Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009



Έρις και Έρως


ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ το γεννητικό όργανο του Ουρανού που ο Κρόνος πέταξε στην θάλασσα, μέσα στον Πόντο; Δε βούλιαξε μέσα στα κύματα, επιπλέει, και ο αφρός του σπέρματος ανακατεύεται με τον αφρό της θάλασσας. Από το σμίξιμο αυτό του αφρού γύρω από το φαλλό που τον παρασύρουν τα κύματα, δημιουργείται ένα πλάσμα υπέροχο: η Αφροδίτη η θεά της θάλασσας και του αφρού, για λίγο καιρό ταξιδεύει και μετά αράζει στο νησί της, την Κύπρο. Βαδίζει πάνω στην άμμο και καθώς προχωράει τα πιο ευωδιαστά και τα πιο όμορφα λουλούδια φυτρώνουν κάτω από τα πόδια της. Στα χνάρια της Αφροδίτης ακολουθούν ο Έρως και ο Ίμερος,΄Έρωτας και ο Πόθος. Ο Έρωτας αυτός δεν είναι ο πρωταρχικός έρωτας, αλλά ένας Έρωτας που απαιτεί να υπάρχει στο εξής το αρσενικό και το θηλυκό.. Πολλές φόρες θεωρείται γιος της Αφροδίτης. Ο Έρωτας αυτός λοιπόν έχει αλλάξει ρόλο. Αποστολή του δεν είναι πια να φέρει στο φως όλα όσα οι αρχέγονες δυνάμεις έκρυβαν βαθιά στα σκοτεινά τους σπλάχνα. Αποστολή του τώρα είναι να ενώσει δύο χωριστά πλάσματα, διαφορετικού φύλου, σε ένα παιχνίδι ερωτικό που προϋποθέτει μια ερωτική στρατηγική με όλα τα επακόλουθα, έλξη, συναίνεση, ζήλια. Ο Έρωτας ενώνει δύο πλάσματα διαφορετικά για γεννηθεί από αυτά ένα καινούργιο πλάσμα, που δεν είναι ολόιδιο ούτε με τον έναν ούτε με τον άλλον γονιό, αποτελεί όμως προέκταση και των δύο. Η δημιουργία λοιπόν που έχουμε τώρα είναι διαφορετική από την πρωταρχική δημιουργία. Με άλλα λόγια κόβοντας το όργανο του πατέρα του, ο Κρόνος καθιέρωσε δυο δυνάμεις τις οποίες οι Έλληνες θεωρούν συμπληρωματικές η μια ονομάζεται Έρις, Φιλονικία, και η άλλη Έρως, Αγάπη.

Jaen - Pierre Vernant
Το Σύμπαν, οι Θεοί, οι Ανθρωποι

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009



Έρως και Θάνατος

Στην ανάπτυξη επενεργούν δυο αρχέγονες βασικές ορμές: οι ορμές της ζωής ( η αφροδίσια ορμή, που ο Φρόιντ την ονομάζει τώρα Έρωτα) και το ένστικτο του θανάτου, ή καταστροφική ορμή. Ενώ ο Έρως ορμά να συνάξει σε όλο και μεγαλύτερες και μονιμότερες ενότητες την ζωντανή υπόσταση, το ένστικτο του θανάτου και της καταστροφής επιζητεί την επιστροφή στην “ανενδεή” και επομένως ανώδυνη προ γενετική κατάσταση:επιδιώκει τον εκμηδενισμό της ζωής την πτώση της στην ανόργανη ύλη. Ο προικισμένος με αυτή την ανταγωνιστική ορμέμφυτη δομή οργανισμός βρίσκεται μέσα σε ένα κόσμο που η φτώχεια του κ' η εχθρότητα του δεν επιτρέπει την άμεση πλήρωση των ορμών της ζωής. Ο Έρως ποθεί να ζήσει σύμφωνα με το αξίωμα της ηδονής, ενώ το περιβάλλον εναντιώνεται σε αυτή του την επιθυμία. Έτσι το περιβάλλον αναγκάζει τις ορμές της ζωής- μόλις αυτές υποτάξουν το ένστικτο του θανάτου( υποταγή που διαρκεί ολόκληρη την ζωή)- να υποστούν μια ριζική μετατροπή: αφ' ενός τις απομακρύνει από το αρχικό σκοπό τους ή τις ανακρατά μεσοδρομίς, αφ' ετέρου τις περιορίζει στον ορμέφυτό τους χώρο και τους αλλάζει την κατέυθηνση. Το αποτέλεσμα αυτής της μετατροπής είναι μια αναχαιτισμένη, καθυστερημένη, υποκατάσταστη απόλαυση- αλλά για τούτο εξασφαλισμένη, χρήσιμη και σχετικώς μόνιμη.
Η δυναμική της ψυχικής ζωής φαίνεται έτσι σαν ένας αδιάκοπος αγώνας τριών βασικών δυνάμεων: του Έρωτα, του Θανάτου και του εξωτερικού κόσμου. Σε αυτές τις δυνάμεις ανταποικρίνονται τρεις βασικές αρχές, τρία βασικά αξιώματα που κατα τον Φρόιντ προσδιορίζουν τις λειτουργίες του ψυχικού οργάνου: το αξίωμα της ηδονής, το αξίωμα της Νιρβάνα και το αξίωμα της πραγματικότητας. Αν το αξίωμα της ηδονής συνηγορεί για την ανεμπόδιστη ανάπτυξη των ορμών της ζωής και το αξίωμα της Νιρβάνα για την επιστροφή στο μητρικό κόλπο, στην ανώδυνη προγεννητική κατάσταση, το αξίωμα της πραγματικότητας σημαίνει τις συνολικές μετατροπές που επιβάλει ο έξω κόσμος στις ορμές εκείνες, σημαίνει το “Λόγο” που ταυτίζεται με την ίδια την πραγματικότητα.


Herbert Marcuse
Ψυχανάλυση και πολιτική


Οι πρώτοι μήνες
κοινωνικοποίηση 4

Η πρώτη περίοδο της ζωής του ανθρώπου χαρακτηρίζεται από την απουσία της γλώσσας. Χαρακτηρίζεται από πρωτόγονες συναισθηματικές εκδηλώσεις όπου κυριαρχεί η τυχαία και ανοργάνωτη συμπεριφορά. Χαρακτηρίζεται από την αναγκαιότητα της τυποποίησης αυτή της συμπεριφοράς κάτω από την φροντίδα του περιβάλλοντος. Αυτή η τυποποίηση επιτυγχάνεται δια μέσου της ανταλλαγής, και του μιμητισμού, με την εκδήλωση συναισθημάτων συμπάθειας και αντιπάθειας.
Μπορούμε να χωρίσουμε σε διάφορα επίπεδα αυτή την περίοδο σύμφωνα με την ψυχό-οργανική ανάπτυξη του παιδιού και ανάλογα την κινητικότητα και την αντίληψη οι οποίες του επιτρέπουν να κατανοήσει τα μηνύματα του περιβάλλοντος και να τα ελέγξει όσο το δυνατόν καλύτερα.
Έως 6 μηνών,
η επικοινωνία επικεντρώνεται στις συγκινησιακές ανταλλαγές με το περιβάλλον με αντικείμενο τις ζωτικές ανάγκες του παιδιού
Από 5 έως 11 μηνών,
το παιδί μπορεί να κατακτήσει την αντίληψη των αντικειμένων, καθώς και να ελέγξει, σε ένα ικανοποιητικό βαθμό τις ενέργειες των άλλων, παίρνοντας μέρος στην σχέση σαν βασικός παράγοντας ανταλλαγής μέσα σε αυτή.
Από 11 έως 15 μηνών,
στο παιδί συμβαίνει μια ενδιαφέρουσα αλλαγή. Η εξέλιξη της μιμητικής ικανότητας του του παρέχει την δυνατότητα να οργανώνει την συμπεριφορά του, σύμφωνα με την επιθυμία του, και να μπορεί να επαναλάβει μια κατάσταση που του προκάλεσε ευχαρίστηση.
Σε αυτή την περίοδο επίσης αρχίζει να εσωτερικεύει τους κληρονομούμενους κώδικες από το περιβάλλον. Ελέγχεται από εσωτερικευμένα μοντέλα και από την συγκίνηση και την επιθυμία που προκαλούν σε αυτό.
Αυτή η εξέλιξη εξαρτάται από τις εύρος των κοινωνικών σχέσεων μέσα στις οποίες το παιδί κινήται. Οι κοινωνικές σχέσεις έχουν να κάνουν τόσο με την οικογένεια, όσο και με τον εξωτερικό κόσμο, όπως η ευρύτερη οικογένεια και ο παιδικός σταθμός.

Οι απαντήσεις του περιβάλλοντος στις οργανικές του ανάγκες, όπως η φροντίδα και η στήριξή του, σε καταστάσεις πόνου και η δυσαρέσκεια, καθορίζουν το ρυθμό της οριοθέτησης του από το περιβάλλον.

Η μίμηση και το παιχνίδι ηρεμούν και εισάγουν το παιδί στην σχέση με το περιβάλλον.
Το οδηγούν σε επαναλαμβανόμενες πράξεις οι οποίες με τον καιρό συστηματοποιούνται και αποτελούν τα πρώτα δείγματα της κοινωνικοποίησης του .

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009


25/11/09




Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών




Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών έχει κηρύξει την 25η Νοεμβρίου Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών, ενός φαινομένου με πανδημικές διαστάσεις. Τις φετινές εκδηλώσεις ευαισθητοποίησης του κόσμου έρχεται να συμπληρώσει μια βρετανική μελέτη που αποκαλύπτει το μέγεθος της βίας και των συνεπειών της τόσο στις γυναίκες όσο και στα παιδιά σε μια αναπτυγμένη χώρα.
Σύμφωνα με δεδομένα του ΟΗΕ, έως 70% των γυναικών βιώνουν σωματική ή σεξουαλική βία από άνδρες στη διάρκεια της ζωής τους - στις περισσότερες περιπτώσεις η βία ασκείται από τον σύζυγο, τον σύντροφο ή κάποιον γνωστό. Στις ηλικίες 15-44 ετών, οι πράξεις βίας προκαλούν περισσότερους θανάτους και αναπηρία από ό,τι ο καρκίνος, η ελονοσία, τα τροχαία ατυχήματα και ο πόλεμος, όλα μαζί.

Η βία κατά των γυναικών δεν ανθίζει μόνο στις αναπτυσσόμενες χώρες
Βρετανική μελέτη
Σύμφωνα με την πιο ενδελεχή μελέτη που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ για την οικιακή βία στη Μ. Βρετανία, και η οποία δημοσιεύεται αυτή την εβδομάδα, χιλιάδες παιδιά κάθε χρόνο γίνονται αντικείμενο δολοφονικών απειλών από τον πατέρα τους, στο πλαίσιο της βίας που ασκείται στις μητέρες τους.
Η μελέτη έδειξε ότι η μία στις δέκα γυναίκες που βιώνουν σχέση κακοποίησης με τον σύντροφό τους, δέχεται άμεση απειλή ότι το παιδί τους θα σκοτωθεί.
Σύμφωνα με τη μελέτη, οι δύο στις τρεις γυναίκες που προσπαθούν να ξεφύγουν από την κακοποίηση έχουν παιδιά, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι παιδιά του δημοτικού σχολείου ή μικρότερα.
Κατά μέσον όρο, οι σχέσεις κακοποίησης διαρκούν 5,5 χρόνια, γεγονός το οποίο σημαίνει ότι τα περισσότερα παιδιά που καλύπτονται από μελέτη έχουν ζήσει ολόκληρη τη ζωή τους στη σκιά της βίας.
Η μελέτη πραγματοποιήθηκε από το φιλανθρωπικό ίδρυμα The Hestia Fund και περιελάμβανε 2.500 γυναίκες που ζήτησαν βοήθεια για να ξεφύγουν από την οικιακή βία σε επτά διαφορετικά μέρη του Ην. Βασιλείου.
Παρόλο που τα τρία τέταρτα αυτών των γυναικών δεν ζούσαν πλέον με βίαιους συντρόφους, 44% φοβούνταν για τη ζωή τους, ενώ 11% είπαν ότι τα παιδία τους είχαν πέσει θύμα δολοφονικών απειλών.
Οι συγγραφείς αναφέρουν ότι αν τα ευρήματά τους αναχθούν σε ολόκληρη τη χώρα, σημαίνουν ότι περισσότερα από 7.500 παιδιά έχουν φόβο για τη ζωή τους κάθε χρόνο.
Επίτροπος του ιδρύματος δήλωσε: «Οι άμεσες απειλές για δολοφονία των παιδιών είναι πραγματικά η κορυφή του παγόβουνου. Για κάθε άμεση απειλή που διατυπώνεται για τη ζωή ενός παιδιού, υπάρχουν τριπλάσια περιστατικά όπου η μητέρα είχε λόγους να φοβάται ότι το παιδί μπορεί να υποστεί βλάβη».
Η μελέτη έδειξε επίσης ότι ο μέσος όρος ηλικίας φυγής από την καταχρηστική σχέση είναι τα 33 έτη. Σχεδόν το ήμισυ των γυναικών που ξέφυγαν, συνέχισαν να έχουν συγκρούσεις σχετικά με διευθετήσεις για τα παιδιά.
60% των θυμάτων είχαν δεχθεί απόπειρα στραγγαλισμού ή πνιγμού, ενώ 25% είχαν δεχθεί επιθέσεις με όπλα.
Η μελέτη παρέχει επίσης ένα λεπτομερές προφίλ των αυτουργών βίας στο σπίτι: 30% είχαν ιστορικό βίαιης συμπεριφοράς κατά προηγούμενων συντρόφων, ενώ 50% είχαν πρόβλημα κατάχρησης αλκοόλ ή ουσιών.
Η πανδημία της βίας κατά των γυναικών
Γυναικοκτονία - η δολοφονία γυναικών επειδή είναι γυναίκες* Στις ΗΠΑ, ένα τρίτο των γυναικών που δολοφονούνται κάθε χρόνο δολοφονούνται από τον σύντροφό τους* Στη Ν. Αφρική, μία γυναίκα σκοτώνεται κάθε 6 ώρες από τον σύντροφό της* Στην Ινδία, το 2007, κάθε μέρα δολοφονούνταν 22 γυναίκες για λόγους που σχετίζονταν με την προίκα* Στη Γουατεμάλα, κατά μέσον όρο δολοφονούνται δύο γυναίκες καθημερινά
Εμπόριο γυναικών* Οι γυναίκες και τα κορίτσια αποτελούν το 80% των 800.000 ατόμων που εκτιμάται ότι πέφτουν θύματα δουλεμπορίου κάθε χρόνο - στην πλειοψηφία τους (79%) πωλούνται για σεξουαλική εκμετάλλευση
Τραυματικές πρακτικές* Περίπου 100-140 εκατομμύρια κορίτσια και γυναίκες παγκοσμίως έχουν υποστεί ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων - κάθε χρόνο στην Αφρική περισσότερα από 3 εκ. κορίτσια κινδυνεύουν να υποστούν την πρακτική αυτή* Περισσότερα από 60 εκατομμύρια κορίτσια παγκοσμίως είναι παιδιά-νύφες, που παντρεύονται πριν την ηλικία των 18 ετών, κυρίως στη Νότια Ασία (31,1 εκατομμύρια) και την Αφρική κάτω από τη Σαχάρα (14,1 εκατομμύρια)
Σεξουαλική βία κατά γυναικών και κοριτσιών* Εκτιμάται ότι, μόνο το 2002, 150 εκατομμύρια κορίτσια κάτω των 18 υπέστησαν κάποια μορφή σεξουαλικής βίας* Μία στις 4 γυναίκες υφίστανται σωματική και/ή σεξουαλική βία στη διάρκεια της εγκυμοσύνης, κάτι που αυξάνει την πιθανότητα αποβολής, γέννησης νεκρού βρέφους και έκτρωσης. Έως 53% των γυναικών που κακοποιούνται σωματικά από τον σύντροφό τους δέχονται κλωτσιά ή σπρώξιμο στην κοιλιά.* Στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, κάθε 15 δευτερόλεπτα μία γυναίκα δέχεται σεξουαλική επίθεση * Στο Εκουαδόρ, οι έφηβες που αναφέρουν σεξουαλική βία στο σχολείο, στο 37% των περιπτώσεων δηλώνουν κάποιον καθηγητή ως τον αυτουργό
Ο βιασμός ως πολεμική μέθοδος* Περίπου 250.000-500.000 γυναίκες και κορίτσια βιάστηκαν το 1994 στη γενοκτονία στη Ρουάντα* Στην ανατολική Δημοκρατία του Κογκό, τουλάχιστον 200.000 περιστατικά σεξουαλικής βίας, που αφορούσαν κυρίως γυναίκες και κορίτσια, έχουν τεκμηριωθεί από το 1996, αν και οι πραγματικοί αριθμοί θεωρούνται πολύ υψηλότεροι
Κόστος της βίας κατά των γυναικών* Η οικιακή βία μόνο κοστίζει περίπου 1,16 δις δολάρια στον Καναδά και 5,8 δις δολάρια στις ΗΠΑ. Στην Αυστραλία, η βία κατά των γυναικών και των παιδιών εκτιμάται ότι κοστίζει 11,38 δις δολάρια το χρόνο
Σεξουαλική παρενόχληση* Μεταξύ 40-50% των γυναικών στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης υφίστανται διάφορες μορφές σεξουαλικής παρενόχλησης στο χώρο εργασίας τους* Στις ΗΠΑ, 83% των κοριτσιών ηλικίας 12-16 ετών υφίστανται κάποια μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης στα δημόσια σχολεία
Πηγή:Οργανισμός Ηνωμένων ΕθνώνTelegraph

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009



Η Σημασία του άλλου
Κοινωνικοποίηση 3

Η Εκμάθηση των πολιτιστικών δεδομένων μιας κοινωνίας, βοηθάει στην ανάπτυξη μιας έφεσης στο παιδί να γίνει προσεκτικό , στα μηνύματα του άλλου και να μοιραστεί μαζί του τα συναισθήματά του, ή τις προσδοκίες του. Με μια λέξη βοηθά στην ανάπτυξη της επικοινωνίας του παιδιού με το περιβάλλον.
Αυτό πραγματοποιείται σε διάφορα επίπεδα, συναισθηματικό, γλωσσολογικό, πρακτικό, και πνευματικό. Δύο είναι όμως, αυτά τα επίπεδα τα οποία δημιουργούν ουσιαστικές θεωρητικές προοπτικές, οι οποίες διαπερνούν την κοινωνική ψυχολογία.
Η πρώτη υποθέτει ότι,
Το παιδί αναγνωρίζεται σαν υποκείμενο μέσα στην σχέση με τον άλλον, προβάλλει σε αυτόν συναισθήματα, τρόπους, αντιλήψεις, αναπαραστάσεις, οι οποίες υπάρχουν μέσα του, έστω και σε μορφή εμβρυακή. Αυτή την υπόθεση μπορούμε να την βρούμε στην Φαινομενολογία του Husserl.
Η δεύτερη αντιθέτως υποθέτει ότι,
Τ ο παιδί δημιουργείται σαν υποκειμενικότητα μέσω της επικοινωνίας, διότι η επικοινωνία συγκροτεί την υποκειμενικότητα των συμμετεχόντων σε αυτή. Δημιουργεί τις συναισθηματικές τους καταστάσεις, τον τρόπο που βλέπουνε τον κόσμο, τον στόχο των σχεδίων τους.
Αυτήν την υπόθεση μπορούμε να την συναντήσουμε στα γραπτά του G. H. Mead.


Πρώτη υπόθεση


Για τον Husserl, ο άλλος μέσα από εμένα θέτει τις βάσεις τις ύπαρξής του. Πρώτα στο επίπεδο της εμπειρική γνωριμίας, διαμέσου της αναγνώρισης στο ζωντανό σώμα του άλλου, χαρακτηριστικά που αναγνωρίζω ότι έχω και εγώ. Με αυτό τον τρόπο μπορώ να κατανοήσω τον ψυχισμό μου. Έτσι μαθαίνω αν ο άλλος είναι θυμωμένος, παρατηρώντας τις κινήσεις του, την συμπεριφορά του.
Εάν αυτή η γνώση που έχω για την συμπεριφορά του άλλου, την αναγνωρίζω και σαν δικιά μου συμπεριφορά, τότε η γνώση παρουσιάζεται υπό μορφή αναμνήσεων του εαυτού μου και η επικοινωνία - η οποία είναι μια κοινωνική πράξη - γίνεται επίσης, ένας διάλογος με τον εαυτό μου. Με αυτό τον τρόπο βλέπω στον άλλον, μια υποκειμενική ύπαρξη ευαίσθητη στο πλησίασμα, όπως είμαι και εγώ, μεταδίδοντας μου την ικανότητα να αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου σαν αντικείμενο της σκέψης μου. Αυτή η αφομοίωση της εικόνα του άλλου όταν δεν είναι παρόν, προϋποθέτει την συναίσθηση του ίδιου μου του εαυτού.


Δευτερη υπόθεση


Για τον G. H. Mead η ανάλυση της επικοινωνίας δείχνει ότι ο άτομο δεν μπορεί να επικοινωνήσει χωρίς να παράγει μια αντίδραση στον ίδιο τον εαυτό του, όπως την περιμένει από τον άλλον. Ο πομπός εμπεριέχει προκαταβολικά την αντίδραση του δέκτη μέσα στο μήνυμά του . Αυτή η γνώση της αντίδραση του άλλου έχει συνέπειες
Πρώτον
σε σχέση με τα πράγματα,
δημιουργεί την σημαντικότητα της σημασίας τους σε συνεργασία με τον άλλον, έτσι αυτά αποκτούν την σημασία τους μέσα από την σχέση που αυτά παράγουν.
Δεύτερον
σε σχέση με την πράξη,
ελέγχει τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ πομπού και δέκτη. Ο πρώτος προσπαθεί να καταλάβει εάν έγινε κατανοητός, ο δεύτερος αν η αντίληψή του έχει κατανοηθεί από τον άλλον.


Στο επίπεδο της προσωπικότητας το κάθε υποκείμενο οδηγείται στον έλεγχο της κίνησή του για να μπορέσει να καταλάβει την σημασία της κίνησης του άλλου. Αυτό του επιτρέπει να γίνει αντικείμενο για τον ίδιο, και να συνειδητοποιήσει τον εαυτό του όπως συνειδητοποιεί τον άλλον.

Βλέπουμε λοιπόν ότι, είτε με την μία, είτε με την άλλη προσέγγιση,
η παρουσία του άλλου αποτελεί βασική προϋπόθεση για την αντίληψη του ίδιου μου του εαυτού, σαν αντικείμενο, αλλά και υποκείμενο συγχρόνως μιας κατάστασης
Αυτό επίσης σημαίνει
ότι δεν υπάρχει κοινωνικοποίηση χωρίς άνοιγμα και σχέση με τον άλλον.

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009



Η προσαρμογή στους κοινωνικούς θεσμούς
κοινωνικοποίηση 2

Η κοινωνικοποίηση έχει σαν έργο να “υποτάξει” την πρωτόγονη φύση του νέου ανθρώπου καθορίζοντας την σύμφωνα με τα κοινωνικά πλαίσια μέσα στα οποία αναπτύσσεται.
Οι κοινωνικές καταστάσεις εμποτίζουν το παιδί από διαφορετικές οδούς:
α) Με ασυνείδητους μηχανισμούς συστολής.
β) Με απαγορεύσεις που μπορούν να επισύρουν την τιμωρία.
γ) Με την επικοινωνία της ιδεολογικής αιτιολόγησης της κοινωνικής αναγκαιότητας.
δ) Με την εμφύτευση της υπευθυνότητας.


Η ατομική συνείδηση δημιουργείται, κτίζεται από την προσκόλληση του ατόμου στα πιστεύω της κοινωνίας που ανήκει και στο συλλογικό συναίσθημα που την διέπει.

Η κοινωνία περιβάλλει και προστατεύει το παιδί με δύο τρόπους, βιολογικά, ψυχολογικά.
α) Βιολογικά,
προσφέροντας τροφή ενάντια στην πείνα, ασφαλίζοντας την οργανική του ανάπτυξη, προστατεύοντας το από εξωτερικές απειλές
β) Ψυχολογικά,
προσφέροντας εκείνα τα ερεθίσματα, μέσω της εκπαίδευσης, της αγωγής, της θρησκεία, της κοινωνικής ιδεολογίας, για την σωστότερη ψυχοκοινωνική του ανάπτυξη.

Η κοινωνικοποίηση συγκροτείται μέσω της προοδευτικής συμμετοχής του παιδιού στο κοινωνικό παιχνίδι των ανταλλαγών, στο κέντρο της κοινωνικής ομάδας στην οποία ανήκει. Παιχνίδι το οποίο δεν είναι εξαρχής καθορισμένο. Παιχνίδι το οποίο εμπεριέχει συγκρούσεις, αντιπαλότητες στις οποίες πρωταγωνιστεί το παιδί και οι οποίες το προσελκύουν και το“παθιάζουν”. Σε αυτή την περίπτωση το παιδί καλείται να πάρει μέρος, να αφοσιωθεί, να αγωνιστεί και να εξυψώσει αυτόν τον αγώνα με σκοπό την αναγνώριση και την αποδοχή του.
Η προσαρμογή λοιπόν, δεν εκφράζει μια παθητική αποδοχή των κοινωνικών κανόνων από το παιδί αλλά μια ενεργητική και αγωνιστική διάθεση, απέναντι σε αυτούς, με σκοπό την κατάκτησή τους, σύμφωνα με την προσωπική του αντίληψη και στάση.

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009



Αντιλήψεις για την Κοινωνικοποίηση

Κοινωνικοποίηση 1

Η όρος κοινωνικοποίηση βασίζεται σε δύο πρωταρχικές ερμηνευτικές αντιλήψεις.
Η πρώτη αντίληψη,
ορίζει την κοινωνικοποίηση σαν ένα σύνολο διαδικασιών προσαρμογής ενός ατόμου στους κοινωνικούς θεσμούς οι οποίοι το περιβάλλουν.
Σε αυτή την περίπτωση:“Η κοινωνικοποίηση αποτελεί την διαδικασία μέσω της οποίας, το άτομο μαθαίνει τις κοινωνικές νόρμες, τους κανόνες μιας κοινωνίας ή μια κοινωνικής ομάδας, με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι ικανό να τους χειριστεί σύμφωνα με την επιθυμία του.”1
Οι υπεύθυνοι ενήλικες, αντιπρόσωποι κοινωνικών θεσμών, όπως είναι η οικογένεια ή, η εκπαίδευση, ενδυναμώνουν τα ενδιαφέροντα του παιδιού καθοδηγώντας το σε αποδεχτές συμπεριφορές, δίνοντας του την ευκαιρία να συμμετάσχει στην ομάδα των άλλων παιδιών. Επίσης το υποστηρίζουν προς αυτή την κατεύθυνση, αποθαρρύνοντας συγχρόνως, την τάση της αντίθεσης του παιδιού, στα όρια τα οποία θέτει η ομάδα και οι κοινωνικοί κανόνες που την διέπουν. Οι υπεύθυνοι ενήλικες, παρέχουν τις απαραίτητες πληροφορίες για την εκτέλεση του έργου που έχει ανατεθεί στο παιδί και το παρακινούν, το επιβραβεύουν αλλά και το ελέγχουν, για την εκτέλεση αυτού έργου.
Η δεύτερη αντίληψη,
ορίζει την κοινωνικοποίηση σαν το σύνολο των διαπροσωπικών σχέσεων του ατόμου με τους άλλους. Σε αυτή την περίπτωση η κοινωνικοποίηση στοχεύει την παρουσία του άλλου και αποτελεί το περιεχόμενο των σχέσεων με αυτόν. "Η κοινωνικοποίηση υπάρχει μέσα από την αίσθηση της συμμετοχής και της δυνατότητας επικοινωνίας του ατόμου με το κοινωνικό του περιβάλλον2.
Αυτή η αναγκαιότητα της παρουσίας του άλλου μπορεί να μας κάνει να υποθέσουμε την ύπαρξη ενός ειδικού ένστικτου το οποίο, ή είναι δεμένο με το γονεικό ένστικτο, ή, μπορεί να είναι μια έμφυτη συμπάθεια προς την ανθρώπινη φύση, έτσι όπως εκφράζεται μέσα από την παρουσία του παιδιού, αποτελόντας για τους γονείς ένα αυθεντικό και πρωτόγνωρο τρόπο γνώσης.


1Elkin 1960
2J. Chateau 1960