Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010



Η ανάπτυξη του παιδιού
σύμφωνα με τον Robert R. Sears
θεωρία 4

O R.R Sears Γεννήθηκε το 1908 στην Καλιφόρνια και πέθανε το 1989. Διαπρεπής Αμερικάνο ψυχολόγος που ειδικεύτηκε στην ψυχολογία του παιδιού.

Ο Sears δέχτηκε πολλές και σημαντικές επιρροές, οι κυριότερες ήταν από τους συμπεριφοριστές όπως C. Hall, B Skinner τους νεο-συμπεριφοριστές J. Dollar N. Miller Q. Mowrer από κοινωνικούς ψυχολόγους όπως ο H Sallivan καθώς και από την ψυχανάλυση του S. Feud. Με αυτό τον τρόπο η θεωρεία του προσπάθησε να ενσωματώσει τα ψυχαναλυτικά δεδομένα καθώς και αυτά της κοινωνικής ψυχολογίας στα πλαίσια της συμεριφορικής θεωρίας της μάθησης.

Ο Sears στρέφει τις έρευνές του στην μελέτη της ανάπτυξης του παιδιού. Και ιδιαίτερα στην εξέλιξη των διαδικασιών εξακρίβωσης της ταυτότητας και της εξάρτησης από το οικογενειακό περιβάλλον. Πιστεύει ότι τα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού αποτελούν το πεδίο παγίωσης βασικών μηχανισμών μάθησης μέσω της διαπροσωπικής σχέσης γονέα παιδιού. Όντας πεπεισμένος για την σπουδαιότητα της σχέσης αυτής, θεωρεί ότι υπάρχει μια αιτιοκρατική αλληλουχία στην έκφραση των μορφών συμπεριφοράς των δύο σχετιζόμενων πλευρών, δηλαδή του παιδιού και της οικογένειας του.

Με αυτό τον τρόπο ο Sears, εν αντιθέσει με την μέχρι τώρα τακτική των ψυχολόγων, οι οποίοι εξέταζαν την συμπεριφορά του παιδιού ανεξάρτητα από την στάση της οικογένειας του, θεωρεί ότι οι ενέργειες των ατόμων δεν αποτελούν ένα κλειστό κύκλωμα διαδικασιών απομονωμένων από την επίδραση του περιβάλλοντος, αλλά αποτελούν κομμάτι του συνόλου των αλληλεπιδράσεων με τους εκάστοτε περιβαλλοντικούς παράγοντες. Έτσι η εκάστοτε ανθρώπινη συμπεριφορά μπορεί να γίνει κατανοητή και να αναδηθεί η σημασία της μόνο σε σχέση με την συμπεριφορά των ατόμων που την περιβάλλουν, δηλαδή βάσει του πλαισίου των περιβαλλοντικών επιδράσεων οι οποίες και την καθορίζουν. Όταν π.χ, μια μητέρα απαντά σε ένα ερέθισμα κλάματος του παιδιού της και το παίρνει αγκαλιά, και όταν το παιδί αντιδράσει με ένα χαμόγελο που εκφράζει την ικανοποίηση του, αυτή η αντίδρασή του δεν μπορεί να εξεταστεί μεμονωμένα και ανεξάρτητα από την συμπεριφορά της μητέρας.

Βασικό σημείο της θεωρίας του Sears είναι ο κοινωνικός χαρακτήρας της ανθρώπινης φύσης.
Έτσι η θεωρία του για τη μάθησης στοχεύει την κοινωνική συμπεριφορά σαν βάση για την ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου.

Βασικά χαρακτηριστικά της θεωρίας του.

α) Η πράξη αποτελεί το σημείο έναρξης των ενεργειών του ατόμου.
Για τον Sears η μαθησιακή διαδικασία είναι μια ζωντανή και όχι στατική σχέση αλληλεπίδρασης των ανθρώπων, εφόσον οι πράξεις τους δεν μπορούν να τυποποιηθούν αλλά προσαρμόζονται και αλλάζουν ανάλογα με τις επιδράσεις του περιβάλλοντος.

β) Δεν αμφισβητεί την αξία της συμπεριφοράς του ανθρώπου ως μοναδικού γεγονότος, αλλά θεωρεί ότι εξέταση αυτής της συμπεριφοράς, ανεξάρτητα από τις επιρροές του περιβάλλοντος, δεν μπορεί να μας δώσει βασικές πληροφορίες. Για τον λόγο αυτό πρέπει η εξέταση, να συνδυαστεί με την μελέτη της κοινωνικής συμπεριφοράς, δηλαδή την εμπλοκή κάθε “μοναδικής” συμπεριφοράς με κάποια άλλη “μοναδική”, έτσι ώστε από την μοναδική συμπεριφορά να φθάσουμε στην “Δυαδική” όπως λέει ο Sears. Οι μεμονωμένες συμπεριφορές του ατόμου αποτελούν αντιδράσεις σε ερεθίσματα του περιβάλλοντος σύμφωνα με την θεωρία “ερέθισμα αντίδραση”

γ) Αξιολογεί την μάθηση βάσει της συμπεριφοράς.
Με τον όρο συμπεριφορά ο Sears καλύπτει το σύνολο των πράξεων του ανθρώπου σύμφωνα με την αιτιώδη σχέση “Ερεθίσματος-Αντίδραση” η οποία τροποποιεί και αλλάζει βάσει των αλλαγών των εξωτερικών ερεθισμάτων, την συμπεριφορά του ατόμου. Επομένως η συμπεριφορά του ατόμου είναι δυνατόν να αξιοποιηθεί προς δύο κατευθύνσεις:
1.Όταν δίνουμε έμφαση στην ακολουθία των πράξεων, στα αίτια και τα αποτελέσματα των γεγονότων
2.Όταν δίνουμε έμφαση στα αποτελέσματα της μάθησης, στην τροποποιημένη συμπεριφορά η οποία προκύπτει από το σχήμα,"Ερέθισμα -Αντίδραση”

δ) Βασίζει την περιγραφή της προσωπικότητας στην δυνατότητα για δράση, δηλαδή για πράξη.
Για τον Sears κάθε άτομο έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τα οποία καθορίζουν την συμπεριφορά του σε τέτοιο βαθμό ώστε η συμπεριφορά του ατόμου να θεωρείται σαν έκφραση της προσωπικότητας του. Άρα η συμπεριφορά ως κοινωνική πράξη του ατόμου αποτελεί ένα βασικό στοιχείο για τον καθορισμό της προσωπικότητας του. Αυτή η ανθρώπινη δυνατότητα για δράση είναι “καλλιεργήσιμη” και μπορεί να αναπτυχθεί, εφόσον εξαρτάται τόσο από ατομικούς παράγοντες, (φύλο, σωματική διάπλαση), όσο και από παράγοντες του περιβάλλοντος, (ενθάρρυνση, αποδοχή, απόρριψη, αποθάρρυνση). Για αυτό το λόγο στην παιδική ηλικία το περιβάλλον μπορεί να συμβάλλει στην διαμόρφωση και εκδίπλωση των δυνατοτήτων εκείνων, οι οποίες θα βοηθήσουν μέσω της πράξης, στην δόμηση της προσωπικότητας του παιδιού.

ε) Διατυπώνει τις αρχές της ανάπτυξης και της μάθησης βάσει αλλαγών στην δυνατότητα για δράση.
Η ανθρώπινη δυνατότητα για δράση δεν είναι σταθερή και αμετάβλητη για τον Sears, αλλά εξαρτάται από πλήθος ατομικών και περιβαλλοντικών παραγόντων οι οποίοι την τροποποιούν. Κάθε φορά που αυτοί οι παράγοντες επιδρούν μεμονωμένα, η σε συνδυασμό, στην συμπεριφορά του ατόμου, το άτομο τροποποιεί την ικανότητα δράσης του, μεταβάλλει τις συνήθειες του, τις επιδιώξεις του και γενικά την κινητικότητα του. Πρόκειται λοιπόν για μια λειτουργία της διαδικασίας της μάθησης, όπου η αλληλεπίδραση και η αλληλεξάρτηση του ατόμου από την συμπεριφορά του άλλου (δυαδική σχέση) αποτελεί το βασικό παράγοντα διαμόρφωση του. Εφόσον λοιπόν η σχέση γονέα-παιδιού, προκαλεί τροποποίηση της δυνατότητας για δράση του παιδιού, θεωρείται σαν βασικό παιδαγωγικό μέσο για την επιτυχή έκβαση της μαθησιακής διαδικασίας.

Σύμφωνα με τα πάρα πάνω ο Sears διακρίνει τα ακόλουθα στάδια στην ανάπτυξη του παιδιού.

α) Το στάδιο της στοιχειώδους συμπεριφοράς.
Περιλαμβάνει τους πρώτους μήνες της ζωή του παιδιού, έχει σχέση με το στενό οικογενειακό περιβάλλον. Ββασίζεται στην εκμάθηση των βασικών αναγκών.

β) Το στάδιο των Δευτερευόντων παρωθητικών συστημάτων προς την οικογένεια
Το στάδιο αυτό έχει και έχει σχέση με το στενό, αλλά και ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον και καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής ηλικίας. Βασίζεται στις γνώσεις που παίρνει το παιδί για τον εαυτό του και για τους άλλους.

γ) Το στάδιο των δευτερευόντων παρωθητικών συστημάτων το οποίο έχει κέντρο την κοινωνία
Καλύπτει την ανάπτυξη μετά από την παιδική ηλικία και απευθύνεται στην κοινωνία και στην απομάκρυνσή του παιδιού από την οικογένεια. Βασίζεται στην βαθμιαία ένταξη του στο σχολικό και στο κοινωνικό περιβάλλον.

Βιβλιογραφία: Μάθηση και Ανάπτυξη
Αντ. Κ. Δανάσσης-Αφεντάκης
Καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010



Ισχύς και επιρροή

Η ηγεσία περιλαμβάνει δύο διαστάσεις, δύο μορφές. Η μία είναι η δύναμη και η άλλη είναι η επιρροή. Πολλές φορές συγχέουμε αυτές τις δύο μορφές αλλά δεν είναι ίδιες. Αυτοί λοιπόν οι οποίοι κατέχουν την εξουσία, μπορούμε να πούμε ότι κατέχουν και μια επιρροή απέναντι σε αυτούς που εξουσιάζουν, καθώς και εκείνοι που έχουν επιρροή ότι εξουσιάζουν τους άλλους. Στην ουσία όμως υπάρχουν μεγάλες διαφορές σε αυτές τις δύο καταστάσεις, σε τέτοιο βαθμό ώστε να φαίνονται και αντίθετες.

Για να το καταλάβουμε περισσότερο αυτό ας φανταστούμε ότι έχουμε την απόλυτη εξουσία και κάποια στιγμή αποφασίζουμε να την μοιραστούμε με εννιά άλλους ανθρώπους. Αυτομάτως τότε θα έχουμε το ένα δέκατο αυτής της εξουσίας. Αντιθέτως όταν έχουμε ένα βαθμό επιρροής και τον μοιραστούμε με εννέα άλλους ανθρώπους τότε η επιρροή μας δεν μειώνεται αλλά μεγαλώνει εννιά φορές περισσότερο.

Η εξουσία λοιπόν μεγαλώνει με την διαίρεση, η επιρροή με τον πολλαπλασιασμό.
Την εξουσία όσο την μοιραζόμαστε τόσο μικραίνει. Την επιρροή όσο την μοιραζόμαστε τόσο μεγαλώνει.

Αυτό μπορούμε να το καταλάβουμε με την σύγκριση του Βασιλιά και του προφήτη
Ο βασιλιάς έχει την δύναμη να επιβάλει φόρους, να επιβάλλει στους ανθρώπους να πολεμήσουν, να επιβάλλει δικαστικές ποινές για την διατήρηση της τάξης
Ο προφήτης δεν έχει καμιά δύναμη, να επιβάλλει φόρους, στράτευση, το μόνο που έχει είναι η επιρροή.
Όταν ο βασιλιάς πεθάνει η εξουσία χάνεται μαζί του, όταν πεθάνει ο προφήτης η επιρροή τότε αρχίζει.
Όταν μοιραζόμαστε την φλόγα ενός κεριού με ένα άλλο κερί, η φλόγα μεγαλώνει. Με τον ίδιο τρόπο όταν μοιραζόμαστε την επιρροή μας με τους άλλους δεν έχουμε λιγότερη επιρροή από πριν, άλλα περισσότερη.

Η γνώση, η έμπνευση, το όραμα είναι πράγματα τα οποία μπορεί να μοιραστεί κανείς χωρίς απώλεια. Αυτό το μοίρασμα προσθέτει και δημιουργεί τον πνευματικό πλούτο ενός ατόμου, μια κοινότητας όπως και μιας κοινωνίας.

Δυστυχώς οι άνθρωποι υποστηρίζουν την εξουσία. Η εξουσία όμως αναγκάζει τους ανθρώπους να συμπεριφέρονται με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Η επιρροή αντιθέτως τους διδάσκει να δουν τον κόσμο διαφορετικά έτσι ώστε μόνοι τους να βρουν ένα νέο τρόπο δράσης.

Η χρήση εξουσίας περιορίζει του άλλους.
Η επιρροή τους διευρύνει
Δεν έχουμε όλοι μας δύναμη και εξουσία, αλλά είμαστε ικανοί να επηρεάσουμε τους άλλους για τα καλά.
φωτο: graffiti

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010


Αύξηση
των χρηστών ηρωίνης ηλικιών 35-64 ετών
Ελλάδα:

Μείωση του αριθμού των νεαρών (15 έως 24 χρόνων) χρηστών ηρωίνης, το 2009, σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, αύξηση του αριθμού των χρηστών μεγαλύτερων ηλικιών (35-64 ετών), ηλικιακή αύξηση των χρηστών, που απευθύνθηκαν στις θεραπευτικές υπηρεσίες το ίδιο έτος, επαναφορά της πρόληψης στην ελληνική στρατηγική για τα ναρκωτικά, αλλά και ανησυχία για τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στη χρήση ουσιών και γενικότερα στην ψυχική υγεία, καταγράφει η ετήσια έκθεση για την κατάσταση των ναρκωτικών και των οινοπνευματωδών στην Ελλάδα, του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης και Πληροφόρησης για τα Ναρκωτικά.

Ο αριθμός των χρηστών ηρωίνης έπειτα από πολλά χρόνια εκτιμάται ότι αυξήθηκε το 2009, ενώ αύξηση παρουσιάζει και ο αριθμός των χρηστών, που βρίσκονται σε θεραπεία, 5.500 περίπου στο πρόγραμμα υποκατάστασης και 4.500 στις ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις (στεγνά προγράμματα).

Στην έκθεση, που παρουσιάστηκε σε ειδική εκδήλωση, καταγράφεται αύξηση των χρηστών κοκαϊνης οι οποίοι ζητούν θεραπεία και μάλιστα αυξάνεται και η ενέσιμη χρήση της ουσίας, αντίθετα με την ηρωίνη, της οποίας η ενέσιμη χρήση μειώνεται.
Μεγαλύτερη προσβασιμότητα στη θεραπεία αποκτούν χρήστες εθνοτικών ομάδων. Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Κέντρο Παρακολούθησης Ναρκωτικών και Τοξικομανίας, η Ελλάδα μαζί με την Ιταλία είναι οι μόνες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που παρέχουν θεραπεία σε εξαρτημένους μετανάστες, χωρίς άδεια παραμονής.

Η πρόληψη επανέρχεται στην ελληνική στρατηγική για τα ναρκωτικά με την επίλυση των οικονομικών προβλημάτων των Κέντρων Πρόληψης. Ωστόσο, όπως καταγράφεται, το Υπουργείο Παιδείας μείωσε σημαντικά τον αριθμό των προγραμμάτων Αγωγής Υγείας, με θέμα τα ναρκωτικά και το αλκοόλ κατά το σχολικό έτος 2008-2009.

Για τις φυλακές, καταγράφεται ότι τα προγράμματα θεραπείας είναι λιγοστά, ενώ δεν υπάρχει θεραπεία υποκατάστασης. Επίσης, τα νομοθετικά κατοχυρωμένα εναλλακτικά της φυλάκισης μέτρα, στην πράξη σπάνια εφαρμόζονται και το σύστημα απονομής δικαιοσύνης είναι αργό και σε αρκετές περιπτώσεις ιδιαίτερα σκληρό. Επίσης, η πλειονότητα των συλληφθέντων για παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών είναι Ελληνες, ενώ εκείνοι που φυλακίζονται είναι στην πλειονότητά τους αλλοδαποί.

Σχετικά με τους θανάτους από οξεία δηλητηρίαση από ναρκωτικές ουσίες, τα τελευταία χρόνια όλο και αυξάνεται ο αριθμός των περιστατικών, που δεν επιβεβαιώνονται έγκαιρα από τις ιατροδικαστικές υπηρεσίες. Έως το Αύγουστο του 2010 είχαν επιβεβαιωθεί μόνον 30% των περιστατικών του 2009. Πάντως, ο αριθμός των αναφερθέντων θανάτων παραμένει σταθερός σε σχέση με το προηγούμενο έτος και αφορά 214 άτομα.

Στην έκθεση εκφράζεται ελπίδα για βελτίωση της κατάστασης με τον ορισμό Εθνικού Συντονιστή για τα Ναρκωτικά και τη σύσταση της Διυπουργικής Επιτροπής Συντονισμού Καταπολέμησης Εξαρτήσεων. Η Επιτροπή με επικεφαλής την εθνική συντονίστρια εκπονεί μεσοπρόθεσμο διετές (2011-2012) σχέδιο καταπολέμησης εξαρτήσεων.

Χαιρετισμό στην εκδήλωση απέστειλε ο υφυπουργός Υγείας, Μιχάλης Τιμοσίδης, ο οποίος ανέφερε ότι οι δείκτες είναι ανησυχητικοί και γι αυτό «δεν πρέπει να εφησυχάζουμε».
Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, εργαζόμενοι στα Κέντρα Πρόληψης ανήρτησαν πανό, ζητώντας την επίλυση θεσμικών και οικονομικών προβλημάτων.
Πηγή: Web only
φωιο: Κερεντζής Λάμπρος

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010


Η δικτατορία
της
αμάθειας
(Μ.Μ.Ε.)

Η κυριαρχία του Μπερλουσκόνι στην ιταλική πολιτική ζωή πλησιάζει στο τέλος της, αλλά το φαινόμενο του «μπερλουσκονισμού» φαίνεται να έχει μέλλον.Πώς έγινε όμως δυνατό να επικρατήσει ο Μπερλουσκόνι στη χώρα που είχε το πιο μεγάλο κομμουνιστικό κόμμα και το πιο ισχυρό εργατικό κίνημα της Δύσης, στη χώρα που γνώρισε μιαν από τις πιο ριζοσπαστικές και παρατεταμένες από τις εξεργέσεις του ’68 και τη μεγαλύτερη άνθηση των ομάδων της ριζοσπαστικής αριστεράς;

Στο ερώτημα αυτό προσπαθεί να απαντήσει ο ιταλός κοινωνιολόγος Γκουίντο Βιάλε, με ένα άρθρο του που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Carta». Γράφει μεταξύ άλλων ο Βιάλε: «Στις υλικές συνθήκες που αποτελούν τη βάση του μπερλουσκονικού καθεστώτος υπάρχει βέβαια ένα στοιχείο που είναι ειδικά ιταλικό. Αλλά υπάρχει και ένα άλλο, σίγουρα πιο σημαντικό, που έχει πλανητικές ή σε κάθε περίπτωση υπερεθνικές διαστάσεις. Και τα δύο είναι το αποτέλεσμα μιας ανθρωπολογικής μεταβολής με την οποία χρειάζεται να αναμετρηθούμε. Αν και τα γνωρίσματά της είναι πολύπλοκα, αυτό που κυρίως χαρακτηρίζει αυτή τη μεταβολή μπορούμε να το ορίσουμε ως «δικτατορία της αμάθειας». Στην Ιταλία ο Σίβλιο Μπερλουσκόνι δεν «αποκατέστησε» μόνον τον φασισμό. Αυτό που αληθινά αποκατέστησε ο Μπερλουσκόνι είναι η αμάθεια· η υπερηφάνεια του να είμαστε αδαείς· η περιφρόνηση (φασιστικού τύπου) για τις γνώσεις, για οποιαδήποτε γνώση, και γι’ αυτούς που τις καλλιεργούν· η αξίωση να δρούμε ακόμα και χωρίς να γνωρίζουμε· η πεποίθηση ότι είμαστε καλύτεροι από όλους τους άλλους και ιδιαίτερα από τους Αραβες, τους «νέγρους», τους Κινέζους, τους Σλάβους, τους εβραίους, ανάλογα με τις προτιμήσεις.

Το κύριο εργαλείο αποκατάστασης της αμάθειας υπήρξε στην Ιταλία η τηλεόραση, δημόσια και ιδιωτική, που είναι η χειρότερη στον κόσμο. Και όχι μόνον στα δελτία ειδήσεων και στις «πολιτικές» εκπομπές, αλλά κυρίως στον πολτό που ρίχνουν καθημερινά στο πολιτισμικά πιο ανυπεράσπιστο κοινό οι ψυχαγωγικές εκπομπές.

Αυτή η αποκατάσταση της αμάθειας συνδέεται, ωστόσο, με ορισμένες βαθύτερες διαδικασίες που σημαδεύουν εδώ και δεκαετίες το παγκόσμιο πανόραμα. Η πρώτη είναι η ιστορική μετάβαση από τη γραπτή κουλτούρα των βιβλίων, των εφημερίδων και των περιοδικών στην οπτικοακουστική κουλτούρα της τηλεόρασης και του Ιντερνετ. Μόνον δύο ή τρεις άλλες μεταβάσεις είχαν στην ανθρώπινη ιστορία μια τόσο καθοριστική επίδραση: Η μετάβαση από την προφορική κουλτούρα στη γραφή, εκείνη από το χειρόγραφο στο τυπωμένο κείμενο και ίσως εκείνη από τη φωναχτή ανάγνωση στη σιωπηλή ανάγνωση. Ακόμα και αν τα περιεχόμενα που κυκλοφορούν με αυτά τα «οχήματα» μπορεί να είναι τα ίδια -γενικά όμως δεν είναι- ο τρόπος μετάδοσης και πρόσληψης αλλοιώνει ριζικά τη σημασία τους. Σε τελική ανάλυση, το μέσο είναι το μήνυμα. Η γραπτή σελίδα απαιτεί προσοχή, προσπάθεια, στοχασμό, μας προσκαλεί να κατασκευάσουμε σχήματα για να συστηματοποιήσουμε όσα μάθαμε. Τα οπτικοακουστικά μέσα είναι πολύ πιο ασταθή και εφήμερα. Επιτρέπουν -ή και επιβάλλουν υποχρεωτικά- μια πιο παθητική πρόσληψη· δεν συνεπάγονται -παρά μόνον σε σπάνιες περιπτώσεις-μια προσπάθεια μάθησης και ακόμα λιγότερο ερμηνείας ή «μετάφρασης»· επιτρέπουν να περνάμε από το ένα θέμα στο άλλο με το απλό πάτημα ενός πλήκτρου· κυρίως, ανανεώνονται καθημερινά, καταργώντας ή ρίχνοντας στη λήθη αυτό που λέχθηκε ή μεταδόθηκε μόλις χθες.
Η δεύτερη διαδικασία στην οποία μπορεί να αναχθεί η δικτατορία της αμάθειας είναι ο φονταμενταλισμός, όχι μόνον ο θρησκευτικός αλλά και ο «φυλετικός», ο οποίος μεταφέρει από το βιολογικό πεδίο στο πολιτισμικό -με την «ανθρωπολογική» έννοια- την υποτιθέμενη υπεροχή ενός έθνους σε σχέση με ένα άλλο. Ο φονταμενταλισμός τροφοδοτήθηκε κυρίως από μιαν αμυντική αντίδραση στις διαδικασίες ξεριζωμού, απώλειας των βεβαιοτήτων και αύξησης της ανασφάλειας, που συνεπιφέρει η παγκοσμιοποίηση. Μεγαλώνει σε όλο τον κόσμο ο αριθμός των προσώπων που είναι διατεθειμένα να υποστηρίξουν ότι στη Βίβλο, στο Κοράνι, στις Ουπανισάδες ή στο Ευαγγέλιο -συχνά χωρίς να τα γνωρίζουν ή χωρίς καν να μπορούν να διαβάσουν το κείμενο- ή σε σχηματικές, δογματικές ή ακόμα και εσφαλμένες ερμηνείες τους, περιέχονται όλα όσα πρέπει να ξέρει ένα πρόσωπο (…).

Το πολιτισμικό κενό που γεννιέται ή ευνοείται από αυτές τις δύο διαδικασίες, δηλαδή από τη δικτατορία της αμάθειας και από τον φονταμενταλισμό, συμβιώνει με ένα είδος πραγματισμού που επιβάλλεται από το λεγόμενο «τέλος των ιδεολογιών»· στην πραγματικότητα μιας μόνον ιδεολογίας, της σοσιαλιστικής με το κομμουνιστικό της παράρτημα· η οποία ίσως να μην ήταν ιδεολογία, αλλά μάλλον ένα σύνολο γνώσεων, τμηματικών έστω και αποστεωμένων από μιαν αυταρχική κωδικοποίηση και με αυτή τη μορφή σίγουρα ακατάλληλων για την ερμηνεία του σύγχρονου κόσμου. Η εξάλειψή της όμως άφησε πίσω της μόνον ερείπια. Γιατί οι άλλες λεγόμενες «ιδεολογίες» των δύο προηγούμενων αιώνων σίγουρα δεν χάθηκαν. Εκείνη η καθολική -η «κοινωνική διδασκαλία της Εκκλησίας» στις διάφορες διατυπώσεις της που κράτησαν ενωμένα πολλά δυτικά κόμματα για πάνω από έναν αιώνα -ή γενικά χριστιανική, όχι μόνον δεν χάθηκε, αλλά έχει επανεμφανιστεί στις τελευταίες δεκαετίες με πιο ωμές και «ιδεολογικές» μορφές φονταμενταλιστικού φανατισμού. Και εκείνη η φιλελεύθερη, μεταμορφωμένη σε νεοφιλελεύθερο φονταμενταλισμό, έχει ήδη καταλάβει όλη την πλανητική σκηνή με τη μορφή της «μοναδικής σκέψης». Και δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πιο σχηματική μορφή μιας λατρείας της αγοράς, η οποία από καιρό προσπαθεί να ταυτίσει όλες τις εκδηλώσεις της ανθρώπινης ζωής με ένα είδος «κοινωνικού δαρβινισμού».

ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
φωτό: graffiti

Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010



Καρλ Γιουγκ, 1875-1961 (Carl Jung)


Ο Κάρλ Γκούσταβ Γιουνγκ, γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1875 στην Κέσβιλ, ένα μικρό χωριό της Ελβετίας. Ήταν το δεύτερο παιδί της οικογένειας, ενώ το πρώτο είχε πεθάνει λίγο μετά τη γέννησή του και αφού γεννήθηκε ο Καρλ, η οικογένεια απέκτησε ένα κορίτσι, εννέα χρόνια μικρότερο από τον Κάρλ. Ο πατέρας του ήταν ο Γιόχαν Πολ Άχιλς Γιουνγκ, ήταν διδάκτορας φιλοσοφίας και προτεστάντης εφημέριος και είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τη θρησκεία. Η οικογένεια χρειάστηκε πολλές φορές να μετακομίσει, λόγω της εργασίας του πατέρα του Κάρλ Γιούνγκ, μέχρι το 1879, όπου εγκαταστάθηκαν στο Κλάιν – Χένιγκεν.

Σημαντικό ρόλο στη ζωή του Κάρλ Γιούνγκ, αν και δεν τον είχε γνωρίσει ποτέ, έπαιξε ο παππούς του από τη μεριά του πατέρα του, που είχε και το όνομά του. Ήταν γιατρός και πρύτανης του Πανεπιστημίου της Βασιλείας, όπως επίσης και επικεφαλής της ελβετικής μασονικής κοινωνίας. Είχε μια βαθιά ανθρωπιστική και αλτρουιστική στάση απέναντι στη ζωή. Είχε κτίσει το «Νοσοκομείο των πολιτών» και ίδρυσε ένα άσυλο για τα παιδιά με νοητική υστέρηση το οποίο ονόμασε «Ίδρυμα της Ελπίδας». Ο Κάρλ Γιούνγκ, συχνά έλεγε ότι ο παππούς του υπήρξε παράδειγμα προς μίμηση για αυτόν. Ο παππούς του από τη μεριά της μητέρας του ονομαζόταν Σάμιουελ Πρίσβεκ και ήταν επίσης μια πολύ σημαντική προσωπικότητα που έπαιξε σημαντικό ρόλο στη ζωή του. Ήταν ιερέας της ενορίας του Λέοναρντ και ηγούμενος του προτεσταντικού κλήρου. Σύμφωνα με διάφορες πληροφορίες της ζωής του, η γιαγιά του Κάρλ Γκούσταβ, από τη μεριά της μητέρας του, αλλά και η μητέρα του, είχαν μια έντονη διαίσθηση, γεγονός που λένε ότι είχε κληρονομήσει και ο ίδιος, ο οποίος, μπορούσε να αντιλαμβάνεται κάποια πράγματα πέρα από την κοινή ανθρώπινη λογική. «Έτσι, ο Gustav Richard Heyer, δικαιολογημένα έλεγε ότι ο δάσκαλός του είχε μια «διορατικότητα που μπορούσε να την αποκαλέσει κανείς υπερφυσική», κάτι που συνιστά απαραίτητη προϋπόθεση για το γιατρό και ψυχοθεραπευτή που αποτολμά να φτάσει στο μύχο της ανθρώπινης ψυχής» (Κάρλ Γιούνγκ, Η Ζωή και το Έργο του, Gerhard Wehr, εκδόσεις Αρχέτυπο, σελ 32).

Η ιστορία της ζωής του, μας λέει ότι ο Γιούνκ ήταν ένα ιδιαίτερα μοναχικό και αντικοινωνικό παιδί. Ο ίδιος κάποια στιγμή ισχυρίστηκε ότι όταν έπαιζε ήταν τόσο πολύ απορροφημένος που δεν ήθελε να έχει κανέναν δίπλα του, διότι αποτελούσε γι’ αυτόν ενόχληση. Αγαπούσε πολύ τις πέτρες και συνήθιζε να τις βάφει, χωρίζοντάς τις στα δυο, ώστε το κάτω μέρος να διαφέρει από το επάνω. Tο 1886 πήγε στο Γυμνάσιο της Βασιλείας. Η οικογένειά του υπήρξε φτωχή και ο Κάρλ Γκούσταβ, μεγάλωσε με αρκετές στερήσεις. Εμφάνισε διάφορες νευρικές διαταραχές που στιγμάτισαν τα παιδικά του χρόνια. Επίσης οι πληροφορίες της ζωής του λένε ότι κάθε φορά που πιεζόταν ψυχολογικά, λιποθυμούσε. Το σχολείο δεν του άρεσε ιδιαίτερα και οι λιποθυμικές κρίσεις αυξάνονταν καθώς ο Κάρλ πήγε στο γυμνάσιο, με αποτέλεσμα οι γονείς του να τον σταματήσουν για ένα διάστημα από το σχολείο. Λέγεται ότι αυτό το πρόβλημα κατάφερε να το ξεπεράσει μόνος του όταν ήταν σε μικρή σχετικά ηλικία, λόγω της βούλησης που διέθετε. Λάτρευε τον Γκαίτε, τον οποίον θεωρούσε πνευματικό πατέρα και εμπνευστή. Είχε έντονη διαφωνία με τον πατέρα του όσον αφορά τα θρησκευτικά ζητήματα για τα οποία είχε διαφορετική άποψη και εναντιωνόταν στη θρησκοληψία. Με τη μητέρα του είχε πολύ καλή σχέση. Έλεγε πως η μητέρα του είχε μια σκοτεινή φύση η οποία ενδεχομένως του είχε δημιουργήσει τους εφιάλτες στην παιδική του ηλικία: «Τη μέρα ήταν μια αξιαγάπητη μητέρα, τη νύχτα όμως, φαινόταν απόκοσμη. Τότε έμοιαζε με μάγισσα, με μυθικό ζώο, με ιέρεια στη σπηλιά της αρκούδας. Αρχαία και άσπλαχνη σαν τη φύση και την αλήθεια» (Κάρλ Γιούνγκ, Η Ζωή και το Έργο του, Gerhard Wehr, εκδόσεις Αρχέτυπο, σελ 73). Είχε διάφορες ενοράσεις και ήταν ένας πολύ εσωστρεφής άνθρωπος. Όλα αυτά τον οδήγησαν στην αυτό – έρευνα που αποτέλεσε τη βάση της θεωρίας του, αλλά παράλληλα φοβόταν να μην γίνει ψυχωτικός.

Το 1895, έδωσε με επιτυχία εξετάσεις για την ανώτατη εκπαίδευση στο λύκειο της Βασιλείας και γράφτηκε στην ιατρική σχολή. Έλεγε ότι ο Νίτσε ασκούσε μεγάλη επιρροή επάνω του και τα έργα που τον είχαν συγκλονίσει ήταν το «Τάδε έφη Ζαρατούστρα» και το «Ασυγχρόνιστες Θεωρήσεις». Το 1896, ο πατέρας του αρρώστησε βαριά και έπειτα πέθανε, γεγονός που έκαναν τις σπουδές του να κινδυνέψουν να διακοπούν, λόγω οικονομικών προβλημάτων. Συγγενείς τον βοήθησαν και έτσι κατάφερε να τελειώσει τις σπουδές του. Παρόλες τις δυσκολίες και το παρελθόν του, έγινε ένας ιδιαίτερα φιλικός και κοινωνικός νέος. Συνήθιζε να μαγεύει τους συμφοιτητές του, μιλώντας για διάφορα θέματα που τον απασχολούσαν. Έγινε βοηθός στο μάθημα της ανατομίας και υπεύθυνος των μαθημάτων ιστολογίας. Ο καθηγητής Friedrich von Muller τον θεώρησε πανεπιστημιακό βοηθό του. Το 1899 έπεσε στα χέρια του ένα εγχειρίδιο ψυχιατρικής που τον μάγεψε και τον έκανε να ακολουθήσει το συγκεκριμένο κλάδο. Το 1900 τελείωσε τις σπουδές του. Αφού εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, μετακόμισε στη Ζυρίχη και αποχωρίστηκε έτσι τη μητέρα του και την αδερφή του. Είχε όμως την ευκαιρία να εργαστεί σε μια πανεπιστημιακή κλινική υπό την ηγεσία του Eugen Bleuler (καθηγητής ψυχιατρικής). Ο Γιούνγκ έμεινε μέσα στην κλινική και το 1902 αφού ολοκλήρωσε την ιατρική διατριβή του, έγινε αναπληρωτής στην συγκεκριμένη κλινική.

Την ίδια χρονιά πήγε στο Παρίσι, σπουδάζοντας κοντά στον Pierre Janet. Δίδαξε εκεί, σε ένα ψυχιατρικό κέντρο, που είχε διεθνή φήμη, το λεγόμενο Σαλπετριέρ. Συνάντησε για πρώτη φορά τη γυναίκα του, Έμμα Ρόζενμπαχ, όταν αυτή ήταν 14 ετών και αυτός 21. Η Έμμα ανήκε σε μια πολύ εύπορη οικογένεια και όταν έφτασε στα 20 της έκανε πρόταση γάμου. Παντρεύτηκαν το Φεβρουάριο του 1903 και απέκτησαν 5 παιδιά. Η Έμμα συμπαραστάθηκε πολύ στον Κάρλ Γκούσταβ, δίδασκε σε ψυχοθεραπευτές της γραμμής του Γιουνγκ και συμμετείχε στις εργασίες και έρευνες του συζύγου της. Αργότερα έγινε εκπαιδεύτρια και αναλύτρια στο Ινστιτούτο του Γιούνγκ.

Το 1903 επέστρεψε στη Ζυρίχη όπου έκανε διάφορα πειράματα που τον οδήγησαν στην ανακάλυψη των συναισθηματικά φορτισμένων συμπλεγμάτων και το 1905 πήρε το πτυχίο του, της ψυχιατρικής και αναγνωρίστηκε ως λέκτορας έως το 1913. Το 1909 είχε μια τιμητική διάκριση για τις έρευνές του στο Πανεπιστήμιο Κλαρκ της Μασαχουσέτης.

Απέκτησε μια ιδιαίτερη εκτίμηση για τον πατέρα της ψυχανάλυσης Σίγκμουντ Φρόυντ. Τον θεωρούσε έναν ιδιαίτερα αξιόλογο άνθρωπο αλλά χωρίς τη δυνατότητα να μπορεί να τον ψυχολογήσει. Παρόλη την εκτίμηση που έτρεφε για αυτόν δεν συμφωνούσε μαζί του σε κάποιες βασικές γραμμές και γενικότερα στη σεξουαλική θεωρία του Φρόυντ. Ανάμεσά τους ωστόσο και πριν εκδηλωθεί η έντονη ρήξη, υπήρχε μια συχνή επικοινωνία. Εξάλλου ο Γιουνγκ αντιμετώπιζε διάφορα προβλήματα με τον καθηγητή Bleuler και την υπόλοιπη ομάδα της Ζυρίχης και αντίστοιχα ο Φρόυντ με την ομάδα του Άντλερ στη Βιέννη. Χρόνια αργότερα η ρήξη μεταξύ τους μεγάλωσε και έτσι απομακρύνθηκε από τον Φρόυντ, γεγονός που σημάδεψε τη ζωή του, όπως επίσης και αυτή του Φρόυντ. Ο Γιούνγκ πίστευε ότι ο ανθρώπινος ψυχισμός αποτελείται από το συνειδητό και το ασυνείδητο και ότι το ασυνείδητο χωρίζεται στο ατομικό και το συλλογικό ασυνείδητο. Μίλησε επίσης για την αντικειμενική ψυχή στην οποία συμπεριέλαβε τις έννοιες σκιά, persona, animus, anima. Θεωρούσε ότι το ασυνείδητο διαμορφώνει 2 βασικούς ψυχολογικούς τύπους: τον εσωστρεφή και τον εξωστρεφή άνθρωπο. Σύμφωνα με τον Γιούνγκ η αιτία της ψυχοπαθολογίας βρίσκεται στο ασυνείδητο. Και οι θεραπείες του συντελούσαν στο να βοηθήσει τους ασθενείς του να βρουν τον τύπο τους και να ζήσουν με βάση αυτόν. Βασική του διαφωνία με τον Φρόυντ αποτέλεσε το γεγονός ότι ο Γιούνγκ πίστευε ότι η σεξουαλικότητα δεν ευθύνεται για όλες τις πράξεις του ανθρώπου.

«Η θεωρία του ονομάστηκε από τον ίδιο Αναλυτική Ψυχολογία και Ψυχολογία του Βάθους» (Συνθετική Ψυχοθεραπεία, Ιωάννης Ν. Νέστορος, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, σελ 240)

Το 1914 παραιτήθηκε από τη θέση του ως λέκτορας και εγκατέλειψε έτσι την ακαδημαϊκή του καριέρα. Την ίδια χρονιά εκτέλεσε στρατιωτική υπηρεσία ως λοχαγός εξαιτίας της εμπόλεμης κατάστασης στην οποία βρέθηκε τότε η Ελβετία. Από το 1916-1918 υπηρέτησε επίσης ως διοικητής σε στρατόπεδο εκπαίδευσης βρετανικών στρατευμάτων στην Ελβετία.

Του άρεσε ιδιαίτερα να δουλεύει με τις πέτρες και πολύ συχνά ζωγράφιζε. Είχε ιδιαίτερη προτίμηση στο να ζωγραφίζει μαντάλα διότι σύμφωνα με τα λεγόμενά του έκρυβε πράγματα από το ασυνείδητο τα οποία «διψούσε» να ανακαλύψει. Του άρεσε επίσης να κάνει ασκήσεις γιόγκα, αναζητώντας ηρεμία και μια επαφή με το βαθύτερο είναι του. Έκανε ιστιοπλοΐα και του άρεσε επίσης η χαρακτική, η ξυλογραφία, η μαγειρική και το να παίζει με τα παιδιά του. Του άρεσαν πολύ οι εκδρομές, το καλό φαγητό και ποτό. Ένα από τα στοιχεία της φύσης που τον μάγευαν ήταν το νερό που συχνά το επιζητούσε και θεωρούσε «σύμβολο ψυχικού βάθους και ζωτικότητας» (Κάρλ Γιούνγκ, Η Ζωή και το Έργο του, Gerhard Wehr, εκδόσεις Αρχέτυπο, σελ 280).

Ασχολήθηκε με την έννοια του ασυνείδητου, του συμβόλου, του αρχέτυπου κ.λ.π. Ασχολήθηκε επίσης, με τη μελέτη της Αλχημείας και πως αυτή συνδεόταν με την επιστήμη της Ψυχολογίας και συνέλεξε πολλά αλχημικά κείμενα. Ασχολήθηκε με συζητήσεις, αναλύσεις και συνεδρίες που λάτρευε να τις πραγματοποιεί στον κήπο του σπιτιού του, κοντά στη λίμνη της Ζυρίχης. Έκανε διάφορα ταξίδια με σκοπό να εμπλουτίσει τις γνώσεις και τις εμπειρίες του και γύριζε πίσω πάντα πλούσιος και έτοιμος για εργασία.

Το 1922 αγόρασε ένα οικόπεδο και βάλθηκε με πολύ προσωπική εργασία να χτίσει έναν πύργο με βάση τα πρότυπα που ονειρευόταν. Την χρονιά εκείνη πέθανε η μητέρα του. Έχτισε έναν πύργο από πέτρα χωρίς ηλεκτρικό και νερό, με διάφορες επιγραφές, λιτή επίπλωση και τζάκι.

Συχνά συμβουλευόταν το Ι Τσινγκ όταν έπρεπε να πάρει σημαντικές αποφάσεις στη ζωή του. Ήταν αυτό που είχε συμβουλευτεί λίγο πριν κάνει το ταξίδι στην Αφρική που σημάδεψε τη ζωή του. Ταξίδεψε εκεί με σκοπό να κατανοήσει τους ανθρώπους και το τι έκρυβαν μέσα τους αυτοί οι «απολίτιστοι» σύμφωνα με τα πρότυπα της εποχής. Ενδιαφερόταν για την ινδική φιλοσοφία και θρησκεία και ταξίδεψε στην Ινδία η οποία τον συγκίνησε ιδιαίτερα.

Το 1932 πήρε το βραβείο λογοτεχνίας στη Ζυρίχη και το 1935 ορίστηκε επίτιμος καθηγητής από το Ελβετικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας και το 1936 έλαβε τον τίτλο του Διδάκτορα των Επιστημών. Στον κατάλογο των τιμητικών διακρίσεων πρέπει να προσθέσουμε πολλές ακόμη, που φτάνουν μέχρι και τα βαθιά του γεράματα. Το 1934 με έναν μικρό και κλειστό κύκλο μαθητών του, ξεκίνησε τα Σεμινάρια του Ζαρατούστρα που διήρκησαν μέχρι το 1939. Του άρεσε πολύ να βρίσκεται σε περιβάλλον που μπορούσε να εκφραστεί ελεύθερα και πέρα από τυπικισμούς.Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, αφοσιώθηκε στη μελέτη της Αλχημείας και των αρχαίων κειμένων. Εν τω μεταξύ παρουσίαζε διάφορα προβλήματα με την καρδιά του. Το 1944 μετά από ένα ατυχές πέσιμο που του προκάλεσε σπάσιμο στην περόνη του ποδιού του, νοσηλεύτηκε στο Νοσοκομείο, όπου υπέστη θρόμβωση στην καρδιά και στους πνεύμονες. Έφτασε κοντά στο θάνατο και όπως ο ίδιος είπε αργότερα είχε διαφόρων ειδών οράματα κατά τη διάρκεια που χαροπάλευε στο νοσοκομείο. Η υγεία του βελτιώθηκε και μετά την ανάρρωση άρχισε να μελετά τα παγκόσμια γεγονότα.

Στα 70 του χρόνια η υγεία του ήταν σε άσχημη κατάσταση και δεν του επέτρεπε να εργαστεί πολλές ώρες. Η δίψα του όμως για μάθηση και ανακαλύψεις δεν στέρευε. Ο Γιούνγκ υπήρξε ένας καλόψυχος και πολύ ευγενικός άνθρωπος και με μια πολύ καλή αίσθηση του χιούμορ. Είχε δεκαεννιά εγγόνια και γνώρισε επίσης και δισέγγονα.
Η γιουγκιανή σχολή που ίδρυσε απλώθηκε σε διάφορα μέρη του πλανήτη. Το 1955 πέθανε η γυναίκα του Έμμα. Ο Γιούνγκ είχε κλονιστεί πολύ με αυτήν την απώλεια. Αποσύρθηκε στον πύργο του και ασχολήθηκε με την πέτρα αλλά και με τη ζωγραφική στο σπίτι του. Το 1961 έπαθε ένα εγκεφαλικό. Πέθανε στις 6 Ιουλίου του 1961. Στον τάφο του γράφτηκε τοπ ρητό που βρισκόταν και μέσα στο σπίτι του: «Επικαλούμενος ή μη, ο Θεός θα είναι παρών». Επίσης είναι χαραγμένο ένα κομμάτι από την Επιστολή προς τους Κορινθίους: "Ο πρώτος άνθρωπος είναι της γης και είναι γήινος. Ο δεύτερος άνθρωπος είναι του ουρανού και είναι ουράνιος».

Οι κριτικοί πολλές φορές ήταν αυστηροί μαζί του και έλεγαν ότι ο Γιουνγκ δεν ήταν καλά όταν έγραφε, αλλά όπως είπε ο ίδιος : «Για να κατανοήσει κανείς τη ζούγκλα, δε μπορεί να παραμείνει στη στεριά».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. Κάρλ Γιούνγκ, Η Ζωή και το Έργο του, Gerhard Wehr, εκδόσεις Αρχέτυπο, Αθήνα 2003.
2. Συνθετική Ψυχοθεραπεία με στοιχεία ψυχοπαθολογίας, Ιωάννης Ν. Νέστορος, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1988
.3. Λεξικό Ψυχολογίας, Νίκος Παπαδόπουλος, Αθήνα 1994.4.



Η πικρή γεύση της στρεβλωμένης συλλογικότητας
Όψεις παθογένειας της νεοελληνικής κοινωνίας

Αμαλία Κ. Ηλιάδη

Παράτυπο αν και νομιμοφανές κοινωνικό πλέγμα, βρώμικο παρασκήνιο-αισχρή, κακώς νοουμένη διπλωματία: άλλα λέγονται στο δημόσιο χώρο και άλλα συνομολογούνται παρασκηνιακά. Λόγια, ρητορικά τεχνάσματα χωρίς πρακτικό αντίκρυσμα κοινωνικής συναίνεσης, αφού χωλαίνει η πρακτική φιλοσοφία στις ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις από ψυχολογική και κοινωνιολογική διάσταση.

Βλέποντας καθημερινά αυτά που γίνονται γύρω μας, αυτούς που θα έπρεπε να κάνουν κάτι και δεν το κάνουν, αυτούς που εκμεταλλεύονται τη γενική απραξία, θυμήθηκα τον Μιχάλη Κατσαρό και τη διαθήκη του.

(Ποιητικό απόσπασμα: Μ. Κατσαρός: Αντισταθείτε)

«Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμοσ' όλους τους αδιάφορουςκαι τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
ως και σε μένα,σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε.
Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία».

Μια, σαν αξεδιάλυτο, μπερδεμένο κουβάρι, αισχρή διαπλοκή ανάμεσα στα κόμματα, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στους συνδικαλιστικούς φορείς, σε οργανώσεις και συλλόγους κάθε τύπου, στην εκκλησία, σε «ανεξάρτητους» θεσμούς και αρχές…που διαιωνίζει τη διαφθορά και την αναξιοκρατία, ένας φαύλος κύκλος…

Η οχύρωσή τους πίσω από νεκρούς θεσμούς, χωρίς ανθρώπινη, ζωτική πνοή, χωρίς άξια πρόσωπα να τους υπηρετήσουν πλαταίνει το παράδοξο και το αδιέξοδο της νεοελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας… Παράλληλα, τους τέτοιους κατ΄ευφημισμόν θεσμούς βλαπτικούς, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, για τον ελεύθερο από αγκυλώσεις άνθρωπο που δεν συχνάζει σε γραφεία βουλευτών, δημάρχων, νομαρχών και περιφερειαρχών με δόλιους για την κοινωνία σκοπούς, δηλαδή εξυπηρετώντας τα ατομικά του συμφέροντα, εντασσόμενος σ’ ένα πλέγμα ατέρμονων, απαράδεκτων για τους νόμους μιας δημοκρατικής πολιτείας σκοπιμοτήτων…

Οι δήθεν ιδεολογικές αγκυλώσεις που στηλιτεύονται από τους κακώς νοουμένους ως προοδευτικούς στοχεύουν στην ισοπέδωση και στην απίσχανση της πλούσιας ιδεολογικής κληρονομιάς των λαών της Ευρώπης και ευρύτερα του κόσμου.

Η δικτατορία της πλειοψηφίας που εντείνει άκριτα φαινόμενα κοινωνικού μιμητισμού και καταρρακώνει τα δικαιώματα της μειοψηφίας και της διαφορετικότητας οδηγεί σε καταστάσεις απόρριψης και εν τέλει παραγραφής ουσιαστικά των ατομικών δικαιωμάτων.

Κάθε είδους αυτόκλητοι «σωτήρες» της κοινωνίας, εκπρόσωποι κάθε τύπου οργανώσεων, συνδέσμων, σωματείων, κυβερνητικών, μη κυβερνητικών, εθελοντικών κατά προτίμηση, μιας και ο «εθελοντισμός» στις μέρες μας προκαλεί την εύλογη καχυποψία των ενημερωμένων πολιτών: βλέπε επικεφαλής μεγάλων εθελοντικών οργανώσεων που κατόπιν ακολουθούν πολύφερνες πολιτικές καριέρες, διάγοντας παράλληλα βίο ακραιφνώς πολυτελή , μια και ο «εθελοντισμός» σε πάρα πολλές περιπτώσεις αποτελεί προθάλαμο διορισμού σε περιφανείς θέσεις του δημοσίου τομέα…

Η υποκρισία και το ψεύδος συγκεκριμένων προσώπων που «αυτοπροβάλλονται» ως εκπρόσωποι θεσμοθετημένων οργάνων καταρρακώνουν κάθε έννοια θεσμικής νομιμότητας. Μια κοινωνία που φοβάται την αλήθεια των αριθμών και των καταγραφών έχει βαθύτατο συνειδησιακό έλλειμμα: πρόεδροι συνδέσμων και σωματείων «φαντασμάτων» που αποφεύγουν να δημοσιοποιήσουν τα εγγεγραμμένα με συνδρομή μέλη τους, επιδιώκουν για προσωπική τους προβολή τη δημιουργία ψευδών εντυπώσεων. Καπηλεύονται δηλαδή κατασκευασμένες εκ των προτέρων συλλογικότητες που προδίδουν την ατομική αξία και προωθούν την ισοπέδωση, το ιδεολογικό και πολιτικό «καλούπωμα», την ρατσιστική «ταμπελοποίηση» ανθρώπων.

Οι θεσμοί , τα πρόσωπα, η εκπαίδευση, η παπαγαλία-αποστήθιση: υποψήφιοι καθηγητές, ήδη από τις πρώτες εξετάσεις του ΑΣΕΠ, πανικόβλητοι, βασιζόμενοι αποκλειστικά στην αποστήθιση, όχι γιατί το σύστημα το απαιτούσε αλλά γιατί οι ίδιοι έτσι το βίωσαν, αποδείκνυαν περίτρανα την απόσταση, το χάσμα θεωρίας και πράξης: δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις… τη στιγμή που πτυχιούχοι-και στο άμεσο παρελθόν και στο παρόν-«συνωθούνται «, μετερχόμενοι αδιακρίτως θεμιτά και αθέμιτα μέσα προκειμένου να επιτύχουν την επαγγελματική τους αποκατάσταση, δεν δικαιούνται να ηθικολογούν θίγοντας τη χρησιμοθηρία μαθητών και γονέων για την επιδίωξη ενός καλύτερου μέλλοντος.

Τα παράδοξα μιας κοινωνίας τυχοδιωκτισμού όπου κυριαρχεί η ξύλινη γλώσσα πολιτικών μα και πολιτών, οι συνήθεις «καραμέλες» που εντείνουν τη θολοκουλτούρα της εποχής μας: άνθρωποι με πανεπιστημιακό πτυχίο θεωρούν αβασάνιστα τους αστέρες –συγκρότημα-προϊόν της μουσικής βιομηχανίας «Γιου Του» κοινωνική πρωτοπορία κ.α τέτοια ευτράπελα ων ουκ εστιν αριθμός… ξύλινη γλώσσα καθηγητών μα και μαθητών, όπου η σφαιρικότητα της αλήθειας χάνεται στην ομίχλη της σύμβασης , του συμφέροντος, της ντροπής, του φόβου, της κενής φιλοδοξίας, της υποκρισίας κατεστημένων νοοτροπιών, της λογοκρισίας…Το κατεστημένο όμως δεν είναι μόνο οι κάθε μορφής εξουσίες, είναι και οι πολίτες που τις στηρίζουν για να προωθήσουν τα προσωπικά τους μικροσυμφέροντα και τις πολιτικές ή άλλου τύπου φιλοδοξίες τους.

Κάθε «κατεστημένο» συνήθως επικαλείται το λαϊκό συμφέρον και δρα και ενεργεί εν ονόματι του λαού. Οικειοποιείται λαϊκό ερείσματα αυτοκλήτως και αυθαιρέτως για να πετύχει τους αλλότριους σκοπούς του. Στις περισσότερες των περιπτώσεων οι μάζες, επιρρεπείς στην κολακεία, υποκύπτουν και συμπράττουν. Πάντα, άλλωστε, οι ερημίτες-σαλοί ήταν λίγοι, κάρφος για τα θεσμοθετημένα κοινόβια και την επίσημη, κρατικοδίαιτη εκκλησία. Πάντα, επίσης και κατ΄αναλογία, οι «σαλοί»-ιδεολόγοι επαναστάτες υπήρξαν ελάχιστη μειοψηφία, κάρφος για τους επαγγελματίες της επανάστασης και τους κρατικοδίαιτους, επίσημους εκφραστές της. Γι αυτό σήμερα κάποιο χαρακτηρίζουν ιδεολογικές παρωπίδες τις έμπρακτες φανερώσεις της ιδέας: όμως αυτή είναι η ύψιστη πρακτική φιλοσοφία: το βίωμα της θεωρίας, η ελαχιστοποίηση έως και ιδανική εκμηδένιση της απόστασης ανάμεσα στην ιδέα και την πράξη της. Και για αυτό τον ανθρώπινο άθλο είναι πλασμένοι μόνο οι εκλεκτοί, σηματοδοτώντας όχι το τέλος των ιδεολογιών μα το τέλος της αναίρεσής τους από μια συλλογικότητα-φενάκη.

Συμπερασματικά μιλώντας, η πράξη της ζωής είναι αυτή που δικαιώνει ή αντίθετα εξευτελίζει μια κοινωνική συσσωμάτωση και δυστυχώς η νεοελληνική πραγματικότητα όχι απλώς τείνει αλλά έχει απολύτως εναγκαλιστεί, έχει σχεδόν ενοφθαλμίσει τον ευτελισμό, έχει ταυτιστεί με την έλλειψη ποιότητας σε κάθε έκφανσή της.

Παράκαμψη θεσμών, αφού ακολουθώντας το θεσμικό «δρόμο» ο πολίτης δεν βρίσκει ανταπόκριση στα αιτήματά του: την κατάσταση «σώζει» η προσωπική γνωριμία και η ενδεχομένως πελατειακή σχέση με πρόσωπα της εξουσίας: η πλήρης απαξίωση κάθε έννοιας δημοκρατίας, ο εξευτελισμός της υπέρτατης θυσίας του Σωκράτη μετά τόσους αιώνες….η απόλυτη κατάργηση της ισονομίας και της αξιοκρατίας.

Ευτυχώς που σήμερα, τουλάχιστον, οι πηγές ελεύθερης πληροφόρησης στο διαδίκτυο σου φανερώνουν πλευρές , πτυχές της πραγματικότητας που επίσημα και ανεπίσημα κατεστημένα ΜΜΕ κρατούσαν, στο παρελθόν, κρυφές. Σου αποκαλύπτουν τμήματα και όψεις της αλήθειας που διαφορετικά θα αποσιωπούνταν με σκοτεινούς, αλλότριους σκοπούς, γιατί πολύ πρόσφατα ορισμένα σενάρια συνομωσιολογίας έχουν ήδη επαληθευτεί. (π.χ. περσινό φιάσκο με επιδημία γρίπης). Λοιπόν,«Αντισταθείτε πάλι σ' όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοιστον πρόεδρο του Εφετείουαντισταθείτε στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτεςσ' όλα τ' ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροισ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστραστις κολακείες τις ευχέςτις τόσες υποκλίσεις από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό αρχηγό τους».

Εφηβεία 5
Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ
Δημήτρης Αναστασόπουλος

Περί μύθου

Οι μύθοι διαπραγματεύονται θέματα με θεούς και ήρωες ή ημίθεους. Δημιουργούνται από την ανάγκη να δοθούν απαντήσεις σε υπαρξιακές αγωνίες, όπως η προέλευση του ανθρώπου, η κατανόηση του υπερβατικού, το παρελθόν, ο προορισμός του ατόμου. Είναι καθολικής αποδοχής, δεσμεύουν και περιέχουν αρχαϊκά πρότυπα. Είναι διαμορφωμένοι από καταστάλαγμα γενεών προφορικής παράδοσης.

Ο μύθος δίνει εξηγήσεις για την ζωή και συμβάλλει στην διατήρηση των ανθρώπινων θεσμών. Μπορεί να επιτελέσει μεταφυσική, κοσμολογική, κοινωνιολογική και ψυχολογική λειτουργία, με την τελευταία να αφορά την διαμόρφωση του ατόμου σύμφωνα με τους στόχους και τα ιδεώδη της κοινωνικής τους ομάδας (Campbell, 1970).

O μύθος γεννάται από τη αγωνία θανάτου και ύπαρξης (άγχος αφανισμού αδυναμία - φαντασιώσεις παντοδυναμίας) είναι γεμάτος από αρχέγονες μορφές που αντιπροσωπεύουν καθολικές αξίες, η έκφραση του μοιάζει με του ονείρου, διαποτίζεται από νοσταλγία για ένα χαμένο παράδεισο (νιρβάνα), διαπραγματεύεται το άγνωστο, το πέραν λογικής (προενοιακή φάση - πρωτογενής διαδικασία) συνδέεται με τελετουργίες (ψυχαναγκαστικοί μηχανισμοί), διατρέχεται από ιστορίες με στοιχεία εξιδανίκευσης, σχάσης και προβλητικής ταύτισης, κυριαρχείται από μαγική σκέψη και συναίσθημα.

Φαίνεται τα σημεία επαφής με την ψυχανάλυση να είναι περισσότερο από αρκετά για να υποδείξουν μια παράλληλη πορεία. Ασφαλώς ο πρώτος που το διαπίστωσε και το μελέτησε ήταν ο S. Freud με τις αναφορές του στην αρχαία Ελληνική Μυθολογία, την λογοτεχνία και την τέχνη.Άλλωστε οι συγγραφείς και οι καλλιτέχνες προσπαθούν συνεχώς να μας επανασυνδέσουν με την μυθολογική σοφία, δίχως αυτό να ενέχει την ισχύ και έκταση της παλαιάς εδραιωμένης μυθολογικής σκέψης Ο Τόμας Μάν στη διάλεξη του "Ο Freudκαι το μέλλον" το 1936 έγραφε: "… η ψυχολογία περιέχει το ενδιαφέρον για το μύθο, όπως όλα τα δημιουργικά έργα περιέχουν ενδιαφέρον για την ψυχολογία". Δεν μας διαφεύγει ασφαλώς η συγγένεια μύθου και ονείρου, με τις άμεσες εικόνες και τις υπερβατικές τους διαδρομές.

Ο Κερένυη (1966) λέει ότι κάθε παρουσίαση μυθολογίας είναι ήδη ερμηνεία. Και όπως κάθε ερμηνεία εξαρτάται από το βαθμό ευαισθησίας του αφηγητή. Ας μου επιτραπεί λοιπόν να σας δώσω την δική μου εκδοχή της μυθολογίας που συνδέεται με την εφηβεία, ως αναπτυξιακή διαδικασία και τον ρόλο που μπορεί να παίζει αυτή, στην υγιή είτε στρεβλή διαμόρφωση του εφήβου.

Ο έφηβος στην Ελληνική Μυθολογία.

Ο έφηβος καλείται να διαπραγματευθεί στην ανάπτυξή του πολλαπλά θέματα. Την αναβίωση πρώιμων συγκρούσεων και αγχών, την οριστική λύση του Οιδιπόδειου, την φάση εξάρτησης - ανεξαρτησίας με καταφυγή αρχικά σε φαντασιώσεις παντοδυναμίας, την απομάκρυνση από τους γονείς και την αναζήτηση σταθερού ερωτικού συντρόφου, την αποσαφήνιση της ταυτότητας του, την ανάπτυξη προσωπικών στόχων και επιτευγμάτων στην διαμόρφωση προσωπικής ζωής.

Στην εφηβεία υπάρχει ανάγκη πρότυπων ταύτισης και ηρώων με έντονες τάσεις εξιδανίκευσης, ανάγκη επεξήγησης του ανεξήγητου που συμβαίνει τόσο ενδοψυχικά όσο και στο σώμα του. Ανάγκη μορφοποίησης των πρωτόγονων - ενστικτικών ενορμήσεων και αγχών, ανάγκη απάντησης υπαρξιακών ερωτημάτων προορισμού, στόχων ανοίκειν, προσωπικής ιστορίας. Ανάγκη διαμόρφωσης απόλυτων αξιών και ανάγκη ναρκισσιστικής επιβεβαίωσης. Όλα αυτά οδηγούν σε μυθοπλασίες που τα εκφράζουν , προειδοποιούν, προσπαθούν να προτείνουν λύσεις.
Η Ελληνική Μυθολογία ειναι διάσπαρτη από ιστορίες που διαπραγματεύονται θέματα εφηβείας.
Οι έφηβοι περιγράφονται ωραίοι, ριψοκίνδυνοι, γενναίοι, κατά βάσιν καλοί αλλά και μετερχόμενοι πονηριά και τεχνάσματα για να πετύχουν το στόχο τους. Ο στόχος συχνά είναι η αναγνώριση και επιτυχία μέσα από διαδικασίες ολοκλήρωσης δοκιμασιών και ανταγωνισμού, συχνά με γονεϊκές μορφές.

Μπορούμε να ξεκινήσουμε με το μύθο του Οιδίποδα, το πρότυπο της εφηβικής διεκδίκησης της μητέρας με την πατροκτόνο εξέλιξη. Ας μην ξεχνάμε βέβαια ότι εμπεριέχεται και η πατροκτόνος διάθεση των γονέων, την οποία όλοι γνωρίζουμε (Atkins, 1970).

Ο Θησέας ξεκινά την πορεία για να συναντήσει τον πατέρα του, όταν είναι σε θέση να σηκώσει το βράχο που έκρυβε τα σανδάλια και το ξίφος του πατέρα. Στη διαδρομή εκτελεί έξι άθλους και την έβδομη ημέρα φθάνει στο στόχο του. Έτσι έχει επιτευχθεί η καταξίωση και αποδοχή του . Αργότερα βέβαια θα προκαλέσει ακούσια (:) τον θάνατο του πατέρα του. Στέλνει το λάθος μήνυμα στο ταξίδι επιστροφής από τον Μινώταυρο, υψώνοντας το μαύρο πανί. Σε συνέχεια η δεύτερη γυναίκα του, Φαίδρα, συκοφάντησε τον γιό του Ιππόλυτο ότι προσπάθησε να την βιάσει, επειδή αυτός αρνήθηκε τον έρωτά της.

Ο Ορέστης εκδικούμενος τον πατέρα του θα γίνει μητροκτόνος
.Ο Κρόνος τρώει τα παιδιά του για να μην διακινδυνεύσει να χάσει την εξουσία. Όταν ο Δίας - που φυγαδεύτηκε - ανδρώνεται τον αναγκάζει να τα εμέσει και μετά τον ρίχνει στα Τάρταρα.
Μυθικά ύβρη αποτελεί η επιτυχία του απόλυτου και ανέφικτού, προνόμιο μόνο των θεών. Η αναλογία με το ιδεώδες εγώ, τον ανταγωνισμό των γονέων και την τιμωρία από το υπερεγώ είναι εμφανής.

Ο Φαέθων γιος του Ήλιου, ανίκανος να κουμαντάρει το άρμα του πατέρα του και κινδυνεύοντας να καταστρέψει την γη, κεραυνοβολήθηκε από τον Δία.
Ο Ίκαρος, παράτολμος, δεν ακούει τις συμβουλές του πατέρα, πετά ψηλότερα από όσο επιτρέπεται και οι φτερούγες του καταστρέφονται από τον ήλιο και κατακρημνίζεται.
.
Η λατρεία και τα προβλήματα που φέρνει η ομορφιά και ο ναρκισσισμός - πως αλλιώς να το πούμε - της εφηβείας, επίσης διαγράφονται. Πρώτα με το μύθο του πανέμορφου Νάρκισσου που ερωτευτηκε το ειδωλο του στο καθρέφτισμά του νερού,τιμωρια που του επιβληθηκε επειδη περιφρονησε τον ερωτα της Νυμφης Ηχους. Του Άδωνη, γιου της Αφροδίτης, όπου περιγράφεται η αγωνία της μητέρας του να τον προστατεύει από αρπαγή και φθόνο εξαιτίας της ομορφιάς του. Ο Υάκινθος, που εξ αιτίας της ομορφιάς του αγαπήθηκε και διεκδικήθηκε από τον Απόλλωνα, το Βορέα και το Ζέφυρο και τελικά σκοτώθηκε από ατύχημα φθόνου.
Ο Χρύσιππος που τον σκότωσαν τα αδέρφια του από φθόνο για την ομορφιά του.

Ο Γανυμίδης που την ομορφιά του ερωτεύτηκε ο Δίας ο οποίος τον πήρε για οινοχόο του. Η μητέρα του Δήμητρα, ως έχουσα δικαίωμα πάνω στο σώμα του, τον ανέστησε με το θάνατο του.

Η αδελφική φιλία εκφράστηκε από τον μύθο των Διοσκουρων Κάστορα και Πολυδεύκη, όπως του Ορέστη με τον Πυλάδη.

Η πονηριά και πολυπραγμοσύνη της εφηβείας, εκφράστηκε από τον Ερμή που προστάτευε εμπόρους και κλέφτες και συνέδεε θεούς και ανθρώπους ως αγγελιοφόρος.

Τα χαρακτηριστικά των φύλων όπως και ο ανταγωνισμός που συχνά υπάρχει μεταξύ τους στην εφηβεία, περιγράφονται από δύο μύθος, όπου:
Ο Αχιλλέας ντυμένος γυναίκα, προδίδεται από την λατρεία του για τα όπλα.
Η Αταλάντη (η οποία παρουσιάζεται ως μίσανδρος) στον αγώνα δρόμου με τον Μελανίωνα( ο οποίος παρουσιάζεται ως μισογύνης), προδίδεται από την φιλαρέσκεια να μαζέψει τα χρυσά μήλα που αυτός της έριχνε στο δρόμο.

Ως προς τις κοπέλες, η ομορφιά θεωρείται δεδομένη. Η ίδια η Ήβη είναι θεότης, θυγατέρα το Δία και της Ήρας, που είχε άνδρα τον Ηρακλή. Το θέμα της παρθενίας όπως και του σταδίου του αγοροκόριτσου που - σαν για να παραμείνει πιστή στον πατέρα - αρνείται την σεξουαλική ολοκλήρωση, διαγράφεται τόσο με την κυνηγό Άρτεμη όσο και με την πάνοπλη σοφή Αθηνά.

Η στενή σχέση της κόρης με τον πατέρα περιγράφεται και από τον μύθο των Δαναϊδων, οι οποίες με εντολή του πατέρα τους σκότωσαν τους γαμπρούς τους την πρώτη νύχτα του γάμου. Στενή και αμφθυμική διαγράφεται και η σχέση κόρης - πατέρα στην ιστορία της Ιφιγένειας, η οποία θυσιάζεται στις φιλοδοξίες του πατέρα της, παρθένος που ξεγελάστηκε με δόλωμα τον γάμο. Τελικά σώζεται από την θεά Άρτεμη, προστάτιδα των παρθένων (Τσολάκου - Καρβέλη 1990, Kerenyi 1966).

Διαδικασίες μύησης των εφήβων στην ενηλικίωση.

Η λέξη μύστης έχει την ίδια ρίζα με τον μύθο και την μύηση απ’ όπου προέρχονται και ο μυστικισμός και το μυστήριο. Το ρήμα μύω, έχει την έννοια του κλείνω τα μάτια ή το στόμα (απ’ όπου και η λέξη μυσις για τη σμίκρυνση της κόρης του οφθαλμού).

Ο μύστης είναι αυτός που μέσω του μύθου μυεί στο μυστήριο, μια διαδικασία η οποία καλεί σε σκοτεινές και ανείπωτες εμπειρίες του υπερβατικού (εμείς θα λέγαμε του εσωτερικού) κόσμου.
Οι τελετές μύησης στην εφηβεία, περιλαμβάνουν την απόσπαση από τη μητέρα και την υποβολή σε κάποια δοκιμασία, ακολουθώντας μυθοποιημένες αρχές. Αποσκοπούν στην αντιμετώπιση του θανάτου, της μοναξιάς και του πόνου. Διδάσκονται ιεροί μύθοι για θεούς και ήρωες, (διαδικασίες αυτονόμησης και ατομικοποίησης).

Συχνά ισχυρή κυνηγετική θεότητα είναι γυναίκα. Εκδικητική, πανίσχυρη και παρθένα (αρχέγονη μητέρα).
Η μητέρα θεά πεθαίνει και ανασταίνεται μέσα από τον πόνο, κυριαρχεί στη δημιουργία και το θάνατο. Αν είσαι αρκετά δημιουργικός και αφοσιωμένος, αντιμετωπίζεις την θνητότητα.
Η νεότητα εμφανίζεται ως το άγριο (ενστικτικό) τμήμα της ζωής. Μέσα από περίοδο δοκιμασιών και τελετών μυήσεων, ο νέος της αρχαίας Ελλάδας, εισέρχεται στο στάδιο του πολίτη - οπλίτη.

Σε αυτά περιλαμβάνονται "άθλοι" όπως το σκότωμα του κάπρου (ιερού ζώου) χωρίς δόλια μέσα (παγίδες κλπ) όπου "συμμετέχουν" και θεότητες όπως ο Ερμής και ο Διόνυσος σε μάχη εξισορρόπησης του πολιτισμού με την άγρια φύση.Ο εφηβος μετα τη μυηση, ως πολίτης - οπλίτης πλεον αποκτά δικαιώματα και ενσωματώνεται σε μια φατρία.

Είναι αναγκαία η μυθοποίηση και τελετουργία όπως και οι μυστικές εταιρείες για την μύηση και το πέρασμα από την εφηβεία στην ενήλικη ζωή. Η λειτουργία της μυθολογίας είναι συμβολική στην μορφοποίηση των κοινωνικών σχέσεων.
Οι κόρες αντίστοιχα θα μυηθούν σε τελετές και ιερούς χώρους από την Αρτέμιδα με το ιερό ζώο την αρκούδα (Vidal - Naquet, 1983).

Σημερινή υποκατάσταση μυθολογίας και τελετουργίας.

Πέρα από την ανάγκη του μυθικού για συναισθηματικούς και αισθητικούς λόγους, της μυθοποίησης που εξυπηρετεί υπαρξιακούς και αυτοπροσδιοριστικούς λόγους και της μυθοπλασίας που εξυπηρετεί αμυντικούς λόγους και λόγους απαρτίωσης της ιστορίας και της ταυτότητας, υπάρχει η αναγκαιότητα τους για το πέρασμα από τις φάσεις της παιδικής εξάρτησης σε αυτές της σχετικής αυτονομίας.

Η εφηβεία αδυνατεί να εκπληρώσει το ρόλο της χωρίς μύθους. Ο μύθος της παντοδύναμης ομάδας, του τέλειου γονιού, της ξεχωριστής νέας κουλτούρας, της ιδεώδους κοινωνίας χωρίς αδικία και καταναγκασμούς, του απόλυτου έρωτα, όλα εκπληρούν συναισθηματικές αναγκαιότητες και κατασκευές ενός ενδιάμεσου μυθικού χώρου, όπου ο έφηβος θα επεξεργαστεί την ταυτότητα και τις σχέσεις του με τα μυθικά πλάσματα της φαντασίας, για να περάσει σε μια πιο πραγματική θεώρηση εαυτού και αντικειμένων.

Η "μύηση" βασιζόταν σε μυθοποιημένη τελετουργία δοκιμασιών, που επέτρεπαν στον έφηβο να περάσει στον κόσμο των ενηλίκων. Ήταν μια διαδικασία που επέβαλε σαφή όρια και στόχους για την ανάληψη του ενήλικου ρόλου, κοινά αποδεκτά από το άτομο και την κοινότητα. Αυτό εμπεριέχει την αποδοχή του νέου από τον κόσμο των ενηλίκων ως ικανού και όμοιου, εξοστρακίζει την αγωνία ανταγωνισμού με τον γονιό και την συντριβή κάποιου από τους δύο.

Σήμερα δεν υφίσταται σχεδόν τίποτε από αυτά. Οι "δοκιμασίες" έχουν τον χαρακτήρα άλλοτε του απολυτηρίου του σχολείου, άλλοτε του πτυχίου της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ή και μεταπτυχιακού. Η θητεία στο στρατό (αν υπάρχει) είναι επίσης ένα μετακινούμενο όριο. Το πότε κανείς βγαίνει στην αγορά εργασίας και πότε αυτονομείται οικονομικο-κοινωνικά, (αν αυτό είναι ο στόχος της ενηλικίωσης) ποικίλει και συχνά είναι δυσδιάκριτων ορίων. Οι τελετουργίες έχουν διασπασθεί, απομυθοποιηθεί και δεν είναι αποδεκτές και κοινά αντιληπτές από το κοινωνικό περιβάλλον.

Όταν καταργείται η κοινωνική θέσπιση σαφώς οριοθετημένων σταδίων και οι κοινωνικές τελετουργίες, ενώ δεν αλλάζει η εσωτερική ανάγκη, αναζητάται άλλος δρόμος έκφρασης. Το βάρος πέφτει στο άτομο και στην στενή οικογένεια, που αδυνατώντας να υποκαταστήσει μια πλήρη και κοινωνικά αποδεκτή μυθολογία, την διασπά, την αποσυνδέει και μερικά τμήματα της αποκτούν υπερτροφική σημασία.

Έτσι, αν αυτό που στην ψυχανάλυση ονομάζουμε στάδιο εξάρτησης/ ανεξαρτησίας με αμφισβήτηση της γονεϊκής παντοδυναμίας και στροφή προς την ομάδα συνομήλικων - το οποίο αποτελεί την αντικατάσταση ενός μύθου με έναν άλλο και την διαδικασία μύησης μέσα από την μυθοποιημένη "μάχη" που σε κάνει ενήλικο - δεν λειτουργήσει ομαλά, τότε οι συνέπειες του μπορεί να είναι πολύ εντονότερες και ευρύτερες χωρίς δυνατότητα διορθωτικών μηχανισμών από το περιβάλλον.

Μοιάζει η κοινότητα των εφήβων να φτιάχνει τους δικούς της μύθους για να αυτοπροσδιοριστεί και η κοινότητα των ενηλίκων τους δικούς της - για εαυτούς και εφήβους - για να αμυνθεί. Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, η έννοια του προσωπικού μύθου ίσως αποκτά νέες διαστάσεις και σημαντικότητα.
Αν οι μύθοι οι οποίοι εξυπηρετούν λύσεις συλλογικής ταυτότητας διαλυθούν, μένει ένα κενό προσανατολισμού, προορισμού και ταυτότητας. Ο άνθρωπος μένει σε μια μοναχική αναζήτησης της εσωτερικής του ταυτότητας (Brunner, 1960).

Ο μύθος έρχεται να αντικαταστήσει τον εξιδανικευμένο γονιό και να δώσει λόγο ύπαρξης, ταυτότητα και διέξοδο από την ανωνυμία και ασημαντότητα. Το κυνήγι της "διασημότητας" - αναγνωρισιμότητας ουσιαστικά - από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, φαίνεται ότι κάτι τέτοιο εξυπηρετεί.

Ο Arlow (1961), θεωρεί τον μύθο ως κοινή φαντασίωση μιας κοινωνίας, η οποία φέρνει τα άτομα σε σχέση με την πολιτιστική τους ομάδα. Βοηθά στην ψυχική απαρτίωση, απομακρύνει το άγχος και την ενοχή, ολοκληρώνει το σχηματισμό, υπερεγώ και ταυτότητας.

Ο μύθος έδινε δομή και έννοια στη ζωή. Με την επιβολή του λόγου και της επιστήμης οι αυθόρμητοι, μυθικοί τρόποι σκέψης μπήκαν στο περιθώριο έναντι στο ρεαλισμό. Η επίδραση στην πνευματική ζωή όμως ενέτεινε την αδράνεια, με στοιχεία απόγνωσης, αδυναμίας και οργής καθώς η κατάρρευση των μύθων άφηνε συναισθηματικό κενό. Χωρίς ισχυρή μυθολογία για να μπορούν οι άνθρωποι να εξηγούν τους ασυνείδητους φόβους τους, προσπαθούσαν να τους ερμηνεύσουν ανάγοντας τους σε πραγματικά γεγονότα.

Η μαγική σκέψη συνεχίζει να υπάρχει, η επιστήμη μυθοποιείται, η τεχνολογική εξέλιξη αναφομοίωτη απειλεί, η αναζήτηση εξωπλανητικών - εξωπραγματικών ερμηνειών βρίσκει πρόσφορο έδαφος. Οι μυθοποιημένες ιδεολογίες της τελικής ιδεώδους λύσης υποχωρούν, η εκκλησία ασκεί όλο και πιο πραγματική - εγκόσμια - εξουσία, η θρησκεία εξακολουθεί να προσφέρει το μύθο σε παραλλαγές. Οι άνθρωποι εξακολουθούν να αναζητούν το τελετουργικό. Χωρίς τη μυθική σκέψη, ο άνθρωπος βρίσκει δύσκολο να αντιμετωπίσει το θάνατο, την ανυπαρξία, την απόγνωση. Ο άνθρωπος ως μυθοπλαστικό ον, τείνει να ανακατασκευάσει τοπικούς και προσωπικούς μύθους ή να καταφύγει στη λύση εθνοτικών και θρησκευτικών μύθων που συχνά κατέληξαν σε καταστροφές (Armstrong, 2005).

Σύγχρονοι μύθοι για τους εφήβους

Η εφηβεία με το σφρίγος, την ένταση, το ανοιχτό μέλλον και την προκλητικότητα της, είναι πεδίο έντονων φαντασιώσεων και συγκρούσεων, συχνά συνειδητά ακατανόητων. Όλα αυτά προσφέρονται για το πλάσιμο μύθων από τους ενήλικους και το περιβάλλον για τους εφήβους, όπως και από τους ίδιους τοθς εφηβους για τον εαυτο τους.

Θα αναφέρω τους τρεις πλέον συνήθεις:
1. "Οι σημερινοί νέοι είναι χειρότεροι από παλιά. Δεν σέβονται, δεν προσπαθούν, δεν δίνουν σημασία, δεν σκέφτονται παρά μόνο την άνεση τους, είναι αναξιόπιστοι".
Σαφώς απεικονίζει την διαμάχη μεταξύ των ενήλικων με όλη την εξιδανικευμένη νοσταλγία της δικής τους νεότητας ,με τους εφήβους (που προκαλούν τόσο με την συμπεριφορά, όσο και με το να είναι τόσο ζωντανοί και με το μέλλον μπροστά τους).
Εδώ φθάνει νομίζω να παραθέσω αναφορές που έχει γράψει ο S. Levine σε άρθρο του (Levin 1987).
Ο Σωκράτης τον 3ο αιώνα Π.Χ. αναφέρει: "Δε βλέπω καμία ελπίδα για το μέλλον του λαού μας, αν εξαρτάται από τους επιπόλαιους σημερινούς νέους γιατί είναι βέβαιο ότι όλοι είναι απερίσκεπτοι πέρα από κάθε περιγραφή".
Ο Ησίοδος τον 8ου αιώνα Π.Χ. αναφέρει: "Οι νέοι μας τώρα φαίνεται να αγαπούν την πολυτέλεια. Έχουν κακούς τρόπους και περιφρονούν την εξουσία. Δε δείχνουν σεβασμό στους ενήλικους και ξοδεύουν το χρόνο τους τριγυρνώντας και κουτσομπολεύοντας μεταξύ τους… είναι έτοιμοι να αντιλέγουν στους γονείς τους, να μονοπωλούν τη συζήτηση σε μια παρέα, να τρων λαίμαργα και να τυραννούν τους δασκάλους τους".
Σε πλάκες του 4000 Π.Χ. που βρέθηκαν στη βιβλική πόλη της Ούρ στη Μεσοποταμία, αναφέρεται: "Ο πολιτισμός μας είναι καταδικασμένος εάν οι ανήκουστες πράξεις των νεότερων γενεών επιτραπεί να συνεχιστούν.

2. "Η εφηβεία είναι η πιο δύσκολη περίοδος της ζωής. Οι έφηβοι αντιμετωπίζουν ηρωικά τις δυσκολίες. Είναι αγνοί και πάντα μας δείχνουν το σωστό".
Ακούγεται φαιδρό έτσι όπως το γράφω, όμως αυτά τα στοιχεία εμπεριέχονται σε μια εξιδανικευμένη θεώρηση της εφηβείας και συναντώνται ευρύτατα. Συναντώνται ιδιαίτερα στα θέματα παιδείας (οξύ θέμα κάθε ελληνικής οικογένειας) και καταλήψεων στα θέματα κοινωνικής κριτικής κα. Ακόμα και η αντιγραφή λεξιλογίου ντυσίματος από τους νέους και το κυνήγι της αιώνιας νεότητας εμπεριέχονται σε αυτό το πλαίσιο. Όπως όμως γνωρίζουμε, ο άλλος πόλος της εξιδανίκευσης είναι ο φθόνος. Έτσι πολύ εύκολα το παραπάνω πλαίσιο μπορεί να αντιστραφεί.

3. "Τα ναρκωτικά έχουν πάρει διαστάσεις επιδημίας στη νεολαία. Κύριες εστίες του κακού, οι κακές παρέες και ο τρόπος διασκέδασης".
Όχι ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με τα ναρκωτικά, αλλά μακράν του να αποτελούν μαστιγα.Εδώ εκφράζεται ο πανικός και η αδυναμία άσκησης εποπτείας και ελέγχου των νέων, όπως και η αποποίηση κάθε ευθύνης για ότι συμβαίνει. Μια κοινωνία ενηλίκων που προωθεί ως προϊόντα φάρμακα, ποτά, τσιγάρα και τρόπους ένδυσης και διασκέδασης - συμπεριλαμβανόμενης της T.V., - εκπλήσσεται που η στάση της έχει συνέπειες.
Άλλωστε έρευνες έχουν δείξει ότι η επίδραση της παρέας είναι πρόσκαιρη και επιφανειακή, ότι οι στενές φιλίες έχουν μεγαλύτερη σημασία και τελικά ο έφηβος ακολουθεί, επηρεάζεται και ασπάζεται τις βασικές αρχές των γονέων του.(Savin-Williams,T.Berndt 1990).

Ασφαλώς υπάρχουν πολλοί περιφερικότεροι μύθοι γύρω από την εφηβεία. Υπάρχουν επίσης οι μύθοι που οι ίδιοι οι έφηβοι φτιάχνουν για τον εαυτό και την ομάδα τους. Αλλά αυτό θα μας πήγαινε πολύ μακριά.

Δεν επιθυμώ να δώσω την εντύπωση ότι τα πάντα στην ψυχική υγεία των εφήβων, εξαρτώνται από το μύθο. Θα προσπαθήσω όμως να δώσω σύντομα μέσα από στοιχεία δυο περιπτώσεων, πόσο η μυθοποίηση ή η απουσία της έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ψυχοπαθολογία κάποιων εφήβων. Και να επισημάνω ότι όσο απουσιάζουν ή χαλαρώνουν οι - εγνωσμένα ποιητικοί ή συμβολικοί - κοινωνικοί μύθοι και τα σαφή όρια εφήβου - ενήλικα, τόσο η μυθοποίηση εσωτερικεύεται και καταλαμβάνει μεγαλύτερο χώρο και διαστάσεις.

Η Λήδα ήταν 14 χρονών όταν ήρθε μετά πολλαπλές απόπειρες αυτοκτονίας, διαταραχές διατροφής και σχολική φοβία. Αισθανόταν ανάξια και αποτυχημένη με διαταραγμένη εικόνα σώματος και εαυτού. Ήταν γεμάτη αδύναμη οργή, εξαρτητική, με διαταραχές ταυτότητας και έντονο άγχος εγκατάλειψης.

Ο πατέρας ήταν μυθοποιημένο πρόσωπο. Παντοδύναμος, παντογνώστης, επιτυχημένος, σαγηνευτικός, αλάνθαστος, πανέξυπνος. Ήταν αντικείμενο λατρείας και μίσους από την ίδια διότι ταυτόχρονα ήταν απαιτητικός, καταπιεστικός και περίμενε από την κόρη να είναι μοναδική σε όλα. Η μητέρα ήταν μια υποστηρικτική και καλοπροαίρετη όμως αδύναμη φιγούρα, που τόνιζε την λάμψη του πατέρα.

Στην πραγματικότητα ήταν ένας ιδιαίτερα ικανός και ευφυής αυτοδημιούργητος άνθρωπος με έντονα ναρκισσιστικά στοιχεία και ερωτικοποιημένη σχέση με την κόρη του, που δεν έκρινε μόνο όποιον είχε τις δικές του αρχές και ποιότητες.

Η Λήδα αδύναμη να ξεπεράσει τις απαιτήσεις που την συνέτριβαν, κατέφυγε σε ψυχοπαθολογικές λύσεις. Η υπερβολική εξιδανίκευση και μυθοποίηση την προστάτευε από τα αιμομικτικά άγχη και την έντονη αμφιθυμία της προς τον πατέρα, αποτρέποντας ταυτόχρονα την πρόσδεση με την ομάδα συνομηλίκων και την αποστασιοποίησή της.

Ο Άρης ήταν 16 ετών όταν ήρθε, μετά απόπειρα αυτοκτονίας που έκανε σε κατάσταση παραληρηματικής σύγχυσης. Είχε έντονες ιδέες μεγαλείου, χρησιμοποιούσε φιλοσοφικές αναφορές και ανταγωνιζόταν πνευματικά τους ενήλικους, θεωρώντας ταυτόχρονα τους συνομήλικους του, ανόητους και άχρηστους. Ηρωοποιούσε μορφές καταστροφικής επιθετικότητας με τις οποίες ταυτιζόταν και η σχέση του με την πραγματικότητα συχνά ήταν οριακή. Οι σχέσεις του γενικά ήταν αμφιθυμικές, ένοιωθε αδυναμία να ανήκει σε οποιαδήποτε ομάδα και η σχέση με το σώμα του ήταν αμήχανη και ανεσταλμένη.

Ο μύθος του Άρη ήταν η λατρεία της δύναμης σε οποιαδήποτε μορφή ιδιαίτερα όμως της πνευματικής. Εξιδανίκευε εαυτό και σχέσεις, θεωρώντας ταυτόχρονα ότι έχει ανάξιους γονείς.
Οι γονείς του, τον αντιμετώπιζαν ως ιδιοφυΐα, τύχαινε ιδιαίτερη μεταχείρισης κα απέδιδαν τα όσα έγιναν στην "τρέλα της μεγαλοφυΐας".

Στην πραγματικότητα ο Άρης ήταν όντως ένα χαρισματικά ευφυές παιδί, που από νωρίς ο νους του υπερεπενδυθηκε από όλο το περιβάλλον. Είχε δύο καλοπροαίρετους γονείς με μητέρα έντονα αγχώδη, εκρηκτική και ανασφαλή και πατέρα μετριοπαθή, γλυκό και υποχωρητικό. Φαίνεται ότι από πολύ νωρίς καταστράφηκε η εικόνα του πατέρα ως αδύναμου, ως ενός ίσου που αδυνατούσε να επιβάλει όρια και να απαντήσει σε ερωτήματα. Εδώ ήταν πλέον ο γονιός που έμπαινε σε δοκιμασίες που ο έφηβος όριζε για να τον εγκρίνει.

Το κενό του μυθοποιημένου γονιού κάτω από την πίεση φαντασιώσεων παντοδυναμίας, μοιάζει να αντικαταστάθηκε από την μυθοποίηση εαυτού, στο σημείο διαταραχής σχέσεων με πραγματικότητα και καταφυγής σε απόπειρα αυτοκτονίας για να αποδείξει ότι έχει τη δύναμη να το κάνει σύμφωνα με κάποιες ιδέες περί ενός παντοδύναμου όντος - πνεύματος.

Νομίζω ότι δεν είναι τυχαίο ότι και στις δυο περιπτώσεις, η μυθοποιημένη μορφή είναι - ή θα έπρεπε νάναι - ο πατέρας. Φαντασιωσικά ο πατέρας είναι ο παντοδύναμος φαλλός ( ο βασιλιάς και κυρίαρχος της μητέρας), ο φέρων το λόγο/εξουσία (ο αρχηγός και αρχιερέας), ο συναλλασσόμενος με τα εκτός και προστάτης του οίκου (ο κυνηγός και πολεμιστής).

Η μητέρα ενώ είναι τεράστιας σημασίας, γίνεται αντιληπτή ως πλέον οικεία, δεδομένη και βοηθητική φιγούρα που δύσκολα μπορεί να καλύψει τις απαιτήσεις μυθοποίησης της εφηβείας. Ο τρομακτικός της μύθος της καλής ή κακής μάγισσας ανάγεται σε πρωιμότερες ηλικίες, όπου πάλι η παρεμβολή ενός ισχυρού πατέρα ως τρίτου θα βοηθήσει την αποδέσμευση του παιδιού.

Ελπίζω ότι έδωσα κάποια στοιχεία του τρόπου με τον οποίο ο μύθος και η μυθοπλασία εκφράζουν ανθρώπινες αναγκαιότητες και ιδιαίτερα στην εφηβεία συνδέονται με στάδια της ανάπτυξης και επηρεάζουν την εξέλιξή της. Άλλωστε πιστεύω ότι επιτυχημένη ψυχαναλυτική παρέμβαση είναι αυτή που αποκαλύπτει και διερευνά τους μύθους, βοηθώντας το άτομο να ξεχωρίσει το μυθικό από το πραγματικό, χωρίς ωστόσο ο άνθρωπος να πάψει να απολαμβάνει την γοητεία του μύθου και να χρησιμοποιεί την δημιουργικότητα του.

πίνακας: Γουναρόπουλος Γεώργιος

Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010


Η εποχή της επαιτείας

της Δήμητρας Χοΐδου

Όσο αντρειώνει το κρύο τόσο πληθαίνουν στους δρόμους τα χέρια που απλώνονται. Χέρια λιπόσαρκα, χέρια που ανήκουν σε πρόσωπα σβησμένα, χαραγμένα από το χρόνο ακόμη και όταν βρίσκονται στην εποχή της πρώτης τους νεότητας.

Τους συναντά κανείς σε καθημερινά περάσματα, σταθμούς, λιμάνια, έξω από τις εκκλησίες, δίπλα από τη φιάλη με το άγιασμα την Πρωτομηνιά. Κάθε μέρα στο ίδιο ακριβώς σημείο. Είναι ο πολύμορφος θίασος των επαιτών. Οι ζητιάνοι όπως κοινά ονομάζονται.

Ά ν τ ρ ες. Ως επί το πλείστον σιωπηλοί.

Βαθειά χωμένοι σε ένα δανεικό πανωφόρι. Ζητούν τσιγάρο από τους περαστικούς. Εκτός αν στέκονται σε στάση προσευχής ή δέησης. Σε πέντε λεπτά μπορούν να διηγηθούν την ιστορία της ζωής τους. Πως έχασαν τη δουλειά τους, πως έφτασαν σιγά σιγά να ζουν από ελεημοσύνη.

Γ υ ν α ί κ ε ς. Παραπονιούνται με μια μακρόσυρτη υγρή φωνή. Τα παιδιά τους υποφέρουν. Οι άντρες τους χάθηκαν. Επικαλούνται την ανθρωπινή ευαισθησία για να κρατηθούν στην ζωή μετά τη χθεσινή αφόρητη νύχτα στα παραπήγματα του πάρκου

Γ υ ν α ί κ ε ς μ ε π α ι δ ι ά. Συνήθως στην αγκαλιά. Ταλαιπωρημένα. Φορές με μάτια που καίνε από τον πυρετό. Τα μόνα που διαμαρτύρονται. Οι ενήλικες μοιάζουν να αποδέχονται τη μοίρα τους. Αυτά όμως δεν καταλαβαίνουν

Π α ι δ ι ά. Περιμένουν κοιτάζοντας ίσια στα μάτια. Λένε το όνομά τους και την ηλικία τους όταν τα ρωτήσουν. Παράμερα κάποιος ενήλικας της οικογένειας τα παρακολουθεί όχι για να τα προστατέψει αλλά για να δει πόσο είναι πειστικά Χαζεύουν τους συνομηλίκους τους που περνούν ανέμελοι στα χέρια των γονιών τους

Η λ ι κ ι ω μ ε ν α ζ ε υ γ ά ρ ι α. Η γυναίκα κρατά τον άντρα που είναι έτοιμος να σωριαστεί από την εξάντληση. «Είναι άρρωστος» λέει. «Δεν έχουμε τίποτε. Ούτε σύνταξη. Τρώμε στο συσσίτιο της ενορίας. Άμα αυτός φύγει δεν μου απομένει τίποτε πια». Κάθονται σε ένα παγκάκι.

Συχνά όλοι οι προηγούμενοι ταλαιπωρούνται από μια έκδηλη αναπηρία .Από κάποια ασθένεια με περίεργο όνομα. Κυκλοφορούν με μια σακούλα γεμάτη χαρτομάντιλα στυλό, σπίρτα, καζαμίες, ημερολόγια, αντικείμενα αναμφιβόλου προέλευσης και χρησιμότητας. Μας παροτρύνουν να βοηθήσουμε αγοράζοντας. Μπαινοβγαίνουν σε καφενεία εστιατόρια γραφεία μέσα μαζικής μεταφοράς ακουμπούν όπου μπορούν μικρά χαρτιά που με στρογγυλά ανορθόγραφα γράμματα μας πληροφορούν για την δυστυχία τους και μας ευχαριστούν για την βοήθεια εκ των προτέρων. Άλλοι εντελώς σιωπηλοί, άλλοι πιεστικοί και θυμωμένοι. Κάποιοι τραγουδούν, παίζουν ακορντεόν, κλαρίνο, φυσαρμόνικα.

Κοντά σε όλους αυτούς και οι ρακοσυλλέκτες που ζουν από τα πολυπληθή σκουπίδια των πόλεων. Σε δυο σακούλες και ένα καρότσι κουβαλούν το βιος τους ακολουθούμενοι από κάποιον περιχαρή σκύλο ο οποίος μακάριος έχει αποθέσει τις ελπίδες του στον πάντα παρόντα αφέντη του.

Πολλές οι φυλές των επαιτών. Έλληνες τσιγγάνοι, «γύφτοι», αλβανοί, πρόσφυγες από μακρινές χώρες με περίεργα ονόματα, που δεν τα καταφέρνουν να προσαρμοστούν. Οι χρήστες είναι μια ειδικοί κατηγορία επαιτών η πλέον εξαθλιωμένη. Κι αυτή που προκαλεί την μεγαλύτερη άπωση βοήθειας Ιδιαίτερα η εποχή των γιορτών θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η χρυσή εποχή της επαιτείας. Αν και κανείς δεν έχει μετρήσει ποτέ πόσοι είναι αυτή την εποχή σίγουρα διπλασιάζονται

Και οι περαστικοί βοηθούν;

Εξαρτάται από την ώρα, την ηλικία την στιγμιαία διάθεση. Ένα είναι σίγουρο το πρώτο πράγμα που εισπράττει κάθε επαίτης είναι ένα καχύποπτο βλέμμα. Αν καταφέρει να πείσει υπάρχει συνέχεια. Το πρωί οι διαβάτες προσπερνούν βιαστικοί μουρμουρίζοντας. Σαν να είδαν μαύρη γάτα ή κάτι τέτοιο. Όσο προχωρά η ώρα το πλήθος μεγαλώνει τα χέρια ψάχνουν στις τσέπες. Βρίσκονται μερικά ψιλά.

Οι πλέον καχύποπτοι ελεούν σε είδος –συχνές οι ιστορίες στις ειδήσεις για τους κρυμμένους θησαυρούς των ζητιάνων-. Έτσι στοιβάζονται δίπλα τους ρούχα, φρούτα, τσιγάρα, ψωμί και κάθε είδους αρτοσκεύασμα.Οι νέοι προσπερνούν βιαστικοί. Η άγνοια και η αλαζονεία της νεότητας. Τα ζευγάρια αδιαφορούν απασχολημένα με τον έρωτα ή τους καβγάδες τους. Βοηθούν συνήθως όσοι προχωρούν μόνοι. Μα πιο γενναιόδωροι από όλους είναι τα παιδιά. Θέλουν να δίνουν σε όλους και όλα εκείνα τα ατελείωτα «γιατί» που ακλουθούν βρίσκουν τους γονείς αμήχανους και απροετοίμαστους να απαντήσουν. Ο τρόπος που ιδιωτεύει ο καθένας σήμερα δεν χωράει τέτοια ερωτηματικά.

Άφησα για το τέλος εκείνους τους υπεράνω. Αυτούς που δεν μπορούν τους ζητιάνους, που δεν θέλουν να τους βλέπουν, που τους χρησιμοποιούν για τα φοβίζουν και να ταΐζουν τα βλαστάρια τους. Αυτούς που κατέχουν τους κτήτορες που δεν παραλείπουν να δείχνουν πόσο τους απεχθάνονται.

Μα ακόμη και αυτοί, αργά κάποιο απόγευμα, που το κρύο θα χει σφίξει και τα μαγαζιά θα κλείνουν το ένα μετά το άλλο, στρίβοντας στη γωνία του δρόμου θα αντικρύσουν εικόνες από κάποιο παλιό ξεχασμένο παραμύθι του Άντερσεν, του Ντίκενς, του δικού μας Παπαδιαμάντη, του Καρκαβίτσα. Μπορεί να μην υπάρχουν ακριβώς σπίρτα και κοριτσάκι-χαμίνι. Οι συνειρμοί όμως έχουν γίνει και το χέρι που έχει βυθιστεί στην τσέπη ανασύρει μαζί με τα λιγοστά χρήματα και δυο τρεις δόσεις καλά κρυμμένης ανθρωπιάς. έπειτα προσπερνούν και μέχρι να φτάσουν σπίτι το έχουν ξεχάσει. Αυτή η συνάντηση δεν ήταν παρά ένα στιγμιότυπο από ένα κακό ξένο όνειρο.

Και όταν αρχίζει να βραδιάζει οι επαίτες ενοχλητικοί συνεπιβάτες στα λεωφορεία πηγαίνουν ολοένα με τα πόδια. Να ησυχάσουν τα πρόχειρα με χαρτόνια, μουσαμάδες λαμαρίνες φτιαγμένα καταλύματά τους. Οι πιο τυχεροί μένουν σε εγκαταλειμμένα χαλάσματα.

Οι επαίτες μια φυλή αναγνωρίσιμη και πολυσυλλεκτική σε όλα τα μήκη και τα πλατη της γης. Δίπλα σε αυτούς που βλέπουμε καθημερινά οι άστεγοι της Ν. Υόρκης τα αλάνια του Λονδίνου, οι άνθρωποι της γέφυρας στο Παρίσι τα παιδιά των υπονόμων στη Σόφια και στο Βουκουρέστι…Αυτά τα ανθρώπινα πλάσματα έγιναν πολλές φορές βασικοί ήρωες σε βιβλία, θεατρικά έργα, ταινίες. Εκπέμπουν ένα διαρκές γοητευτικό μυστήριο. Αρκεί να τηρούνται οι αποστάσεις. Όλοι αυτοί λοιπόν που ονομάζουμε «σακάτηδες» , «καθυστερημένους», «ζήτουλες», «αλήτες», «κιτρινιάρηδες», «γύφτους», μας είναι απαραίτητοι. Γιατί ή ανέχειά τους επιβεβαιώνει όσα κατέχουμε.

Γιατί σαρκώνουν τον απόκληρο εαυτό μας έξω από εμάς.

Γιατί είναι το άλλοθι της ευημερίας μας.

Δεν πρόκειται λοιπόν να εκλείψουν για να νοιώθουμε εμείς περισσότερο ασφαλείς και σπουδαίοι. Η επαιτεία στο μέλλον πιότερο παρά ποτέ θα ναι ένα επάγγελμα που θα παραδίδεται όπως αυτό του γιατρού ή του δικηγόρου και θα σηματοδοτεί τους παρίες (ήδη συμβαίνει με τους τσιγγάνους).

Κι αν καμιά φορά σκύβουμε το κεφάλι περνώντας μπροστά από αυτούς τους ανθρώπους είναι γιατί ξέρουμε πως είναι αλήθεια αυτό που η Γαλάτεια Καζαντζάκη έγραψε: «από την κόλαση μου σού φωνάζω, εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω»...
πηγή: Αντίφωνο.

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010


Οι νέοι και τα πορνό στο διαδίκτυο

Ακόμα και για σκληρά πορνό υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση στο ίντερνετ, τόσο για ενήλικες, όσο και ανήλικους. Πόσο επηρεάζει όμως αυτή η πρόσβαση τους νέους; Μια έρευνα στη Γερμανία καταλήγει σε ενδιαφέροντα αποτελέσματα.

Στη Γερμανία την ονομάζουν «Γενιά Πορνό». Ο λόγος για τους σημερινούς εφήβους, οι οποίοι έχουν πρόσβαση μέσω ίντερνετ σε κάθε είδος πορνογραφίας. Σε αντίθεση με τους παλαιότερες γενιές που αγόραζαν τα σχετικά περιοδικά κλείνοντας το μάτι στον περιπτερά ή τρύπωναν σε πορνό - σινεμά με φόβο μη τους δει κανείς, οι νέοι σήμερα παρακολουθούν πορνό όσο και όποτε θέλουν από την οθόνη του υπολογιστή τους.
Είναι όμως τόσο άσχημα τα πράγματα για τους σημερινούς νέους; Η επικοινωνιολόγος Πέτρα Γκριμ μίλησε με αρκετούς νέους ανθρώπους για τη σχέση τους με την διαδικτυακή πορνογραφία και πιστεύει ότι ο όρος «Γενιά Πορνό» είναι υπερβολικός: «Ο χαρακτηρισμός αυτός στιγματίζει μια ολόκληρη γενιά και την περιορίζει σε κάτι που δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα. Για το λόγο αυτό απορρίπτω τον χαρακτηρισμό αυτό. Υπάρχουν πολλοί νέοι που επικρίνουν την κατανάλωση πορνό στο ίντερνετ και άλλοι πάλι που βλέπουν θετικά την υπόθεση της διαδικτυακής πορνογραφίας».
Πολλά πορνό, λιγότερο σεξ…

Το γεγονός ότι το σεξ είναι πανταχού παρόν στις σύγχρονες κοινωνίες της Δύσης δεν σημαίνει ότι η σεξουαλική ζωή των νέων είναι ανεξέλεγκτη. Στην πραγματικότητα οι έφηβοι σήμερα έχουν λιγότερο σεξ από ό,τι παλαιότερα. Όταν όμως οι νέοι συγχέουν τα πορνό στο διαδίκτυο με την ερωτική τους ζωή τότε υπάρχει πρόβλημα.
Σύμφωνα με την Γερμανίδα ειδικό Πέτρα Γκριμ τα σημερινά κορίτσια αισθάνονται πιεσμένα, επειδή πρέπει να μοιάζουν στα καλλίγραμμα πρότυπά τους. Και τα αγόρια; «Την ίδια στιγμή τα αγόρια, εξηγεί η Γερμανίδα ειδικός αισθάνονται πίεση την πρώτη φορά που κάνουν έρωτα. Θεωρούν ότι πρέπει να έχουν εμπειρίες που δεν είναι σε θέση εκ των πραγμάτων να έχουν».

Τι λένε οι νέοι;

Τι απαντούν όμως οι νέοι για τα πορνό στο διαδίκτυο; «Πολύ νέοι αγχώνονται από τα ωραία και γυμνασμένα σώματα που βλέπουν. Όλα πρέπει να είναι τέλεια. Και πολλοί θέλουν να μοιάσουν σε αυτούς που βλέπουν. Όμως πιστεύω ότι αυτό εκλείπει με τα χρόνια», λέει ένας νέος και μια κοπέλα συμπληρώνει: «Καμία φορά βλέπω πορνό στο διαδίκτυο απλά από περιέργεια. Διαπιστώνω ωστόσο ότι η δική μου σεξουαλικότητα εκφράζεται με εντελώς διαφορετικό τρόπο».

Αποκύημα φαντασίας η «Γενιά Πορνό»;

Από ότι φαίνεται λοιπόν οι νέοι είναι σε θέση να αναγνωρίσουν τη διαφορά μεταξύ αυτού που βλέπουν στην οθόνη και αυτού που ζουν στην καθημερινότητά τους. Συνεπώς ο χαρακτηρισμός «Γενιά Πορνό» ανήκει μάλλον στη φαντασία κάποιων και δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα.

Στέφανος Γεωργακόπουλος
Υπεύθ. σύνταξης: Βιβή Παπαναγιώτου
πίνακας: Romedios Varo

Ο Ανδρικός Οργασμός

Η φάση του οργασμού στον άντρα είναι η δεύτερη, ύστερα από εκείνη της διέγερσης και της στύσης, και συνοδεύεται από την εκσπερμάτιση. Τον οργασμό ρυθμίζουν τα νευρικά κέντρα που βρίσκονται στο κατώτερο τμήμα του νωτιαίου μυελού. Ομως υπάρχουν και ανώτερα κέντρα στον εγκέφαλο, όπου καταγράφεται η συνειδητή εμπέδωση της αίσθησης του οργασμού.

Μετά τη φάση της διέγερσης, που για τον άνδρα είναι η έκφραση της στύσης, μέσα από την κατάλληλη αιμάτωση του πέους, εκδηλώνεται η φάση του οργασμού, που συνοδεύεται από τη χαρακτηριστική εκσπερμάτιση.

Οταν ο άνδρας είναι στη φάση της διέγερσης ορισμένα σωματικά φαινόμενα, εκτός της στύσης, είναι καίρια για την κατάλληλη προετοιμασία του οργασμού του.Ετσι, θα ερχόταν η ολοκλήρωσή του μέσα από μία πλήρη συμμετοχή των σωματικών αισθήσεών του για να απολαύσει και να νιώσει πιο έντονα την οργασμική του κορύφωση. Το 'γέμισμα' με αίμα των αιμοφόρων αγγείων στα σηραγγώδη σώματα του πέους εγγυάται την καλή στύση, ενώ οι όρχεις ανυψώνονται και το πέος αποκτά μια μεγαλύτερη ερυθρότητα, λόγω της αυξημένης υπεραιμίας.

Οταν ο άνδρας βρίσκεται σε έντονη διέγερση μία σταγόνα προσπερματική εξέρχεται από το στόμιο της ουρήθρας, που καλείται προστατικό υγρό, έτσι ώστε να προετοιμαστεί η ευκολότερη διείσδυση στον κόλπο της γυναίκας. Αυτό το υγρό εμφανίζεται όταν ο άνδρας είναι σε μεγάλη ένταση και είναι σε θέση για την είσοδο στον κόλπο της συντρόφου του. Η στύση στον άνδρα κρατάει μέχρι το χρόνο της πλήρους εκσπερμάτισής του. Πολλές φορές διάφορα ερεθίσματα, ψυχολογικά ή σωματικά, όπως π.χ. φόβος, πόνος, ξαφνική αγωνία, μια άλλη σκέψη, μπορούν να διακόψουν κατ' αρχάς τη σκληρότητα της στύσης και μετά να επιφέρουν χαλάρωση του πέους, έτσι ώστε ο άνδρας να μην μπορεί να συνεχίσει τη σεξουαλική επαφή. Από κει και πέρα μπορεί να ξεκινήσουν κάποια προβλήματα που επιφέρουν διαταραχή της στύσης στον άνδρα.

Πολλά έχουν ειπωθεί για τον ανδρικό οργασμό και το πώς αισθάνεται ένας άνδρας 'όταν τελειώνει...'. Τα νευρικά κέντρα που ρυθμίζουν τον οργασμό βρίσκονται στο κατώτερο (ιερό) τμήμα του νωτιαίου μυελού. Πέρα όμως από αυτά τα κέντρα υπάρχουν και ανώτερα κέντρα στον εγκέφαλο, όπου καταγράφεται η συνειδητή εμπέδωση της αίσθησης του οργασμού. Και αυτό γίνεται περισσότερο αντιληπτό και ο άνδρας το βιώνει σαν πολύ μεγάλη ένταση και 'θόλωση του μυαλού του', που έρχεται αμέσως μετά το αίσθημα της ανακούφισης και χαλάρωσής του.

Ας δούμε λίγο την ανατομία του ανδρικού οργασμού:Στους άνδρες ο οργασμός λειτουργεί σε δύο κύριες φάσεις, στην πρώτη, ο άνδρας βιώνει και νιώθει ότι 'έρχεται' η εκσπερμάτιση, που γίνεται αναπόφευκτη, με την αποβολή υγρού από τη σύσπαση μιας ομάδας μυών στα τοιχώματα των εσωτερικών οργάνων αναπαραγωγής του, όπως της επιδιδυμίδας, του σπερματικού πόρου, των σπερματικών κυστιδίων και του προστάτη. Η σύσπαση των μυών αυτών έχει ως αποτέλεσμα την έκκριση και την αποθήκευση σπερματικού υγρού στο πίσω μέρος τους ουρήθρας.

Ετσι, ακολουθεί η δεύτερη φάση λίγα δευτερόλεπτα αργότερα από την πρώτη. Πρόκειται για ρυθμικές συσπάσεις, περίπου μέχρι εφτά τον αριθμό, των γραμμωτών μυών της βάσης του πέους. Με αυτές τις συσπάσεις εκτινάσσεται το σπερματικό υγρό, διερχόμενο από την ουρήθρα, υπό μορφή ριπών, με την πλήρη ολοκλήρωση της εκσπερμάτισης. Κατά τη στιγμή της ανδρικής εκσπερμάτισης οι χαρακτηριστικές κινήσεις του πέους, που εκτινάσσει το σπερματικό υγρό, γίνονται ιδιαίτερα αντιληπτές και βιώνονται σαν ευχάριστο ηδονικό συναίσθημα από τη γυναίκα, που δέχεται ενδοκολπικά αυτές τις κινήσεις, εάν ο άνδρας κορυφώνει μέσα στον κόλπο της. Το αναφέρω ως μεγάλης σημασίας ψυχολογική συμμετοχή για την ευχαρίστηση των δύο συντρόφων, που 'κόβονται' άσχημα όταν ο άνδρας τραβιέται για να ολοκληρώσει έξω από τον κόλπο. Ετσι, με την πλήρη ολοκλήρωση της οργασμικής εκσπερμάτισης του άνδρα επέρχεται μία γλυκιά χαλάρωση, σαν αίσθημα ανακούφισης και ηρεμίας. Πολύ γρήγορα ο άνδρας επανέρχεται και 'παγώνει' από τη σεξουαλική του ένταση, έτσι ώστε μέσα σε ελάχιστα λεπτά να ξεχάσει τη σεξουαλική του επαφή, αφού το πάθος και η έντασή του έχουν φύγει.

Υπάρχουν ορισμένες περιπτώσεις όπου ο άνδρας βιώνει το συναίσθημα του οργασμού χωρίς να έχει εμφανή εκσπερμάτιση. Ακόμη ένα σημαντικό θέμα για τον άνδρα είναι ο χρόνος της επερχόμενης εκσπερμάτισης, π.χ. είναι πολύ γρήγορη ή πολύ αργή. Χαρακτηριστικά στοιχεία της ανδρικής εκσπερμάτισης είναι η ποσότητα του σπέρματος, που έχει να κάνει με το χρονικό διάστημα από την τελευταία φορά που εκσπερμάτισε ο άνδρας, από την αισθησιακή συμμετοχή της ηδονής που νιώθει και φυσικά από την ψυχολογική και σωματική του κατάσταση, όπως π.χ. εάν είναι κουρασμένος.

Αξιοσημείωτο είναι να πούμε ότι ο άνδρας μπορεί να φτάσει στην εκσπερμάτιση με ερωτικές φαντασιώσεις και μόνο, χωρίς να αγγίξει το πέος ή να έχει ερωτική επαφή. Αυτό έχει να κάνει με τα εγκεφαλικά του κέντρα και την έντονη συγκέντρωση, που μπορεί να φτάσει στον καλούμενο 'διανοητικό οργασμό'.Εχει επίσης αποδειχθεί κλινικά και πειραματικά πως η εκσπερμάτιση μπορεί να συμβεί χωρίς στύση.Σημαντικής σημασίας για τον άνδρα είναι οι νυχτερινές ονειρώξεις ή 'ρεύσεις', που συμβαίνουν κυρίως κατά την εφηβική περίοδο. Οχι βέβαια ότι και στην ενήλικη ζωή δεν υπάρχουν, αλλά είναι πιο σπάνιες, λόγω της σεξουαλικής δραστηριότητας που ενεργοποιείται.

Τέλος, ας σημειωθεί ότι ο οργασμός στον άνδρα έχει συνδεθεί ψυχολογικά με τη σεξουαλική του ικανοποίηση και καταξίωση και θεωρείται το καλό τέλος μιας έντονης σεξουαλικής επαφής. Η εκσπερμάτιση είναι το συμβολικό δώρο της ψυχικής έκστασης της ανδρικής κορύφωσης - ηδονής και η ποσότητα του σπέρματος δείχνει το αίσθημα ευχαρίστησης που εισέπραξε ο άνδρας τελειώνοντας...

Πρέπει να πούμε ακόμα ότι ο άνδρας με το τέλος της εκσπερμάτισής του δεν είναι σε θέση να αρχίσει μία επόμενη σεξουαλική επαφή, εάν δεν παρέλθει κάποιος ικανοποιητικός χρόνος ηρεμίας και προετοιμασίας για τη νέα του διέγερση.
του Θάνου Ασκητή

πίνακας: Romedios Varo

Ο Γυναικείος Οργασμός

Το θέμα του γυναικείου οργασμού έχει αποτελέσει το θέμα άπειρων ερευνών , άρθρων και βιβλίων.
Τι είναι τελικά ο οργασμός ;
Σε τι διαφέρει ο αντρικός από τον γυναικείο οργασμό;
Ποιο είναι το περιβόητο σημείο G ;

Οι επιστήμονες περιγράφουν τον οργασμό ως της κορύφωση της σεξουαλικής πράξης, την απελευθέρωση της σεξουαλικής έντασης που έχει ως αποτέλεσμα τις μυϊκές συσπάσεις του κόλπου. Συνήθως οι αρχικές συσπάσεις είναι ποιο έντονες και όλη η διάρκεια του οργασμού έχει υπολογιστεί από 3 - 25 δευτερόλεπτα. Κατά την διάρκεια του οργασμού παρατηρούνται συσπάσεις στην μήτρα καθώς και στον σφικτήρα. Ο οργασμός δεν περιορίζεται μόνο στην περιοχή των γεννητικών οργάνων αλλά οδηγεί και στην σύσπαση και άλλων μυών του σώματος όπως παραδείγματος χάρη των μυών του προσώπου , που φανερώνουν ικανοποίηση. Συνήθως κατά την οργασμική φάση παρατηρείται στιγμιαία απώλεια ελέγχου και συνείδησης και το συναίσθημα της ικανοποίησης ακολουθεί το αίσθημα μιας έντονης χαλάρωσης που οφείλεται στην έκκριση ενδορφινών. (ορμόνες που ευθύνονται για το αίσθημα της ικανοποίησης).

Υπάρχει διαφορά μεταξύ αντρικού και γυναικείου οργασμού ;

Σύμφωνα με εκτενείς έρευνες η ένταση καθώς και η ποιότητα του αντρικού και του γυναικείου οργασμού δεν διαφέρουν. Στους άνδρες ο οργασμός ταυτίζεται με την εκσπερμάτιση ενώ οι γυναίκες έχουν την δυνατότητα να βιώσουν δεύτερο και τρίτο οργασμό σε σύντομο χρονικό διάστημα (πολλαπλός οργασμός).

Πως επιτυγχάνεται ο πολυπόθητος γυναικείος οργασμός ;

Το θέμα αυτό είναι αρκετά πολύπλοκο αφού η γυναίκες έχουν την δυνατότητα να φτάσουν στην σεξουαλική κορύφωση με διαφορετικούς τρόπους διέγερσης οι οποίοι μπορούν να χρησιμοποιηθούν μεμονωμένα ή συνδυαστικά κατά την διάρκεια της σεξουαλικής πράξης. Οι βασικότεροι τρόποι είναι ο κλειτοριδικός ερεθισμός , ο κολπικός ερεθισμός , ή ένας συνδυασμός και των δύο. Ο κλειτοριδικός ερεθισμός είναι ο πιο συνήθης τρόπος κορύφωσης , ο οποίος δεν θεωρείται υποδεέστερος από τον κολπικό , μάλιστα πολλές γυναίκες ισχυρίζονται ότι είναι εντονότερος και έχει μεγαλύτερη διάρκεια από τον κολπικό οργασμό.

Ο Γερμανός γιατρός Ernst Grafenberg , μίλησε πρώτος για το σημείο G , το οποίο θεωρητικά είναι ένας σπογγώδης ιστός , κοντά στην είσοδο του κόλπου , ο οποίος συμβάλλει στην εντονότερη ικανοποίηση των γυναικών. Το σημείο αυτό ακόμη και σήμερα δεν έχει εντοπιστεί! Χιλιάδες αναφορές έχουν γίνει για το σημείο G αλλά η ύπαρξη του εξακολουθεί να είναι αμφιλεγόμενη.

Οι δυσκολιες στην επίτευξη του γυναικείου οργασμού μπορεί να οφείλονται σε διάφορους λόγους.

Η ανησυχία της γυναίκας για την εξωτερική της εμφάνιση ή ο φόβος της για μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη μπορούν να αποτελέσουν ανατρεπτικούς παράγοντες για τον οργασμό. Επίσης μια κακή σχέση με τον σύντροφο ή οποία πιθανό να έχει δημιουργήσει αισθήματα θυμού και απογοήτευσης επηρεάζει την επίτευξη του οργασμού και μιας υγιούς σεξουαλικής ζωής γενικότερα.

Στο οργασμό , μεγάλο ρόλο παίζει και η ηλικία της κάθε γυναίκας. Συνήθως η έλλειψη οργασμού παρατηρείται στις ηλικίες από 20-25 ετών , σε φάσεις που η σεξουαλικότητα των γυναικών δεν έχει φτάσει σε στάδιο ωρίμανσης.

Οι πιο έμπειρες και πιο απελευθερωμένες ηλικίες , άνω των 30-35 ετών , βιώνουν περισσότερους και πιο εύκολους οργασμούς. Μεγάλη σημασία στην επίτευξη του οργασμού έχει η συνειδητοποίηση από την κάθε γυναίκα , της σεξουαλικότητας της , των επιθυμιών της και της διεκδίκησης τους μέσα από την σεξουαλική πράξη.

Σε περίπτωση που η δυσκολία επίτευξης οργασμού είναι συστηματική , η κάθε γυναίκα θα πρέπει να επισκέπτεται τον γιατρό της για την διερεύνηση πιθανώς κάποιου γυναικολογικού προβλήματος. Εάν αυτό δεν υπάρχει , τότε η ψυχοθεραπεία μπορεί να την βοηθήσει να κατανοήσει τους λόγους για τους οποίους δεν μπορεί να αφεθεί για να νιώσει την σεξουαλική κορύφωση. Μεγάλο ρόλο στην εξάλειψη της οργασμικής διαταραχής παίζει και ο εκάστοται σύντροφος της κάθε γυναίκας , ο οποίος με συζήτηση , κατανόηση και υπομονή μπορεί να την βοηθήσει να οδηγηθεί στον οργασμό χωρίς άγχος και χωρίς ψυχολογικές πιέσεις.

πηγή (sxeseis.gr)
πίνακας: Georgia O' Keeffe

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010


ΗΡΩΙΝΗ
Μαρτυρίες 1

ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΠΑΙΔΙΑ/ΧΑΙΡΟΜΕ ΠΟΛΥ Π ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ FORUM.Να σας πω καποια πραγματα για μενα,ειμαι 20 χρονον και κανω χρηση ηρωινης εδς και 3 χρονια καθε μερα και τα 2 χρονια ενδοφλεβια και σπανιως απο την μυτη.

εχει προσπαθησει πολλες φορες ο πατερας μ να μ βοηθησει μεχρι κ π μ πηγενε να γινω ωστε να κανω χρηση μεσα στο σπιτι ωστε να μ προσεχει. εχει δωσει πολλες φορες λεφτα για μεθαδονες και subotex απο τν μαυρη αγορα αλλα τπτ εγω εκει στο μυαλο μ συνεχεια.

τις τελευτεες 20 μερες κανω χρηση ανα 2 η 3 μερες αλλα της αλλες καταναλωνω τεραστιες ποσοτιτες χαπιων για να κρατηθω και να φτιαξει η ψυχολογια μ. μιλαμε για 15 χαπια xipnosedon" kai alla 7 me 10 vulbegal.

εχω παθει ανοχη στα φαρμακα αυτα και δν μ πιανουν.αλλα αν δν πιω πρεζα θα φαω ολα μ τα λεφτα σε φαρμακα γιατι νιωθω καλυτερα η ετσι πιστευω εγω....θα κοιταξω να παω σε ψυχιατρο που δν παιρνει λεφτα γιατι δν υπαρχει η οικονομικη ανεση.ο πατερας μ μετα βιας τα βγαζει περα, και μ στεναχχωρει τ γεγονος οτι τν εχω κανει ν χασει καθε ελπιδα τ και εχει καταρευσει σαν ανθρωπος.(ειναι χωρισμενοι οι γονεις μ κ δν εχει π να μιλησει)ενω τν βλεπω δν κανω τπτ και δν ειναι οτι δν θελω δεν μπορω.

εχω χασει τν εαυτο μ δν ειμαι αυτος π ειμουν και θελω πολυ να ξαναγινω οπωσ πριν αλλα νομιζω οτι σαν ενα μορω πρεπει να με παρει καποιος απο τ χερι και να μ δειξει πως να ζω ξανα και δν ενοω να διασκεδαζω αλλα να ζω σαν ανθρωπος χωρις να σκεφτομαι τ θα πιω ωστε να νιωσω καπωσ,καπωσ αλλιωσ,και μ τα χαπια δν μαστουριαζω οπωσ γινοτανε παλιοτερα μ φτιαχνουν τν διαθεσει. τ να πω..κουραστικα...και κυριως στεναχωριεμαι που γα... τν πατερα μ π δν φταει σε τπτ.. ευχαριστω περιμενω να μ γραψετε..ευχαριστω και συγνωμη αν σας κουρασα...
Πίνακας: Emil Nolde