Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010



Η μητρότητα και η ιστορία
Γυναίκα 2

Η μητρότητα ήταν κλειδωμένη ανελεύθερη και φοβισμένη μέσα στους αιώνες. Η Μητέρα δεν είχε δικαιώματα, δεν όριζε τα παιδιά της και έπρεπε να είναι έτοιμη να τα στερηθεί ανά πάσα στιγμή. Άρα η σχέση αυτή, η μητρική σχέση ήταν μια σχέση καταπιεσμένη, μια σχέση ανελεύθερη από την ανδρική-πατρική παρουσία.
Στο δυτικό κόσμο η μητρότητα δεν έχει καμία αναγνώριση, αντιθέτως η ενασχόληση με τα μητρικά καθήκοντα δήλωνε σχεδόν την κοινωνική απαξίωση. Επίσης στο δυτικό κόσμο με την βοήθεια του Άγιου Αυγουστίνου η παρουσία του παιδιού αντιπροσωπεύει την δύναμη του κακού. Μια ατελής ύπαρξη εξαντλημένη από το βάρος της προπατορικού αμαρτήματος. Ο Ρίτσαρντ ‘Αλληστρη το 1676 έγραφε. «Το νεογέννητο μωρό είναι γεμάτο από τις κηλίδες και την λάσπη της αμαρτίας που την κληρονομήσαμε από τους πρώτους μας γεννήτορες, μέσα στα νεφρά μας»1 Σέρνεται σαν φίδι στο πάτωμα και θέλει να σαγηνεύσει τους πάντες. Κανείς δεν πρέπει να του δείξει εμπιστοσύνη κανείς δεν πρέπει να το πλησιάσει με τρυφερότητα, κανείς δεν πρέπει να του κάνει το χατίρι διότι «Διότι αν το αφήσουμε να κάνει αυτό που θέλει, δεν θα υπήρχε κακούργημα που να μην περιμέναμε να έρθει»2
. «Όχι μόνο η παιδική ηλικία δεν είχε καμία αξία και καμία ιδιαιτερότητα, αλλά αντιθέτως ήταν σημάδι της διαφθοράς των γονέων. Γίνονται αμαρτωλοί και το καλύτερο γι’ αυτούς θα ήταν να απελευθερωθούν από αυτό το βάρος, από τα παιδιά»3. Ο Άγιος Αυγουστίνος κηρύσσει τον πόλεμο στην παιδική ηλικία. Ο Άγιος Αυγουστίνος συνομιλεί με τον θεό και φέρνει αντιρρήσεις στο θέμα της αθωότητας του παιδιού. «Όχι!!!» Φωνάζει «το παιδί δεν είναι αθώο, η αξία του παιδιού είναι μια αρνητική αξία, είναι μια φιγούρα της ανθρώπινης αθλιότητας. Κουβαλάει μαζί του την αμαρτία. γι’ αυτό δεν πρέπει να δείξουμε κάποια αδυναμία. Προσοχή γονείς πρέπει να κρατάτε απόσταση από τα παιδιά και δεν χρειάζονται επαφές. Οι επαφές αυτές είναι αμαρτωλές επαφές που κάνουν το παιδί βιτσιόζικο και τον γονέα εγωιστή».4Η γυναίκα λοιπόν σαν μητέρα το μόνο που έκανε σύμφωνα μα τον Άγιο Αυγουστίνο, ήταν να φέρει στον κόσμο μικρά διαβολάκια που θα κατάλυαν το ευλογημένο σύμπαν του θεού. Αλλά και ο Καρτέσιος εμφανίζοντας εκείνη την εποχή την νέα του φιλοσοφία, ασκεί κριτική στην παιδική ηλικία λέγοντας πως δεν είναι ο χώρος της αμαρτίας όπως έλεγε ο Άγιος Αυγουστίνος, αλλά ότι η παιδική ηλικία είναι η τοποθεσία του λάθους. «Το παιδί», λέει ο Καρτέσιος, «δεν έχει άλλες σκέψεις παρά αυτές που γεννιόνται μέσω του σώματος……………… Σκέψεις απογυμνωμένες από κρίση και κριτική όπου η παιδική ψυχή αφήνεται να οδηγηθεί από την αίσθηση της ευχαρίστησης και του πόνου. Είναι καταδικασμένη σε ένα συνεχές λάθος»5 .Αυτές οι ιδέες είχαν ξεκινήσει από πολύ πιο πριν .
Επίσης και ο θηλασμός είχε μπει στο στόχαστρο των πατέρων της δυτικής εκκλησίας Η αλήθεια είναι ότι ο θηλασμός μπορεί να είναι μια φυσική ευχαρίστηση της σχέσης μητέρας - παιδιού, αλλά για την δυτική εκκλησία. ήταν μια αμαρτία. Σύμφωνα με αυτή η γυναίκα δεν ήταν σωστό να βυζαίνει το παιδί της, διότι του πρόσφερε και έπαιρνε ευχαρίστηση , πράγμα ένοχο και για τους δύο. Σύμφωνα με την δυτική εκκλησία με τον θηλασμό, το παιδί καθώς και η μητέρα του μπορούσαν να χάσουν την ηθικότητα τους. Έτσι για αιώνες μετά, μανάδες δεν θήλαζαν τα παιδιά τους. Και αυτή η θρησκευτική ιδέα έγινε κοινωνική και πολιτική στάση απέναντι στην μητρότητα ¨Έτσι ώστε η τρυφερότητα, η αγάπη ανάμεσα στην μάνα και το παιδί η οποία εκφραζόταν δια μέσου αυτής της πράξης, ήταν κάτι το απαγορευμένο, όχι μόνο από την θρησκεία αλλά και από την κοινωνία , ευ’ όσον «Το να ταΐζει μια μητέρα μόνη της το παιδί της, φανέρωνε ότι δεν ανήκε στην καλή κοινωνία»6. Βέβαια κάτω από τους παραπάνω παράγοντες η σημαντικότητα της σχέσης μητέρας-παιδιού δεν στηριζόταν στην μοναδικότητα της αλλά στην χρησιμότητα της.
Στην ορθόδοξη εκκλησία πολλοί πατέρες εκδήλωσαν την υποστήριξή τους αναγνωρίζοντας στην γυναίκα ότι, η μητρική αγάπη είναι πάνω από όλες τις λειτουργίες και αποτελεί κάτι ξεχωριστό για πολλούς λόγους.
α) Διότι το παιδί είναι πράγματι « σαρξ εκ της σαρκός της», Επί εννέα μήνες το σώμα της δεν ξεχωρίζει από το δικό της κουβαλάει μέσα της και δεν το ξεχωρίζει από το δικό της.
β) Διότι κοπιάζει, πονά και την ζωή της θέτει σε κίνδυνο κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης και του τοκετού.
Σχετικά με αυτό και ο Σωκράτης είχε πει «η γυναίκα αφού μείνει έγκυος, φέρει το φορτίο (του εμβρύου), βαραίνει και κινδυνεύει την ζωή της και δίνει τροφή από αυτή που τρέφεται κι αφού με πολύ πόνο το φέρει σε πλήρη ανάπτυξη, το γεννά, το τρέφει και το φροντίζει»
γ) Διότι με το γάλα της τρέφει το παιδί για μικρό, ή, μακρό χρονικό διάστημα και διότι οι φροντίδες και περιποίηση της πρώτης περιόδου του νεογνού είναι συνήθως δικό της μέλημα επειδή «υπάρχει έμφυτος στις μητέρες ο πόθος να εκτραφούν τα τέκνα του
πίνακας:Georgia O Keeffe
1 επιμέλεια Λουντ Ντεμόζ «Η ιστορία της παιδικής ηλικίας»
2 Elisabeth Badinter «L amour en plus»
3 επιμέλεια Λουντ Ντεμόζ «Η ιστορία της παιδικής ηλικίας»
4 Το ίδιο
5 το ίδιο
6 το ίδιο

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010



Η γυναίκα
στο πέρασμα των αιώνων
Γυναίκα 1

Στην εποχή των παγετώνων,
η γυναίκα κρατούσε μια άλλη θέση στην κοινωνία, σημαντικότερη από αυτή του άνδρα. Τότε η κοινωνία οργανωνόταν γύρω από αυτή. Αυτή ήταν η στέγη της ζωής, Αυτή ήταν που δημιούργησε το πρώτο σπίτι της ιστορίας, για να στεγάσει τα παιδιά της Τα παιδιά της ήταν πολλά. Παιδιά από διάφορους άνδρες έτρεχαν γύρω της. Οι άνδρες πήγαιναν και ερχόταν κυνηγώντας και δεν είχαν καμιά ιδέα για το τι σήμαινε πατέρας. Ο πατέρας ήταν ένας ξένος, δεν ήταν παρά ένας απλός γεννήτορας όπου δεν είχε καμιά εξουσία πάνω στα παιδιά του ούτε και στην γυναίκα.
Όμως οι ιστορικές καταστάσεις εξελίχθηκαν άσχημα για κείνη. Από την στιγμή που το αρσενικό άρχισε να φτιάχνει εργαλεία, από την στιγμή που έκανε και την εμφάνισή της η φωτιά και δημιουργήθηκε το άροτρο, όλα άλλαξαν. Οι μικροί κήποι που καλλιεργούσε η γυναίκα γύρω από το σπίτι της, έγιναν κάμποι που όργωνε το αρσενικό Το αρσενικό άρχισε να διαφεντεύει την κατάσταση. Ήθελε να περιορίσει την ακόρεστη ασεισμικότητα της Το αρσενικό περιόρισε την γυναίκα περιορίζοντας την σεξουαλικότητα της. Με αυτό τον τρόπο περιόρισε και την ανθρωπότητα στο μονοπάτι της βίας και της καταστροφής. Έτσι ενώ το όνομα μέχρις εκείνη την στιγμή προερχόταν από το γένος της γυναίκας από εκείνη την εποχή το όνομα προερχόταν από την γένος του άνδρα. Αυτό συνέπεσε με την δημιουργία της ιδιοκτησίας. Από τότε μπαίνουμε στη μονογαμία και μια μονογαμία που έχει να κάνει μόνο με την μονογαμικότητα της γυναίκας και όχι του άνδρα

Στους ηρωικούς χρόνους ,
η πατριαρχία διαφεντεύει και υποτάσσει την γυναίκα σε σκεύος ηδονής και αναπαραγωγής, όπου της αφαιρείται κάθε δικαίωμα αυτοδιάθεσης και αυτονομίας. Εκείνη την περίοδο όπου το δίκιο του άνδρα αποτελούσε τον νόμο και την λαιμητόμο των δικαιωμάτων της γυναίκας και όχι μόνο αυτής.

Στα Ομηρικά έπη,
ο μέγιστος ποιητής των αιώνων «άλλοτε είναι επηρεασμένος από την ομορφιά τους, άλλοτε τις βλέπει σαν βλαβερά όντα που προκαλούν τον οίκτο, άλλοτε τις ειρωνεύεται κι άλλοτε τις σιχαίνεται και τις κατακρίνει»1 Παρ’ όλα αυτά ο Όμηρος εκφράζει μια μεγάλη ευαισθησία για τις γυναίκες σε αντίθεση με τον Ησίοδο ο οποίος βλέπει την γυναίκα σαν την μεγαλύτερη συμφορά που δώσανε οι θεοί σε αυτό τον κόσμο. Ο Ησίοδος θεωρούσε το γένος των γυναικών σαν γένος καταραμένο, μάστιγα κανονική, έτσι ώστε όποιος δίνει εμπιστοσύνη σε αυτές είναι σαν να δίνει εμπιστοσύνη σε ένα κλέφτη. Κατά την περίοδό του, η γυναίκα δεν είναι παρά ένα ζώο, όπως ένα βόδι. . Τόσο πολύ αυτός ο τύπος μισούσε τις γυναίκες, ώστε για εκείνον η γυναίκα ήταν μια δούλα, μια μηχανή για παιδιά, γι’ αυτό το λόγο , έλεγε, ήταν προτιμότερο να έχεις στο σπίτι μια αγορασμένη γυναίκα2.

Στην εποχή του Ομήρου,
λοιπόν με την παρουσία της θεάς Δήμητρας ίσως διορθώνονται λίγο οι καταστάσεις καταπίεσης της γυναίκας, όπου τονίζεται η μητρότητα της. Στον τέταρτο, πέμπτο αιώνα τα παιδιά ήταν ένα σημάδι ευτυχίας και η έλλειψη τους, αποτελούσε κατάρα των θεών. Και αυτή η κατάρα έπεφτε πάνω στο κεφάλι της γυναίκας διότι αυτή ήταν η υπεύθυνη για αυτή την συμφορά. Στην Σπάρτη, η γυναίκα που δεν είχε παιδιά ήταν αποδιοπομπαία ακόμα και αν ήταν βασίλισσα. Ένας άνδρας, είχε το δικαίωμα με αυτό το πρόσχημα, δηλαδή της στειρότητας της γυναίκας ή και της μοιχείας να την χωρίσει , αντίθετα η γυναίκα στερείτο αυτού του δικαιώματος Τελικά στην αρχαία δημοκρατία η γυναίκα δεν έπρεπε να φαίνεται και να ακούγεται έστω και για κάτι καλό. Ήταν κλεισμένη στο γυναικωνίτη κάτι που επικρατεί ακόμα και σήμερα, και το συναντάμε στις Ισλαμικές χώρες, Οι τοίχοι του γυναικωνίτη ήταν όλος ο κόσμος της. Μέσα σε αυτούς τους τοίχους περιοριζόταν η παρουσία της . Μέσα σε αυτούς τους τοίχους φρόντιζε τα παιδιά της, φρόντιζε το νοικοκυριό της και μιλούσε με τις δούλες της, αν ήταν πλούσια. Στην ουσία δεν διέφερε καθόλου από αυτές. Όπως λοιπόν σήμερα στο Ισλάμ, έτσι και τότε η αντιμετώπιση της γυναίκας φανερώνει ότι η γυναίκα ήταν νομικά μια αιώνια ανήλικη.

Στους ρωμαϊκούς χρόνους,
στην περίοδο του Πάτερ Φαμίλια ο άνδρας ήταν ο μόνος ο οποίος ασκεί πατρική εξουσία Στην γυναίκα δεν αναγνωρίζεται κανένα σχεδόν δικαίωμα. Ο Πάτερ φαμίλιας είχε το δικαίωμα ζωής και θανάτου απέναντι στα παιδιά του και την γυναίκα του.. Αν ήθελε μπορούσε να αλλάξει την προσωπικότητα τους, να τα καταστήσει ελεύθερους η δούλους να τα εγκαταλείψει ή ακόμα και να τα θανατώσει. Ως προς την γυναίκα η Ρώμη μπορούμε να πούμε ήταν πιο μαλακιά και της επέτρεψε να έχει κάποιες εξουσίες τις οποίες μπορούσε να τις χρησιμοποιήσει για να προστατεύσει τον εαυτό της και τα παιδιά της.

Στην Ιουδαία
ο Πατριάρχης έχει εξουσία απεριόριστη στα μέλη της οικογένειας του. Η γυναίκα και τα παιδιά αποτελούν ιδιοκτησία του και έχει τον νόμο με το μέρος του. Πρέπει να υπακούσουν τυφλά , αν όχι, έχει το δικαίωμα να πουλήσει την μητέρα και τα παιδιά.

Στο βυζάντιο,
η ζωή της γυναίκας ήταν χωρίς δικαιώματα, είτε πλούσια ήταν, είτε φτωχιά. Διότι υπήρχε και μια κάστα γυναικών πλουσίων που έκαναν έντονη κοσμική ζωή, ντύνονταν προκλητικά για την εκκλησία και μπορούσαν να δράσουν παρασκηνιακά για να επηρεάσουν τις καταστάσεις. Με αυτό τον τρόπο έχουμε Αυτοκρατόρισσες που έφθασαν στο φόνο, που σκότωσαν πατέρα, άνδρα και παιδί στην προσπάθεια να παίξουν ένα σημαντικό ρόλο. Αλλά και αυτές αναγκάσθηκαν στο τέλος να υποκύψουν στο βάρος της θρησκευτικής πραγματικότητας..
Στο Βυζάντιο η θέση της γυναίκας ήταν κάτω από δυο συστήματα αντικρουόμενα αλλά και αλληλοσυμπληρούμενα. Το Ρωμαϊκό δίκαιο, το οποίο ζητούσε την υποταγή και την εκκλησία που απαιτούσε την αρετή και τον ασκητισμό. Οπλοστάσιο γερό και σιδερένιο που τυλίγεται γύρω από την γυναικεία παρουσία. Οπλοστάσιο νομικό και θρησκευτικό, σε συνεργασία παράγουν την βία με πρώτο στόχο την καταπίεση και την υποταγή της. Βέβαια δεν έπρεπε να ξεχνάμε ότι την ίδια σχεδόν εποχή η τσίκνα από το καμένο γυναικείο σαρκίο της μαγείας, έλιωνε στέλνοντας την μυρουδιά του σε όλη την τότε πολιτισμένη Ευρώπη. Όμως ο χριστιανισμός ήταν αυτός που πρώτος παραχώρησε το δικαίωμα στην γυναίκα. Να απαιτείται η συναίνεση της για τον γάμο . Βέβαια αυτό, στην πράξη δεν μπορούσε να εφαρμοστεί εκείνη την εποχή, διότι οι γονείς αρραβώνιαζαν τα κορίτσια από τα επτά, ή, τα δώδεκα τους χρόνια και φυσικό ήταν σε αυτή την ηλικία να μην επιτρέπεται να έχεις δική σου γνώμη και μάλιστα όταν είσαι κορίτσι. Με αυτή την πολιτική, η μυστικοπάθεια αυξάνει μέσα στην αυτοκρατορία και η θρησκοληψία μεγαλώνει ακράτητα. Τα μοναστήρια γεμίζουν . Τα μοναστήρια ήταν σε πολλές περιπτώσεις υποχρεωτικά για τις γυναίκες. Ακόμα και ένα γονεικό όνειρο μπορούσε να ανοίξει το δρόμο ενός κοριτσιού για τον πρόωρο ενταφιασμό του.

1 «Οικογένεια Ιστορική και κοινωνική μελέτη» Μαρία Μαντζιαφού Κανελλοπούλου
2 « Η καθημερινή ζωή στην εποχή του Ομήρου» Αιμ. Μιρώ
πίνακας; Georgia O Keeffe

Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010





Ένα δισεκατομμύριο παιδιά σε κατάσταση φτώχειας.



Τρείς είναι οι κύριες απειλές για την παιδική ηλικία σήμερα,
η φτώχεια, οι ένοπλες συγκρούσεις και το AIDS.
Αυτό φαίνεται από την δέκατη ετήσια έκθεση του Διεθνούς Ταμείου των Ηνωμένων Εθνών για “ την κατάσταση των παιδιών σε όλο τον κόσμο”.



Τα στοιχεία είναι πολύ ανησυχητικά. Περισσότερο από ένα δισεκατομμύριο παιδιά σε όλο τον κόσμο βρίσκονται σε κίνδυνο. Την παρατήρηση αυτή την έκανε η UNISEF Στην δέκατη ετήσια έκθεση της η οποία αναφέρεται “στην κατάσταση των παιδιών σε όλο τον κόσμο” η οποία δημοσιεύτηκε την πέμπτη 9 Δεκεμβρίου του 2004.
Η φτώχεια, οι ένοπλες συγκρούσεις, και το AIDS αποτελούν τις σημαντικότερες απειλές τις οποίες καλούνται να αντιμετωπίσουν τα παιδιά. Οι δύο από αυτές τις απειλές αλλά σε συνδυασμό με την τρίτη, επιφέρουν καταστροφικές συνέπειες στην ζωή των παιδιών. Το AIDS τρέφεται από από την φτώχεια , η οποία φτώχεια τρέφεται από τον πόλεμο, ο οποίος τρέφει την φτώχεια και το AIDS. Ένα πραγματικό δολοφονικό κοκτέιλ για την παιδική ηλικία
Αυτό είναι το μήνυμα το οποίο εκπέμπει οJaques Hintzy. Πρόεδρος της UNISEF Γαλλίας στην παρουσίαση της έκθεσής του στο Παρίσι.
Η έκθεση δείχνει επίσης ότι η φτώχεια δεν περιορίζεται μόνο στις φτωχιές χώρες, αλλά εξαπλώνεται και στις πλούσιες Στις έντεκα από τις δέκα πέντε βιομηχανικές χώρες η αναλογία των παιδιών τα οποία ζούνε σε φτωχές οικογένειες έχει μεγαλώσει τα τελευταία δέκα χρόνια. Από τις πλούσιες χώρες, μόνο ο Καναδάς,η Νορβηγία, το η Αγγλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τα λιγότερα παιδιά τα οποία ζούνε σε φτωχές οικογένειες από τα τέλη του 1980

Εφτά βασικές στερήσεις

Ο διακυβερνητικός οργανισμός ( UNISEF) παρουσίασε μια λίστα με τις “εφτά βασικές στερήσεις”
από τις οποίες υποφέρουν τα παιδιά και υποθηκεύουν το μέλλον τους Ο οργανισμός καταλήγει,
ότι περισσότερο από το ήμισυ των παιδιών των χωρών σε ανάπτυξη στερούνται ενός η περισσοτέρων προϊόντων και υπηρεσιών οι οποίες είναι απαραίτητες για την ανάπτυξή τους. 90 εκατομμύρια παιδιών υποφέρουν από την πείνα ( ένα παιδί στα δέκα σε όλο τον κόσμο)
και 270 εκατομμύρια δεν λαμβάνουν υγειονομική περίθαλψη.
Είναι 640 εκατομμύρια τα οποία δεν έχουν μια κατάλληλη κατοικία,
500 εκατομμύρια τα οποία δεν έχουν πρόσβαση σε υγιεινές εγκαταστάσεις (τουαλέτες, μπάνια,κουζίνες),
400 εκατομμύρια δεν έχουν καθαρό νερό.
Άλλα 300 εκατομμύρια δεν έχουν πρόσβαση σε πληροφορίες και 140 εκατομμύρια, κυρίως κορίτσια δεν έχουν πάει σχολείο.
Τα παιδιά όλο και περισσότερο πλήττονται από τις ένοπλες συγκρούσεις σημειώνει ο Διεθνής οργανισμός.
Από τις 55 ένοπλες συγκρούσεις, οι οποίες ξέσπασαν μεταξύ των ετών 1990 και 2003,
55 πόλεμοι είναι εμφύλιοι σε μια χώρα. Τα θύματα από αυτούς τους πολέμους είναι κυρίως γυναίκες και παιδιά.
Στα 3,6 εκατομμύρια νεκρών στο κόσμο από το 1990 το 45% κατά πάσα πιθανότητα είναι παιδιά.
Η έκθεση επικρίνει επίσης την κατάσταση των παιδιών τα οποία αναγκάζονται να γίνουν στρατιώτες, αλλά και των κοριτσιών τα οποία μετατρέπονται σε σεξουαλικές σκλάβες. Τα παραδείγματα είναι αναρίθμητα.
Στο τέλος του πολέμου στο Αφγανιστάν, στην Αγκόλα και στην Σιέρρα Λεόνε
αποστρατεύτηκαν 40 χιλιάδες παιδιά αλλά 25 χιλιάδες από αυτά ξανά στρατολογήθηκαν στην Λιβερία, στην δημοκρατία του Κονγκό στην Σιέρρα Λεόνε, ή στο Σουδάν. Μέσα στις περιοχές των συγκρούσεων, πρέπει να σημειώσουμε ότι η σεξουαλική βία ανάμεσα στις εφήβους αποτελεί ένα άλλο όπλο πολέμου. Σε αυτές τις περιπτώσεις η εξάπλωση του AIDS παρατηρείται σε μεγάλα ποσοστά. Τα παιδιά όμως δεν έχουν ανάγκη την εξάπλωση του AIDS για να υποστούν τις τρομερές συνέπειες Τα στατιστικά στοιχεία είναι από μόνα τους τραγικά. Το 2003 15 εκατομμύρια νέοι, περίπου το 80% στην Αφρική είναι τα ορφανά του AIDS. Η UNISEF εκτιμά ότι σήμερα εν έτη 2010 το ποσοστό αυτό έχει ανέβει στα 18 εκατομμύρια.
Τέσσερα χρόνια μετά την Σύνοδο της Χιλιετίας του OHE, κατά την οποία οι ηγέτες του κόσμου ενέκρινα μια σειρά από στόχους να φθάσουν το 2015 με σκοπό να βελτιώσουν την παγκόσμια κατάσταση το αποτέλεσμα είναι αρκετά απογοητευτικό. Αυτό αποτέλεσε μια ευκαιρία στον κ.Jaques Hintzy. Να υπενθυμίσει την συλλογική ευθύνη όλων. “Η επιβίωση των παιδιών είναι υπόθεση όλων μας. Είναι πλέον καιρός να υπενθυμίσουμε στις κυβερνήσεις τις δεσμεύσεις τις οποίες έχουν αναλάβει και να καταβάλουν πραγματικές δημοσιονομικές προσπάθειες, όπως η δημιουργία μιας διεθνούς φορολόγησης σε ορισμένες ροές κεφαλαίων
Myriam Berber

Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010



Η Παιδική εργασία σήμερα
μέρος δεύτερον

παιδική εργασία 3

Ο μικρος υπηρέτης
ένα δείγμα εισόδου
στην κοινωνική ευημερία

Η υπηρεσία μετανάστευσης παρατήρησε, μια ζήτηση στον τομέα των οικιακών εργασιών, σε κοινωνίες με ισχυρή οικογενειακή παράδοση (Βραζιλία, Κόστα Ρίκα, την Ινδονησία, τη Σρι Λάνκα, Φιλιππίνες, Ταϊλάνδη, Ινδία ...). Η πρόσληψη των παιδιών οικιακών βοηθών έχει πράγματι σχέση με την ανάπτηξη της μεσαίας τάξης και αύξησε τη ζήτηση προσωπικού για τις οικιακές εργασίες. Στην Ινδία, για παράδειγμα, η μίσθωση ένα μικρού υπηρέτη στο σπίτι, αποτελεί ένα σύμβολο ευημερίας στην προσπάθεια κοινωνικής ανέλιξης. Είναι μια μορφή πρόσβασης στην κοινωνική ευημερία.
Το Μαρτίο του 2010, ο Ινδός υπουργός Εργασίας, Mallikarjun Kharga, έχει δείξει επίσης, με βάση τα επιμέρους στατιστικά στοιχεία, ότι στη χώρα υπάρχουν λιγότερα παιδιά που εργάζονται στα εργαστήρια χαλιών, από ότι στις κουζίνες, για να τρίβουν τις κατσαρόλες των νέων καταναλωτών. Αυτό συμβαίνει και μεταξύ των ιδιωτών, όπως και στα ρεστοράν και σε άλλους χώρους συλλογικής εστίασης. Η ανάπτυξη των αστικών εμπορικών και βιομηχανικών περιοχών είχε ως αποτέλεσμα τον πολλαπλασιασμό των σνακ μπαρ του δρόμου (dhabas) τα οποία παρέχουν γρήγορη εστίαση στους εργαζόμενους. Τα περισσότερα από αυτά (dhabas) απασχολούν τα παιδιά, ορισμένα πολύ μικρά, τα οποία προετοιμάζουν το τσάι και πλένουν τα πιάτα.

Μακράν του να εξαφανίζεται μεσω της ευημερίας, η παιδική εργασία βρίσκεται σε αναδιάταξη και βρίσκει νέους τομείς ανάπτυξης στα προάστια . Η Παιδική εργασία ενισχύεται (παραγωγή πρώτων υλών) και μειώνεται σε (προσωπικές υπηρεσίες, επιδιόρθωση αυτοκινήτων, βιομηχανικά απόβλητα διαλογής) (3), μένοντας όμως σταθερή σε υπηρεσίες που έχουν να κάνουν εργολαβίες όπως (κέντημα στο σπίτι, η συναρμολόγηση αντικειμένων βιοτεχνικών και βιομηχανικών μοντέλων..).

Σε αυτή την περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε με ένα αρχαϊκό φαινόμενο, απομονωμένο από την υπόλοιπη αγορά εργασίας: με 60% των παιδιών να εργάζονται στη γεωργία, το 25,6% στον τομέα των υπηρεσιών και το 7% στη βιομηχανία, η παιδική εργασία αποτελεί ένα σημαντικό γρανάζι στην οικονομία και συμβάλλει στην ευημερία των χωρών που την χρησημοποιούν, ακόμη και αν αυτή είναι οριακή και δεν είναι δυνατόν να μετρήσουμε το εύρος της.
Αυτό μας οδηγεί να πούμε ότι, παρά τις εξαγγελίες των κρατών και τις δεσμεύσεις των κατασκευαστών και των διανομέων, ο παγκόσμιος καταναλωτής αγοράζει κάθε μέρα προϊόντα καθημερινής χρήσης, τα οποία παράγωνται από παιδικά χέρια ,στα διάφορα στάδια της παραγωγής τους, (κακάο , τσάι, ζάχαρη, φρούτα, ο καπνός, το βαμβάκι ...).

Διδάγματα από την εμπειρία της Βραζιλίας

Εάν μέχρι τότε η πληθώρα των νόμων που απαγορεύουν την παιδική εργασία έχουν αποτύχει να την εξαφανίσουν, σημαίνει ότι δεν αρκεί μόνο η απαγορεύση: αλλά είναι αναγκαίο να σπάσουμε τους μηχανισμούς που την υποστηρίζουν. Και στον τομέα αυτό, τα διδάγματα από τις χώρες που έχουν καταφέρει να την περιορίσουν, αποδεικνύονται διδακτικά.
Σε αυτές τις χώρες (Βραζιλία, Ινδία, Μεξικό, Κίνα ...), ούτε η κοινωνική ανάπτυξη ούτε ο περιορισμός της φτώχειας, έχουν βοηθήσει στην μείωση της παιδικής εργασίας . Το μόνο στοιχείο που επιφέρει κάποια διαφορά είναι η εφαρμογή μιας κοινωνικής πολιτικής η οποία στοχεύει την ευπάθεια, την ανημπόρια των φτωχών.

Η κυβέρνηση της Βραζιλίας ξεκίνησε το 2003 ένα πρόγραμμα οικονομικής ενίσχυσης των φτωχών οικογένειων, (Bolsa Familia). Από αυτό το πρόγραμμα επωφελούνται επί του παρόντος 46 εκατομμύρια φτωχών Βραζιλιάνων (σχεδόν το ένα τέταρτο του πληθυσμού). Από το 2003 έως το 2006, ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα μειώθηκε κατά περίπου 20%, και ο δείκτης της ανισότητας των εισοδημάτων μειώθηκε κατά 4,7%, μεταξύ 1995 και 2004, σύμφωνα με το πρόγραμμα Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών (UNDP) (4),

Παράλληλα, η Βραζιλία, η οποία είχε ήδη ξεκινήσει στα μέσα της δεκαετίας του 1990 με προγράμματα τα οποία στόχευαν την απόσυρση των παιδιών από την εργασία και την υιοθέτηση σαν κατώτατο όριο ηλικίας για εργασία τα 16 χρόνια, έχει επενδύσει πολλά στη ανάπτυξη της βασικής εκπαίδευσης (δημοτικό), που επιτρέπει στα παιδιά να περάσουν στο επόμενο στάδιο της εκπαίδευσης (γυμνάσιο) όπου παρατηρήθηκε αύξηση από το 1995 10% ετησίως, επίπεδο ανάπτυξης το οποίο δεν παρατηρήθηκε πουθενά αλλού (5). Τέλος, ο αριθμός των εργαζόμενων παιδιών 5 έως 17 ετών μειώθηκε από 8,2 εκατομμύρια στα 5 μεταξύ 1992 και 2004, σύμφωνα με τη ΔΟΕ.
Στο Μεξικό, ένα ανάλογο πρόγραμμα, (Oportunidades), στο οποίο εντάσσονται 25 εκατομμύρια ατόμων με χαμηλό εισόδημα (το ένα τέταρτο του πληθυσμού), παρέχεται εκπαίδευση και παρακολούθηση της υγείας των παιδιών τους. Όπως και στην Βραζιλία, (Oportunidades) συνέβαλε στη μείωση κατά 5% των κοινωνικών ανισοτήτων και τη μείωση της παιδικής εργασίας. Στην πραγματικότητα, αυτά τα προγράμματα είναι μόνο τα νέα ενδύματα για ένα σύστημα που, κατά τον περασμένο αιώνα, είχε βοηθήσει το τέλος της παιδικής εργασίας στην Ευρώπη: τα οφέλη που συνδέονται με την παρακολούθηση του σχολείου και τη βελτίωση του πολύ χαμηλού εισοδήματος, καθιστούν περιττή παιδική εργασία.
Στην ευρύτερη περιοχή, έχουν ξεκινήσει παρόμοια πειράματα στη Χιλή (Χιλή Solidario), Νικαράγουα (Red de Protección Κοινωνική) Ή Κολομβία (Familias en Acción). Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, αυτά τα προγράμμα επέφεραν την αύξηση άνω του 30% συμμετοχής στην εκπαίδευση.
Από την πλευρά της, η Ινδία έχει δημιουργήσει ένα πρόγραμμα το 2006 για την καταπολέμηση της φτώχειας στις αγροτικές περιοχές. Le National Rural Employment Guarantee Act (NREGA) εξασφάλισε στις φτωχές οικογένειες μια αμειβόμενη απασχόληση μέχρι και 100 ημέρες κατ 'έτος σε δημόσια έργα και επίσης εξασφάλισε την παρουσία ενός ελάχιστου μισθού. Παρά την άνιση εκκίνηση, το πρόγραμμα μέσα σε τέσσερα χρόνια, βοήθησε στη βελτίωση των εισοδημάτων 52 εκατομμυρίων αγροτικών οικογενειών, σύμφωνα με το ινδικό υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Ο αντίκτυπός του για την παιδική εργασία και τη σχολική φοίτηση δεν είναι ακόμα μετρήσιμα, γιατί σε αντίθεση με τη Βραζιλία, αυτό το επιπρόσθετο εισόδημα δεν εξαρτάται από την σχολική φοίτηση. Επιπλέον, η Ινδία δεν έχει δείξει την ίδια ικανότητα επένδυσης στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα, όπως η Βραζιλία.

Όμως, η NREGA δείχνει κάποια αποτελέσματα ελπιδοφόρα: έχει βοηθήσει περισσότερο τις γυναίκες από ό, τι αναμενόταν (οι οποίες αποτελούν το 48% των αποδεκτών του προγράμματος, και ιδίως τις ανύπαντρες μητέρες) και απευθύνεται περισσότερο στις χαμηλότερες κάστες (Προγραμματισμένες Κάστες, 30%) και των διαφορετικών φυλών (το Scheduled Tribes, 20%), παρέχοντας μεγαλυτερη συναισθηματική κάλυψη στα εργαζόμενα παιδιά . Αυτό το πρόγραμμα φαίνεται να έχει περιορίσει την εποχική εσωτερική μετανάστευση των ακτημόνων, που βοηθάει στην εκμετάλλευση των παιδιών μέσω της εργασίας. Το Νέο Δελχί έχει επίσης δημιουργήσει διάφορα είδη ασφάλισης για την αντιμετώπιση του γήρατος (Indira Gandhi Εθνική παλαιό συνταξιοδοτικό σύστημα Age), Αναπηρίας και θανάτου σε περίπτωση απώλειας του επικεφαλή της οικογένειας (Sanjay Gandhi Yojna Niradhar, Aam ADMI Yojna Beem, Εθνικό Σύστημα οικογενειακή παροχή...). Η εφαρμογή αυτών των επιδομάτων ποικίλλει ανάλογα με την περιοχή και αντικατοπτρίζει τη βούληση του κράτους να εξετάσει ένα θέμα ευπάθειας και ανημπόριας των γονέων, το οποίο έκανε τα παιδιά να αναλαμβάνουν την κοινωνική τους ασφάλεια μέσω της εργασίας τους.
Από την πλευρά της, η Νότια Αφρική εξετάζει ένα παρόμοιο πρόγραμμα, ενώ η Κίνα σχεδιάζει να βελτιώσει το εισόδημα των αγροτικών οικογενειών και να συμπλήρωσει το συστήμα κοινωνικής ασφάλισης και συνταξιοδότησης.

Μεταβαλλόμενες προοπτικές για τις χώρες του Νότου

Φυσικά, αυτές οι προσαυξήσεις δεν αλλάζουν ριζικά τη ζωή των φτωχότερων και λιγότερο των κοινωνικών δομών των ενδιαφερομένων χωρών. Αλλά σίγουρα τοποθετούν τα θεμέλια για ένα σύστημα κοινωνικής προστασίας. Αυτές οι προσπάθειες δείχνουν επίσης ότι στις χώρες με νεο-πλουτισμό της μεσαίας τάξης δεν γίνεται κοινωνικά και πολιτικά προς όφελος αυτών που παρακολουθούν το τρένο της ευημερίας να περνάει, χωρίς να είναι σε θέση να ανεβούν και αυτοί επάνω. Η βραζιλιάνιανικη εμπειρία δείχνει ότι μια χώρα του Νότου πρέπει να αναπτύξει με συνάφεια τις δικές της στρατηγικές . Η Βραζιλία ξεκίνησε επιπλέον μια συνεργασία Νότου-Νότου ενάντια στην παιδική εργασία σε συνεργασία με τη ΔΟΕ. Σε διεθνές επίπεδο, η εμπειρία αυτή έχει αλλάξει την άποψη σχετικά με τις δημόσιες υπηρεσίες, επισημαίνοντας επίσης τα οφέλη από τις καλές εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις (σχολεία, αθλητικούς χώρους). Στο τέλος, πρέπει να σημειώσουμε ότι τις αρνητικές συνέπειες του laissez faire-(αδιαφορία) η οποία έχει αποκατασταθεί από το ρόλο του κράτους πρόνοιας.

Ωστόσο, το πρόβλημα δεν έχει λυθεί, ούτε στη Βραζιλία, ούτε έχει εξαλείψει τις μεγάλες κοινωνικές ανισότητες στη Λατινική Αμερική και την Ασία, όπου συνεχίζουν εκατομμύρια παιδιά να εργάζονται. Και οι ενδιαφερόμενοι διαμαρτύρονται, ορθώς, ότι, αν οι αναδυόμενες χώρες έχουν τα μέσα να αναλάβουν δράση για λογαριασμό πολλών δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, δεν είναι το ίδιο για λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες, όπως αυτές νοτίως της Σαχάρας, στην Αφρική η οποία είναι η μόνη χώρα στον κόσμο όπου η παιδική εργασία εξακολουθεί να αυξάνεται (58,2 εκατ. ευρώ στο πλαίσιο των 14 ετών το 2008 έναντι 49,3 εκατομμυρίων το 2004, σύμφωνα με τη ΔΟΕ), περισσότερα από ένα παιδιά στα τέσσερα (28,4%) εργάζεται. Τα Μικρής εκτάσεως πειράματα που πραγματοποιούνται στη Ναμίμπια και Μαλάουι έδειξαν, επίσης τη βελτίωση των ποσοστών της σχολικής εκπαίδευσης. Φτωχές χώρες, που εξαρτώνται από την αναπτυξιακή βοήθεια και τα εμβάσματα από τους μετανάστες δεν έχουν τους προϋπολογισμούς που απαιτούνται για να ξεκινήσει μια τέτοια πολιτική μεγάλης κλίμακας..
Οι διεθνείς οργανισμοί, οι οποίοι έχουν επιβάλλει περικοπή των κοινωνικών δαπανών, με βαριές συνέπειες για το επίπεδο της φτώχειας και ερειπωμένα δημόσια σχολεία, τώρα θα ήταν καλό να αλλάξουν τα μυαλά τους και να βοηθήσουν αυτές τις μαζικές χώρες να λάβουν τα μέτρα με τα οποία η Βραζιλία αντιμετώπισε αυτό το κακό. Το τίμημα από μια τέτοια κοινωνική πολιτική σε παγκόσμιο επίπεδο θα είναι το τέλος της παιδικής εργασίας, και θα πάψει να αποτελεί μια ουτοπία για τις χώρες Νότου, και να γίνει, τελικά, ένας στόχος ο οποίος θα μπορέσει εύλογα να επιτευχθεί.

Benedicte Manier

(3) L’essor des nouvelles technologies et de l’automobile en Asie a élargi les activités des petits travailleurs des décharges : en plus des métaux et des chiffons, il trient désormais les déchets informatiques et les pièces de voitures.
(4) Source : « Evaluating the impact of Brazil’s Bolsa familia : cash transfer programmes in comparative perspectives » (PDF), IPC - UNDP, Brasilia, 2007.
(5) « La fin du travail des enfants : un objectif à notre portée » (PDF), BIT, Genève, 2006.
πηγή: http://www.monde-diplomatique.fr

Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010





Η παιδική εργασία σήμερα.
μέρος πρώτον
παιδική εργασία 2

Νέα στατιστικά στοιχεία από το Διεθνές Γραφείο Εργασίας (ILO) (1)

Πρέπει να σημειωθεί ότι η παιδική εργασία αποτελεί ένα κομμάτι του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, ο αριθμός των παιδιών κάτω των 14 ετών "οικονομικά ενεργός" κυμαίνεται μεταξύ 176 και 211 εκατ. ευρώ, συν τις εκατοντάδες των εκατομμυρίων παιδιών από 15-17 ετών.
Παρά τη σταδιακή μείωση, η διατήρηση της παιδικής εργασίας σε αυτή την κλίμακα, υφίσταται ακόμα, λόγω των περιορισμών που αντιμετωπίζουν οι πολιτικές για το σχολείο και κυρίως η διατήρηση της φτώχειας (2,7 δισεκατομμύρια άνθρωποι επιβιώνουν με λιγότερο από δύο δολάρια την ημέρα και ένα δισεκατομμύριο υποφέρουν από την πείνα).
Τα παιδιά μέσω της εργασίας τους συμβάλουν στην ζωή των οικογενειών τους, απασχολούμενα σε διάφορους τομείς ή παιρνοντας μέρος στις μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις στον τομέα της παραοικονομίας (πλανόδιους πωλητές, οι συσκευές διαλογής απορριμμάτων ...), η συμβολή τους μπορεί να φθάσει έως και 20% ή 25% του εισοδήματος της οικογένειας . Στις κοινωνίες του Νότου, όπου η έλλειψη κοινωνικής προστασίας, και η ύπαρξη χαμηλών εισοδημάτων, η παρουσία των εργαζόμενων παιδιών μετριάζει την ανασφάλεια των οικογενειών είναι επίσης εν μέρει μετριάσουν την ανασφάλεια των οικογενειών: η απώλεια της δραστηριότητας ή από την αναχώρηση του επικεφαλής της οικογένειας, ή από την ανεπάρκεια της σοδειάς, ή από φυσική καταστροφή, ή την παρουσία μιας νόσου ή άλλων κινδύνων για τη ζωή, όλα αυτά είναι αρκετά για να εισάγουν τα παιδιά στον σκληρό κόσμο της εργασίας.
Ως εκ τούτου, η οικονομική κρίση ενδέχεται να αυξήσει περαιτέρω τον αριθμό των ενεργών παιδιών, επιδεινώνοντας την επισφαλή εργασία των ενηλίκων. Η ΔΟΕ εκτιμά ότι μεταξύ 2008 και 2009, 41-109000000 ενεργητικού πληθυσμού έχουν ενταχθεί στις τάξεις των ευάλωτων εργαζομένων, των οποίων ο αριθμός είναι τώρα κοντά στο 1,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι, το ήμισυ του εργατικού δυναμικού του κόσμου (2).

Ήδη από το 1998, η ασιατική κρίση οδήγησε σε αύξηση της εγκατάλειψης του σχολείου και ο αριθμός των ενεργών παιδιών στις Φιλιππίνες, την Ταϊλάνδη και την Ινδονησία μεγάλωσε, και σήμερα τα ίδια αποτελέσματα θα μπορούσαν επίσης να προκύψουν. "Από την κατάρρευση του Ντουμπάι. Παρατηρούνται για παράδειγμα, λέει ο Kailash Satyarthi, ο οποίος ηγείται στο Νέο Δελχί, του συνασπισμού στη Νότια Ασία κατά της υποτέλειας των παιδιών (SACCS), ότι η Ινδία και το Πακιστάν έχουν πίσω χιλιάδες μετανάστες εργάτες που είχαν την υποστήριξη των οικογενειών τους από το εμιράτο. Χωρίς δουλειά, σίγουρα θα επιδιώξουν και θα ζητήσουν τα παιδιά τους να βοηθήσουν για την επιβίωση των οικογενειών τους.
Εάν η παιδική εργασία αυξάνεται σε περιόδους κρίσης, με την επιστροφή της ευημερίας, η παιδική εργασία θα ήταν φθίνουσα, όπως θα πίστευε κανείς; Δεν είναι τόσο απλό: οι καρποί της ανάπτυξης εξακολουθούν να είναι άνισα κατανεμημένοι. Πουθενά η οικονομική άνθηση της δεκαετίας του 2000 δεν ήταν σε θέση να ξεπεράσει τις βαθιές τσέπες της φτώχειας, οι οποίες αποτελούν πραγματικές δεξαμενές εργαζομένων παιδιών. Αρκεί να δει κανείς τις χώρες όπου η οικονομία δεν ήταν ποτέ τόσο ευημερούσα, όπως στην Ασία, όπου περισσότερα από 96 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 14 ετών εξακολουθούν να εργάζονται.
Στην πραγματικότητα, το φαινόμενο αυτό δεν έχει σχέση με το βαθμό οικονομικής ανάπτυξης και τα επίπεδα εισοδήματος και της ευημερίας των κατοίκων μιας χώρας. Αποτελεί ακόμη ένα σχετικό δείκτη του βαθμού ευαισθησίας των ατόμων στις οικονομίες που θεωρούνται δυνατές. Κοινωνικές ομάδες, αναγκάζονται να βάλλουν τα παιδιά τους στην εργασία, ενέργεια η οποία είναι αποτέλεσμα του αποκλεισμού της μόνιμης ευημερίας, που συνδυάζουν τη φτώχεια, το χρέος, τον αναλφαβητισμό και την έλλειψη κοινωνικής προστασίας. Δηλαδή εκατοντάδες εκατομμύρια των αστικών ανέργων, ακτημόνων αγροτών χαμένων μέσα στις φτωχογειτονιές των πόλεων, φτωχών εργαζομένων, εσωτερικών μεταναστών με παιδιά εκτός σχολείων, μονογονεικές οικογένειες και μέλη εθνικών μειονοτήτων ή μέλη από χαμηλότερες κάστες .

Η ευπάθεια των πληθυσμών αυτών, ανοίγει την πόρτα σε όλες τις μορφές εκμετάλλευσης,
Ορισμένα από τις οποίες είναι ακραίες ( δουλεία των παιδιών έναντι του χρέους των γονέων, λαθρεμπορίο). Στην Ινδία, για παράδειγμα, οι αγρότες βαμβακιού στην ευημερούσα περιοχή του Γκουτζαράτ αποστέλουν μεσαζόντες να στρατολογίσουν παιδιά από φτωχές φυλετικές γειτονικές περιοχές του Rajasthan . Στη Νικαράγουα και την Ονδούρα επίσης τα παιδιά των αυτοχθόνων μειονοτήτων γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης στα ορυχεία, δήλωνει η ΔΟΕ, ενώ στη Βραζιλία, τις διαδρομές της διακίνησης παιδικής εργασίας περνά από τη φτωχή βοριοανατολική περιοχή της χώρας.

Στην πραγματικότητα, η παιδική εργασία εξακολουθεί να υφίσταται, κυρίως επειδή αποδεικνύεται χρήσιμη σε ένα οικονομικό μοντέλο που βασίζεται σε περικοπές του κόστους εργασίας.
Ο πολύ χαμηλός μισθός των παιδιών - περίπου το ήμισυ του μισθού των ενηλίκων, και ακόμα κάτω από το νομιμό ελάχιστο - ενθαρρύνεται σε τομείς έντασης εργατικού δυναμικού για χρήση στην κατασκευή με χαμηλή ειδίκευση (χειροτεχνία, τούβλο, τοποθετήσεις ...).

Η χρήση αυτού του ευέλικτου εργατικού δυναμικού, υπάκουου και χαμηλού κόστους, πράγμα που αντανακλάται επίσης σημαντικά στο προφίλ των εθνικών οικονομιών.
Στο δέκατο ένατο αιώνα στην Ευρώπη, αυτός συνοδευόταν από τη βιομηχανική επανάσταση στις διαδικασίες εξόρυξης και κλωστοϋφαντουργίας. Αυτό αληθεύει ακόμη σήμερα: στις χώρες εξαγωγής, η παιδική εργασία να είναι χρονίος παρόντας στην παραγωγή των πρώτων υλών, ζωτικής σημασίας, όπως οι καλλιέργειες σε μετρητά (κακάο, καπνό, βαμβάκι, καφές ...) στην Αφρική, τη Λατινική Αμερική και την Ασία, καθώς και στην εξόρυξη των λίθων και μετάλλων. Σύμφωνα με τη ΔΟΕ, περισσότερα από ένα εκατομμύριο παιδιά 5-17 ετών (κορίτσια περιλαμβάνομένων) που εργάζονται σε μεταλλεία χρυσού, αλάτι, άνθρακα, γύψο ή τα διαμάντια.
Στις αναδυόμενες χώρες της Ασίας, αυτό το είδος εργασίας αγκαλιάζει τις πρόσφατες οικονομικές εξελίξεις, που λειτουργεί μια μερική μετατόπιση από τη γεωργία στη βιομηχανία και τη βιομηχανία στον τριτογενή τομέα. Η εξόρυξη και η παραγωγή (υφάσματα, φως της μηχανικής, γυαλί, τούβλο ...) χρησιμοποιούν εργαζομένους κάτω των 14 ετών, συχνά από τις φτωχές αγροτικές περιοχές στην Ινδία και το Μπαγκλαντές, ενώ στην Καμπότζη και την Κίνα χρησημοποιούν παιδιά ηλικίας λιγότερο από 16 χρονών , ακόμα και η κατασκευάστρια εταιρεία υπολογιστών Apple έχει αναγνωρίσει, το Φεβρουάριο του 2010, τη παρουσία των περίπου εργαζομένων 15 χρονών στα εργοστάσια συναρμολόγησης της στην Ασία.
Συνεχίζεται.....

Η παιδική εργασία

παιδική εργασία 1

Σήμερα, περισσότερα από 200 εκατομμύρια παιδιά εργάζονται σε όλο τον κόσμο. Εκτελούν δραστηριότητες επιβλαβείς για την ψυχική τους, τη φυσική και συναισθηματική τους υγεία. Τα παιδιά αναγκάζονται να εργαστούν, επειδή η επιβίωση των οικογενειών τους εξαρτώνται από αυτά. Η παιδική εργασία εξακολουθεί, ακόμη και όταν έχει κηρυχθεί παράνομη, να περιβάλλεται συχνά από ένα τείχος σιωπής, απάθειας και αδιαφορίας. Αλλά το τείχος αυτό αρχίζει να καταρρέει. Ενώ η εξάλειψη της παιδικής εργασίας είναι ένα μακροπρόθεσμο στόχο, σε πολλές χώρες, ορισμένες μορφές παιδικής εργασίας, πρέπει να αντιμετωπιστούν επειγόντως. Σχεδόν τα τρία τέταρτα των παιδιών που εργάζονται είναι επιφορτισμένοι με τις χειρότερες μορφές παιδικής εργασίας, συμπεριλαμβανομένης της εμπορίας, τις ένοπλες συγκρούσεις, τη δουλεία, την σεξουαλική εκμετάλλευση και εν γένει επικίνδυνες εργασίες. Η ουσιαστική κατάργηση της παιδικής εργασίας είναι μία από τις πιο επείγουσες προκλήσεις του καιρού μας.

http://www.droitsenfant.com/travail_ampleur.htm



Η εμπορία παιδιών αυξάνεται ανά τον κόσμο

(τι συνέβαινε το 2005)

Ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) εκτιμά ότι 1,2 εκατομμύρια είναι ο αριθμός των παιδιών - θυμάτων, τα οποία πωλούνται κάθε χρόνο για να χρησιμεύσουν ως εργάτες στη γεωργία, στην εξόρυξη μεταλευμάτων, ή το εμπόριο του σεξ. Οι φτωχές χώρες είναι οι πρώτες που πλήττονται από το φαινόμενο, και καμία περιοχή του κόσμου δεν έχει γλιτώσει από αυτό.

Στο περιθώριο ενός συμποσίου στη Βιέννη, Η Helga Konrad, εκπρόσωπος αρμόδιος στον τομέα της εμπορίας ανθρώπων, του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), δήλωσε : "Δεν έχουμε ακριβή αριθμό, αλλά γνωρίζουμε ότι αυτός ο αριθμός αυξάνεται παντού. Αυτό το γνωρίζουμε μέσω των αστυνομικών εκθέσεων και των πληροφοριών που μας παρέχονται από τις μη κυβερνητικές οργανώσεις. Προφανώς, όλες χώρες, οι 55 χώρες στην Ευρώπη, στην βόρεια Αμερική και την Κεντρική Ασία έχουν πληγεί από αυτό το φαινόμενο." και, σύμφωνα με τις δηλώσεις της, ένας "σταθμός ελέγχου εγκατεστημένου στο Βελιγράδι, για την παρακολούθηση των Βαλκανικών χωρών, επέτρεψε να εξάγουμε το συμπέρασμα ότι"Εμπορία παιδιών κάτω των 18 ετών, [είχε] διπλασιαστεί στη νοτιοανατολική Ευρώπη κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων ετών".

Έχουμε περίπου 1,2 εκατομμύριο θύματα, εκ των οποίων τα παιδιά αντιπροσωπεύουν το 30% της εμπορίας ανθρώπων στον κόσμο. Η προέλευση του φαινομένου αυτού ωφείλεται στην φτώχεια η οποία πλήτει τις χώρες αυτές και θεωρείται ότι είναι η πρωταρχική αιτία και κίνητρο για τους γονείς, ώστε να πουλήσουν τα παιδιά τους για μια χούφτα δολάρια ή ευρώ. Η παράνομη διακίνηση παιδιών για σεξουαλική εκμετάλευση, αυξάνεται λόγω του ότι οι λαθρέμποροι πιστεύουν ότι τα παιδιά είναι λιγότερο πιθανό να είναι φορείς του ιού του AIDS. Τα παιδιά πωλούνται επίσης για οικιακές ή αγροτικές εργασίες.

Κύριος παράγωντας ευθύνης, η φτώχεια των χωρών

Σύμφωνα με το Mike Dottridge, ειδικός στα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των παιδιών, η διακίνηση παιδιών στην Ευρώπη αναπτύχθηκε μετά την πτώση του κομμουνισμού το 1989 και το άνοιγμα του σιδηρού παραπετάσματος, που χώριζε την Ανατολή και την Δύση τον καιρό του Ψυχρού Πολέμου: "Η εμπορία παιδιών ανθεί πάρα πολύ στη Ρωσία". Επιπλέον παιδεραστίας έχει ενθαρρυνθεί από το Internet.

Στην Αφρική, η παράνομη διακίνηση παιδιών είναι πολύ ανησυχητική. Η Νιγηριανή Αστυνομίας, για παράδειγμα, στις 5 Μαρτίου 2005 στο Amukoko, μια περιοχή του Λάγος, σε ένα φορτηγό ανακάλυψαν 64 άτομα συμπεριλαμβανομένης μιας γυναίκας η οποία θεωρείται ως ο κύριος ύποπτος για την παράνομη διακίνηση παιδιών. Στο φορτηγό - ψυγείο το οποίο χρησήμευε κανονικά για την μεταφορά κατεψυγμένων αλιευμάτων, βρήκαν 52 παιδιά ηλικίας 1-14, προερχόμενα ως επί το πλείστον από το κράτος της Νιγηρίας (νότια Νιγηρία). Τα παιδιά, σύμφωνα με δηλώσεις των υπόπτων " προορίζονταν να εργαστούν σε οικογένειες του Lagos".

Η χρηματοδότηση των Ηνωμένων Εθνών για τα Παιδιά (Unicef) και το Υπουργείο Κοινωνικών Υποθέσεων της Υεμένης καταγγέλει την παράνομη διακίνηση παιδιών της Υεμένης, μεταξύ των οποίων "το νεώτερο είναι επτά"-προς την Σαουδική Αραβία. "Η πλειοψηφία των θυμάτων ήταν αγόρια ηλικίας 10-16 ετών" υπογραμίζει ο Said Ramesh Shrestha, εκπρόσωπος της UNICEF στην Σαναά. Αυτή η διακίνηση, η οποία επηρεάζει χιλιάδες παιδιά, προκύπτει από την ακραία φτώχεια στο βόρειο τμήμα της Υεμένης, ιδιαίτερα της επαρχίας του Hajjar, στα σύνορα με τη Σαουδική Αραβία. Σύμφωνα με μια μελέτη του Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών της Υεμένης, η κατάσταση αυτή, είναι η έμμεση συνέπεια του πρώτου Πολέμου του Κόλπου. Τα παιδιά αποστέλλονται στη Σαουδική Αραβία για την εργασία, "και στέλνουν κάθε μήνα από το 200 έως πεντακόσια δολάρια στις οικογένειές τους" λέει ο Said Ramesh Shrestha.

Μηδενική ανοχή

Για την εξάλειψη αυτού του φαινομένου, είναι επιτακτική η ανάγκη να τεθούν σε εφαρμογή μέτρα για την προστασία των παιδιών. Ο ΟΑΣΕ προωθεί τη χορήγηση σε αυτά τα παιδιά "στέγασης, και παιδαγωγούς με τελικό στόχο τον επαναπατρισμό τους, αντί να τακτοποιήσουν την κατάστασή στις χώρες οι οποίες έχουν αποτύχει σε αυτό τον τομέα. Περιστασιακά, την Πέμπτη 17 Μαρτίου 2005, μετά την παρέμβαση του Γάλλου διπλωμάτη Yves πρεσβευτής Gaudeul στη Νιγηρία, η Γαλλία προέβει σε χορήγηση € 30,000 για τους υπαλλήλους του Εθνικού Οργανισμού για την Απαγόρευση και την καταπολέμηση της παράνομης διακίνησης ανθρώπων (NAPTIP), για να βοηθήσει παιδιά τα οποία είχαν σύλληφθεί στο Amukoko, και για να ξαναβρούν τούς δικούς τους στη Νιγηρία. "Αυτά τα χρήματα πρέπει να χρησιμοποιηθούν για την αγορά ειδών ένδυσης, των τροφίμων, και για φαρμάκα για πρώτες βοήθειες. Επίσης για να πληρωθεί η μεταφορά τους έτσι ώστε να ενταχθούν οι οικογένειές τους".

Φυσικά η κίνηση που σχετίζοται με την παιδική πορνεία είναι μόνο και μόνο επειδή υπάρχει ο πελάτης, επιμένει η Helga Konrad : "εκτός από την μηδενική ανοχή για τέτοιες πρακτικές, αυστηροί νόμοι θα πρέπει [επίσης] να θεσπιστούν και να εκτελούνται. Η Helga Konrad διαμαρτύρεται για το γεγονός ότι

"Μόνο 32 χώρες έχουν νομοθεσία που διώκουν τους υπηκόους τους, οι οποίοι κατηγορούνται για σεξουαλική κακοποίηση στο εξωτερικό.

http://www.rfi.fr/actufr/articles/063/article_34895.asp

Dominique Raizon