Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

31 Μαίου. Παγκόσμια ημέρα κατά του καπνίσματος

Απατηλή αίσθηση «ασφάλειας»

δίνουν στους καπνιστές

τα πακέτα τσιγάρων


Μπορεί η εμφάνιση ενός πακέτου τσιγάρων να παρασύρει έναν καπνιστή στο να νομίζει ότι τα τσιγάρα αυτά είναι λιγότερο επικίνδυνα για την υγεία του; Ναι, σύμφωνα με Καναδούς επιστήμονες, οι οποίοι προτείνουν τα τσιγάρα να πουλιούνται πλέον σε πακέτα χωρίς σχέδια και χρώματα.

Η μελέτη έγινε από τους ερευνητές του πανεπιστημίου του Γουότερλου, Ντέιβιντ Χάμοντ και Κάρλα Πάρκινσον και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό για θέματα δημόσιας υγείας Journal of Public Health των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων της Οξφόρδης.

Η έρευνα αναφέρει ότι οι καπνοβιομηχανίες σκοπίμως χρησιμοποιούν το σχεδιασμό και το χρώμα των πακέτων τους, ώστε να περάσουν υποσυνείδητες εντυπώσεις στους καπνιστές, προσφέροντάς τους με τον τρόπο αυτό μια απατηλή αίσθηση ασφάλειας σε σχέση με τις επιβλαβείς συνέπειες του καπνίσματος.

Μεγάλα ποσοστά ενηλίκων (καπνιστών και μη), που συμμετείχαν στην έρευνα, συσχέτισαν τον κίνδυνο που (νόμιζαν ότι) περιείχε το πακέτο των τσιγάρων, με το σχέδιό του (οι πραγματικές μάρκες των τσιγάρων είχαν τροποποιηθεί). Περίπου το 80% δήλωσαν ότι τα πακέτα που έχουν γαλάζιο ή ανοικτό μπλε χρώμα, περιέχουν τσιγάρα με λιγότερη πίσσα, έχουν πιο ήπια γεύση και είναι λιγότερο επικίνδυνα σε σχέση με όσα πακέτα έχουν πιο σκούρο χρώμα.

Το 70% δήλωσαν ότι τα πακέτα που διαθέτουν κάποιο άσπρο σύμβολο, έχουν τσιγάρα με λιγότερη πίσσα, είναι πιο ήπια και υγιεινά σε σχέση με τα πακέτα που έχουν γκρι σύμβολο. Επίσης το 70% δήλωσαν πως πιστεύουν ότι τα πακέτα που γράφουν απ' έξω τις λέξεις «φίλτρο κάρβουνου» και δείχνουν μια φωτογραφία του φίλτρου, έχουν τα ίδια οφέλη.
Οι καπνιστές (όπως αναμενόταν) διαπιστώθηκε ότι είναι πιο επιρρεπείς στο να επηρεαστούν από τη συσκευασία σε σχέση με τους μη καπνιστές, γιατί «έχουν μεγαλύτερο κίνητρο να πιστέψουν ότι μερικά τσιγάρα μπορεί να είναι λιγότερο επιβλαβή». Σύμφωνα με την έρευνα, το κάπνισμα είναι υπεύθυνο για περίπου έναν στους δέκα θανάτους διεθνώς.

Οι Καναδοί ερευνητές επισημαίνουν ότι οι καπνοβιομηχανίες, αντιμετωπίζοντας αυξημένη παγκόσμια ανησυχία για τους κινδύνους του καπνίσματος, έχουν συμπεριλάβει στη στρατηγική μάρκετινγκ που ακολουθούν, τη συστηματική προώθηση της αντίληψης ότι «μερικά τσιγάρα είναι λιγότερο επικίνδυνα σε σχέση με άλλα».

Στο πλαίσιο αυτό, τονίζουν οι επιστήμονες, «τα πακέτα αποτελούν ένα κρίσιμο μέσο για τη διαμόρφωση των αντιλήψεων των καταναλωτών σχετικά με το ρίσκο».
Σαράντα τέσσερις χώρες του κόσμου έχουν απαγορεύσει την χρήση των λέξεων «ελαφριά», «ήπια» ή «χαμηλή πίσσα» πάνω στα πακέτα των τσιγάρων, επειδή θεωρούν ότι αυτό παραπλανά τους καταναλωτές σχετικά με τον κίνδυνο για την υγεία τους, σύμφωνα με την έρευνα.

Οι ερευνητές προτείνουν η λίστα των απαγορευμένων λέξεων να μεγαλώσει και παράλληλα τα τσιγάρα να πωλούνται πλέον σε πακέτα χωρίς ειδικό σχεδιασμό και χρώματα, ώστε οι καπνοβιομηχανίες να μην μπορούν πια να παραπλανούν τους καταναλωτές.
Όπως αναφέρουν, μια τέτοια «γυμνή» συσκευασία όχι μόνο είναι λιγότερο ελκυστική στους υποψήφιους αγοραστές (ιδίως τους νέους), αλλά παράλληλα θα αυξήσει και την αποτρεπτική δύναμη που έχουν οι προειδοποιήσεις υγείας που βρίσκονται πάνω στα πακέτα.

Σάββατο, 29 Μαΐου 2010


Στην μικρή μας χώρα


Αυτό που παρατηρείτε σε συνεχή βάση, στην μικρή μας χώρα, είναι η χρησιμοποίηση των Θεσμών, όχι σαν πλαίσιο και σημείο αναφοράς για τον κάθε πολίτη στην καθημερινή του ζωή, αλλά σαν σημείο αποφυγής, σαν στοιχείο το οποίο πρέπει να παρακάμψει ο πολίτης για να φθάσει στο σκοπό του. Με αυτό τον τρόπο στην μικρή μας χώρα, περνάμε σε έναν άλλο τρόπο οργάνωσης, όπου κυριαρχούν εξωθεσμικές μορφές επικοινωνίας, όπου οι συναλλαγές μας δεν καθορίζονται από την δέσμευση του νόμου αλλά από δεσμεύσεις προσωπικού τύπου, όπου επικρατεί η συμπάθεια, ή η αντιπάθεια και δημιουργούνται συμμαχίες με βάση συμφέροντα, τα οποία αν και εμφανίζονται σαν κοινό καλό στην ουσία είναι συμφέροντα ιδιοτελή. Στην μικρή μας χώρα μια τέτοια κοινωνική τακτική, ενδυναμώνει μια κοινωνική πρακτική παράβασης των θεσμικών κανόνων και της κοινωνικής ιεραρχίας.
Η κοινωνική θεσμικά ιεραρχία καταλύεται στην μικρή μας χώρα. Καταλύεται από την στιγμή που ο διευθυντής ενός σχολείου,ο οποίος σύμφωνα με τον τίτλο του αποτελεί την αρχή, στην ουσία δεν μπορεί να επιβληθεί, όπως θα έπρεπε σύμφωνα με τον θεσμικό του ρόλο, σε ένα καθηγητή διότι εκείνος έχει σπουδαιότερες γνωριμίες από τον διευθυντή .
Η Ιεραρχία όμως, στην μικρή μας χώρα, δεν καταστρέφεται, αντιθέτως αποποιούμενη του νόμιμου προσώπου της, δηλαδή του θεσμικού, γίνεται ιεραρχία, δεσποτική, ενώ μοιάζει φιλική. Ασκεί την εξουσία της, στην μικρή μας χώρα, όχι στην βάση της προστασίας των νόμιμων δικαιωμάτων του πολίτη, αλλά στην καταπάτησή τους.
Στην μικρή μας χώρα έχουμε να κάνουμε με μια ιεραρχία η οποία επικαλείται το συναίσθημα του πολίτη και και τον δεσμεύει και τον καθυποτάσσει μέσω αυτού, αναπαράγοντας την παθητικότητα και την πελατειακή σχέση,οι οποίες αποτελούν κοινωνικές πρακτικές. Στην μικρή μας χώρα η πελατειακή σχέση σαν βασικά χαρακτηριστικά έχει την υποταγή, την ταπείνωση, την εξάρτηση και την καθοδήγηση του πολίτη να ενεργήσει και αυτός εξωθεσμικά για να προστατεύσει τον εαυτό του, αλλά και για να φθάσει στον σκοπό του.
Αυτού του τύπου η ιεραρχία, στην μικρή μας χώρα, την συναντάμε στην οικογένεια Μόνο εκεί διαδραματίζονται καταστάσεις όπου το συναίσθημα αποτελεί το βασικό πρωταγωνιστή και ρυθμιστή αυτών των καταστάσεων. Στην οικογένεια μιλάμε για τα όρια του συναισθήματος και την αίσθηση των ορίων. Στην κοινωνία μιλάμε για τον σεβασμό των νόμων και τήρηση των θεσμικών κανόνων συμπεριφοράς. Στην οικογένεια το συναίσθημα το ρυθμίζουν οι γονείς, στην κοινωνία το κοινωνικό συναίσθημα ρυθμίζεται από τους θεσμούς, Όπως στην οικογένεια τα παιδιά αποφεύγουν τους γονείς έτσι και στην μικρή μας χώρα, οι πολίτες αποφεύγουν του θεσμούς της.
Η κοινωνική οργάνωση λοιπόν, στην μικρή μας χώρα, στηρίζεται στις συμμαχίες, στις εκτός νόμου συνδιαλλαγές, σε μορφές εξωθεσμικών δεσμεύσεων, οι οποίες διαδραματίζονται με τέτοιο τρόπο ώστε το κοινωνικό δίκαιο και οι δεσμεύσεις του να μετατρέπονται από περιεχόμενο των θεσμών σε προνόμιο των σχέσεων και των γνωριμιών, των μέσων και των κυκλωμάτων, σε όλα τα επίπεδα οργάνωσης και κοινωνικής συνδιαλλαγής. Σε ολόκληρη την κλίμακα της κοινωνικής ιεραρχίας.
πίνακας: James Ensor

Σάββατο, 22 Μαΐου 2010



Πού πήγε ο ελεύθερος χρόνος μου;


Το καθημερινό ημερολόγιο μιας σύγχρονης μαμάς
σε ένα μαραθώνιο ανάμεσα στα «θέλω» και στα «πρέπει»


Της Σαντρας Βουλγαρη


Είναι μια συνηθισμένη μέρα σαν όλες τις άλλες. Περπατάς στον δρόμο. Ολα τρέχουν γύρω σου κι εσύ μαζί... Πώς έχει κυλήσει η μέρα σου από το πρωί; Για να δω. Ξύπνημα όχι αργότερα από τις 7, ώρα για το γάλα της μικρής και για τις πρώτες αγκαλίτσες. Μετά... εάν είσαι τυχερή, εκείνη έχει κοιμηθεί (ακόμη δεν πάει παιδικό σταθμό) και εσύ ξεκινάς τις δουλειές στο σπίτι (ή τη δουλειά σου) και κοιτάς την ατζέντα για να δεις τι θα πρωτοπρολάβεις. Το σουπερμάρκετ, το μαγείρεμα (αν βέβαια υπάρχει γιαγιά ή νταντά είσαι τυχερή, αλλιώς...). Κι εκεί που το σκέφτεσαι ακούς τη γλυκιά φωνούλα που σου υπενθυμίζει. Είσαι μαμά και διανύεις ακόμα τα πρώτα σου βήματα, αφού το μωρό σου είναι μόλις 18 μηνών. Ολοι σε θεωρούν έμπειρη αν κι εσύ κάθε μέρα που περνάει μαθαίνεις κάτι καινούργιο. Ναι, τα γόνατα σου δεν τρέμουν πια όπως όταν την έβαλες για πρώτη φορά να κάνει μπάνιο, ξέρεις πως το 37 στα μωρά δεν είναι πυρετός, έχεις μάθει να φτιάχνεις κοτόσουπα, ψαρόσουπα, κρεατόσουπα και χορτόσουπα, όμως συνεχώς αναρωτιέσαι: είμαι στ’ αλήθεια μαμά; Και μες στην απέραντη χαρά που νιώθεις όταν το συνειδητοποιείς και λες καλημέρα στο πλασματάκι που σου χαμογελάει κάθε πρωί υπάρχει ακόμα ένα κομμάτι σου που αναζητάει τον παλιό σου εαυτό. Τώρα πια οι είκοσι τέσσερις ώρες της ημέρας κυριολεκτικά δεν φτάνουν. Βρίσκεσαι σε έναν μαραθώνιο και εάν δεν έχεις δίπλα σου έναν κύκλο ανθρώπων (συμβαίνει αυτό ακόμη και στην Ελλάδα) έρχεσαι αντιμέτωπη με μια εντελώς καινούργια πραγματικότητα. Θυμάσαι τότε που ξυπνούσες ό,τι ώρα ήθελες, σηκωνόσουν χαλαρά, έφτιαχνες τον καφέ σου και απλά σκεφτόσουν; Πήγαινες στη δουλειά και μπορούσες να καθίσεις όση ώρα σου χρειαζόταν για να τελειώσεις. Και τότε μπορούσες να διαλέξεις: θα πάω σπίτι για να ξαπλώσω στον καναπέ μου και να ακούσω μουσική ή θα βγω έξω με τους φίλους μου; Υπήρχαν περιθώρια ελεύθερου χρόνου που έχασες για πάντα, όμως δεν θα άλλαζες τίποτα. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Απλά έχεις ανάγκη από χρόνο. Δέκα λεπτά για τον εαυτό σου, λίγη ώρα για να σκεφτείς, να χαλαρώσεις, να διασκεδάσεις (αλήθεια από πότε έχεις να βγεις;), να αισθανθείς πως παρόλο που όλα έχουν αλλάξει εσύ είσαι ακόμα η γυναίκα που θυμόσουν.

Η χαρά

Από την άλλη, η ανάγκη της μητέρας να μείνει κοντά στο παιδί της και η χαρά που της δίνει αυτό, όπως και τα πρακτικά θέματα (π.χ. δεν υπάρχουν πάντα η γιαγιά και ο παππούς και δεν μπορείς ή δεν βρίσκεις μια νταντά) είναι πολύ σημαντικά και απολύτως κατανοητά. Ακόμα και γι’ αυτό υπάρχει κριτική (δηλαδή: μα γιατί δεν βγαίνεις, βρες μια κοπέλα και βγες λες και είναι τόσο απλό...). Μια φίλη μού υπενθυμίζει ότι υπάρχουν πολλές γυναίκες (ευκατάστατες συνήθως), οι οποίες τα έχουν κανονίσει έτσι ώστε να έχουν μόνο ελεύθερο χρόνο! Κάπου στη μέση υπάρχει η απάντηση για τις περισσότερες από εμάς.
Θυμάμαι τη μαία που ερχόταν στο σπίτι τις πρώτες μέρες μετά τον τοκετό. Στις εναγώνιες ερωτήσεις μου για το αν θα ήμουν καλή μητέρα, μού θύμιζε τη γνωστή φράση του κορυφαίου Αγγλου παιδοψυχαναλυτή Ντόναλντ Βίννικοτ «Η τέλεια μητέρα είναι η αρκετά καλή μητέρα...».

Ισορροπημένη μητέρα, σωστή ανατροφή

Πόσο σημαντικός είναι ο ελεύθερος χρόνος σε κάθε γυναίκα που έχει οικογένεια;

Ενας από τους καταλληλότερους ανθρώπους που μπορούν να μιλήσουν για το θέμα αυτό, η Τζένη Σουμάκη, παιδοψυχίατρος και ψυχαναλύτρια (πρόεδρος του ψυχιατρικού κλάδου της Ψυχιατρικής Εταιρείας, αντιπρόεδρος παιδοψυχιάτρων της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ψυχιάτρων και αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας) απάντησε σε ερωτήσεις της «Κ»...«Αρκετά καλή μητέρα», κατά τον Βίννικοτ, είναι η μητέρα εκείνη που καταφέρνει να οργανώσει τον ψυχισμό του βρέφους. Η λειτουργία αυτή επιτρέπει τη μετατροπή των διεγέρσεων σε συναισθήματα και σκέψεις στον ψυχικό κόσμο και όχι στο επίπεδο του σώματος, όπου αρχικά οι εκδηλώσεις αυτές παράγονται. Είναι εκείνη που θα απορροφήσει τα άγχη και τις εντάσεις του και θα του θέσει τις βάσεις για τη βασική εμπιστοσύνη και ασφάλεια με τη σταθερή παρουσία της. Για όλους τους παραπάνω λόγους η μητέρα χρειάζεται και η ίδια να τροφοδοτείται συναισθηματικά και από το σύντροφο της, αλλά και από οτιδήποτε αποτελεί για εκείνη «χώρο» ενέργειας και ζωντάνιας. Υπάρχουν γυναίκες που θεωρούν σημαντικό τον γάμο και την απόκτηση παιδιών, ενώ άλλες θέτουν ως πρώτη προτεραιότητα την ανεξαρτησία και την επίτευξη των επαγγελματικών τους στόχων. Οποια πάντως κατεύθυνση και αν διαλέξει η γυναίκα δεν θα πρέπει να σταματήσει να αισθάνεται και να ονειροπολεί. Αν μια γυναίκα καταφέρνει να διατηρεί αυτή τη δυναμική του συντονισμού και της επικοινωνίας με τον εαυτό της, θα καταφέρει να διατηρήσει τη γέφυρα της επικοινωνίας ανοικτή και με τ’ άλλα μέλη της οικογένειας, κρατώντας τις σωστές αποστάσεις ανάμεσα στο «μαζί» και το «μη μαζί».
πηγή: Καθημερινή
πίνακας: Γιώργος Ιακωβίδης

Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010




Ο χωρισμός και τα παιδιά
Το ζευγάρι 8

Η κατάσταση

Ο χωρισμός είναι μια κρίση της οικογένειας και την βιώνουν όλα τα μέλη ανάλογα με την θέση την οποία καταλαμβάνουν μέσα σε αυτή. Η αλλαγές που επέρχονται μετά από ένα χωρισμό, είναι ανατρεπτικές για την λειτουργία της οικογένειας και όλα της τα μέλη καλούνται να επαναπροσδιορίσουν τον ρόλο τους απέναντι στον άλλον και την νέα μορφή οικογένειας. Ο επαναπροσδιορισμός αυτός δεν μπορεί να είναι μια στιγμιαία διαδικασία, αλλά μια διαχρονική η οποία αφορά τόσο τους γονείς όσο και τα παιδιά. Ο τρόπος που θα οργανωθεί εκ νέου, η ζωή, καθορίζει την καινούργια μορφή σχέσεων. Αυτή η μορφή που θα πάρει η σχέση των γονέων μετά τον χωρισμό, αποτελεί τον ουσιαστικό παράγοντα ανάπτυξης του παιδιού και όχι ο χωρισμός αυτός κάθε αυτός. Αυτό εξαρτάται από τον τρόπο που ο κάθε γονέας διαχειρίζεται τον χωρισμό στην μετέπειτα ζωή του. Τι κάνει με αυτόν; Ποια σημαντικότητα του αποδίδει στην εξέλιξη του. Και πως αυτό εκλαμβάνεται από τα παιδιά;

Τα αίτια

Υπάρχουν οικογένειες όπου η σχέση γονέας – παιδί επισκιάζεται από την σχέση των γονέων.. Δηλαδή η σχέση των γονέων παίρνει την κεντρική θέση βάζοντας τα παιδιά στην άκρη. Το παιδί δεν απολαμβάνει το ενδιαφέρον που χρειάζεται για να την ανάπτυξή του Σε αυτή την περίπτωση το παιδί νιώθει ανίσχυρο, μόνο, ανασφαλή και εξαρτώμενο. Το παιδί παρακολουθεί χωρίς να μπορεί να επέμβει, αν και το θέλει. Πόσες φορές παιδιά δεν βρέθηκαν σε σκηνές ζήλιας. Δεν έγιναν μάρτυρες καυγάδων. Δεν βίωσαν την βία ανησυχώντας για τους γονείς τους.
Υπάρχουν οικογένειες όπου η σχέση με τα παιδιά επισκιάζει την σχέση των γονέων. Σε αυτή την περίπτωση η σχέση γονέας - παιδί αποτελεί την μόνη ανησυχία του ζευγαριού κρύβοντας ίσως την ψυχρότητα, την αδιαφορία η και την βία που πολλές φορές αναπτύσσεται υπόγεια ανάμεσα στο ζευγάρι. Τα παιδιά σε αυτή την περίπτωση μονοπωλούν το ενδιαφέρον, τουλάχιστον του ένα γονέα και αποτελούν τον μόνο συνδετικό μέσο και σκοπό της οικογένειας. Αυτά τα παιδιά επωμίζονται το βάρος της οικογένειας, είναι άθραυστα ενοχικά απομονωμένα. Τις περισσότερες φορές χάρις σε αυτά διατηρήται η οικογένεια ενωμένη. Αυτά αποτελούν και την δικαιολογία του γονέα για να παραμένει σε μια σχέση η οποία τον αλλοτριώνει και σαν άτομο αλλά και σαν γονέα..

οι φόβοι

Ακόμα και μετά από το χωρισμό ο γονέας παραμένει γονέας είτε το θέλει είτε δεν το θέλει. Δεν είναι αυτός που καθορίζει τον ρόλο του, αλλά το παιδί του..
Ο χωρισμός έχει να κάνει με την σχέση του ζευγαριού και όχι με την σχέση γονέων - παιδιών. Ο χωρισμός δεν αναιρεί τον ρόλο του γονέα, αλλά τον ρόλο του/της συζύγου. Ο γονέας υφίσταται πάντα, είτε είναι μαζί είτε είναι χώρια είτε είναι καλός, είτε κακός.
Πολλοί είναι οι γονείς ανησυχούν για τις επιπτώσεις του χωρισμού στα παιδιά τους και προσπαθούν με διάφορους τρόπους να τα προστατέψουν από αυτόν. Βασικά η σκέψη των παιδιών και το πως δεν θα τα πληγώσουν έχει αρχίσει. Από την στιγμή που καταλαβαίνουν ότι η ένταση μεγαλώνει στο ζευγάρι και συνειδητοποιείται η πραγματική κατάσταση. Ακόμα και τότε οι γονείς δεν μπορούν να παραδεχτούν τον χωρισμό και προσπαθούν να αποφύγουν την ρήξη. Μπορεί να μπουν σε μια περίοδο κατάθλιψης. Όμως η ισορροπία είναι άθραυστη και στην πρώτη παρεξήγηση το σύστημα καταρρέει, και η κρίση εκδηλώνεται ανοιχτά. Όταν αρχίσουν οι διαδικασίες του χωρισμού εκδηλώνεται μια επιθετικότητα ανάμεσα στους συζύγους με έντονο το αίσθημα της εκδίκησης. Η αναφορά στα παιδιά και οι νομικές ρυθμίσεις γίνονται αφορμή και πεδίο συγκρούσεως κατάσταση η οποία αγγίζει και τα παιδιά με αποτέλεσμα να διχάζονται και να αισθάνονται μόνα και στερημένα συναισθηματικά.

Τι να κάνουν

Στην ουσία πιστεύω ότι οι γονείς δεν μπορούν να κάνουν και πολλά πράγματα. Τα παιδιά θα βιώσουν τον χωρισμό, θα βιώσουν την απομάκρυνση του ένα γονέα, συνήθως του πατέρα Θα βιώσουν τον φόβο, την ένταση, την μοναξιά. Το μόνο που μπορεί να κάνει ο κάθε γονέας είναι να είναι εκεί για να βοηθήσει το παιδί να τα περάσει. Και αυτή η βοήθεια εξαρτάται, όπως είπαμε, από το πως ο γονιός ζει τον χωρισμό και τι μεταδίδει στο παιδί του. Ποιες ευκαιρίες δίνει στον εαυτό του για κάτι καλύτερο. Δυστυχώς οι γονείς δεν μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά τους να περάσουν τον χωρισμό ομαλά, εάν οι ίδιοι δεν τον περάσουν ομαλά.
Ο χωρισμός είναι μια απόφαση αλλαγής μια κατάστασης είναι το τέλος μια αποτυχημένης σχέσης, είναι μια περαιτέρω γνώση, ένα καινούργιο ξεκίνημα. Ο τρόπος με τον οποίον ο γονέας αντιμετωπίζει τον χωρισμό, βοηθάει και το παιδί στην αντιμετώπιση του.
Ο χωρισμός μπορεί να δυναμώσει τον ρόλο του γονέα, μπορεί να καλυτέρευση την σχέση γονέα - παιδιού. Να τους προσφέρει ένα καινούργιο χρόνο και χώρο σε πρακτικό, αλλά και σε συναισθηματικό επίπεδο μέσα στο οποίο ο κάθε γονέας καλείται να ξανακτίσει την σχέση με το παιδί του κάτι που δεν ήταν δυνατόν να γίνει μέσα στην οικογένεια.
Το πιο ουσιαστικό που μπορούν να κάνουν οι γονείς είναι να μιλούν με τα παιδιά τους. Πριν και μετά από το χωρισμό.
Να εξηγήσουν στα παιδιά
ότι σκοπεύουν να χωρίσουν διότι δεν αγαπιούνται πλέον και μαλώνουν.
Να ξεκαθαρίσουν στα παιδιά ότι, δεν είναι υπεύθυνα για αυτή την κατάσταση.
Ότι θα τα αγαπούν και θα τα φροντίζουν μετά τον χωρισμό και θα είναι εδώ και οι δύο, να εκπληρώσουν κάθε τους ανάγκη.
Ότι θέλουν και οι δύο να διατηρήσουν τον δεσμού τους μαζί τους, ακόμα και αν ζουν με τον έναν.
Ότι γνωρίζουν ότι θα στεναχωρηθούν, θα πληγωθούν, θα φοβηθούν, θα θυμώσουν, θα νιώσουν ανασφάλεια, και θα είναι πάντα εκεί για να τα βοηθήσουν.
Ότι ο χωρισμός είναι οριστικός και δεν θα αλλάξουν την απόφασή τους.
Ότι δεν θα πρέπει να αισθάνονται ντροπή διότι υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που ζουν χωρισμένοι..
Ότι δεν θα τα εμπλέκουν στις αντιδικίες τους
Ότι δεν θα του τα χρησιμοποιήσουν με σκοπό να μάθουν ο ένας γονέας για την ζωή του άλλου, να γίνουν κατάσκοποι του τι λέει ό ένας γονέας για τον άλλον.
Ότι θα συζητούν όλοι μαζί για αυτό που συμβαίνει
.1



1Διαζύγιο. Επιπτώσεις σε παιδιά και εφήβους Κέντρο Ψυχολογικών Μελετών.
Νικολοπούλου Ζάχου Κατερίνα Κοινωνική Λειτουργός

Τρίτη, 18 Μαΐου 2010



Ο χωρισμός
Το ζευγάρι 7


Κάθε σχέση είναι μια σχέση δύναμης. Μιας δύναμης η οποία καταναλώνεται μέσα στο ζευγάρι και στην τάση του ενός να επικρατήσει του άλλου και όχι στην διοχέτευση αυτής της δύναμης, από το ζευγάρι προς στο περιβάλλον. Ο χωρισμός είναι το αποτέλεσμα της σχέσης δύναμης, η οποία αναπτύχθηκε ανάμεσα στα μέλη του ζευγαριού. Σε αυτή την περίπτωση η δύναμη αποτελεί το περιεχόμενο της σχέσης. Η σχέση τρέφεται από την αντιπαλότητα και τον ανταγωνισμό, παρά από την εμπιστοσύνη και την συνεργασία. Τότε έχουμε να κάνουμε με τον φόβο, την έλλειψη εμπιστοσύνης, με την αμφιβολία για την ερμηνεία της καθημερινότητας, με τα διπλά μηνύματα, με ότι έχει βιώσει κάθε άτομο στην οικογένεια καταγωγής του.
Αν η σχέση, αποτελεί τον χώρο και το χρόνο όπου τα μέλη της έρχονται να ρυθμίσουν εκκρεμότητες οι οποίες έχουν σχέση με το παρελθόν του καθένα, το ζευγάρι γίνεται και ο χώρος όπου τα μέλη του ξαναδοκιμάζουν τις αποτυχημένες ενέργειες παρεξηγημένης ανεξαρτησίας και υποταγής, τις οποίες είχαν βιώσει στην οικογένεια καταγωγής τους. Σε αυτή την περίπτωση αυτό που εκφράζει ο καθένας μέσα στο ζευγάρι είναι ο τρόπος με τον οποίον έχει βιώσει τον εαυτό του, στην οικογένεια καταγωγής του. Την θέση που είχε σε αυτή και πως έμαθε αυτά που ξέρει για τον εαυτό του.
Στο ζευγάρι το κάθε μέλος ξαναβρίσκεται από την μια, μπροστά στο παρελθόν του και από την άλλη, μπροστά στο μέλλον του.
Στο παρελθόν του,
διότι μια καινούργια οικογένεια, όπως είπαμε, ξαναφέρνει στην επιφάνεια την παλιά, που σημαίνει τον παλιό τρόπο αντιμετώπισης του εαυτού και του άλλου.
Μπροστά στο μέλλον,
διότι το ζευγάρι αποτελεί μια ευκαιρία για τα μέλη του. Ευκαιρία να επανακαθοριστούν και να αυτοκαθοριστούν κάτω από καινούργιες συνθήκες οποίες τα ίδια δημιουργούν για τους εαυτούς τους καθημερινά.
Από την στιγμή που το παρελθόν του κάθε μέλους αποτελεί τον τρόπο ερμηνείας του μέλλοντος του ζευγαριού, τότε ο χωρισμός είναι αναπόφευκτος. Από την στιγμή που τα μέλη του ζευγαριού δεν καταλάβουν ότι ο χώρος που βρίσκονται απαιτεί από αυτά να τον δημιουργήσουν μέσα από την λειτουργία τους - που σημαίνει μια ενεργητική στάση απέναντι στον εαυτό και τον άλλον, που σημαίνει επίσης τον επανακαθορισμό των εξαρτήσεων από πρόσωπα και καταστάσεις - τότε η δύναμη της αδυναμίας του κάθε μέλους να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του ζευγαριού, επιφέρει τον χωρισμό.
Το ζευγάρι αποτελεί μια καινούργια διαλεκτική σχέση του ατόμου με τον άλλον και τον κόσμο, ξέχωρη από αυτό που έχει ζήσει μέχρι τώρα.
Το ζευγάρι είναι η παραγωγή του εαυτού σε ένα καινούργιο κοινωνικό πλαίσιο
. Είναι ένα καινούργιο διάστημα χωρικό και χρονικό της ελευθερίας καθώς και της ανελευθερίας, της υπερηφάνειας και της υποταγής, της συνεργασίας και της αντιπαλότητας, της ένωσης και του χωρισμού. Εξαρτάται από την επιλογή που κάνει το το κάθε μέλος της σχέσης ή και τα δύο μαζί και τις δυνατότητες που τους προσφέρει αυτή η επιλογή.
πίνακας:Georgia O Keeffe

Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010




Άτομο


Η ταυτότητα και οι εαυτοί του.
Οι φόβοι και οι αγωνίες του.
Οι επιθυμίες και ικανοποίηση τους.
Η αυτογνωσία και η αυτονομία του.
Οι ικανότητες και οι δυνατότητες του.
Οι στόχοι και οι προσδοκίες του.

Ζευγάρι


Η διαφορετικότητα και η ισότητα.
Η εγγύτητα και η απόσταση.
Η αγάπη και η αποξένωση.
Η σύγκρουση και η καταστολή.
Η συμφωνία και η αντιπαλότητα.
Η συνεργασία και η αποδοχή.


Οικογένεια


Η οικογενειακή λειτουργία και η ανάπτυξη.
Η κοινωνικοποίηση και η προσαρμογή.
Οι ρόλοι και υπευθυνότητες.
Η δύναμη της οικογένειας.
Και οι έξω-οικογενειακές δυνάμεις.
Η αντιδραστικότητα και ο αποκλεισμός.
Η αδιαφορία και η κατάθλιψη.

Ομάδα


Εγώ και οι άλλοι.
Ο άλλος και η ταυτότητα.
Η ομάδα και η προσωπικότητα.
Η συγκίνηση και η εναισθησία.
Η αλληλεπίδραση και η συμπεριφορά.
Η απόρριψη και η παρέκκλιση.
Η αποδοχή και η ανάπτυξη .
Η αποκάλυψη και η αλλαγή.

Κυριακή, 16 Μαΐου 2010




Οικογένεια
και
Οικογενειακές σχέσεις



Βασικοί μου στόχοι
Είναι η Συμβουλευτική και η Θεραπεία, σε θέματα που άπτονται των οικογενειακών και κοινωνικών σχέσεων.
Επιθυμία μου είναι.
Πρώτον,
να προβάλλω την αναγκαιότητα της Ψυχολογίας και της ψυχοθεραπείας στην καθημερινή μας ζωή.
Δεύτερον,
να δώσω τη δυνατότητα στους γονείς και εν γένη στους ενήλικες να γνωρίσουν καλύτερα τη συμπεριφορά των ανηλίκων, γνωρίζοντας περισσότερο την δικής τους συμπεριφορά.
Και τρίτον,
Να βοηθήσω στην κατανόηση του φαινομένου της οικογένειας για να καταλάβει το κάθε μέλος της, τον τρόπο που λειτουργεί και την θέση την οποία κατέχει μέσα σε αυτή.

Κυριακή, 9 Μαΐου 2010



Να μεγαλώσουμε σε τρία χρόνια...γίνεται...;


Τα λεφτά τα φάγαμε και μπορεί μερικοί να λένε ότι τα φάγανε οι πλούσιοι και από αυτούς να τα πάρετε, αλλά τους δανειστές μας, δεν τους ενδιαφέρει ποιος Έλληνας τα έφαγε. Αυτό είναι μια εσωτερική διαμάχη η οποία δεν ενδιαφέρει τους δανειστές. Αυτοί τα λεφτά τους θέλουνε και το κέρδος που υπολόγισαν από την συμφωνία που είχαμε κάνει,ή τέλος με την Ελληνική οικονομία και πάμε από εκεί που ξεκίνησαν οι πατεράδες μας.
Σε μια πρώτη φάση, είναι καλό να μην μπερδεύουμε το εσωτερικό πρόβλημα με το εξωτερικό.
Το εσωτερικό είναι πρόβλημα κατάχρησης και αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος, Είναι πρόβλημα λειτουργικό και οργανωτικό της κοινωνίας μας. Συγχρόνως είναι πρόβλημα αξιών, πρόβλημα προτεραιοτήτων, πρόβλημα ηθικό.
Το εξωτερικό πρόβλημα είναι καθαρά οικονομικό πρόβλημα, πρόβλημα δανεισμού.
Εμείς δεν ασχολούμαστε, όπως πάντα με το εξωτερικό πρόβλημα, αλλά με το εσωτερικό.
Ποιος τα έφαγε;
Μα σήμερα δεν είναι αυτό το πρωτεύον ζήτημα, το ζήτημα είναι πως θα ξεχρεώσουμε.
Από την στιγμή που δανειστήκαμε πρέπει να τα δώσουμε.
Κανείς δεν μας φταίει. Παίζουμε μέσα στο παγκόσμιο οικονομικό παιχνίδι και έπρεπε να σεβαστούμε τους όρους.
Το πρόβλημα δεν είναι οι όροι του παιχνιδιού αλλά ο τρόπος που παίζουμε εμείς.
Και εμείς δεν παίξαμε καθόλου καλά. Επαναλαμβάνω δεν έχεις σημασία αν έπαιξε ο Καραμανλής, ή ο Παπανδρέου. Στο παγκοσμιοποιημένο παιχνίδι είτε είσαι ο Κώστας, είτε ο Γιώργος, Έλληνας είσαι. Αυτό σημαίνει ότι είμαστε όλοι ενωμένοι και αν κάποιοι από εμάς κερδίζουν περισσότερα είναι πρόβλημα δικό μας και όχι των δανειστών. Δεν τους νοιάζει και ούτε θα λυπηθούν από την κατάντια μας. Θα τα πάρουν!
Όμως ας θυμηθούμε τι έγινε.
Από το 80 άρχισαν να μπαίνουν λεφτά στην Ελλάδα από την Ε.Ο.Κ. Μας δανείσανε λεφτά για να μπορέσουμε να σταθούμε, να αναπτυχθούμε, να δουλέψουμε, να δημιουργήσουμε, να παράγουμε! Μας δάνεισαν για να δημιουργήσουμε ένα σύγχρονο κράτος με δομές στέρεες, Δανειστίκαμε με σκοπό να αναπτυχθεί η κοινωνία και οι επί μέρους θεσμοί της, όπως η εκπαίδευση, η υγεία , η δικαιοσύνη,
Να φτιαχτει το κράτος και να οργανωθεί μια κοινωνία που σέβεται τα δικαιώματα του πολίτη σε όλα τα επίπεδα της συνδιαλλαγής του με τους θεσμούς της.
Και εμείς πήραμε τα λεφτά και αγοράσαμε καινούργιο αμάξι, καινούργιο σπίτι, εξοχικό. Ξεκινήσαμε τα ταξίδια και τις αγορές και κάναμε ένα σωρό πράγματα που θα έκανε ένα στερημένο παιδί, βιαστικά και χωρίς μέτρο. Και γίναμε κατακαίνουργοι, κοιτιόμασταν στο καθρέφτη και θαυμάζαμε τους εαυτούς μας. Φτάσαμε το επίπεδο του Γάλλου, του Ιταλού, του γερμανού και μάλιστα τους κοροϊδεύαμε για την τσιγκουνιά τους. Αυτοί όμως ήταν τσιγκούνηδες γιατί τα λεφτά ήταν δικά τους, τα είχαν δουλέψει. Εμείς ήμασταν κουβαρντάδες, διότι τα λεφτά ήταν ξένα, δανεικά τα είχαμε πάρει με δάνεια σε κρατικό και οικογενειακό επίπεδο, ή τα είχαμε πάρει με αρπαχτές τις οποίες η κοινωνία μας, πριμοδοτούσε σαν τις πιο έξυπνες κινήσεις στο κοινωνικό παιχνίδι της ευτυχίας.
Η αρπαχτή ήταν μια αξία στην Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια περίπου. Όλοι μιλούσαν για αρπαχτές σαν δήγμα εξαιρετικό της εξυπνάδας τους. Και κάναμε τόσες αρπαχτές, ψεύτικες δουλειές, ψεύτικες δηλώσεις, ψεύτικους ισχυρισμούς και ψεύτικες κατασκευασμένες αξίες. Πόσο απερίσκεπτοι χωρίς μνήμη, χωρίς σχέδιο, χωρίς οργάνωση, χωρίς σχεδιασμό, χωρίς πλάνο. Πόσο αμόρφωτοι, ανήθικοι, ανώριμοι. ΄Ημασταν ανήλικοι που θέλαμε να παίξουμε τους μεγάλους και μας κατέστρεψε η παιδική παρορμητικότητα, η έλλειψη προνοητικότητας, έλλειψη δημιουργικότητας, παραγωγικότητας, η έλλειψη εμπιστοσύνης και αυτοπεποίθησης. Για αυτό διαλέξαμε την πιο εύκολη οδό για εμάς και τα παιδιά μας το μέσον, το βύσμα.
Διαλέξαμε την ξεκούραση παρά την κούραση, την αναβλητικότητα παρά την αποφασιστικότητα.
Το μέλλον απαιτεί να αλλάξουμε νοοτροπία, να αλλάξουμε στρατηγική, να γίνουμε ενήλικες, με λογική, ήθος, όρια....... Να μεγαλώσουμε σε τρία χρόνια, γίνεται...;
Ακόμα και τώρα που ο εχθρός είναι μπροστά στην πόρτα μας, εμείς μαλώνουμε για το ποιος τον έφερε εδώ, σε λίγο θα χάσουμε και το σπίτι.
πίνακας:William Blake

Τρίτη, 4 Μαΐου 2010


ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ
ΑΝΕΡΓΗ,
ΑΦΡΑΓΚΗ
ΚΑΙ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΗ

Μπορεί να σας κουράσω αλλά πραγματικά πρέπει να τα βγάλω απ' το σύστημά μου...

Δεν αντέχω άλλο διάβασμαααααααα...........
Μέχρι το γυμνάσιο καλά την παλεύαμε....

Απ' το λύκειο και μετά φαίνεται ξεκάθαρα ότι αυτή η χώρα δεν φτιάχτηκε για εμάς.

Στο λύκειο διαβάζαμε για το σχολείο και για το φροντιστήριο....

Λέμε τώρα, γιατί όλη μέρα ΗΜΑΣΤΑΝ εκεί άρα δεν είχαμε χρόνο να διαβάσουμε στο σπίτι. Καταναλώσαμε τεράστιες ποσότητες βιταμινών και μαγνησίου για να γλιτώσουμε την υπερκόπωση... Περπατήσαμε χιλιόμετρα απ’ το ένα φροντιστήριο στο άλλο. Ξοδέψαμε ανυπολόγιστες δραχμές (τότε) για να πληρώνουμε ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς για να κάνουμε τη δουλειά που το δημόσιο σχολείο είναι ανίκανο να μας προσφέρει, αλλά την απαιτεί για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο. Εγώ είμαι από τους «τυχερούς» που έδωσα πανελλαδικές εξετάσεις β' και γ' λυκείου σε όλα τα μαθήματα (14 + 14 στο σύνολο) για να περάσω στο πανεπιστήμιο... Αφαίμαξη μου έκαναν... Σιγά να μην ξανάδινα εξετάσεις…
"Ευτυχώς" έπιασα σχολή που μ' ενδιέφερε και γλίτωσα το εξωτερικό...

Δυστυχώς λέω τώρα... Μακάρι να είχα φύγει τότε και σιγά μην ξαναγύριζα…
Έτσι έγινα νηπιαγωγός...

Στη σχολή μας φούσκωναν τα μυαλά ότι θα πάρουμε πτυχίο στα χέρια μας και θα βρούμε δουλειές.... Μάλιστα θα είχαμε να επιλέξουμε κιόλας ανάμεσα σε δημόσια σχολεία, νοσοκομεία, υπηρεσίες και οργανισμούς... Στάνταρ… Δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω… έλεος...

Παίρνοντας το πτυχίο μας είπαν ότι δεν είμαστε ικανοί να δουλέψουμε, μας έβγαλαν άχρηστες τις σπουδές και μας δήλωσαν ότι πρέπει να δώσουμε εξετάσεις στο Α.Σ.Ε.Π. για να διοριστούμε... Οι εξετάσεις κάθε 2 χρόνια... Ύλη απεριόριστη και αόριστη. Εξουθενωτικό διάβασμα… Κι αν είσαι τυχερός και διαβάσεις τα «σωστά» κάτι θα γίνει… Κι εγώ τι είμαι? Ο Μάντης Κάλχας??? Να μυρίσω τα νύχια μου για να δω ποια βιβλία πρέπει να ΑΓΟΡΑΣΩ??? 7500 νηπιαγωγοί για 600 θεσούλες. Φτύνουμε αίμα για να τα καταφέρει τελικά 1 στους 12... οι υπόλοιποι 11 τα ίδια ξανά και ξανά... αν έχεις τύχη διάβαινε...

και έδωσα και πέρασα και 75/100 έγραψα και 18 μόρια μάζεψα και να μη σας πω τι πήρα…
Επιπλέον μας είπαν ότι διορίζεσαι αν πας αναπληρωτής... αλλά για να πας αναπληρωτής πρέπει να έχεις προϋπηρεσία... για να έχεις προϋπηρεσία πρέπει να πετύχεις με καλό βαθμό στις εξετάσεις του Α.Σ.Ε.Π... και να έχεις καλή σειρά… το 75 δεν φτάνει… Αν δεν είσαι άριστος εδώ δεν έχει αξία το πτυχίο σου…

επίσης προϋπηρεσία έχεις αν δουλέψεις σε ιδιωτικό νηπιαγωγείο...
και δούλεψα.... αλλά δεν ήξερα....

μισθός 400 euro μισή ασφάλεια και fool υπερωρίες... Είχα εξελιχθεί σε εργοστάσιο χειροτεχνιών, χωρίς δικαίωμα πρωτοβουλίας... τις γνώσεις των σπουδών τις παραγκώνισα για να μου λέει το αφεντικό ακριβώς πως θα δουλέψω και να με κράζει κι από πάνω ότι δεν ξέρω τη δουλειά μου.... ΗΛΙΘΙΕ.... τη δουλειά ΣΟΥ δεν ξέρω... τη δική μου δεν μ’ αφήνεις να την κάνω.... αυτά που ήξερα τα ξέχασα και ξαφνικά ένιωθα και ανίκανη να δουλέψω στο αντικείμενό μου … το καταπίναμε κι αυτό μπας και μαζέψουμε εμπειρία και προϋπηρεσία.

και μετά έρχεται το πρωτοβάθμιας και μας λέει το ανέκδοτο... η δουλειά που έκανα 1,5 χρόνο δεν μετράει... γιατί έπρεπε να είμαι εγγεγραμμένη στην επετηρίδα ιδιωτικών εκπαιδευτικών... τι ειν’ τούτο πάλι??? Πρώτη φορά το άκουγα στη ζωή μου… βλέπετε στη σχολή δεν φιλοτιμήθηκε κανείς να μας ενημερώσει σωστά για το πώς έχουν τα πράγματα στον έξω κόσμο κι εμείς με τα αθώα και ρομαντικά μυαλουδάκια μας δεν προβλέψαμε τη σαπίλα του συστήματος… Και πως γίνεται αυτό?
Ορίστε η απάντηση:

έπρεπε να με προσλάβουν μέσω υπουργείου παιδείας με σύμβαση τουλάχιστον 2 ετών (συνεχόμενη)... αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε το αφεντικό μου να μου δίνει τον προβλεπόμενο από το Υπουργείο Παιδείας μισθό (χοντρικά 1200 το μήνα)… Επίσης να με έχει ασφαλισμένη στο υπουργείο παιδείας, να έχω δικαίωμα άδειας, και να με πληρώνει κανονικά και με το νόμο και το καλοκαίρι... βρε ανεγκέφαλοι μ@λ@κες.... ποιος ιδιώτης θα το κάνει αυτό??? στα ιδιωτικά σε παίρνουν Σεπτέμβρη και τον Ιούνιο που κλείνει το σχολείο σε απολύουν… κορόιδα είναι να σε πληρώνουν στις διακοπές??? Ακούγεται μάλιστα ότι στα μεγαθήρια εκπαιδευτήρια της Αθήνας, κάποιοι έχουν ΑΤΜ στο σχολικό συγκρότημα και ο εκπαιδευτικός κάνει ανάληψη μισθού παρουσία υπαλλήλου της γραμματείας, ο οποίος είναι υπεύθυνος να επιστρέψει μέρος του μισθού στο ταμείο του σχολείου… Έτσι ο εκπαιδευτικός βολεύεται με το μισθό πείνας που έχει κανονίσει, για χάρη της προϋπηρεσίας που παίρνει, και ο ιδιοκτήτης τη βγάζει καθαρή γιατί στην τράπεζα φαίνεται κανονικά ότι ο υπάλληλος πληρώθηκε…. Έτσι έχει η κατάσταση κι άμα δεν σ’ αρέσει τα λέγαμε… τόσοι απελπισμένοι άνεργοι υπάρχουν…

Μπορεί κάποιος να δώσει μια λογική εξήγηση για την περίπτωσή μου? γιατί το πρωτοβάθμιας έδωσε άδεια στο ιδιωτικό νηπιαγωγείο που εργαζόμουν για να λειτουργήσει με το όνομά μου και πως είναι δυνατόν να λέει η σύμβασή μου ότι είμαι σε θέση νηπιαγωγού, αλλά εγώ να μην παίρνω προϋπηρεσιαααα????? Σε κάποια φάση, που άρχισα να μυρίζομαι ότι κάτι δεν πάει καλά, έκανα μια βολτίτσα από το Α’βάθμιας της περιοχής μου… Ζήτησα από την αρμόδια υπάλληλο να μου δώσει αντίγραφο του χαρτιού που ορίζει την θέση μου στο νηπιαγωγείο που δούλευα… Η εν λόγω κυρία στην αρχή έκανε την πάπια… «δεν υπάρχει τέτοιο χαρτί εδώ…» κι όμως υπήρχε… Βλέπετε, όταν ξεχνάμε ότι είμαστε πολιτισμένοι άνθρωποι, και υψώνουμε τη φωνή μας σ’ αυτούς που μας πατάνε (οι οποίοι σαφώς και δεν είναι πολιτισμένοι), κάτι έχουμε να κερδίσουμε… Και ναι,το χαρτί το πήρα… Όχι ότι έβγαλα κάτι απ’ αυτό, απλά για να το έχω… Οι φραγκοφονιαδες ιδιοκτήτες ιδιωτικών νηπιαγωγείων λοιπόν τα' χουν κάνει πλακάκια με το πρωτοβάθμιας... Άντε μετά να βρεις το δίκιο σου…
μπήκε όμως κανείς να ελέγξει πως λειτουργούν εκεί τα πράγματα... μπήκε κανείς να δει ότι οι «αόρατοι» ιδιοκτήτες των σχολείων αυτών είναι παράλληλα διορισμένοι και σε δημόσια σχολεία και τα αρπάζουν απ' όλες τις μεριές???? Και ότι τα ιδιωτικά ανήκουν σε συζύγους επιχειρηματίες? Τα κανονίζουν με το πρωτοβάθμιας, πηγαίνουν σε ολοήμερα νηπιαγωγεία, αναλαμβάνουν αποκλειστικά την δεύτερη βάρδια και το πρωί στο ιδιωτικό τους… δεν φτάνει που μας πιάνουν θέσεις στο δημόσιο… δεν κλείνουν και το σχολείο τους να ανοίξει κανένας άλλος… ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΕ ΠΤΥΧΙΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΥ??? είδε κανείς ότι το προσωπικό στα ιδιωτικά συνήθως είναι ανειδίκευτο, διότι οι ανειδίκευτοι δεν έχουν προσόντα άρα ούτε απαιτήσεις?? Να κάνει μάθημα στα νήπια κοριτσάκι που έχει τελειώσει ΤΕΕ???????? Έτσι με επιβραβεύει το σύστημα για τον κόπο μου… τσάμπα έφτυσα αίμα και ξόδεψα μια περιουσία για να σπουδάσω??? δεν τα έδινα καλύτερα ν’ ανοίξω γυράδικο??? Θα είχα θησαυρίσει σήμερα και θα έτρωγα και τσάμπα… μας κλέβουν και το σύστημα κοιμάται...ο νόμος εκεί δεν εφαρμόζεται... απλά υπάρχει έτσι για να λέμε... κι εδώ που τα λέμε ο ίδιος ο νόμος δεν χτίστηκε ποτέ για τα δικά μου συμφέροντα…

αν εγώ ληστέψω όμως το σύστημα, θα με μπαγλαρώσουν εις το όνομα του νόμου...

Ο ΝΟΜΟΣ ΔΕΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΟΥΣ ΑΔΥΝΑΜΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΤΟΥΣ ΚΑΡΧΑΡΙΕΣ…

Ως άνεργη είμαι λοιπόν γραμμένη στον Ο.Α.Ε.Δ., ο οποίος φροντίζει για τους άνεργους αυτού του μάταιου τόπου… δουλειά στο αντικείμενο μου δεν πρόκειται να μου βρουν, μου το δήλωσαν από την πρώτη μέρα… χαχαχα!!! άρα μόνη μου πρέπει να ψάξω… άρα άχρηστος κι ο Ο.Α.Ε.Δ. Επιπλέον για να μπω στο ταμείο ανεργίας πρέπει να έχω ένσημα… άρα πρώτα δουλεύεις και μετά μπαίνεις στο ταμείο ανεργίας… οι περισσότεροι βέβαια αφού μπουν στο ταμείο ανεργίας συνεχίζουν να δουλεύουν παράνομα.. γιατί σοβαρά τώρα… ποιος μπορεί να ζήσει με 400 το μήνα επίδομα? Το έκανα κι αυτό… για ένα χρονικό διάστημα έπαιρνα 400… με χρυσά κουτάλια έτρωγα!!! τελείωσε κι αυτό… και τώρα πραγματικά άνεργη, άφραγκη και απελπισμένη…

φυσικά υπάρχει και μια ακόμη λύση... να ανοίξω δικό μου σχολείο... με τι χρήματα όμως??? Έλεγα ότι θα μπορούσα να πάρω κάποια επιδότηση για το ξεκίνημα… σαν αυτές που παίρνουν κάποιοι για να ανοίξουν μπουγατσάδικο… Εκείνοι μπορούν - Εγώ όχι!!! Γιατί, σύμφωνα πάντα με τον Ο.Α.Ε.Δ, τα ιδιωτικά σχολεία θεωρούνται εποχικές επιχειρήσεις και αυτές εξαιρούνται απ’ τα προγράμματα επιδότησης… καταλάβατε… ??? το σχολείο κλείνει το καλοκαίρι άρα είναι εποχική επιχείρηση… κάτι σαν να νοικιάζω πέδιλα του σκι το χειμώνα ή ξαπλώστρες στην παραλία το καλοκαίρι… Ίσια κι όμοια…
Και μετά σκέφτομαι ότι περνάνε τα χρόνια και θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο… ένα μεταπτυχιακό ας πούμε ή να πάω ξανά να σπουδάσω…. Και για τα δυο πρέπει να δώσω εξετάσεις, να αφιερώσω χρόνο και χρήμα για διάβασμα με απειροελάχιστες πιθανότητες να τα καταφέρω τελικά… ποιος ο λόγος??? Και άιντε πες ότι κάνω το μεταπτυχιακό??? Θα μου δώσει ψωμί να φάω ή θα πληρώσει τους λογαριασμούς??? Γιατί αυτό που πάνω απ’ όλα έχω ανάγκη είναι να δουλέψω για να ζήσω… Πού χρόνος για άλλα σχέδια…

Κάποιοι, που έχουν βέβαια βολευτεί, μου δίνουν κουράγιο λέγοντας:

«Μην αγχώνεσαι», «Η ζωή είναι μπροστά», «Θα έρθουν καλύτερες μέρες», «Διάβασε και θα ανταμειφθούν οι κόποι σου», «Πάνω απ’ όλα η υγεία» και άλλες τέτοιες μπούρδες… Η υγεία??? Μην κοροϊδευόμαστε… Χωρίς λεφτά κανείς δεν μπορεί να προσέξει την υγεία του… Και με την Ψυχική μου υγεία τι θα κάνω δηλαδή? Αλλά ναι, ξέχασα… Μέσα σ’ αυτό το σύστημα η ψυχική μας ηρεμία είναι το τελευταίο ανέλπιστο καταφύγιο…
Εγώ ένα πράγμα ξέρω… ότι είμαι λίγο πριν τα 30 κι ακόμα κυνηγάω τη ζωή… και το τραγικό είναι ότι δεν τη βλέπω καν στον ορίζοντα…
Είχαν δίκιο όσοι έλεγαν ότι η Ψωροκώσταινα τα τρώει τα παιδιά της…
Σκέφτομαι να φύγω απ’ αυτή τη χώρα χθες…

Ουφ….

Κατερίνα Ντούβλη

Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010



Η ανάπτυξη του παιδιού
σύμφωνα με τον Ζαν Πιαζέ


Θεωρεία3


Κοινωνικοποίηση 15


Το μεγάλο ερώτημα του Jean Piaget ( 1896-1980) Ελβετού φυσικού και φιλόσοφου του περασμένου αιώνα ήταν με ποιόν τρόπο διαπιστώνεται η γνώση; Η προσπάθεια να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα τον οδήγησε να βάλει σε λειτουργία μια μέθοδο μέτρησης επηρεασμένη από το κονστρουκτιβισμό
Αντίθετα από το Φρόιντ, ο Ζαν Πιαζέ θεωρoύσε ότι η δεν είναι ο συναισθηματικός παράγων αυτός που καθορίζει την εξέλιξη του ανθρώπου, αλλά ο γνωστικός. Για εκείνο δύο είναι οι βασικοί μηχανισμοί που παίζουν ρόλο στην κοινωνικοποίηση του παιδιού, η αφομοίωση, και η προσαρμοστικότητα. Αυτούς τούς δύο μηχανισμούς τους θεωρούσε συμπληρωματικούς και αχώριστους.
Ο Ζαν Πιαζέ καθορίζει κάποια ορόσημα στην εξέλιξη και νοητική ανάπτυξη του παιδιού τα οποία για αυτόν είναι
α) η αναπαράσταση
β) η ανατρεπτικότητα
γ) η αφαίρεση
Θεωρούσε ότι αυτά τα ορόσημα καθόριζαν περιόδους κλειδιά της ανάπτυξης του παιδιού Σκαλοπάτια κατάκτησης ορισμένων ικανοτήτων. Αυτά τα διάφορα σκαλοπάτια είναι ιεραρχικά καθορισμένα στάδια και το ένα αποτελεί προϋπόθεση για το άλλο. Δηλαδή το κατώτερο στάδιο προσφέρεται σαν βάση για την έλευση του επομένου και μετατρέπεται σε αναπόσπαστο κομμάτι του. Δεν μπορούμε να πηδήξουμε κανένα στάδιο ούτε να αλλάξουμε την σταθερότητα της ιεραρχία τους.
Από την στιγμή που ο χρόνος κατάκτησης ενός σταδίου περνάει, θα επέλθει για τον Ζαν Πιαζέ μια προοδευτική σταθεροποίηση του σταδίου για να μπορέσει το παιδί να περάσει στο επόμενο
Επίσης ορίζει ότι υπάρχουν τέσσερις βασικοί παράγοντες της ανάπτυξης
1 Η ωριμότητα του νευρικού συστήματος η οποία προσφέρει νέες δυνατότητες ενέργειας και ανταλλαγής με το περιβάλλον.
2 Η φυσική και λόγο-μαθηματική εμπειρία του παιδιού
3 Οι κοινωνικοί παράγοντες
4 η ισορρόπηση

Τα στάδια

Το αισθησιοκινητικό στάδιο (0-2)


Στο στάδιο αυτό οι ενέργειες του παιδιού είναι πρωτόγονες, θα λέγαμε, κυκλικά επαναλαμβανόμενες. Το παιδί έρχεται σε επαφή σιγά σιγά με τον κόσμο των αντικειμένων μέσω των αισθήσεων. Το παιδί περνάει από το ναρκισιστικό ατομικισμό σε μεγαλύτερες αντικειμενικές επιλογές. Περνάει από τα πρωτόγονα αισθήματα σε συναισθήματα διαφοροποιημένα και με διάρκεια πιο σταθερή, πράγμα το οποίο τα βοηθάει να βάζει στόχους στην συναλλαγή με το οικογενειακό του περιβάλλον.

Το προ-ενεργητικό στάδιο (2-7)


Σε αυτό το στάδιο παρατηρείται η ανάπτυξη της συμβολικής ικανότητας του παιδιού. Παρουσιάζεται το σχέδιο, το συμβολικό παιχνίδι και πνευματική αναπαράσταση της εικόνας. Το παιδί αρχίζει να συμβιώνει με τους άλλους, εκφράζοντας αισθήματα ηθικής, στόχους και σκοπούς καθώς οι αξίες παίρνουν και αυτές την θέση τους

Το στάδιο των συγκεκριμένων ενεργειών. (7-12)


Σε αυτό το στάδιο τα πράγματα μπαίνουν σε μια σειρά και κατηγοριοποιούνται Οι λειτουργίες γίνονται ξεκάθαρες και το παιδί μπορεί να αντιληφθεί τα αίτια μιας κατάστασης, τις διαφορές της πραγματικότητας την διατήρηση των ουσιών, το βάρος, τον όγκο. Μπορεί να συνδυάσει, να ξεχωρίσει, να κατατάξει, και να μετασχηματίσει αντικείμενα και συμπεριφορές. Είναι ικανό να συνεργαστεί με το περιβάλλον να κάνει φιλίες, να σέβεται τους κανόνες καθώς και να αποζητά την δικαιοσύνη, αλλά και την αυτονόμησή του.


Το στάδιο των τυπικών ενεργειών (12-16)


Η έννοια της ποσότητας, του όγκου, του βάρους γίνονται ξεκάθαρες Σχηματίζεται η λογική ταξινόμηση του κόσμου που το περιβάλλει Η τυπική σκέψη βοηθάει το παιδί να αποκτήσει την γνώση ανάμεσα στην πραγματικότητα και την δυνατότητα. Δηλαδή μπορεί να σκέπτεται συστηματικά όλες τις λύσεις ενός προβλήματος
Αυτό για τον Ζαν Πιαζέ θεωρείται το τελευταίο στάδιο. Σε αυτό το στάδιο το παιδί έχει κατακτήσει την διανοητική του ωριμότητα.
φωτο:Robert Doisneau