Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010



Η Κοκαΐνη


Η Κοκαΐνη παρουσιάζεται, τις περισσότερες φορές σε μορφή μια ψιλής πούδρας λευκής. Παράγεται από τα φύλα της κόκας. Η Κόκα καλλιεργείται στις Άνδεις στην Λατινική Αμερική, στην Ινδονησία και στην ανατολική Αφρική. Για τις πρωτόγονες φυλές της Κολομβίας και του Περού, η κόκα χρησιμοποιείτο για φαρμακευτικούς λόγους και επίσης σαν διεγερτικό. Στις χώρες της λατινικής Αμερικής τα φύλα της κόκας τα μασούσαν για πολλή ώρα και κάνανε ένα είδος μαστίχας μέσα στο στόμα. Αυτός ο πολτός τους έδινε την δυνατότητα να αντέχουν στις δύσκολες συνθήκες εργασίας και τους έκοβε την πείνα διότι αναισθητοποιούσε το πεπτικό σύστημα. Επίσης τους βοηθούσε να αντέξουν το κρύο, καθώς και το μεγάλο υψόμετρον και να έχουν περισσότερη αντοχή.
Το XVI αιώνα οι Ισπανοί κατακτητές δίνουν αυτό το διεγερτικό στους ντόπιους για να μπορούν να τους εκμεταλλεύονται περισσότερο στα ορυχεία.
Το 1865 ένας αυστριακός χημικός διαχωρίζει και εφευρίσκει την καθαρή φόρμουλα της κοκαΐνης. Δέκα χρόνια αργότερα άλλες φόρμουλες κοκαΐνης τις χρησιμοποιούν για αναισθητικούς λόγους. Από το 1880 στις Ηνωμένες πολιτείες, η κοκαΐνη γίνεται γνωστή και αρχίζει η ευρεία κατανάλωση της.
Από το 1933 η κατανάλωσή της ανεβαίνει προοδευτικά εφόσον αποτελεί ένα προϊόν αρκετά ακριβό αλλά και κερδοφόρο.
Η χρήση της κοκαΐνης γίνεται είτε από την μύτη, είτε με ένεση, είτε καπνιστή . Τις περισσότερες φορές είναι νοθευμένη, “κομμένη” με άλλα προϊόντα από τους εμπόρους και αυτό μεγαλώνει την επικινδυνότητα της, καθώς διαφοροποιεί το “φτιάξιμο” το οποίο δημιουργείται κάτω από την αλληλεπίδραση διαφόρων ουσιών για τις οποίες ο χρήστης δεν είναι ενήμερος.

Παρενέργειες και κίνδυνοι

Η χρήση της κόκας προκαλεί μια γρήγορη εφορία ένα συναίσθημα διανοητικής και φυσικής δύναμης και μια περιφρόνηση στο πόνο και στην κούραση. Αυτή όμως η αίσθηση θα παραχωρήσει την θέση της, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα σε μια καταθλιπτική διάθεση και συγχρόνως σε μια διάθεση έντασης και αγωνίας, την οποία πολλοί την καταπολεμούν με την χρήση ηρωίνης, η χρήση άλλων ψυχοτρόπων φαρμάκων.
Η Κοκαΐνη προκαλεί
α) συστολή των αιμοφόρων αγγείων
Το ρινικό πλέγμα δεν υγροποιείται, συνήθως ξηραίνεται και νεκρώνει. Αυτό εμφανίζεται σε αυτούς που κάνουν χρήση από την μύτη.
β) Καρδιακές διαταραχές
Μπορούμε να έχουμε σίγουρα καρδιακά επεισόδια για τα πρόσωπα τα οποία κάνουν χρήση ενδοφλέβειας. Επίσης ακόμα καί με άλλους τρόπους χρήσης υπάρχει ο ίδιος κίνδυνος διότι τα άτομα αυτά καπνίζουν αρκετά τσιγάρα κατα την διάρκεια της χρήσης, ή ακόμα χρησιμοποιούν αλκοόλ. Έτσι λοιπόν παρατηρείτε ότι η χρήση του καπνού και του αλκοόλ είναι ανεβασμένη σε αυτούς που κάνουν χρήση κοκαΐνης
γ) Σε πρόσωπα τα οποία είναι ευαίσθητα ψυχολογικά, η χρήση της κοκαΐνης, μπορεί να προκαλέσει
Ψυχικές διαταραχές . Μεγάλη διαφορά στην διάθεση, ακόμα και παραλήρημα με έντονο το αίσθημα της καταδίωξης και τρομαχτικούς πανικούς, όπως και ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές.
δ) Μεγάλη ψυχική διέγερση με αποτέλεσμα την αϋπνία, την αμνησία και τον μεγάλο εκνευρισμό.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό της κοκαΐνης είναι να ναρκώσει τις αναστολές, πράγμα το οποίο μπορεί να οδηγήσει τον χρήστη σε πράξεις βίας, σεξουαλικές επιθέσεις, και σε άλλες συμπεριφορές αποφυγής του άγχους.
Η αίσθηση της δύναμης που αισθάνεται ο χρήστης κοκαΐνης, τον κάνει πιο εύκολο να περάσει στην βίαιη πράξη για τον ίδιο και τους άλλους.
Με την ενδοφλέβια χρήση μπορεί να μολυνθεί από την ηπατίτιδα και το έιτζ

Η εξάρτηση

Σαν δυνατό διεγερτικό η κοκαΐνη προκαλεί μια ψυχική εξάρτηση αρκετά σημαντική τόσο ώστε ένας “ ανεβασμένος" χρήστης να είναι πολύ δύσκολο να σταματήσει και να αισθάνεται την ανάγκη να κάνει συνεχώς χρήση . Ακόμα το σταμάτημα με την χρήση μιας άλλης ουσίας είναι πολύ δύσκολο.

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010


Ναρκωτικά (Όπιο) 100 χρόνια πολέμου και εξάρτησης

Το 2009 σύμφωνα με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών σηματοδοτεί «το τέλος του πρώτου αιώνα της μάχης του ελέγχου και περιορισμού των ναρκωτικών", καθώς εκτιμάται, ότι όλα ξεκίνησαν στη Σαγκάη το 1909. Σήμερα η παγκόσμια παράνομη αγορά των ναρκωτικών, έχει καταστεί μια τρομακτική βιομηχανία κέρδους που φθάνει τα 320 δις δολάρια ετησίως. Η βιομηχανία αυτή έχει απλώσει τα πλοκάμια της σε κάθε σημείο του πλανήτη. Παρακάτω παρουσιάζονται ορισμένες καταπληκτικές, αλλά παράλληλα πολύ "σκληρές" φωτογραφίες



Ο Ganamgul είναι εξαρτημένος από την ηρωίνη 17 χρόνια. Βρίσκεται μόλις δύο ημέρες στο κέντρο απεξάρτησης της Καμπούλ στο Αφγανιστάν και νοιώθει αφόρητους πόνους. Το κέντρο άνοιξε το Μάιο του 2009 και το πρόγραμμα αποτοξίνωσης που ακολουθεί διαρκεί για 45 ημέρες.


Έκθεση στελέχους του Αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών για το 2009, αναφέρει ότι υπάρχουν περίπου δύο εκατομμύρια χρήστες ναρκωτικών στο Αφγανιστάν, ενώ τουλάχιστον 50-60.000 τοξικομανείς βρίσκονται μόνο στην Καμπούλ. .


Ο εθισμός του οπίου έχει εδραιωθεί σε εκατοντάδες ορεινά, απομακρυσμένα χωριά του Αφγανιστάν.Σε πολλές περιπτώσεις όλο το χωριό -από τα μωρά μέχρι τους πιο ηλικιωμένους-είναι εξαρτημένο από το όπιο. Στις φωτογραφίες,
α)στο χωριό Sarab στην επαρχία Badakhshan, ο παππούς Beg προσφέρει στον εγγονό του όπιο.
β)Οι γυναίκες της οικογένειας του παππού Beg καπνίζουν όπιο.


πηγή:www.foreignpress-gr.com

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010



Το κύρος του πατέρα
κοινωνικοποίηση 10

Πολλοί γονείς ψάχνουν τα αίτια της ανυπακοής των παιδιών ή της παραβατικότητας των εφήβων, σε καταστάσεις εκτός οικογένειας. Τις περισσότερες φορές οι γονείς αντιδρούν στην προσπάθεια των ψυχολόγων ή άλλων ειδικών να εξετάσουν τις διαδικασίες ταυτοποίησης του παιδιού με μοντέλα που οφείλουν την ύπαρξή τους στην οικογένεια και στις αξίες καθώς και τις συνήθειες που εκφράζονται μέσα σε αυτήν. Βασικά, αν υπάρχει μια κρίση εξουσίας, η οποία εκφράζεται με την ανυπακοή και την δίχως όρια συμπεριφορά των παιδιών, αυτή οφείλεται στους γονείς και στην χαλαρή έως και τη μη αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης μέσα στην οικογένεια και ιδίως στην δυσλειτουργία του πατρικού ρόλου.
Σε επισταμένες έρευνες με αντικείμενο την παραβατικότητα των νέων, τα αποτελέσματα απέδειξαν ότι, η παραβατικότητα έχει άμεση σχέση με την ανικανότητα του πατέρα να παίξει τον ενδιάμεσο ρόλο ανάμεσα στο παιδί και την κοινωνία, ανάμεσα στην κοινωνία και την οικογένεια. Η παραβατικότητα αποτελεί το αποτέλεσμα της αδυναμίας του πατέρα να χειριστεί την κρίση στις οικογενειακές σχέσεις και να πάρει θέση στα διάφορα εξελικτικά στάδια ανάπτυξης του παιδιού. Δηλαδή ο πατέρας είναι εκείνος ο οποίος θα θέσει τα όρια στην οικογενειακή κρίση με την εξάσκηση της εξουσίας, της ισχύος, την οποία του παρέχει ο ρόλος του . Όρια τα οποία έχει απόλυτη ανάγκη το παιδί για να κτήσει την ταυτότητα του.
Έτσι λοιπόν η λειτουργία του πατέρα αποτελεί την ραχοκοκαλιά της διαδικασίας κοινωνικοποίησης του παιδιού.
Βέβαια το να μιλάμε για τον πατρικό ρόλο μέσω της εξουσία που ασκεί, αποτελεί, μ' ένα τρόπο, συρρίκνωση της σημαντικότητας του, όσον αφορά άλλα χαρακτηριστικά τα οποία περικλείει η παρουσία του. Όμως θα σταθούμε σε αυτό το χαρακτηριστικό για να αναφέρουμε ότι η εξουσία του πατέρα δεν αποτελεί το μόνο μέσο με το οποίο ο πατέρας μπορεί να επιβάλει την παρουσία του. Δηλαδή στη προσφυγή σε τρόπους και μεθόδους που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν βίαιες. Αντιθέτως η εξουσία του πατέρα εκφράζεται και λειτουργεί καλύτερα δια μέσου του κύρους της παρουσίας του. Η ισχύς εκφράζεται περισσότερο με την κοινωνική του στάση. Κοινωνική στάση, η οποία δεν έχει να κάνει μόνο με την στάση του απέναντι στο παιδί, αλλά με την στάση του στην κοινωνία η οποία εκφράζεται μέσα από την σταθερότητα, την συνέπεια και υπευθυνότητα της παρουσίας του και των λόγων του, καθώς και των πράξεών του, όχι μόνο στην σχέση με το παιδί του, αλλά και στην σχέση του με τους άλλους μέσα και έξω από την οικογένεια. Διότι πρέπει να επισημάνουμε ότι η απόλυτη και δεσποτική εξουσία του πατέρα, ή, η άνεφ' ορίων παράλογες απαιτήσεις του, δεν μπορούν να λειτουργήσουν εποικοδομητικά για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Δεν μπορούν να θέσουν τα όρια και την αποδοχή τους από εκείνο, αλλά αντιθέτως μπορούν να δημιουργήσουν και να εκκολάψουν τον αυριανό παραβάτη, τον αυριανό επαναστάτη χωρίς αιτία και τον αυριανό εγκληματία. Η απόλυτη λοιπόν εξουσία είναι και αυτή μια από τις εκφράσεις της δυσλειτουργίας του πατρικού ρόλου. Άρα η ισχύς του πατέρα δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς τα παραπάνω χαρακτηριστικά.
Η έλλειψη της
σταθερότητας του πατρικού ενδιαφέροντος,
της πατρικής συνέπειας,
και της πατρικής υπευθυνότητας,
αποτελούν από μόνες τους,
άσκηση βίας και παράγοντα αποσταθεροποίησης.
και αυριανής παραβατικότητας για το παιδί.

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2010



Πατέρας ή Άνδρας;
Άνδρας ή Πατέρας;
κοινωνικοποίηση 9


Έχω την εντύπωση ότι ο άνδρας πολλές φορές δεν αναλαμβάνει τις υπευθυνότητες του στα πλαίσια του οικογενειακό του ρόλου και φαίνεται ότι δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του σε μια τέτοια δραστηριότητα όπως αυτή του πατέρα. Σαν ο κοινωνικός του ρόλος να μην αποδέχεται μια άλλη πλευρά του αυτή του πατέρα. Σαν να μην αναγνωρίζει στον εαυτό και να μην ιδιοποιήται την λειτουργία του πατέρα, αλλά να μένει στάσιμος σε παλιές ιδιότητες του ρόλου του, όπου ο άνδρας κρατούσε αυτό το απόμακρο εξουσιαστικά απαιτητικό προφίλ του, το οποίο χωρίς να το καταλάβει τον μετέτρεπε και τον μετατρέπει και εκείνο σε παιδί εξαρτημένο από την γυναίκα του. Βασικά αυτοί οι άντρες οι οποίοι συμπεριφέρονται με αυτό το σκεπτικό, το μόνο που κάνουν είναι να απαιτούν από την γυναίκα τους την ίδια εξάρτηση που είχαν με την μαμά τους και που για εκείνους αυτή η λειτουργία θεωρείται ότι εμπεριέχει τον ανδρισμό τους όμως στην ουσία φαίνεται ότι δεν είναι ικανοί να αναλάβουν τον εαυτό του και απαιτούν από την γυναίκα τους να τους αναλάβει και να τους φροντίζει όπως φροντίζουμε ένα μωρό. Με αυτό το σκεπτικό, η σχέση με τα παιδιά τους δεν μπορεί να αναπτυχθεί στην βάση της ισότητας και της κατανόησης αλλά στην βάση της αποφυγής της σχέσης η της οριοθέτησή της, στα απαραίτητα, με στόχο να μην χαλάνε την ησυχία τους. Δηλαδή στην συνέχιση της λειτουργίας τους σαν ανεξάρτητα και εγωιστικά άτομα, όπου η προσφορά προς τα παιδιά τους δεν θεωρείται κάτι εποικοδομητικό για την ταυτότητα τους αλλά επιζήμιο και βαρετό. Αυτό δείχνει ότι δεν έχουν καταλάβει την σημασία που αντιπροσωπεύουν για τα παιδιά τους, όπως δεν έχουν καταλάβει την σημασία του ρόλου του πατέρα για την ανάπτυξη της προσωπικότητας τους. Εμμένουν σαν πεισματάρικα μωρά στον ρόλο που τους έχει προσφέρει η κοινωνία σαν αρχηγούς της οικογένειασ και μόνο αρχηγοί δεν είναι, αλλά μάλλον ουραγοί των εξελίξεων τόσο των κοινωνικών όσο και των προσωπικών και διαπροσωπικών.
Αυτή η κατάσταση δεν τους δίνει δυνατότητα να ζήσουν ένα καινούργιο κομμάτι της ταυτότητας τους που είναι το πατρικό κομμάτι. Δηλαδή το ρόλο τους σαν πατέρας. Συγχρόνως όμως αυτή η κατάσταση δεν προσφέρει την δυνατότητα και στα παιδιά τους να αισθανθούν σε πληρότητα την παρουσία του πατέρα και να αντλήσουν από αυτή την σιγουριά και την ασφάλεια που χρειάζονται για την ψυχοκοινωνική τους εξέλιξη.
Δυστυχώς στη χώρα μας, ο ρόλος του πατέρα δεν θεωρείται κάτι ουσιαστικό για τον ίδιο, εκτός από μερικές εξαιρέσεις που έχουν να κάνουν με άνδρες που έχουν αντιληφθεί ότι η κοινωνία έχει αλλάξει και ότι οι ρόλοι μέσα στην οικογένεια δεν έχουν την ίδια λειτουργία όπως αυτοί των πατεράδων τους. Βέβαι υπάρχουν μερικές εξαιρέσεις όπου οι άνδρες έχουν καταλάβει ότι η οικονομική ανάπτυξη και η έξοδος της γυναίκας στην παραγωγή διαμόρφωσε ένα καινούργιο λειτουργικό δυναμικό μέσα στην οικογένεια και όπου οι υποχρεώσεις έχουν ανακαταταχθεί σύμφωνα με τις καινούργιες ανάγκες και αντιλήψεις. Έτσι παλιά, ο άνδρας όριζε την λειτουργία του έξω από το σπίτι και η επιστροφή του σε αυτό περιοριζόταν στην ξεκούραση και την ηρεμία του, με τρόπο τέτοιο ώστε οτιδήποτε ερχόταν να διασαλέψει αυτή την λειτουργία του να θεωρείται βεβήλωση του ρόλου του. Σήμερα το πεδίο της λειτουργίας του έχει μεγαλώσει και μπορεί να συμπεριλάβει μέσα του καινούργιες μορφές απασχόλησης που παλιά ανήκαν στην γυναίκα. Λειτουργίες οι οποίες έχουν σχέσει με την ομαλή εξέλιξη της οικογενειακή ζωής. Λειτουργίες που έχουν να κάνουν, τόσο με την φροντίδα του σπιτιού όσο και με την φροντίδα των παιδιών.
Βασικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο πατέρας είναι κατ΄ αρχάς το άνοιγμα στον κόσμο και μετά η ενσάρκωση των ορίων. Δηλαδή από την μια η παρουσία του πατέρα βοηθάει το παιδί να έρθει σε επαφή με τον εξωτερικό κόσμο και μετά το βοηθάει να αναπτύξει την ικανότητα αυτοελέγχου στην προσπάθεια του παιδιού να εκδηλώσει την παρουσία του, σε πλαίσια αποδεκτά από το ίδιο και το περιβάλλον του Το παιδί αναπτύσσεται και αυτή η ανάπτυξη εκφράζεται με τη προσπάθεια του να κτίσει την ταυτότητα του, σαν κάτι διαφορετικό από τους άλλους και αυθεντικό προς τον εαυτό του. Αυτό επιτυγχάνεται διαμέσου της κατάκτησης εκείνων των μέσων και των τεχνικών, διαμέσου εκείνων των αξιών οι οποίες προσφέρονται, προτείνονται, ή επιβάλλονται από το οικογενειακό του περιβάλλον.
Σε αυτή την περίπτωση η παρουσία του πατέρα αποτελεί το θεμέλιο λίθο για να μπορέσει αυτή η λειτουργία να έχει αίσιο τέλος.
Όμως αυτή η παρουσία απαιτεί την αναγνώριση της σημαντικότητας της, όπου αυτή η σημαντικότητα προσδίδει στο ρόλο του άνδρα μια καινούργια διάσταση,
πιο πλούσια σε ερεθίσματα και ευθύνες,
με σκοπό τον επανακαθορισμό των ορίων του ανδρικού ρόλου σε αντιστοιχία με αυτόν του πατρικού.

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2010



ΣΤΕΛΛΑ ΠΡΩΤΟΝΟΤΑΡΙΟΥ
Δασκάλα με όραμα

το σχολείο 6

Η πρώην διευθύντρια του 132ου δημοτικού, που διώκεται επειδή αντιμετώπισε τα παιδιά «των άλλων» ως δικά της, ξεκινά τη νέα σχολική χρονιά απτόητη και ηθικά δικαιωμένη.

ΤΗΣ ΜΑΝΙΝΑΣ ΝΤΑΝΟΥ/ΠΟΡΤΡΕΤΟ: ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΖΑΒΟΣ


Καμιά άλλη εκπαιδευτικός δεν έχει δει τόσο πολλά δημοσιεύματα για το όνομα της. Κρίνοντας από τη δουλειά που έκανε ως διευθύντρια στο 132ο δημοτικό σχολείο της Γκράβας, θα φανταζόταν κανείς πως η αφορμή γι' αυτά θα ήταν η αναγνώριση ή η επιβράβευση του έργου της από την Πολιτεία. Στην πραγματικότητα, η Στέλλα Πρωτονοτάριου εδώ και πολλούς μήνες απλώς τιμωρείται, με την απομάκρυνση της από το σχολείο της και την ποινική της δίωξη . Το παράπτωμα της ήταν ότι πήρε στα σοβαρά την αποστολή της. Δέκα χρόνια πριν ανέλαβε ένα σχολείο με 70 % μετανάστες μαθητές και με τη συνεργασία των δασκάλων και των γονιών ξεκίνησε μια σειρά δράσεων για να αμβλύνει τις αντιθέσεις, να βελτιώσει τις επιδόσεις και να άρει τον αποκλεισμό και την ξενοφοβία. Σε συνεννόηση με τον σύλλογο διδασκόντων παραχώρησαν αίθουσες για μαθήματα μητρικής γλώσσας σε αλλόγλωσσους μαθητές και ελληνικών στους γονείς τους, εκτός διδακτικού ωραρίου, έφτιαξαν τάξεις υποδοχής για τα παιδιά που δεν γνώριζαν ελληνικά, έβαλαν μεταφραστές για τις συναντήσεις με τους ξένους γονείς. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά, παρ' όλα αυτά η ίδια απομακρύνθηκε από το σχολείο, οι δράσεις διακόπηκαν και εκκρεμεί ακόμα η δίκη της, που αναβλήθηκε στις αρχές του καλοκαιριού.
Σήμερα, διευθύντρια ενός άλλου σχολείου, του 112ου δημοτικού του ίδιου συγκροτήματος, μιλάει στο «Κ» για τον δύσκολο δρόμο της εκπαίδευσης που αξίζει κανείς να ακολουθήσει αλλά και για το σχολείο της αποδοχής όλων, της χαράς και της δημιουργικότητας, το όραμα του οποίου παραμένει ακόμα ζωντανό μέσα της.

Με τι διάθεση ξεκινάτε τη νέα σχολική χρονιά;


Πάντα με θετική διάθεση ξεκινώ μια σχολική χρονιά. Έχω πολύ κέφι, και εγώ και οι συνάδελφοι μου.


Τι μεσολάβησε από την αναβολή της δίκης σας;


Έγινε μια συνάντηση με τον υπουργό Παιδείας, ο οποίος με κάλεσε στο υπουργείο και δήλωσε θετικός για τη δουλειά μας. Το θέμα είναι πώς θα γίνει αυτό μέσα από ένα θεσμικό πλαίσιο, πώς θα εφαρμοστεί στην εκπαιδευτική πράξη. Ειδάλλως, παραμένει μόνο ένας ρητορικός λόγος. Αυτό με ανησυχεί ιδιαίτερα, γιατί μέχρι στιγμής τίποτα δεν άλλαξε στο πλαίσιο λειτουργίας του 132.


Πώς αποφασίσατε να γίνετε εκπαιδευτικός;


Πάντα αγαπούσα πολύ τα παιδιά και με ενδιέφερε η παιδαγωγική επιστήμη. Αν σου αρέσει και έχεις το μεράκι αυτής της δουλειάς, είναι η καλύτερη στον κόσμο. Πουθενά δεν βρίσκεις τόση χαρά, τόση ανατροφοδότηση.


Μου κάνει εντύπωση ο τρόπος που συνεχίζετε να αντιμετωπίζετε τη δουλειά σας. θα φανταζόταν κανείς πως ένας άνθρωπος στη θέση σας θα θεωρούσε αυτή την περιπέτεια ματαιωτική.


Ήταν. Ουσιαστικά, η δουλειά του 132 δεν δικαιώθηκε, αντίθετα τιμωρήθηκε. Όμως, η επιβράβευση, η ανατροφοδότηση δεν είναι απαραίτητο να έρθει μόνο από την Πολιτεία ή το υπουργείο. Αποδοχή είναι το χαμόγελο των παιδιών, η αντίδραση τους όταν σε βλέπουν μετά από χρόνια, το χάιδεμα του γονιού και το ευχαριστώ στα μάτια του, η χαρά των εκπαιδευτικών που βλέπουν ότι κάνουν κάτι δημιουργικό. Το 132 δικαιώθηκε από τον εκπαιδευτικό κόσμο, πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς, τους πανεπιστημιακούς και κυρίως από τα ίδια τα παιδιά και τους γονείς τους, τα ίδια τα μέλη δηλαδή της σχολικής κοινότητας.


Δηλαδή, παραμένετε αισιόδοξη;


Φυσικά. Το όραμα γι' αυτό το σχολείο που ονειρευόμαστε παραμένει πάντα ζωντανό μέσα μου - παραμένει ζωντανό σε όλους τους μάχιμους εκπαιδευτικούς. Όλοι μαζί κάποια στιγμή θα το κάνουμε πραγματικότητα αυτό το όνειρο, θα το δημιουργήσουμε αυτό το σχολείο.

Αν γυρνούσε ο χρόνος πίσω, θα κάνατε τα ίδια;


Ναι. Πάντα σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς του σχολείου και την υποστήριξη των γονέων. Ποτέ δεν θα έκανα μόνη μου κάτι που θεωρούσα μόνο εγώ σωστό. Το πολυπολιτισμικό σχολείο είναι το σχολείο της αποδοχής όλων, της χαράς, της δημιουργικότητας, το οφείλουμε σε όλα τα παιδιά. Η αξιοποίηση του πολιτισμού, της γλώσσας, της κουλτούρας που μεταφέρουν οι μετανάστες μαθητές δεν είναι μόνο σε όφελος των ίδιων, αλλά και των Ελλήνων. Ετοιμάζουμε πολίτες για τις πολυπολιτισμικές κοινωνίες και οφείλουμε να έχουμε ένα σχολείο που να ανταποκρίνεται σε αυτές τις ανάγκες. Οτιδήποτε κάναμε απευθυνόταν σε Έλληνες και μετανάστες. Το σχολείο δεν κάνει μεταναστευτική πολιτική, δεν αποφασίζει για το αν θα μπουν ή όχι μετανάστες στη χώρα. Αντιμετωπίζει μια πραγματικότητα και έχει την υποχρέωση να δίνει σε όλα τα παιδιά τις ίδιες ευκαιρίες. Κάποιοι μας κατηγόρησαν για έσχατη προδοσία λόγω των μαθημάτων αλβανικών. Αυτό που πρέπει να καταλάβουν είναι ότι η ένταξη βοηθάει την κοινωνία. Όλους μας, όχι μόνο τους μετανάστες. Και η πρόληψη είναι το καλύτερο μέτρο. Θέλουμε να εντάξουμε όλα τα παιδιά για να έχουμε μια καλύτερη κοινωνία. Γιατί αγαπάμε τη χώρα μας και τους υπόλοιπους ανθρώπους. Αυτό είναι πατριωτισμός.

Ποιο είναι το βασικό στοιχείο που πρέπει να διαθέτει το σημερινό σχολείο;


Πρέπει να είναι δημοκρατικό και ανθρώπινο. Πρέπει να δίνει μορφωτικά αγαθά σε όλα τα παιδιά, να μην τα κατηγοριοποιεί, να αποδέχεται τη διαφορετικότητα τους -είτε αυτή είναι λόγω καταγωγής είτε λόγω φύλου είτε λόγω ιδιαιτεροτήτων-, να διδάσκει ανθρώπινες αξίες - αλληλεγγύη, σεβασμό και αποδοχή του άλλου, όποιος κι αν είναι. Με στόχο; Ούτε ένα παιδί εκτός σχολείου. Πρέπει επίσης, πέραν των γνώσεων, τα παιδιά να αποκτήσουν και τις ανάλογες δεξιότητες για να προχωρήσουν. Ξέρεις, τα παιδιά σήμερα και τα τελευταία χρόνια δεν πέρασαν πολέμους και πείνα, έρχονται όμως αντιμέτωπα με μια κόλαση όταν βγαίνουν τελικά στην κοινωνία και την αγορά εργασίας. Μετά από τόσο κόπο, τόση αγωνία, τόση προσπάθεια αντιμετωπίζουν μια σκληρή πραγματικότητα. Κι αυτό είναι μια τεράστια ματαίωση. Πρέπει να είναι έτοιμα να αντεπεξέλθουν. Η αυτοεκτίμηση, ο αυτοσεβασμός, η επικοινωνία, η συνεργασία, το πώς θα κάνουμε σχέσεις, πώς θα διαχειριστούμε τα συναισθήματα μας, τις αποτυχίες και τις επιτυχίες μας είναι πράγματα που πρέπει να δουλευτούν στο σχολείο. Και παράλληλα να μάθουν να διεκδικούν τα δικαιώματα τους. Γι' αυτό πρέπει να αλλάξει το περιεχόμενο και η φιλοσοφία του σχολείου. Πρέπει να προετοιμάζει τα παιδιά να σταθούν στη ζωή τους, να γίνουν πολίτες χρήσιμοι και ενεργοί και, κυρίως, να γίνουν ευτυχισμένοι.

Με ποιου την ευθύνη το σχολείο δεν λειτουργεί έτσι;


Σε μεγάλο βαθμό με ευθύνη της Πολιτείας. Διότι οι εκπαιδευτικοί μπορούν και πρέπει να κάνουν παρεμβάσεις στο σχολείο, αλλά αυτό από μόνο του δεν φτάνει. Η παιδεία είναι πολιτική πράξη, πολιτική επιλογή. Τι πολίτες θέλει να δημιουργήσει μια Πολιτεία;


Ο ρόλος του διευθυντή ποιος είναι ή ποιος πρέπει να είναι;


Θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικός. Ηγείται μιας ομάδας, πρέπει να τη δέσει, να την ισορροπήσει, να την κινητοποιήσει και μαζί με τους εκπαιδευτικούς να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν πράγματα. Κι αυτό δεν είναι εύκολο. Χρειάζεται γνώσεις και δεξιότητες, ενημέρωση, επαφή με τη σύγχρονη έρευνα και την παιδαγωγική επιστήμη, αλλιώς δεν έχει επιχειρήματα για να πείσει. Να είναι ο ίδιος ανοιχτός και δημοκρατικός, να έχει όραμα. Όραμα χρειάζεται για να είναι κανείς εκπαιδευτικός.

Δεν υπάρχει όραμα;


Υπάρχει, από πολλούς εκπαιδευτικούς και διευθυντές. Αλλά κάπου χάνεται. Υπάρχουν πολλοί συνάδελφοι που κάνουν εξαιρετικά καινοτόμα πράγματα στις τάξεις τους, αν όμως αυτό δεν ενταχθεί στο συνολικό πλαίσιο του σχολείου, χάνεται. Για να είναι αποτελεσματικό το σχολείο, πρέπει τα πράγματα να γίνουν συλλογικά, να εμπλακούν όλοι.

Φαντάζομαι και οι γονείς.


Φυσικά, αυτό είναι ένα μεγάλο και σοβαρό θέμα. Το σχολείο πρέπει να τους φέρει κοντά, να τους δώσει ουσιαστικό ρόλο.

Οι γονείς είναι μακριά από το σχολείο, δηλαδή.


Ναι, τις περισσότερες φορές είναι τυπικός ο ρόλος τους. Ειδικά οι μετανάστες γονείς. Από τις δράσεις που εφαρμόσαμε στο 132 διαπιστώσαμε όμως ότι υπάρχουν δυνατότητες ουσιαστικής εμπλοκής των γονέων στο σχολείο. Στις συναντήσεις μας για την επιμόρφωση τους συμμετείχαν οι περισσότεροι γονείς του σχολείου, ενώ στα μαθήματα ελληνικών περίπου 150! Και μάλιστα οι περισσότερες ήταν γυναίκες. Υπήρχαν γυναίκες που έρχονταν στο μάθημα με τα μωρά τους, γιατί δεν είχαν πού να τα αφήσουν. Ήταν συγκινητικές στιγμές...

Υπάρχει διαφορά μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα σε αυτά; Γίνεται περισσότερη δουλειά στα ιδιωτικά;


Δεν θα το έλεγα. Υπάρχουν, φυσικά, ιδιωτικά που κάνουν σημαντικά πράγματα. Όμως, θεωρώ ότι το δημόσιο σχολείο έχει ένα πολύ σημαντικό εκπαιδευτικό δυναμικό και μια παιδαγωγική ελευθερία που δεν υπάρχει στο ιδιωτικό. Απλώς υπάρχει ένας κίνδυνος, όταν δεν ενθαρρύνονται αυτοί οι εκπαιδευτικοί και αντίθετα αποθαρρύνονται, όταν δεν υπάρχει η κατάλληλη τεχνογνωσία ή αντιμετωπίζουν άρνηση ή αδιαφορία σε αυτά που θέλουν να κάνουν, είναι εύκολο να μπουν σε μια λογική δημόσιου υπαλλήλου.

Θα δουλεύατε τώρα σε ένα ιδιωτικό σχολείο;


Έχω δουλέψει μικρότερη, τώρα όχι. Με ενδιαφέρει να προσφέρω μέσα από το δημόσιο σχολείο, τα οράματα μου περνάνε μέσα από τη δημόσια εκπαίδευση. Και θεωρώ ότι όλα τα σχολεία θα έπρεπε να είναι δημόσια, με την υποστήριξη φυσικά του κράτους.

Τι θα συμβουλεύατε ένα νέο συνάδελφο σας; Να τον πάρει το δρόμο της εκπαίδευσης;


Φυσικά να τον πάρει! Γνώσεις, διάβασμα, επαφή με τα σύγχρονα εκπαιδευτικά εργαλεία, την επιστημονική έρευνα και κυρίως όραμα - αυτά θα χρειαστεί. Και από εκεί και πέρα ας προχωρήσει φεύγοντας από το στενό πλαίσιο ενός δημόσιου υπαλλήλου. Ο εκπαιδευτικός είναι κάτι πολύ παραπάνω από δημόσιος υπάλληλος, γιατί έχει να κάνει με την ψυχή των παιδιών, έχει τεράστια ευθύνη. Αυτή την ευθύνη απέναντι στην κοινωνία και στα παιδιά καλείσαι να υπηρετήσεις. Και πραγματικά αξίζει τον κόπο...

πηγή: Καθημερινή 13/9/09



Σε τι χρησιμεύει ο Πατέρας ;


κοινωνικοποίηση 8

Εδώ και μισό αιώνα οι ερευνητές των κοινωνικών επιστημών έχουν σκύψει πάνω από το ρόλο του πατέρα και την θέση την οποία πρέπει να καταλαμβάνει μέσα στην οικογένεια.
Εδώ και μισό αιώνα ερευνούν και μιλούν για την σπουδαιότητα αυτού του ρόλου και την σημαντικότητα της επίδρασης που έχει για την κτίσιμο του ψυχικού κόσμου του παιδιού.
Τόσο για τα κορίτσια, όσο και για τα αγόρια, ο πατέρας αποτελεί με διαφορετικούς τρόπους ένα πρόσωπο απαραίτητο στην ομαλή ανάπτυξή τους
Ένα βασικό χαρακτηριστικό, ίσως το πρώτο, είναι η βοήθεια στο διαχωρισμό του παιδιού από την μητέρα. Με αυτή του την επέμβαση, ο πατέρας εισάγει το παιδί στην διαφορετικότητα. Είναι ο άλλος, το άλλο σεξ, ο οποίος επεμβαίνει στην σχέση παιδιού - μητέρας, εμποδίζοντας την επέκταση της σχέσης και την συγχώνευση μητέρας - παιδιού περισσότερο από αυτό το οποίο θεωρείται αναγκαίο για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού.
Ένα δεύτερο αποδεδειγμένο χαρακτηριστικό του ρόλου του είναι, ότι ο πατέρας ενσαρκώνει συμβολικά το νόμο. Ορίζει αυτό που επιτρέπεται, ή, απαγορεύεται. Ορίζει τα όρια του παιδιού, βοηθώντας το ψυχικά να κτίσει την ταυτότητα του. Ο πατέρας λοιπόν είναι ο συναισθηματικός δεσμός του παιδιού με τον κόσμο.

Τα λειτουργικά χαρακτηριστικά του ρόλου του εκφράζονται με τρεις τρόπους.
α) Δια μέσου της επιρροή που ασκεί.
β) Του τρόπου επέμβασης του.
γ) Την μορφή της δράσης του.

Με βάση αυτά τα τρία χαρακτηριστικά, μπορούμε να εκφράσουμε μια σειρά από ερωτήματα,
όπως
Ποιες είναι οι διαστάσεις μπορεί να πάρει ο ρόλος του;
Ποια είναι η λειτουργία του;
Σε τι μπορεί να χρησιμεύσει;
Σε ποιες ανάγκες του παιδιού μπορεί να απαντήσει;

Έπειτα από την μεριά του παιδιού
Ποιες είναι οι ευαισθησίες του παιδιού στην δράση του;
Ποια πρέπει να είναι προσφορά του προς το παιδί του;
Με ποιο τρόπο αυτή η προσφορά γίνεται αντιληπτή από το παιδί;


Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2010


Η Μίμηση
κοινωνικοποίηση 7

Για τον Ζαν Πιαζέ,1 (1945) η μίμηση αρχίζει από τους πρώτους τέσσερις μήνες της ζωής του παιδιού και αποτελείται από την νοητική εσωτερική επανάληψη των ενεργειών του γονέα με στόχο να τις επαναλάβει το ίδιο. Ο Ζαν Πιαζέ θεωρεί ότι το παιδί δεν μπορεί να μιμηθεί μια χειρονομία-μοντέλο αν δεν την αφομοιώσει, αν δεν την εσωτερικεύσει σαν οργανωμένο σχήμα μέσα του.
Έτσι σε ένα πρώτο στάδιο ανάπτυξης η προσπάθεια μετάδοσης συμπεριφορών εκ μέρους των γονέων δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική αν το παιδί δεν μπορεί να παρατηρήσει αυτές τις συμπεριφορές από μόνο του. Η προσεχτική παρατήρηση των ενεργειών του γονέα από το παιδί, του δίνουν την δυνατότητα να τις μιμηθεί ευκολότερα. Οι ενέργειες και η συμπεριφορά του παιδιού κτίζονται με βάσει την μίμηση των ενεργειών και των συμπεριφορών των ενηλίκων. Ενέργειες οι οποίες έχουν σχέση κατ΄ αρχάς με την εκφραστικότητα του γονεϊκού προσώπου, όπως, ανοιγόκλεισμα του στόματος, το γέλιο, το κούνημα του κεφαλιού και μετά την κίνηση των χεριών και την εν γένι κίνηση του σώματος, αποτελούν τα πρώτα ερεθίσματα μίμησης για το παιδί
Σε αυτό το στάδιο, το παιδί μπορεί να μιμηθεί ευκολότερα κινήσεις οι οποίες έχουν σχέση με το σώμα και περιοχές του σώματος, οι οποίες αντιστοιχούν με τις περιοχές του σώματος των ενηλίκων. Η κοινωνικοποίηση, κατ' αρχάς επιτυγχάνεται με την εσωτερίκευση των σωματικών χαρακτηριστικών του γονέα. Με αυτόν τον τρόπο η εικόνα σώματος του παιδιού σχηματίζεται με βάση το συναίσθημα το οποίο πηγάζει από τα κιναισθητικά ερεθίσματα τα οποία λαμβάνει και παρατηρεί στην κίνηση του σώματος του γονέα. Αυτός ο μηχανισμός βοηθάει να επιτευχθεί μια σύζευξη ανάμεσα στην συμπεριφορά του παιδιού με αυτή του γονέα. Με αυτό τον τρόπο η εικόνα του σώματος κτίζεται με βάση την εικόνα σώματος του άλλου.
Η επαναλαμβανόμενη κίνηση, ή, συμπεριφορά, δηλαδή η αλληλεπίδραση γονέα και παιδιού δημιουργεί τα πρώτα δείγματα επικοινωνίας στο χώρο της οικογένειας. Για αυτό το λόγο το παιδί ψάχνει τον τρόπο να ανταποκριθεί, να επικοινωνήσει μέσω αυτών των ενεργειών με τον ενήλικα αναμένοντας μια απάντηση από αυτόν.
Με το πέρασμα του χρόνου, όλη του η προσπάθεια εκφράζει την ανάγκη να προσαρμοστεί στις οικογενειακές τελετουργίες, όπου η μίμηση αποτελεί μέσον για το παιδί να γίνει ένα κοινωνικό πρόσωπο. Για αυτό το λόγο η συμπεριφορά του παιδιού εξαρτάται από καταστάσεις, οι οποίες απαιτούν από αυτό, να έχει τις ίδιες αντιδράσεις με έναν ενήλικα. Σε αυτή την περίπτωση έχουμε να κάνουμε με μια “εξημέρωση” του παιδιού από το περιβάλλον του, το οποίο καθορίζει την συμπεριφορά του σύμφωνα με τις προβαλλόμενες απαιτήσεις του. Η προσπάθεια επικοινωνίας του παιδιού με το περιβάλλον του αποτελεί μια καινούργια εξέλιξη στην κοινωνικοποίηση του.
Το παιδί εξαρτώμενο από την συμπεριφορά του μοντέλου-γονέα αντιλαμβάνεται ότι υιοθετώντας την συμπεριφορά αυτή, γίνεται πιο αποδεχτό και η διαβίωσή του μέσα στην οικογένεια είναι πιο ευχάριστη Το παιδί σχετίζει τις αντιδράσεις του σύμφωνα με την αντίληψη τις συμπεριφοράς των γονέων. Χαίρεται όταν απαντά με επιτυχία σε ένα κάλεσμα, σε μια προτροπή, ή ανταποκρίνεται θετικά σε μια κατάσταση.
Γι' αυτό το λόγο
Η εξάρτηση της συμπεριφοράς του παιδιού από το μοντέλο συμπεριφοράς των γονέων είναι ένα γεγονός το οποίο δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς
και αποτελεί βασικό παράγοντα κοινωνικοποίησης του παιδιού
Οι ενέργειες και η συμπεριφορά του παιδιού κτίζονται με βάσει την μίμηση των ενεργειών και των συμπεριφορών των γονέων
.

1Ζαν Πιαζέ 1896-1980 Ελβετός Φυσικός, Φιλόσοφος, Ψυχολόγος
φωτό: Τέχνη τών Μάγια

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2010



πίνακας: William Bleke



Η εξάρτηση
βασικό συστατικό
των οικογενειακών
σχέσεων
Αυτονομία και Αποτοξίνωση 1

Ίσως ο υπότιτλος αυτού του κειμένου να σας ξενίζει και να δημιουργεί ερωτηματικά, όμως όσο και αν φαίνεται ότι το ένα μέρος του τίτλου αναιρεί το άλλο εν τούτοις πιστεύω ότι, το πρώτο μέρος αποτελεί το βασικό άξονα πάνω στον οποίο πρέπει να κινηθούμε για να καταφέρουμε το δεύτερο
Εάν η σχέση του χρήστη με το προϊόν καθορίζεται από τον εθισμό και την εξάρτηση, αυτό φανερώνει ότι η εξάρτηση εμπεριέχεται σαν στοιχείο της σχέσης με την ουσία, αλλά αποτελεί επίσης το βασικό στοιχείο των σχέσεων που δημιουργεί ο χρήστης με το περιβάλλον κατ΄ αρχάς το οικογενειακό και μετά το κοινωνικό. Δηλαδή παρατηρούμε ότι, στο περιβάλλον του χρήστη, η εξάρτηση αποτελεί βασικό όρο στην λειτουργία των σχέσεων μέσα στην οικογένεια με διαφορετικούς τρόπους. Σε αυτή την περίπτωση το πρόβλημα της εξάρτησης δεν είναι ένα ατομικό πρόβλημα αλλά ένα οικογενειακό και έτσι πρέπει να το αντιμετωπίσουμε, πράγμα που σημαίνει ότι ο ασθενής δεν είναι μόνο ο χρήστης αλλά όλόκληρη η οικογένεια.

Οι γονείς κομμάτι του προβλήματος

Συνήθως οι γονείς εμφανίζονται εξαντλημένοι , κουρασμένοι, απογοητευμένοι και ψάχνουν απεγνωσμένα να δώσουν λύση στο πρόβλημα χωρίς να αξιολογούν την παρουσία τους σαν κομμάτι του προβλήματος αλλά σαν λύση του προβλήματος. Με αυτό τον τρόπο σκέπτονται ότι όσο πιο κοντά είναι στο παιδί τους, όσο περισσότερο έλεγχο ασκούν σε αυτό, τόσο δυσκολότερο είναι να κάνει χρήση, βέβαια η πραγματικότητα της χρήσης δείχνει το αντίθετο. Δηλαδή το περιβάλλον του χρήστη για να καταπολεμήσει την εξάρτηση υιοθετεί όρους και ταχτικές οι οποίες βασίζονται στην εξάρτηση και τον ετεροκαθορισμό. Βασιζόμενοι στην ιδέα την οποία έχουν για τον χρήστη, δηλαδή την κοινωνική αναπαράσταση του χρήστη σαν άτομο στερούμενο της δυνατότητας να καθορίσει τις σχέσεις του και να πάρει αποφάσεις για την εξέλιξη της ζωής του, προσπαθούν αυτοί με διάφορους τρόπους να βοηθήσουν,
προσφέροντας του την δυνατότητα να εξαρτηθεί από αυτούς και όχι από τον εαυτό του. Η θέληση του να σταματήσει αυτή την συνήθεια, δηλαδή η άρνηση της χρήση εμπεριέχεται μέσα στην χρήση. Η άρνηση αποτελεί μέρος της λήψης. Η άρνηση είναι συνεχής και εκφράζει μια προσπάθεια ελέγχου της σχέσης του χρήστη με την ουσία όπου“ Το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα κάθε εθιστικής διαδικασίας είναι ότι η προσπάθεια του ατόμου να αποκτήσει εξουσία και τον έλεγχο του εαυτού του με την χρήση κάποιου εξωτερικού μέσου, αυτή η προσπάθεια καθιστά στο τέλος το άτομο ανίσχυρο και εξαρτημένο”.
Με τον ίδιο τρόπο η προσπάθεια του οικογενειακού περιβάλλοντος να ελέγξει τον χρήστη καθιστά το ίδιο το περιβάλλον ανίσχυρο και εξαρτημένο από την χρήση. Και πυροδοτεί την αντίδραση του χρήστη στην προσπάθεια ελέγχου του, σπρώχνοντας τον άθελά του στην υιοθέτηση της χρήσης σαν μέσον ανεξαρτησίας και αυτονόμησης
Η προσπάθεια του οικογενειακού περιβάλλοντος να ελέγξει την χρήση μέσα από τον έλεγχο του χρήστη κατ΄ αρχάς είναι εξ΄ ίσου εθιστική και δεν μπορεί να αξιολογήσει την θέληση του χρήστη για απεξάρτηση η οποία εκφράζεται, όπως είπαμε, σαν θέληση του χρήστη για αυτονόμηση και την προσπάθεια ελέγχου της χρήσης από τον ίδιο. Πράγμα που σημαίνει ότι η προσπάθεια απεξάρτησης βασίζεται στην δημιουργία καινούργιων μορφών εξάρτησης όπου δεν εμπεριέχεται η χρήση αλλά τα χαρακτηριστικά της εκφράζουν μια καινούργια μορφή χρήσης της εξάρτησης.
Αυτό που καταλαβαίνει το οικογενειακό περιβάλλον για τον χρήστη είναι η ανεπάρκεια του να αντιμετωπίσει το πρόβλημά της χρήσης, ενώ για τον χρήστη, η χρήση, σημαίνει εξερεύνηση των ορίων ελευθερίας του, με λίγα λόγια σημαίνει, τάση αυτονόμησης. Έτσι η χρήση λοιπόν μπορεί να έχει διαφορετικές σημασίες για τον χρήστη και για την οικογένεια του. Η χρήση μπορεί να ερμηνευτεί σαν κάλεσμα για βοήθεια. από την οικογένεια, όπως μπορεί να σημαίνει, απόπειρα αυτονομίας.
Με αυτό τον τρόπο εάν η χρήση αποτελεί ένα τρόπο έκφρασης της αυτονομίας του και της διαφοροποίησης του χρήστη από το οικογενειακό
περιβάλλον, αυτός ο τρόπος μπορεί να είναι λανθασμένος αλλά κρύβει την προσπάθειά του να αυτοκαθορίσει την ζωή του, ξέχωρα από την θέληση των άλλων.
πίνακας: Georgia O'Keeffe




Η ψυχοθεραπεία = Αυτονομία

Αυτονομία και Αποτοξίνωση 2


Η χρήση μπορεί να ερμηνευτεί σαν κάλεσμα για βοήθεια όπως μπορεί να ερμηνευτεί και σαν απόπειρα αυτονόμησης. Που βρίσκεται η αλήθεια όμως ανάμεσα σε αυτές τις διαφορετικές ερμηνείες της χρήσης; Μα και στις δύο. Και κάλεσμα για βοήθεια είναι, αλλά και προσπάθεια αυτονόμησης. Άρα πρέπει να τις λάβουμε και τις δύο υπ΄ όψιν με τέτοιο τρόπο ώστε η μία να μην γυρίσει ενάντια στην άλλη, αλλά και η βοήθεια να λειτουργήσει και η αυτονόμηση να επιτευχθεί. Δηλαδή πολύ απλά η βοήθεια να οδηγήσει στην αυτονόμηση η οποία δεν έχει να κάνει μόνο με το σταμάτημα της χρήσης, αλλά με την εν γένει αλλαγή του χρήστη, που σημαίνει ότι η ψυχοθεραπεία πρέπει να θεωρήσει τον χρήστη σαν ουσιαστικό παράγοντα της αποτοξίνωσης του. Για να επιτευχθεί αυτό, πρέπει η βοήθεια που οδηγεί στην αυτονομία,να είναι αυτόνομη, δηλαδή όπως λέει και ο Κορνήλιος Καστοριάδης “ Αυτονομία μέσα από αυτόνομες διαδικασίες”.Σε αυτή την περίπτωση έχουμε να κάνουμε με την Πράξη “Αποκαλούμε πράξη αυτό το πράττειν μέσα στο οποίο σκοπεύουμε τον άλλον ή τους άλλους ως αυτόνομα όντα και τους θεωρούμε ως τον ουσιαστικό παράγοντα της ανάπτυξης της ίδιας τους της αυτονομίας {.....} η πράξη είναι αυτό που σκοπεύει την ανάπτυξη της αυτονομίας ως σκοπό και χρησιμοποιεί προς αυτό το σκοπό, την αυτονομία σαν μέσο.”1
Η ψυχοθεραπεία για να πετύχει τον σκοπό της πρέπει να στοχεύει τον πελάτη σαν αυτόνομο άτομο και να τον θεωρεί ουσιαστικό παράγοντα της αυτονομίας του μέσα στην θεραπευτική σχέση. Δεν θα πρέπει να στοχεύει μόνο την αποτοξίνωση και απεξάρτηση του πελάτη από την ουσία αλλά και την αυτονόμηση του από ένα σύστημα σχέσεων όπου η εξάρτηση και η ετερονομία αποτελούν τα βασικά χαρακτηριστικά της ψυχοκοινωνικής του ανάπτυξης. Δηλαδή δεν επιζητά μόνο την απεξάρτηση του χρήση, αλλά και την διαμόρφωση των σχέσεων του στην βάση της ανεξαρτησίας και αυτονομίας παρά στην βάση της εξάρτησης και ετερονομίας
Η Ψυχοθεραπεία για να μπορέσει να πετύχει αυτό το στόχο δηλαδή την αυτονόμηση του ατόμου και για να μπορέσει να λειτουργήσει υποστηρίχτηκα πρέπει κατά την γνώμη μου να αξιολογήσει την θέληση της αυτονομίας του χρήστη σαν ένα παράγοντα ο οποίος δεν λείπει, αλλά εκφράζεται με άλλο τρόπο. Διότι αν δεχτούμε ότι η χρήση στην αρχή, είναι μια πράξη αυτονομίας,τότε δεν αντιμετωπίζουμε τον πελάτη σαν κάποιο άτομο στερημένο των δυνατοτήτων του να αντιδράσει, αλλά σαν κάποιον ο οποίος προσπαθεί να αυτονομηθεί όμως τα μέσα τα οποία χρησιμοποιεί τον οδηγούν πιο βαθιά στην εξάρτηση. Δηλαδή δεν θεωρούμε τον χρήστη σαν το άτομο που έχει χάσει την “προσωπικότητα” του η τον “εαυτό” του. Αντιθέτως θεωρούμε πως και την προσωπικότητα του έχει και το εαυτό του διατηρεί.
Εάν η τοξίνωση του οργανισμού αποτελεί την σταδιακή υποδούλωση του χρήστη στο προϊόν, η αποτοξίνωση σημαίνει την σταδιακή απελευθέρωσή του και την κατάκτηση της αυτονομίας του.


Ο σεβασμός του χρήστη


Γι αυτό η αντιμετώπιση του πρέπει να γίνει με τον απαιτούμενο σεβασμό τον οποίο αρμόζει σε κάθε πελάτη απαλλαγμένο από κοινωνικά στερεότυπα και μοντέλα τα οποία επικρατούν και λειτουργούν τελείως με αντιεπιστημονικά χαρακτηριστικά. Δηλαδή να θεωρήσουμε τον χρήστη σαν ουσιαστικό παράγοντα της αποτοξίνωσης του. Πράγμα το οποίο σημαίνει επίσης την αποδέσμευσή του από την ετικέτα του άρρωστου και την αντιμετώπιση της δυσλειτουργίας του, σαν λειτουργία η οποία δεν ανήκει μόνο στο χρήστη αλλά στις σχέσεις του και το κοινωνικό του περιβάλλον. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η αυτονομία και η ετερονομία δεν είναι ατομικά χαρακτηριστικά αλλά χαρακτηριστικά σχέσεων, δηλαδή διαδικασίες. Τόσο η ετερονομία όσο και αυτονομία του χρήστη είναι προϊόν των σχέσεων που δημιουργεί ο χρήστης όχι σαν χρήστης αλλά σαν άτομο. Με τον ίδιο τρόπο η εξάρτηση είναι το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας και αποτελεί μια μορφή σχέσης.
Έχοντας λοιπόν στο μυαλό ότι η χρήση είναι η λύση του προβλήματος και όχι το πρόβλημα δουλεύουμε με στόχο όχι για να αποκλείσουμε την λύση που έχει βρει ο χρήστης για να απαλύνει το πρόβλημα του, αλλά δουλεύουμε στο να τον βοηθήσουμε να καταλάβει ότι έχει την ικανότητα να βρει και άλλες λύσεις και το σπουδαιότερο να διαλέξει αυτή που του ταιριάζει περισσότερο.
Αυτό σημαίνει ότι στοχεύσουμε
στην ικανότητα του χρήστη για αυτονόμηση, η οποία μέχρι τώρα εκφραζόταν μέσω της χρήσης
.
Στοχεύουμε στην ενδυνάμωση της θέλησης του χρήστη και της αυτοεκτίμηση του ώστε να πιστέψει ότι μπορεί να βρει άλλους τρόπους εκδήλωσης της αυτονομίας του, πιο υγιείς από αυτόν της χρήσης
' Σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για την

Αυτόνομη διαδικασία της αποτοξίνωσης,

Διαδικασία η οποία στηρίζεται στην θέληση του χρήστη και όχι στην θέληση του περιβάλλοντος ή την θέληση του εκάστοτε συστήματος αποτοξίνωσης.

Διαδικασία η οποία οδηγεί όχι μόνο στην απεξάρτηση από την ουσία αλλά και στην αυτονόμηση από την οικογένεια.


1Κορνήλιος Καστοριάδης Φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας

πίνακας Georgia o' Keeffe

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2010


Το παράλογο

Αυτός ο νόμος του μέτρου ισχύει επίσης για όλες τις αντινομίες της επαναστατημένης σκέψης . Ούτε τα πράγματα είναι ολότελα λογικά ούτε το λογικό είναι ολότελα πραγματικό. Όπως είπαμε σχετικά με τον σουρεαλισμό, επιθυμία ενότητας δεν απαιτεί να είναι όλα λογικά. Θέλει και το παράλογο να μην θυσιάζεται. Δεν μπορούμε να πούμε πως τίποτα δεν έχει νόημα, αφού επιβεβαιώνουμε μια αξία που καθιερώνεται με μια κρίση ούτε πως όλα έχουν νόημα, αφού η λέξη “όλα” δεν σημαίνει τίποτα για μας. Το παράλογο περιορίζει το λογικό που και αυτό με την σειρά του του δίνει το μέτρο του. Κάτι τέλος πάντων έχει νόημα, κάτι που πρέπει να το καταχτήσουμε μέσα από την έλλειψη νοήματος.Που να πιάσουμε την ουσία αν όχι στο επίπεδο στο επίπεδο της ύπαρξης και του γίγνεσθαι. Αλλά δεν μπορούμε να πούμε πως το είναι είναι μόνο ύπαρξη. Αυτό που γίνεται πάντα δεν θα μπορούσε να υπάρχει, χρειάζεται μια αρχή.
Η ύπαρξη μπορεί να δοκιμαστεί μόνο μέσα στο γίγνεσθαι,
το γίγνεσθαι δεν είναι τίποτα χωρίς την ύπαρξη.

Albert Camus: Ο επαναστατημένος άνθρωπος