελεσματικότητα των εγκεφαλικών λειτουργιών και μεταβάλλουν τον τρόπο που ο εγκέφαλος κωδικοποιεί τις νέες πληροφορίες.
Η έρευνα, που έγινε σε υγιείς εθελοντές ηλικίας 55 – 78 ετών από ερευνητές του Ινστιτούτου Νευροεπιστήμης και Ανθρώπινης Συμπεριφοράς του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Λος Άντζελες (UCLA), υπό τον καθηγητή ψυχιατρικής Γκάρι Σμολ και την ερευνήτρια Τίνα Μούντι, διαπίστωσε ότι ακόμα και ηλικιωμένοι άνθρωποι με ελάχιστη ή μηδαμινή εμπειρία στο διαδίκτυο, όταν κάνουν αναζητήσεις στο Ίντερνετ, ακόμα και για σύντομο χρονικό διάστημα, μπορούν να μεταβάλλουν τα πρότυπα της εγκεφαλικής δραστηριότητάς τους και να βελτιώσουν τις λειτουργίες του μυαλού τους.
Ο έλεγχος του εγκεφάλου των εθελοντών, την ώρα που έκαναν αναζητήσεις στο Ίντερνετ, έγινε με τη γνωστή τεχνική της λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας (fMRI), η οποία κατέγραφε και τις παραμικρές μεταβολές στα νευρωνικά κυκλώματα, μετρώντας τις αυξομειώσεις στο επίπεδο του αίματος στον εγκέφαλο. Η παρακολούθηση του εγκεφάλου έδειξε ότι, εξαιτίας της χρήσης του Ίντερνετ, υπήρξαν αλλαγές στις περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη γλώσσα, την ανάγνωση, την μνήμη, τις οπτικές ικανότητες και την λήψη αποφάσεων.
Χρειάζονται μόνο λίγες μέρες προκειμένου όσοι είναι αρχάριοι με το διαδίκτυο, να φτάσουν περίπου στο ίδιο επίπεδο εγκεφαλικής δραστηριότητες όπου βρίσκονται πεπειραμένοι χρήστες του Ίντερνετ. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η αναζήτηση στο Ίντερνετ αποτελεί, όπως αποδείχτηκε, μια απλή μορφή εγκεφαλικής άσκησης, που μπορεί να αξιοποιηθεί πιο συστηματικά για τη βελτίωση των νοητικών λειτουργιών των ηλικιωμένων.
totefteri
απo TreloKouneli
http://trelokouneli.blogspot.com/2009/10/internet_23.html#

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2009



Προσδοκίες
και
αυστηρή αξιολόγηση

Απόρριψη 6


Η αξιολόγηση του παιδιού


Η αυστηρή αξιολόγηση του παιδιού στην οικογένεια μπορεί να αποτελέσει ακόμα μια μορφή απόρριψης. Μια μορφή που δεν είναι φανερή αλλά καλύπτεται πίσω από το ενδιαφέρον και την προσοχή των γονέων και πολλές φορές εξελίσσεται σε πηγή οδυνηρών καταστάσεων για το παιδί και αργότερα για τον ενήλικα που θα γίνει. Βασικά η αξιολόγηση του παιδιού φαίνεται ότι ξεκινάει από την είσοδό του στο σχολικό σύστημα, από την είσοδό του στην ομάδα Ξεκινάει από το δημοτικό και εντείνεται έως το τέλος του λυκείου με τις πανελλήνιες εξετάσεις. Άρα η αξιολόγηση του παιδιού φαίνεται ότι στηρίζεται στην σχολική του επίδοση και την ικανότητα του, είτε να συνεχίσει την πετυχημένη καριέρα του γονέα, είτε να ανταμείψει τον αδικημένο γονέα που δεν σπούδασε με το να σπουδάσει στην θέση του, το ίδιο.


Οι προσδοκίες των γονέων


Όμως η αξιολόγηση του παιδιού έχει αρχίσει πολύ πιο πριν, από την πρώτη στιγμή το παιδί αξιολογείται. Αξιολογείται το βάρος του, το ύψος του,η μορφή του. Από τότε που το οικογενειακό περιβάλλον ψάχνει να βρει “σε ποιόν μοιάζει” Αυτό το ερώτημα που θέτει το οικογενειακό περιβάλλον είναι η πρώτη μορφή αξιολόγησης. Είναι η πρώτη προσπάθεια να αποδώσουν στο παιδί χαρακτηριστικά και γνωρίσματα τα οποία δεν κατέχει, αλλά ανήκουν σε άλλον, ή αποτελούν έκφραση των πρώιμων προσδοκιών του οικογενειακού περιβάλλοντος.
Οι προσδοκίες αυτές, μπορούν αργότερα να γίνουν επιτακτικοί όροι συμμόρφωσης του παιδιού και να αποτελέσουν μέτρο αξιολόγησης του. Οι προσδοκίες, τις περισσότερες φορές κατασκευάζονται με βάση τις ελλείψεις των γονέων. Με αυτό τον τρόπο η ζωή του παιδιού δένεται στο άρμα των οικογενειακών προσδοκιών Για την επίτευξη αυτών των προσδοκιών οι γονείς μπορούν να γίνουν υπέρ προστατευτικά επικριτικοί. Η υπερπροστατευτηκότητα χωρίς μέτρο είναι και αυτή μια άλλη μορφή απόρριψης. Όταν συναντά την αυστηρή αξιολόγηση τότε πολλαπλασιάζονται οι πιθανότητες της αποτυχίας και του παρασιτισμού, στο παιδί
Είτε με την υπερπροστασία, είτε με την αυστηρή αξιολόγηση, οι προσδοκίες των γονέων μπορούν να εμποδίσουν, να ανατρέψουν,να αποσταθεροποιήσουν και να καθορίσουν την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού.
Οι προσδοκίες εμποδίζουν τους γονείς να καταλάβουν:
Ποιο είναι το παιδί τους.
Ποια είναι γνώμη του;
Ποια είναι επιθυμία του;
Ποια είναι η χαρά του;
Ποια είναι η λύπη του;.
Ποιες είναι οι ικανότητές του;
Ποια είναι η εξέλιξή του;
Ποια είναι η δική τους εξέλιξη μαζί του;
Αν το αφήνουν να αναλάβει τις ευθύνες του;
Αν προσπαθούν να μην επεμβαίνουν στην ζωή του;
Να μην θέλουν να την τακτοποιήσουν όπως την δικιά τους;
Αν είναι δίπλα του όποτε αυτό τους καλέσει;
Αν είναι ευχαριστημένοι και να δεν ζητάν πάντα κάτι περισσότερο;


Η καλυμμένη βία των σχέσεων.


Η εντύπωση που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία για την οικογένεια, είναι αυτή της ειρηνικής συνύπαρξης. Όμως η αυστηρή αξιολόγηση είναι μια βία καλυμμένη στις οικογενειακές σχέσεις με βασικό υπόβαθρο τις προσδοκίες των γονιών. Αν αυτές οι προσδοκίες είναι χωρίς μέτρο, μπορεί να γίνουν πιο επικίνδυνες και από την μια επικριτική συμπεριφορά των γονέων. Είναι πιο επικίνδυνες διότι κινούνται κρυφά και η καλυμμένη παρουσία. τους εμποδίζει την αντίληψη των προθέσεων τους, που σημαίνει, αβεβαιότητα στην αντίληψης της εν γένη πραγματικότητας, στο παιδί. Αυτή η κατάσταση δεν το βοηθά να διδαχτεί από την εμπειρία του. Το εμποδίζει να δημιουργήσει την ταυτότητα του με το να τον οδηγεί στην συνεχή αμφισβήτηση της. Με λίγα λόγια καθορίζει τα όρια της σημαντικότητας του εαυτού του. Πάνω σε αυτή την αίσθηση μπορεί να οικοδομηθεί ακόμα και η τρέλα.
Η καλυμμένη βία υπάρχει και ελίσσεται με διάφορους τρόπους που μπορούμε να τούς μπερδέψουμε, όπως είπαμε, με την αυξημένη προσοχή, το μεγάλο ενδιαφέρον, την φαινομενική αποδοχή του γονέα και την επιβολή των δικών στόχων εν αντιθέσει με τους στόχους του παιδιού. Όλες αυτές οι διφορούμενες εκφράσεις δημιουργούν ένα συναισθηματικό πεδίο γύρω από το παιδί , το οποίο δεν βοηθάει στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του σαν ανεξάρτητο άτομο, αλλά σαν άτομο πάντα συνδεδεμένο με τους άλλους για διαφορετικούς λόγους, αλλά με τον ίδιο παρανομαστή; την εξάρτηση από την προσμονή της αποδοχής.
Με αυτό τον τρόπο οι γονείς μπορούν κάλλιστα να κατασκευάσουν ένα παιδί στα μέτρα τους χωρίς να το καταλάβουν. Να κατασκευάσουν κάποιον που να τους μοιάζει ή, αν δεν τους μοιάζει να το μετατρέψουν σε ανταγωνιστή, αντίπαλο, στον οποίον προβάλουν επάνω του, ότι εκείνοι κατάφεραν ή δεν κατάφεραν στην ζωή τους. Αποδίδοντας τις επιτυχίες τους στον εαυτό τους και τις αποτυχίες τους στο παιδί τους.


Και στις δύο περιπτώσεις, είτε το παιδί μοιάζει στους γονείς , είτε όχι, η απόρριψη εκφράζεται με την αποδοχή της ιδιαιτερότητας όχι με σκοπό την ενίσχυσή της, την προβολή της, αλλά με σκοπό την καταπολέμηση της, με διαφορετικά μέσα, σε κάθε εποχή, για διαφορετικούς λόγους.

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2009



Για να ζουν με αξιοπρέπια μαζί μας


Στις 15 Οκτωβρίου, κάθε χρόνο, είναι η παγκόσμια ημέρα του Λευκού Μπαστουνιού:

Το λευκό μπαστούνι, είναι το τεχνικό βοήθημα που χρησιμοποιούν τα άτομα με πρόβλημα όρασης για να εντοπίζουν και να αποφεύγουν τα εμπόδια στην πορεία τους, στην προσπάθεια τους να κινούνται μόνοι, ανεξάρτητοι και με ασφάλεια.


Δεν βλέπω, βλέπεις όμως εσύ: Θέλεις να με βοηθήσεις;;; Τότε, διάβασε τα παρακάτω και να ξέρεις πως αν κάτι θυμάσαι απ’αυτά όταν κάπου, κάποτε, τυχαία ή για κάποιο λόγο με συναντήσεις, θα με κάνεις να νιώσω άνετα, δίνοντας μου αυτό ακριβώς που χρειάζομαι…


Όταν με συναντήσεις μπορείς να με βοηθήσεις αν θυμηθείς τα παρακάτω:

1. μόνο εμείς οι τυφλοί κρατάμε λευκό μπαστούνι και αυτό για να περπατάμε με ασφάλεια, όχι για να ξεχωρίζουμε, να παίζουμε, να μας δείχνουν ή να ζητιανεύουμε.


2. είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος αλλά τυφλός. Μη με ......... μεταχειρίζεσαι σαν παιδάκι.
Μεγαλώνω, παίζω, τρέχω, διαβάζω, γράφω, σπουδάζω, δουλεύω, παθιάζομαι, κλαίω, γελάω, ερωτεύομαι, θυμώνω, «σερφάρω», κάνω chat,…,όπως ΕΣΥ!


3. πιο εύκολα θα περπατήσω μαζί σου, παρά με το μπαστούνι ή με το σκύλο μου. Όμως, μη με πιάνεις από τον ώμο ή απ’το μπράτσο. άσε με να πιάσω εγώ το δικό σου μπράτσο: Έτσι θα νιώθω (=θα ξέρω) πότε σταματάς, πότε στρίβεις, πότε ανεβαίνεις ή κατεβαίνεις.


4. Μη ρωτάς τον συνοδό μου: «Πώς τον λένε;», «Τι θέλει να ψωνίσει;», «Ποιο φαγητό του αρέσει;», «Που θέλει να πάει;», «Πώς γράφει και διαβάζει;», «Πώς μπορεί;»,… Ρώτησε εμένα, ξέρω και εγώ να σου απαντήσω! Χρησιμοποίησε τον κανονικό τόνο της φωνής σου, όπως μιλάς στους άλλους μίλα και σε εμένα.


5. Μην αποφεύγεις τις λέξεις «βλέπω», «κοιτάζω», «τυφλός» κλπ., τις μεταχειρίζομαι και εγώ. Βλέπω με τα χέρια μου: βλέπω για μένα= αγγίζω, ακούω, μυρίζω, καταλαβαίνω, αισθάνομαι…


6. Σύστησε με στους άλλους, ακόμη και στα παιδιά. Θέλω να γνωρίσω ποιος είναι στην τάξη ή στο δωμάτιο μαζί μου. Μίλησε μου όταν μπαίνεις. Πες μου πως φεύγεις: με φέρνεις σε μεγάλη αμηχανία αν μ’αφήνεις να μιλάω με κάποιον που δεν είναι κοντά μου…


7. Οδήγησε το χέρι μου σε μια καρέκλα. Πες μου που είναι η πόρτα στο δωμάτιο, το αποχωρητήριο, το παράθυρο κλπ. Και αν υπάρχουν εμπόδια ή πράγματα στο πάτωμα. Δε θέλω να κάνω ζημιές, γιατί μπορώ να μην κάνω ζημιές.


8. Βοήθησε με διακριτικά στο τραπέζι και πες μου για το φαγητό στο πιάτο μου. Χρησιμοποίησε το πιάτο μου σαν «ρολόι» και πες μου σε ποια «ώρα» είναι το κάθε είδος του φαγητού μου, π.χ «Το κρέας σου είναι στο Έξι».Κοίτα το ποτήρι μου να είναι δίπλα στο πιάτο μου και πες μου αν είναι στο δεξί ή στο αριστερό μου χέρι, για να το…»δω» και εγώ όταν το χρειαστώ.


9. Μου αρέσουν οι αθλητικές εκδηλώσεις, το θέατρο και ο κινηματογράφος, φτάνει να με βοηθάς να καταλαβαίνω τι γίνεται διαβάζοντας/περιγράφοντας μου όσα δεν μπορώ να δω.


10. Μου αρέσουν οι εκδρομές και τα πάρτι. Πάρε με στην παρέα σου και γνώρισε με στους καλεσμένους σου.


11. Ξέρω να συμπεριφέρομαι. Αν υστερώ σε κάτι βοήθησε με. Δε θέλω τον οίκτο σου αλλά τη φιλία σου! Μη μιλάς για τη «θαυματουργό αντίληψη» των τυφλών. Μην ξεχνάς ότι όσα έμαθα είναι αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας και εργασίας…


12. Αν είσαι περίεργος θα μιλήσω μαζί σου για το πρόβλημα μου αλλά όχι μόνο γι’αυτό, γιατί για μένα είναι μια παλιά ιστορία! Έχω τόσα άλλα ενδιαφέροντα, χόμπι και απορίες όπως και εσύ!

Δώσε τώρα άλλα δύο λεπτά απ’τον χρόνο σου και προώθησε αυτό το email στους γνωστούς σου, στους φίλους σου.Σε δύο λεπτά, ενημερώνεις σωστά, για μια ζωή!!!


Για παραπάνω πληροφορίες, απορίες, σχόλια, κουβέντα, στείλε μου ένα email στο evavgoul@otenet.gr και πες μου, ότι θες.

Μη διστάσεις, μη ντραπείς και ας μην γνωριζόμαστε… Αν μάθεις κάνεις την αρχή! Και η αρχή είναι το ήμισυ του παντός!!!


Βαγγέλης Αυγουλάς

4οετής Φοιτητής της Νομικής Σχολής Αθηνών,

Μέλος της Διεθνούς οργάνωσης για νέους με προβλήματα όρασης VIEWS (Visually Impaired Education and Work Support)

Μέλος της Επιτροπής Νεολαίας του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών


απο το " ανεργοι δημοσιογραφοι"
Αναρτήθηκε από opateras στις 12:56 μμ

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009



Μετά την καταστροφή της γέννησης
Απόρριψη 5

Τα ανθρώπινα πλάσματα έρχονται στο κόσμο πριν την ώρα τους είναι ακόμα ατελή και ανέτοιμα προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον κόσμο. Έτσι, η μόνη τους άμυνα σε ένα καταιγισμό κινδύνων είναι η μάνα, που κάτω από την προστασία της παρατείνεται η ενδομήτρια περίοδος. Άρα, το εξαρτώμενο παιδί και η μητέρα απαρτίζουν -για μήνες μετά την καταστροφή της γέννησης-μια δυαδική ενότητα, όχι μόνο φυσικά αλλά και ψυχολογικά. Κάθε μακρόχρονη απουσία των γονέων προκαλεί ένταση στο νήπιο, η οποία μάλιστα συνοδεύεται και από επιθετικότητα. Ακόμα και όταν η μητέρα προσπαθεί να εμποδίσει το παιδί, αυτό ανταποκρίνεται επιθετικά. Άρα το πρώτο αντικείμενο της παιδικής έχθρας, ταυτίζεται με εκείνο της πρώτης του αγάπης και το πρώτο ιδανικό -που στην συνέχεια αποτελεί την ασυνείδητη βάση για κάθε εικόνα ελέους,, αλήθειας, ομορφιάς και τελειότητας- είναι η δυαδική ενότητα της Παναγίας και του βρέφους.

Joseph Campbell : Ο ήρωας με τα χίλια πρόσωπα


Η Απώλεια
Απόρριψη 4



Μια άλλη μορφή έκφρασης της απόρριψη, εκτός από την αδιαφορία την παραμέληση, και την επιθετικότητα, είναι η απώλεια.
Η απώλεια του γονέα η οποία μπορεί να επέλθει με τον χωρισμό ή με πρόωρο θάνατο.
Τόσο ο χωρισμός όσο και ο θάνατος αποτελούν για το παιδί μια κατάσταση η οποία το βρίσκει τελείως ανίκανο και ανυπεράσπιστο να την αντιμετωπίσει και την οποία δεν μπορεί να καταλάβει. Έτσι πολλές φορές, όταν πρόκειται για πρόωρο θάνατο αναγκάζεται να στερηθεί βίαια είτε την μητέρα, είτε τον πατέρα, και όταν πρόκειται για χωρισμό, συνήθως, δεν συμβαίνει κάτω από συνθήκες οι οποίες του επιτρέπουν να ζει και με τους δύο, έστω και χωριστά. Συνήθως εκ των πραγμάτων αναγκάζεται να στερηθεί κάποιον για να είναι με τον άλλον.

Η απώλεια της μητέρας

Επειδή η μητέρα είναι εκείνο το πρόσωπο το οποίο παρέχει την περισσότερη φροντίδα στο παιδί στα πρώτα χρόνια της ζωής του Όλοι οι χωρισμοί από την μητέρα, εκτός από τους πολύ σύντομους, μπορεί να επηρεάσουν και να έχουν συνεχή αντίκτυπο στην ψυχοκοινωνική του ανάπτυξη τόσο σε οργανικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο. Όσο και αν φαίνεται ακραίο αυτό το γεγονός, οι στατιστικές και οι έρευνες αποδεικνύουν ότι η σημαντικότητα αυτής της απώλειας είναι τεράστια Η απώλεια αυτή μπορεί να καθορίσει αρνητικά την σχέση του με τον εαυτό του και την κοινωνία


Η απώλεια του πατέρα.

Με τον ίδιο τρόπο η απώλεια του πατέρα έχει και αυτή τις δικές της τραυματικές επιπτώσεις. Η παρουσία του πατέρα, είναι εξίσου σημαντική με αυτή της μητέρας αλλά για άλλους λόγους. Η κυριότερη λειτουργία του ρόλου του πατέρα είναι η επαφή με την κοινωνία και το άνοιγμα προς αυτή. Η παρουσία του πατέρα και η σχέση μαζί του δημιουργεί εκείνα τα όρια, μέσα στα οποία το παιδί μπορεί να αναπτύξει με ασφάλεια και εμπιστοσύνη την ταυτότητα του Η έλλειψη του πατέρα αποτελεί την έλλειψη ορίων ανάμεσα στο παιδί και την κοινωνία, αφήνοντας το εκτεθειμένο σε ερεθίσματα τα οποία αδυνατεί να οργανώσει και να επεξεργαστεί, αδυνατεί να τα αντιμετωπίσει με επιτυχία και σύμφωνα με το συμφέρον του. Έτσι η απουσία της υποστήριξης του πατέρα βρίσκει το παιδί εκτεθειμένο και με την αίσθηση της ανικανότητας να αντιμετωπίσει τις καταστάσεις που τον περιβάλλουν μέσα και έξω από την διαλυμένη οικογένεια.

Η απώλεια ενός εκ των δύο γονέων στην παιδική ηλικία δημιουργεί κατά αρχάς ανήλικους και μετέπειτα ενήλικες

με:
Ασταθή συναισθηματικά θεμέλια.
Έντονη αίσθηση ανασφάλειας.
Καταθλιπτικές κρίσεις.
Αίσθηση συνεχούς απόρριψης.
Ανικανότητα διεκδίκησης.
Φόβος μήπως δυσαρεστήσει τους άλλους.
Έλλειψη αυτονόμησης.
Εξάρτηση από τους άλλους.
ή
διατάραξη των ορίων.
Ανάληψη ρίσκου το ποίο δεν είναι ικανοί να φέρουν εις πέρας.
Επιθετική και εγωιστική συμπεριφορά.

Η απώλεια δημιουργεί συνήθως
ενήλικες που ψάχνουν την αποδοχή
με αντίτιμο την ελευθερία τους.

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009



Χρόνια επίκριση,
Επιθετικότητα,
Βία
Απόρριψη 3
Αν η απόρριψη εκφράζεται με την ελλιπή υποστήριξη των γονιών προς τα παιδιά τους, εκφράζεται επίσης και με την επικριτική στάση, με την επιθετικότητα και τέλος με την βία μέσα στην οικογένεια.
Όσο και αν φαίνεται περίεργο η οικογένεια μπορεί να είναι, από την μια μεριά ο χώρος ασφάλειας και προσοχής για το παιδί και από την άλλη ο χώρος επίκρισης και κακοποίησης του, από τους ίδιους ανθρώπους που υποτίθεται ότι τα αγαπούν και το φροντίζουν.
Αυτό όσο και να φαίνεται παράλογο ισχύει για:
Γονείς, που έχουν μεγάλο βαθμό δυσκολίας να ελέγξουν το συναίσθημά τους, τον θυμό τους.
Γονείς οι οποίοι, από το άγχος, το αδιέξοδο, και από την απογοήτευσή που βιώνουν αυτοί, ξεσπάνε στα παιδιά τους.
Γονείς οι οποίοι είχαν υποστεί βία στην παιδική τους ηλικία και υπήρξαν θύματα κακοποίησης.
Γονείς με αίσθημα ανεπάρκειας του εαυτού τους και τον ρόλο τους.
Γονείς οι οποίοι εξαρτιούνται εύκολα από τους άλλους.
Γονείς που βλέπουν τα παιδιά τους σαν πυγή, αναγνώρισης φροντίδας και αφοσίωσης.
Γονείς που ζητάν από τα παιδιά τους να υιοθετούν την θέση και το ρόλο του γονέα.
Γονείς με ψυχικές παθήσεις, κατάθλιψη, διαταραχές προσωπικότητας , ακόμα και ψύχωση,
ή, νοητική καθυστέρηση.

Γονείς που μέσα από την κακοποίηση του παιδιού τους, ανακουφίζουν τα δικά τους τραύματα.

Η επιθετική στάση των γονέων μπορεί να προκαλέσει δύο τρόπους συμπεριφοράς στα παιδιά.
Πρώτον μια συμπεριφορά που την χαρακτηρίζει ο φόβος
άρα θα έχουμε :
Παιδιά με φοβισμένη και επιφυλακτική συμπεριφορά.
Παιδιά που αποφεύγουν την σωματική επαφή.
Παιδιά με ψυχική ανησυχία.
Παιδιά με υπερκινητικότητα.
Παιδιά με καταθλιπτικά συμπτώματα.
Παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Παιδιά με στεναχώρια και απάθεια.
Παιδιά με χαμηλή σχολική επίδοση, και μαθησιακές δυσκολίες.
Παιδιά τα οποία, για να γίνουν αποδεχτά,
υιοθετούν πολλές φορές μια στάση ψευδό-ωριμότητας,
Παιδιά τα οποία δείχνουν μια υποδειγματική, καταναγκαστική συμπεριφορά.
Παιδια που υιοθετούν μια πειθήνια στάση, προσπαθώντας να κερδίσουν την αγάπη ευχαριστώντας τους άλλους.

Δεύτερον μια συμπεριφορά που την χαρακτηρίζει η αντίδραση
άρα θα έχουμε
Παιδιά που εκφράζουν έντονο θυμό.
Παιδιά με αντιδραστική , επιθετική συμπεριφορά σε συνομηλίκους και ενήλικες.
Παιδιά με καταστροφική συμπεριφορά σε παιχνίδια και άλλα αντικείμενα.
Παιδιά με αυτό-επιθετική στάση.
Παιδιά που κάνουν απόπειρες αυτοκτονίας.
Παιδιά που αυτοτραυματίζονται.
Παιδιά που θα κάνουν χρήση ναρκωτικών.
Παιδιά που θα παραβιάσουν τους ηθικούς κανόνες .
Παιδιά θα παραβιάσουν τους νόμους.

Το κακοποιημένο παιδί
είναι ο βίαιος γονιός του μέλλοντος
.
φωτο: chld-abuse-thumb-large-jpg (images)