Σάββατο, 31 Ιουλίου 2010


Θα πρέπει να φοβόμαστε την εφηβεία;Είναι μεγάλο λάθος να φοβόμαστε την εφηβεία διότι:
Μόνο το 20% των εφήβων έχουν πραγματικά προβλήματα. Και πρέπει να τονίσουμε ότι αυτά τα 20% των εφήβων είναι εκείνα που χρειάζονται πραγματική βοήθεια και είναι επικίνδυνο να νομίζουμε ότι αυτά τα προβλήματα θα εξαφανιστούν από μόνα τους με το πέρασμα της εφηβείας και την είσοδό τους στην ενήλικη ζωή.

Η πρόβλεψη των προβλημάτων της εφηβείας μπορεί να κάνει τους γονείς να είναι προσεχτικοί στα “άσχημα” σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην βλέπουν και μόνο αυτά. Έτσι όταν αυτά λαμβάνουν χώρα, ο γονέας έχει την τάση να τα χρησιμοποιεί με τέτοιο τρόπο ώστε ότι και να κάνει ο έφηβος να μην είναι ποτέ σωστός. Σε αυτή την κατάσταση ο έφηβος μπορεί να αναρωτηθεί, ότι αφού ποτέ δεν είμαι σωστός γιατί να προσπαθώ να γίνω; παραιτούμαι λοιπόν, και για μερικούς, επαναστατώ. Με αυτό τον τρόπο οι αρνητικές προσδοκίες όσον αφορά τους εφήβους ( αλλά και γενικώς για οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο) ρισκάρουν να δημιουργήσουν αυτό που ακριβώς φοβούνται!!

Πρέπει να ενθυμούμαστε ότι αυτό που ακούμε, βλέπουμε ή διαβάζουμε στα μέσα ενημέρωσης δεν είναι παρά αυτό που προβάλουν τα μέσα και αυτό που δείχνουν εμπεριέχει την τάση να μην φαίνεται σαν εξαίρεση. Πρέπει λοιπόν να αντιμετωπίζουμε αυτές τις καταστάσεις βίας σαν εξαίρεση και όχι σαν γενικό κανόνα Οι περισσότεροι των εφήβων δεν βιώνουν αυτή την επανάσταση στην εφηβεία. Οι περισσότεροι δίνουν μια μεγάλη σημασία στους φίλους, αυτό είναι αλήθεια, όπως αλήθεια είναι ότι για θέματα πιο κρίσιμα της ζωής οι έφηβοι επηρεάζονται από την παρουσία και την γνώμη των γονιών τους.

Οι λύσεις
Οι έρευνες δείχνουν ότι καλύτερος προγνωστικός παράγοντας ενάντια στην παραβατικότητα είναι η ποιότητα της εποπτείας και η πειθαρχεία στο εσωτερικό της οικογένεια. Με λίγα λόγια τα όρια και ο τρόπος που η οικογένεια τα μεταδίδει στα παιδιά της.
Σαφείς κανόνες, εποπτεία και συνοχή
Οι γονείς των ανήλικων παραβατών είναι πολλές φορές πιθανόν να μην είναι συνεπείς στον τρόπο που τιμωρούν την ανυπακοή των παιδιών τους. Όσο περισσότερο κανόνες που βάζουν δεν είναι ξεκάθαροι, και η εποπτεία, η επιτήρηση είναι χαλαρή και η τιμωρίες πολύ αυστηρές τόσο το κίνδυνος της επανάστασης του έφηβου είναι υψηλός: Το βασικό λοιπόν σύμπτωμα της οικογένεια ενός μελλοντικού παραβάτη είναι η έκφραση επαναστατικών ενεργειών μέσα στην οικογένεια, ( ανυπακοή γενική και σταθερή) όπως λένε οι ερευνητές Lablanc και Ouimet το 1988

Περιορισμός στα βίαια και επιθετικά μοντέλα
και
Προσφορά κατάλληλων μοντέλων επίλυσης των συγκρούσεων


Αυτό προϋποθέτει

Επίβλεψη των τηλεοπτικών εκπομπών για τα παιδιά

Να είσθε εσείς μόνοι σας μη επιθετικά μοντέλα επίλυσης των συγκρούσεων

Προς αυτή την κατεύθυνση οι σωματικές τιμωρίες πρέπει να αποφευχθούν διότι δείχνουν στα παιδιά ότι όταν ο πατέρας, ή, η μητέρα θυμώσουν προσφεύγουν και αυτοί σε μια πράξη βίας, κτυπούν. Εάν λοιπόν αυτό λειτουργεί για τους γονείς γιατί να μην λειτουργεί και για το παιδί όταν θα συναντήσει προβλήματα με ένα άλλο παιδί;

Να μην ξεχνάμε ότι πάντα πρέπει να δείχνουμε μεγαλύτερη προσοχή και να επιβραβεύουμε την θετική συμπεριφορά του παιδιού και να μην θεωρούμε ότι αυτή η συμπεριφορά είναι δεδομένη άρα δεν είναι άξια λόγου. Εάν ασχολούμαστε μαζί του μόνο στις “άσχημες” στιγμές δεν θα έχουμε τίποτα άλλο για να τραβήξουμε την προσοχή του. Σε αυτή την περίπτωση το προτιμάει το αρνητικό ενδιαφέρον από την γενική έλλειψη του ενδιαφέροντος (τιμωρίες, περιορισμούς κ.λ.π.) πράγμα που πρέπει να προσέξουν πολύ οι γονείς.

Σύμφωνα με τον Richard Tremblay καθηγητής και ερευνητής στο πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ και εδικός στα θέματα βίαιων εγκλημάτων που διέπραξαν παιδιά:


Δεν γεννιόμαστε βίαιοι.

Μπορούμε να υπάρχει μια προδιάθεση στη βία κάνοντας μερικά παιδιά περισσότερο επιρρεπή σε αυτή, αλλά το περιβάλλον του παιδιού και η εκμάθηση μέσα σε αυτό μπορεί να εξασφαλίσει ότι και αυτά τα παιδιά που είναι επιρρεπή να μπορούν να διοχετεύουν αυτή την ενέργεια με κοινωνικά αποδεκτό τρόπο.
Σύμφωνα με τον ίδιο εμπειρογνώμονα τα παιδιά τα οποία αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να γίνουν βίαια, δείχνουν επίσης ότι είναι ικανά να πραγματοποιήσουν μεγάλα πράγματα. Αυτά τα παιδιά δεν αφήνονται, δεν απογοητεύονται εύκολα, είναι μαχητικά, κ.λ.π. Αυτό που τους μένει, είναι να μάθουν να χρησιμοποιούν αυτά τα προσόντα με τρόπο κοινωνικά αποδεκτό.
Τέλος ο κύριος Tremblay υπογραμμίζει ότι όταν το παιδί είναι 24 μηνών, βρίσκεται σε μια ηλικία κρίσιμη για να μάθει να διοχετεύει την επιθετικότητα και για να το μάθει αυτό, οι γονείς πρέπει να είναι εξαιρετικά προσεκτικοί στις βίαιες συμπεριφορές του με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορέσουν να τις προλάβουν. Πρέπει επίσης να έχουν μεθόδους επιβράβευσης των θετικών συμπεριφορών εγκαθιστώντας μια ξεκάθαρη πειθαρχία και συνοχή, χωρίς φωνές και σωματική τιμωρία.

Ο κύριος Tremblay επιμένει στο γεγονός ότι όλη η γονεϊκή παρέμβαση, εάν θέλουμε να είναι αποτελεσματική πρέπει αναγκαστικά να εστιαστεί στην ανταμοιβή.

Όπως καταλάβατε οι λύσεις που προτείνονται σε αυτό το άρθρο είναι επικεντρωμένες στην πρόληψη.Εάν το παιδί σας δείχνει σημάδια μεταβατικότητας μην ελαχιστοποιείτε την σημασία των γεγονότων και μην κλείνεται τα μάτια με την δικαιολογία ότι είναι ακόμα νέος.
Για να καταλάβω, ότι ορισμένοι κανόνες πρέπει να είναι σεβαστοί μέσα στην κοινωνία, πρέπει να μάθω να λογοδοτώ για την συμπεριφορά μου. Όσο γρηγορότερα το καταλάβω αυτό τόσο καλύτερα θα είναι, διότι όσο μεγαλώνω τόσο η συμπεριφορά μου θα έχει την τάση να γίνεται συνήθεια σταθερή με συνέπειες βαριές για την κοινωνική μου προσαρμογή και τότε μπορεί να είναι αργά για να την αλλάξω

Μην διστάζετε λοιπόν να ζητήσετε βοήθεια από τον οικογενειακό σας γιατρό, ή κάποιον ψυχολόγο και αποφύγετέ να σκεφτείτε ότι μπορείτε να λύσετε μόνος αυτό το πρόβλημα.
Το παιδί σας μπορεί να βιώσει σοβαρά προβλήματα και να χρειαστεί μια ειδική βοήθεια για να μπορέσει να τα ξεπεράσει και εσείς δεν μπορείτε διότι από την μια δεν είστε ειδικός και από την άλλη είστε εμπλεκόμενος και αποτελείτε μέρος του προβλήματος !!.
πηγή: http://www.webdlambert.com/violence_adolescent.html
πίνακας: Vladimir Kush

Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010




Το γιατί της βίας

Με τρεις κουβέντες η βία υπάρχει διότι μπορεί να προσφέρει. Είναι πολύ πιο γρήγορο και εύκολο να κτυπήσεις κάποιον και να πάρεις κάτι από το να του το ζητήσεις και να ρισκάρεις να σου αρνηθεί. Ο σεβασμός σε ορισμένους κανόνες, αποδοχή του ότι μπορείς να περιμένεις, ικανότητα να μπορείς να κάνεις συμφωνίες και να αποδεχθείς ότι δεν μπορείς να τα έχεις όλα και στο χρόνο που εσύ επιθυμείς, αυτά αποτελούν μια μάθηση αρκετά δύσκολο. Χτυπάω αυτό είναι σχετικά εύκολο.
Η έρευνα έχει αποδείξει ότι οι άνθρωποι γίνονται επιθετικοί και βίαιοι για να αποκτήσουν κάτι θετικό γι αυτούς (χρήματα, ακίνητα, προνόμια κ.λ.π.) Επίσης γίνονται βίαιοι για να αποφύγουν κάποια τιμωρία ( απειλώντας εκείνον που θα μπορούσε να τον τιμωρήσει, ή να τους καταδώσει), ή πολύ απλά είναι μια συμπεριφορά την οποία έχουν μάθει, παρακολουθώντας τους άλλους και παρατηρώντας ότι η βίαιη συμπεριφορά είναι αποτελεσματική.

Τι μπορεί να προκαλεί την βία

Διάφοροι παράγοντες μπορεί να συμβάλουν για την εμφάνιση της βίας. Ένας από τους πιο σημαντικούς είναι η μοντελοποίηση. Δηλαδή η παρατήρηση κάποιου άλλου ο οποίος επιδεικνύει μια βίαιη συμπεριφορά
Η τηλεόραση αποτελεί μια πηγή βίαιων μοντέλων συμπεριφοράς. Ιδού μερικά σημεία με τα οποία μπορούμε να κατηγορήσουμε τις τηλεοπτικές εκπομπές
Εκτός από το ότι εκφράζει και εκπέμπει νέες συμπεριφορές βίας, η τηλεόραση τονίζει αυτή την συμπεριφορά για την επίτευξη των στόχων της.
Η τηλεόραση απλοποιεί την βία ( δημιουργεί μια συνήθεια έτσι ώστε όταν κάτι στην αρχή το θεωρούμε βίαιο, μετά από καιρό δεν μας κάνει ιδιαίτερη εντύπωση)
Η τηλεόραση φτάνει μέχρι του σημείου να δικαιολογεί αυτή την βία, Οι καλοί είναι εξίσου βίαιοι όπως και οι “κακοί”
Μαθαίνοντας στα παιδιά μας τα οποία ακούν και βλέπουν αυτές τις εκπομπές,
στις οποίες η βία αποτελεί τον κανόνα,
ότι και η δικαιοσύνη επιτυγχάνεται μέσω της βίας.

Η ματαίωση

Η ματαίωση αποτελεί επίσης έναν άλλον παράγοντα ο οποίος μεγαλώνει τις πιθανότητες εκδήλωσης μια βίαιης συμπεριφοράς 'Όσο περισσότερο ένα πρόσωπο θεωρεί τον εαυτό του θιγμένο, απογοητευμένο τόσο περισσότερο είναι εύκολο να καταφύγει στην βία. Ιδίως αν ο στόχος της βίας θεωρηθεί πιο αδύναμος από τον ίδιο και τρέφει για αυτόν αρνητικά συναισθήματα. Όσο περισσότερο το θύμα μοιάζει στον επιτιθέμενο τόσο του δημιουργεί θετικά συναισθήματα και μπορεί να του γλυτώσει.

Η επιρροή της ομάδας

Μία επιθετική ομάδα μεγαλώνει την πιθανότητα κάθε μέλος της να είναι και αυτό βίαιο. ΄Ένας βασικός κανόνας ο οποίος διέπει τις ομάδες βίαιες ή μη και ο οποίος αποτελεί παγίδα για το άτομο είναι η συμμόρφωση με αυτή, η ομοιογένεια.
Σκεφτείτε ότι η ομάδα στην οποία ανήκετε ψηφίζει μια πρόταση και εσείς είσθε ενάντια.....Ότι είναι αργά και όλοι θέλουν να γυρίσουν σπίτι τους και εσείς έχετε τις αντιρρήσεις σας. Αρχίζετε να πιστεύεται πως κάνετε λάθος διότι όλοι οι όλοι είναι σύμφωνοι. Ρισκάρετε να μην αρέσει αυτή η συμπεριφορά σας στους άλλους και μπορεί να θυμώσουν μαζί σας.
Η τάση για κάθε μέλος της ομάδας να ακολουθήσει το ρεύμα τον στόχο της ομάδας είναι πολύ ισχυρή. Ιδίως όταν μια διαφωνία λαμβάνεται σαν μια προσωπική αντίρρηση και οδηγεί σε συγκρούσεις οι οποίες δεν βοηθάνε το μέλος που αμφισβητεί τον νόμο της ομάδας. Σκεφτείτε λοιπόν ότι είσθε μέλος μια βίαιης ομάδας και ο αντίκτυπος της διαφωνίας σας σας φέρνει μπροστά σε μια κατάσταση πολύ σοβαρότερη από μια διαφωνία.
Ομοίως όταν είμαστε μέλος μια βίαιης ομάδας έχουμε την τάση να αισθανόμαστε λιγότερη υπευθυνότητα και προσωπική συμμετοχή στις αποφάσεις της ομάδας. Δεν είμαστε μόνοι, αυτό μας κάνει λιγότερο να κατηγορήσουμε τον εαυτό μας για τα πεπραγμένα της ομάδας. Στο μυαλό μας κυριαρχεί η ιδέα ότι κάθε μέλος της ομάδας παίρνει ένα μέρος της ευθύνης των αποφάσεων και των ενεργειών της, μόνο ένα κομμάτι. Με αυτή την σκέψη μπορώ να αισθάνομαι λιγότερο υπεύθυνος, λιγότερο ότι έχω προβεί σε ένα σφάλμα και κατά συνέπεια δέχομαι να κάνω πράγματα τα οποία ποτέ δεν θα έκανα αν ήμουν μόνος μου, διότι η ευθύνη των ενεργειών μου θα έπεφταν μόνο επάνω μου.
πίνακας: Romedios Varo

πηγή: http://www.webdlambert.com/violence_adolescent.html

Βία ως αντίδοτο για τη μοναξιά


Τι έσπρωξε 15.000 εφήβους να γίνουν μέλη στις 400 συμμορίες της Λίμα στο Περού
Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΑΝΤΖΟΥ


Στη Λίμα έντρομοι οι κάτοικοι βλέπουν τους τοίχους να γεμίζουν βίαια συνθήματα, ακατάληπτα γκράφιτι, τοιχογραφίες με τα πρόσωπα νεκρών παιδιών.
Δεν είναι παρά το μακάβριο μήνυμα που στέλνουν στην κοινωνία οι περίπου 15.000 έφηβοι των 400 συμμοριών της περουβιανής πρωτεύουσας. Μυούνται γύρω στα 12 με 13, αλλά δεν λείπουν και οκτάχρονα παιδιά. Περιφέρονται σαν μικρές αγριεμένες αγέλες στις συνοικίες αυτής της πόλης, της οποίας ένα 15% των κατοίκων φλέρταρε έστω και μία φορά με την ιδέα της αυτοκτονίας.
Το περιθώριο δεν κάνει διακρίσεις φύλου. Και οι κοπέλες, οι διαβόητες «συμμορίτισσες», έχουν εδώ την τιμητική τους, σε έναν ανελέητο ανταγωνισμό παραβατικότητας με τα αγόρια. Τους ενώνει η ακραία φτώχεια και η εμπειρία να μεγαλώνουν μόνα τους ερήμην των βίαιων πατέρων ή των εγκαταλειμμένων μητέρων. Παρατάνε το σχολείο και στήνουν τη νέα τους ζωή με ναρκωτικά, όπλα και κλοπές σε ομάδες που δρουν στο σχολείο, στη γειτονιά, στην ποδοσφαιρική ομάδα.
Υπάρχουν χίλιοι λόγοι για να μπεις στις συμμορίες, αλλά ο βασικός είναι ο φόβος της μοναξιάς, έλεγε στο καθηλωτικό ρεπορτάζ της εφημερίδας «Ελ Περιόδικο», η 15χρονη Ερικα. Ξεκίνησε την καριέρα της ως συμμορίτισσα μετά τον θάνατο του πατέρα της. Στον δρόμο γνώρισε ένα μέλος της Λα Λοκούρα (Η Τρέλα). Δεν γύρισε σπίτι της. Στους κλειστούς κώδικες της συμμορίας βρήκε ταυτότητα, αίσθηση του «ανήκω», έναν κώδικα τιμής και πίστης στη συλλογικότητα, έστω και εγκληματική. Για την «ομάδα», τα παιδιά είναι διατεθειμένα να πεθάνουν. Για να το αντέξουν είναι έτοιμα να μαστουρωθούν έως θανάτου.
Και για να διατηρήσουν περίοπτη θέση στη συμμορία είναι πρόθυμα να επιδεικνύουν, πλάι στα τατουάζ, όσα περισσότερα μετάλλια πολέμου μπορούν: ουλές από σιδηρολοστούς, μαχαίρια, σφαίρες, ακόμη και τσεκούρια. «Ο κόσμος ανησυχεί» γράφουν αυτές τις μέρες οι περουβιανές εφημερίδες, που αρχίζουν δειλά δειλά να «ανακαλύπτουν» το φαινόμενο.
Κάποιοι πολιτικοί βρήκαν τη λύση: να επανέλθει η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία ώστε «να κλείσουμε τους δρόμους των συμμοριών για τους νέους». Επιστρέφει η παλιά συνταγή της στρατιωτικοποίησης των κοινωνικών παθολογιών, που τόσο καταστροφικά εφαρμόστηκε στη λατινοαμερικανική ήπειρο. Εκεί όπου η ανύπαρκτη πολιτεία του τίποτε κατάντησε τη συμμορία τα πάντα για τα παιδιά με την αβάσταχτη μοναξιά.
πίνακας: James Ensor: Ο θάνατος

Παρασκευή, 23 Ιουλίου 2010



Η Μόρφωση


Ο Montaigne παρομοιάζει τους ανθρώπους με τα στάχυα: στέκονται όρθια και υπερήφανα όσο καιρό είναι άδεια από καρπό , όταν ωριμάσουν και γεμίσουν στάρι, τότε αρχίζουν να γέρνουν ταπεινά από το βάρος. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους όταν, αφού έχουν δοκιμαστεί και αιτιολογήσει τα πάντα, ότι σε αυτή την πληθώρα της γνώσης δεν υπάρχει τίποτα που να αξίζει και να έχει διάρκεια. Τότε εγκαταλείπουν την αλαζονική τους στάση και αντιλαμβάνονται ποιοι πραγματικά είναι” Μόρφωση λοιπόν σημαίνει για τον Montaigne σε πρώτη γραμμή ευρύτητα και εσωτερική ελευθερία του πνεύματος. Όποιος είναι πραγματικά μορφωμένος είναι ελεύθερος από κάθε δογματισμό,κάθε ισχυρογνωμοσύνη, πνευματική στενότητα και μισαλλοδοξία, έχει κερδίσει εκείνη την ελαφρότητα του πνεύματος, που δεν απέχει πολύ από την ειρωνεία: χαίρεται για τα πράγματα του κόσμου, δεν τα παίρνει όμως και τόσο σοβαρά. Τρέφει επίσης μεγάλη δυσπιστία απέναντι σε βιβλία και σχολεία με μάθηση σταθερή που θέλει να προβάλλεται ως απόλυτη, δεν θέλει να “πουληθεί” ούτε σε θεωρίες, ούτε σε ανθρώπους. Δεδομένου ότι ο κόσμος και οι άνθρωποι υπάρχουν εδώ όχι ως πάγια πράξη πραγμάτων, αλλά μόνον ως πληθώρα αστάθμητων ανθρώπινων χαρακτήρων και μορφών ζωής, οφείλει ο καθένας να διαμορφώνει ως κέρδος για τον εαυτό του την δική του θεώρηση των πραγμάτων και την προσωπική του κρίση πάνω σε αυτά. Γι' αυτό το λόγο η μόρφωση είναι δυνατόν να κατακτηθεί κυρίως μέσα από την πρακτική επικοινωνία με τους ανθρώπους και τον κόσμο, μέσα από ταξίδια, εμπειρίες και χειρισμούς των ζητημάτων της ζωής και λιγότερο μέσα από τα βιβλία ή συστήματα. Η σχολική αγωγή “στουπώνει” την μνήμη και δρα με τρόπο που επιβάλλει την ομοιομορφία-την στιγμή που στην μόρφωση πρόκειται ακριβώς για την διαμόρφωση της ατομικότητας!

Albert Reble : Ιστορία της παιδαγωγικής

Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010


Η κρίση μάς στέλνει στον... ψυχίατρο
Της ΝΤΑΝΙ ΒΕΡΓΟΥ


Κοντά στην κρίση έρχονται και οι «παράπλευρες απώλειες» που αφορούν ζωές και μάλιστα ευάλωτων ανθρώπων. Ανθρώπων που θα δουν όχι μόνο την κάθε μέριμνα γι' αυτούς να χάνεται, αλλά και τις πολιτικές να οπισθοδρομούν.
Επιδείνωση των ψυχικά ασθενών, αδυναμία οικογενειών να ανταποκριθούν στις ανάγκες των μελών τους με άνοια και κρίση στο σύστημα της ψυχικής υγείας είναι οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Τα παραπάνω είπαν επιστήμονες, ψυχίατροι, μέλη της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας (ΕΨΕ) στη συζήτηση που ξεκίνησαν: «Η σημερινή κοινωνική πραγματικότητα - Συνέπειες, κρίση στον ανθρώπινο ψυχισμό».
«Τα πρώτα κονδύλια που κόβονται σε συνθήκες οικονομικής κρίσης είναι αυτά για την ψυχική υγεία. Τα χρήματα αφαιρούνται από ανθρώπους οι οποίοι τα έχουν ανάγκη γιατί είναι αυτοί που δεν έχουν φωνή», είπε ο Γιώργος Χριστοδούλου, καθηγητής, επίτιμος πρόεδρος της ΕΨΕ.
«Επιστρέφει η ασυλοποίηση με ευάλωτες ομάδες, όπως είναι οι άστεγοι, οι ηλικιωμένοι να ζητούν καταφύγιο στα ψυχιατρικά ιδρύματα. Μία παλινδρόμηση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης. Το αδιαφοροποίητο άσυλο του μεσαίωνα, που με την εξέλιξη των πολιτικών και της διάγνωσης αφήσαμε πίσω μας, επιστρέφει. Αντί να βελτιώνεται, υποβαθμίζεται, συρρικνώνεται, επιβαρύνεται ο δημόσιος τομέας, εξαιτίας των αυξημένων αναγκών», συμπέρανε ο Νίκος Τζαβάρας, ψυχίατρος, καθηγητής Ψυχιατρικής και πρόεδρος της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας από τα στοιχεία που παρατέθηκαν στη διάρκεια της συζήτησης.
«Αστεγοι, πολλοί από τους οποίους είναι αλλοδαποί, καταφεύγουν στο δημόσιο ψυχιατρείο, στο Δαφνί προβάλλοντας θλίψη και εκβιάζοντας ότι αν δεν εισαχθούν, θα κάνουν κακό στον εαυτό τους», ανέφερε η Ε. Σιούτη, ψυχίατρος στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής Δαφνί. «Την ίδια ώρα, παρατηρούμε και το φαινόμενο διάλυσης της οικογένειας: εγκαταλείπονται γέροντες στην εφημερία και μας λένε "κάνε ό,τι θες. Δεν έχουμε τη δυνατότητα να τους φροντίσουμε". Οι μισοί από τους ανθρώπους που προσέρχονται στο ψυχιατρικό νοσοκομείο δεν χρήζουν νοσηλείας».
Θα δούμε ένα νέο κύμα ηλικιωμένων να αναζητά φροντίδα, πρόσθεσε ο Δημήτρης Πλουμπίδης, ψυχίατρος στο Κέντρο Ψυχικής Υγείας Βύρωνα-Καισαριανής, μέλος της ΕΨΕ. «Το κέντρο μας έκανε 180 κατ' οίκον επισκέψεις. Σκεφτείτε πόσοι ηλικιωμένοι, που μέχρι σήμερα μπορούσαν είτε οι ίδιοι είτε οι οικογένειές τους να τους παρέχουν φροντίδα μέσω εσωτερικών φροντιστών, δεν θα μπορούν πλέον να το κάνουν».
Ολοι είμαστε ευάλωτοι
«Οποτε υπάρχει οικονομική κρίση, κόβονται κονδύλια για την ψυχική υγεία. Παράδοξο, τη στιγμή που το σύνολο του πληθυσμού είναι ευάλωτο και κινδυνεύει να αναπτύξει ψυχοπαθολογία», υπογράμμισε ο καθηγητής Ν. Τζαβάρας.
Στον Βύρωνα -όπως ανέφερε ο Δημήτρης Πλουμπίδης- τα αιτήματα έχουν αυξηθεί, με αποτέλεσμα η αναμονή από μία εβδομάδα σήμερα να φτάνει τον 1,5 μήνα. Μεγαλύτερη και η συχνότητα των καταθλίψεων, κρίσεων πανικού, άγχους και δυσφοριών.
Και η οικονομική κρίση έρχεται σε ένα ήδη επιβαρημένο κλίμα κοινωνικής δυσφορίας.Την τελευταία πενταετία έχει αυξηθεί κατά 30% η αναζήτηση συμβουλευτικής μεταξύ συζύγων, γονιών για τα παιδιά τους που κάνουν χρήση ναρκωτικών ουσιών, εξαρτημένων από το Διαδίκτυο ή των γονιών τους, είπαν οι επιστήμονες της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας.
«Τα περιστατικά αυτά της υποοδικής ψυχιατρικής είναι καταστάσεις υψηλού κινδύνου για μετάπτωση σε νοσηρότητα. Αγχος, πανικός, ήπια κατάθλιψη, δυσθυμία, φοβίες, αν δεν προληφθούν μπορεί να μετεξελιχθούν σε πολύ νοσηρές καταστάσεις», επισήμανε ο Βασίλης Κονταξάκης, καθηγητής, πρόεδρος του τμήματος Προληπτικής Ψυχιατρικής της Παγκόσμιας Ψυχιατρικής Εταιρείας.
«Σημαντικές επιπτώσεις εκτός από τους ενήλικους θα δούμε σε παιδιά, εφήβους, τους οποίους συχνά ξεχνάμε», επισήμανε ο Δημήτρης Αναγνωστόπουλος, παιδοψυχίατρος, γενικός γραμματέας της ΕΨΕ. Τα παιδιά και οι έφηβοι στηρίζονται στην οικογένεια, το εκπαιδευτικό σύστημα και τον κοινωνικό ιστό. Η οικογένεια επιβαρύνεται από τη διάχυτη διαφήμιση της μιζέριας, της καταστροφής της χώρας κ.ο.κ., που σιγά σιγά γίνονται συνείδηση, αλλά και από το άγχος των οικονομικών, την ανασφάλεια. Το εκπαιδευτικό σύστημα κάθε άλλο παρά σταθερό είναι, στερεύουν οι πηγές και οι δυνατότητες ανάπτυξής του με ήδη προϋπάρχοντα προβλήματα. Τα πρότυπα ταύτισης και οι διέξοδοι για τους νέους σήμερα, που είναι πολύ περισσότερο καταρτισμένοι και με περισσότερες δεξιότητες, υστερούν. Η διαδικασία απογοήτευσης-πένθους προηγούνται της ατομικοποίησης, της αύξησης της επιθετικότητας, της κατάθλιψης. Η αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης σχετίζεται με την ανεργία. Η ανεργία προκαλεί την αύξηση των αυτοκτονιών στους νέους και την αύξηση της χρήσης ουσιών.
Κάνουμε ακριβώς το αντίθετο από εκείνο που οφείλουμε. Δεν πρόκειται μόνον η ψυχιατρική να δώσει λύσεις, πρέπει και οι πολίτες να δραστηριοποιηθούν σε διάφορα επίπεδα, είπαν οι επιστήμονες και πρόσθεσαν: Την ίδια στιγμή οι κυβερνώντες μιλούν για ευημερία αριθμών, όχι ανθρώπων. *
πίνακας: James Ensor

Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010


Νιώθουμε ολοένα μεγαλύτερη μοναξιά


Επιμέλεια: Ρούλα Τσουλέα

Η σύγχρονη ζωή μάς κάνει να νιώθουμε ολοένα πιο απομονωμένοι και μόνοι – και αυτό ισχύει πλέον ανεξαρτήτως ηλικίας, σύμφωνα με νέα στοιχεία που παρουσίασε το βρετανικό Ίδρυμα Ψυχικής Υγείας (MHF).
Ένας στους δέκα απ’ όσους συμμετείχαν σε νέα δημοσκόπηση του MHF είπε ότι νιώθει ολοένα πιο απομονωμένος και μόνος, και το 48% δήλωσαν πως πιστεύουν ότι γενικώς γινόμαστε πιο μοναχικοί.
Αυτό το αποδεικνύουν και στοιχεία που δείχνουν ότι το ποσοστό των νοικοκυριών με έναν ένοικο έχει διπλασιαστεί τα τελευταία 30 χρόνια, και πλέον έχει υπερβεί το 12%.
Τα διαζύγια επίσης έχουν διπλασιαστεί τις τελευταίες δεκαετίες, ενώ περισσότεροι από ένας στους τρεις (το 35%) των ενηλίκων θα ήθελαν να ζουν πιο κοντά στην οικογένειά τους.
Τα νέα στοιχεία, που δημοσιεύονται στο περιοδικό «TheLonelySociety», αποκαλύπτουν επίσης ότι η μοναξιά δεν είναι πλέον συχνή μόνο μεταξύ των ηλικιωμένων, όπως συνέβαινε τις δεκαετίες του 1970 και του 1980.
Αντιθέτως, πλήττει πλέον ακόμα και τα παιδιά. Είναι χαρακτηριστικό, πως μια βρετανική γραμμή βοηθείας παιδιών – ονομάζεται ChildLine– δέχτηκε πέρυσι σχεδόν 10.000 κλήσεις από παιδιά που είπαν ότι νιώθουν μόνα τους. Ο αριθμός αυτός είναι κατά 60% αυξημένος σε σύγκριση με τον αντίστοιχο του 2005!
Επιπλέον, οι άντρες που νιώθουν μόνοι τείνουν να γίνουν όσοι και οι γυναίκες (30% έναντι 38%, αντιστοίχως).
Οι εκπρόσωποι του MHF εκτιμούν πως αφιερώνουμε πλέον τόσο πολύ χρόνο στη δουλειά και στο πως θα βγάλουμε την καθημερινότητά μας, ώστε αμελούμε τις ουσιώδεις σχέσεις της ζωής μας, με τους φίλους και την οικογένειά μας.
Το πρόβλημα είναι πως η μοναξιά δεν έχει συνέπειες μόνο στην ψυχική μας υγεία, αλλά και στην σωματική καθώς μελέτες έχουν δείξει πως όταν είναι χρόνια μπορεί να υπονομεύσει ακόμα και την καρδιαγγειακή υγεία.
πίνακας: Romedios Varo
Πηγή : Web Only

Παρασκευή, 9 Ιουλίου 2010



«Τὶ νὰ ζητήσω ἀπὸ τὸν Θεό».

«Θεέ μου, ἀπόψε σοῦ ζητάω κάτι ποὺ τὸ θέλω πάρα πολύ. Θέλω νὰ μὲ κάνεις τηλεόραση! Θέλω νὰ πάρω τὴ θέση τῆς τηλεόρασης ποὺ εἶναι στὸ σπίτι μου. Νὰ ἔχω τὸ δικό μου χῶρο. Νὰ ἔχω τὴν οἰκογένειά μου γύρω ἀπὸ ἐμένα. Νὰ μὲ παίρνουν στὰ σοβαρὰ ὅταν μιλάω. Θέλω νὰ εἶμαι τὸ κέντρο τῆς προσοχῆς καὶ νὰ μὲ ἀκοῦνε οἱ ἄλλοι χωρὶς διακοπὲς ἢ ἐρωτήσεις. Θέλω νὰ ἔχω τὴν ἴδια φροντίδα ποὺ ἔχει ἡ τηλεόραση ὅταν δὲν λειτουργεῖ. Ὅταν εἶμαι τηλεόραση, θἄχω τὴν παρέα τοῦ πατέρα μου ὅταν ἔρχεται σπίτι ἀπὸ τὴ δουλειά, ἀκόμα κι ἂν εἶναι κουρασμένος. Καὶ θέλω τὴ μαμά μου νὰ μὲ θέλει ὅταν εἶναι λυπημένη καὶ στενοχωρημένη, ἀντί νὰ μὲ ἀγνοεῖ… Θέλω τ΄ ἀδέλφια μου νὰ μαλώνουν γιὰ τὸ ποιὸς θὰ περνάει ὧρες μαζί μου. Θέλω νὰ νοιώθω ὅτι ἡ οἰκογένειά μου ἀφήνει τὰ πάντα στὴν ἄκρη, πότε – πότε, μόνο γιὰ νὰ περάσει λίγο χρόνο μὲ μένα. Καὶ τὸ τελευταῖο, κάνε με ἔτσι ὥστε νὰ τοὺς κάνω ὅλους εὐτυχισμένους καὶ χαρούμενους.
Θεέ μου, δε ζητάω πολλά. Θέλω μόνο νὰ γίνω σὰν μιὰ τηλεόραση!»
Τὴ δασκάλα ποὺ τὴν διάβασε (καθὼς βαθμολογοῦσε) τὴν ἔκανε νὰ κλάψει. Ὁ σύζυγός της ποὺ μόλις εἶχε μπεῖ στὸ σπίτι, τὴ ρώτησε: «τὶ συμβαίνει;» Αὐτὴ ἀπάντησε: «Διάβασε αὐτὴ τὴν ἔκθεση, τὴν ἔχει γράψει ἕνας μαθητής μου». Ὁ σύζυγος εἶπε: «Τὸ καημένο τὸ παιδί. Τὶ ἀδιάφοροι γονεῖς εἶναι αὐτοί!» Τότε αὐτὴ τὸν κοίταξε καὶ εἶπε: «Αὐτὴ ἡ ἔκθεση εἶναι τοῦ γιοῦ μας!..»