Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011




Υπέρ-προστατευτικότητα
και
Στέρηση

Η αγάπη του γονέα

Η παρουσία της αγάπης ή έλλειψή της, μπορεί να καθορίσει την ανάπτυξή του παιδιού τόσο θετικά όσο και αρνητικά. Μέσω της παρουσίας της, το παιδί μπορεί να αναπτυχθεί με σιγουριά και εμπιστοσύνη ή το αντίθετο, μέσω της απουσίας της μπορεί να αναπτυχθεί μέσα στο φόβο και στην ανασφάλεια.

Η αγάπη προς το παιδί αποτελεί το σημαντικότερο στοιχείο του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο μεγαλώνει. Κάνει αυτό το περιβάλλον αποδεκτό, υποστηρικτικό και γόνιμο και δημιουργεί εκείνους τους παράγοντες για να αναπτυχθεί το παιδί σε οργανικό, ψυχολογικό και κοινωνικό επίπεδο.
Σε αυτό το αρθρο θα ήθελα περισσότερο να μιλήσουμε για την ύπαρξη της αγάπης και όχι για την απουσία της. Θα ήθελα να μιλήσουμε για την υπερβολική αγάπη και τι μπορεί αυτή να αντιπροσωπεύει.

Το ερώτημα που τίθεται είναι.
Το παιδί έχει ανάγκη την υπερβολική αγάπη; την υπέρ-προστασία;

Η έννοια του υπερβολικού ξεπερνάει το όριο αυτού που το εκφράζει, δηλαδή του γονέα, αλλά και αυτού που το δέχεται, δηλαδή του παιδιού. Το υπερβολικό είναι εκτός ορίων και για τους δύο Το παιδί δεν γνωρίζει το υπερβολικό, ή το αντίθετο του. Το παιδί δέχεται αυτό που του προσφέρεται χωρίς να μπορεί να υπολογίσει την ποσότητα ή την ποιότητα αυτής της προσφοράς. Αυτό θα το κάνει αργότερα όταν μπορέσει να συγκρίνει την κατάσταση του με τις καταστάσεις άλλων παιδιών. Στο ζήτημα της αγάπης προς το παιδί, το υπερβολικό δεν έρχεται, λοιπόν να καλύψει την ανάγκη του παιδιού όσο την ανάγκη του γονέα.

Η υπερβολική αγάπη, ή αυτό που ονομάζουμε σήμερα υπέρ-προστατευτικότητα, μπορεί να εκφράζει μια ανάγκη του γονέα η οποία δεν έχει σχέση με το παιδί αυτό καθ' εαυτό. Είναι μια ανάγκη που πηγάζει από τον ίδιο η οποία, σε τελική ανάλυση, δεν είναι προϊόν αγάπης, αλλά στέρησης. Αυτό λοιπόν που καθορίζει κατά την γνώμη μου την υπερβολική αγάπη είναι η στέρηση. Στέρηση, και περισσότερο ο φόβος της στέρησης τον οποίον έχει βιώσει ο γονέας στην οικογένεια καταγωγής του, ή τον βιώνει στην σχέση του με τον άλλο γονέα. Δηλαδή η υπέρ-προστατευτικότητα είναι προϊόν μια στέρησης η οποία αναπαράγει την στέρηση στο επίπεδο του παιδιού. Στέρηση λοιπόν. δεν προσφέρει μόνο η έλλειψη αγάπης, αλλά και υπερβολική παρουσία της. Και στην μια και στην άλλη περίπτωση το αποτέλεσμα είναι το ίδιο η εξάρτηση.

Η Υπερβολική αγάπη μπορεί να βιωθεί από το παιδί σαν στέρηση, από την στιγμή που το μετατρέπει σε αντικείμενο και όχι σε υποκείμενο αυτής της αγάπης. Από την στιγμή που εξασκεί μια μορφή κτήση πάνω του, έτσι ώστε να το μετατρέψει σε αντικείμενο αυτής της κτήσης.

Στην περίπτωση που το παιδί εκλαμβάνεται σαν αντικείμενο, η εκφραζόμενη αγάπη του γονέα αποτελεί το βασικό στοιχείο ενδιαφέροντος του γονέα και όχι το ίδιο το παιδί. Δηλαδή η ανάγκη του γονέα για αγάπη, δεν το βοηθά να αναγνωρίσει και να αποδεχτεί τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τις ανάγκες του παιδιού. Με αυτό το τρόπο, το σημαντικό ρόλο στην σχέση παίζει ο γονέας και οι ανάγκες του, και όχι το ίδιο το παιδί.

Εδώ λοιπόν έχουμε να κάνουμε με μια αγάπη “τυφλή” η οποία δεν “βλέπει” το παιδί, δηλαδή δεν αναγνωρίζει την παρουσία του παρά μόνο σαν μέσο έκφρασης της γονικής αγάπης. Αυτή η κατάσταση μπορεί να λειτουργήσει σαν στέρηση για το παιδί, στέρηση των ικανοτήτων όπως και στέρηση των δυνατοτήτων ομαλής ανάπτυξης και εξέλιξης του σε αυριανό ενήλικα. Η στέρηση αυτή μπορεί να πάρει πολλές μορφές, όπως χαμηλή αυτοεκτίμηση, έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό, φόβος στις σχέσεις εκτός οικογένειας, άγχος και τάσεις εξάρτησης από τους άλλους. Όλα αυτά μπορούν να συμβούν διότι το καθεστώς της υπέρ-προστασίας θέτει τέτοιους όρους που καθορίζουν το πλαίσιο και ορίζουν την συμπεριφορά του αγαπημένου προσώπου, με τέτοιο τρόπο ώστε να το εξαρτούν από αυτή και να το απομακρύνουν από τον εαυτό του.

“Αν κάποιος ξεπεράσει το μέτρο, τα πιο ευχάριστα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν δυσάρεστα” έλεγε ο Δημόκριτος. Ο Σωκράτης επίσης μας λέει να αποφεύγουμε τις υπερβολές και στο ζήτημα της αγάπης η υπερβολή μπορεί να έχει διαφορετικά αποτελέσματα από αυτά που περιμένουν οι γονείς.

Η υπερβολή αποτελεί ένα εμπόδιο και όχι ένα εφόδιο για την ανάπτυξη του παιδιού. Ένα εμπόδιο που έχει να κάνει με την διαμόρφωση της υποκειμενικότητας του, αλλά και την διαμόρφωση της αντικειμενικής εικόνας του κόσμου, του οποίου αποτελεί μέρος.

Έχοντας σαν βασικό στοιχείο της αγάπης την εκδήλωση της προστασίας του παιδιού και με την νομιμότητα που αυτή η προστασία αποκτά από την θέση και τον ρόλο του γονέα, μπορούμε να παρατηρήσουμε μια ευρεία γκάμα αυτής της εκδήλωσης, η οποία ξεκινά από την πλήρη αδιαφορία μέχρι την ασφυκτικό ενδιαφέρον. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι αυτά τα δύο άκρα συναντιόνται, διότι το ασφυκτικό ενδιαφέρον γίνεται και αυτό μια πλήρης αδιαφορία στον βαθμό, που δεν επιτρέπει στο παιδί να δημιουργήσει ένα προσωπικό χώρο έκφρασης της ύπαρξής του, όπως ακριβώς και στην πλήρη αδιαφορία. Δηλαδή στην περίπτωση της υπέρ-προστασίας το παιδί δεν αναγνωρίζεται σαν μια διαφορετική οντότητα και συγχρόνως δεν αναγνωρίζονται, όπως είπαμε, οι ανάγκες του και η ιδιαιτερότητα του. Για να μην πω ότι στην πλήρη αδιαφορία, το παιδί βρίσκεται σε καλύτερη θέση, διότι έχει την δυνατότητα να εκφραστεί με τον δικό του τρόπο εκτός της οικογένειας. Στο ασφυκτικό ενδιαφέρον, στο οικογενειακό κλίμα της υπέρ-προστασίας το παιδί, δεν έχει ούτε και αυτή την ευκαιρία. Δηλαδή δεν του αναγνωρίζεται η ικανότητα να δοκιμάσει και να εκφράσει την διαφορετικότητα του, την ετερότητα του, με τέτοιο τρόπο ώστε αυτή η εκδήλωση να μετατρέπεται σε ενοχή, ντροπή και συστολή του εαυτού του μπροστά στην αγάπη του γονέα και το ρίσκο να την χάσει. Η κατάσταση που κτίζει γύρω του αυτή η αγάπη, το απομονώνει από τον κόσμο και από τον εαυτό του και τον εξαρτεί από τον γονέα.

Οι φόβοι του γονέα

Πολλοί γονείς εκφράζουν ένα φόβο για το παιδί τους, και πολύ σωστά κάνουν μόνο που και ο φόβος πρέπει να έχει και κάποιο μέτρο και να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Από την στιγμή που και αυτός γίνεται υπερβολικός, τότε μπορεί να εκφραστεί σαν υπέρ-προστατευτικότητα απέναντι στο παιδί, κατευνάζοντας το άγχος του γονέα από την αίσθηση μιας φανταστικής στέρησης που τον βασανίζει. Και σε αυτή την περίπτωση η υπέρ-προστατευτικότητα στηρίζεται στο αίσθημα του φόβου του γονέα. Ο φόβος αυτός δεν έχει να κάνει με το παιδί αλλά με την ψυχική κατάσταση του γονέα, η οποία καθορίζεται από την θέση, όπως είπαμε, που κατείχε στην οικογένεια καταγωγής, και την θέση που καταλαμβάνει στην οικογένεια αναπαραγωγής, πυροδοτείται δε, και εκφράζεται από την παρουσία του παιδιού.

Ο φόβος του γονέα λοιπόν έρχεται να πιστοποιήσει αυτό που λέγαμε για την στέρηση, ή τον φόβο της στέρησης του γονέα. Με λίγα λόγια, τις περισσότερες φορές αυτοί οι φόβοι δεν έχουν μια πραγματική αντικειμενικότητα, όσο μια φαντασιακή. Δηλαδή δεν στηρίζονται σε ερεθίσματα του περιβάλλοντος αλλά σε ψυχικά ερεθίσματα του γονέα των οποίων η καταγωγή δεν έχει σχέση με το παιδί, αλλά με την κατάσταση του γονέα σαν παιδί και την μορφή της στέρησης που αυτός είχε βιώσει. ή φαντάζεται ότι έχει βιώσει.

Η αγάπη λοιπόν, που εκφράζεται με υπέρ-προστασία δεν αναφέρεται τόσο στο παιδί όσο στους φόβους του γονέα για το παιδί, οι οποίοι φόβοι έχουν σχέση με τον ίδιο τον γονέα, αλλά προβάλλονται στο πρόσωπο του παιδιού. Και σε αυτή την περίπτωση, όπως είπαμε, το παιδί δεν είναι το υποκείμενο των φόβων του γονέα αλλά το αντικείμενο αυτών των φόβων.

Βέβαια δεν θα πρέπει να μειώσουμε το γεγονός ότι, πραγματικοί φόβοι και καταστάσεις οι οποίες μπορούν να απειλήσουν με διαφορετικούς τρόπους ένα παιδί, υπάρχουν και βρίσκονται στο δρόμο ανάπτυξής του. Δυστυχώς όμως η υπέρ-προστασία δεν μπορεί να προφυλάξει το παιδί από αυτούς.

Συνηθίζω να λέω ότι
οι γονείς δεν μπορούν να βοηθήσουν το παιδί του παρά μόνο για να μπορέσει μόνο του, αυτό να βοηθήσει τον εαυτό του.

Άρα η στρατηγική την οποία πρέπει να ακολουθήσει ένας γονέας είναι, μια στρατηγική όπου το παιδί μπορεί να γνωρίσει τον εαυτό του, να γνωρίσει τις ικανότητες του, να αποκτήσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και τον λόγο του.
Και όλα αυτά δεν θα είναι προϊόντα μιας στέρησης εαυτού, η οποία προκύπτει από την υπέρ-προστατευτική σχέση, που καθορίζεται από την εξάρτηση και τον φόβο, αλλά από μια παιδαγωγική σχέση που καλλιεργεί την πρωτοβουλία και την ανεξαρτησία σε όλα τα επίπεδα της καθημερινότητας του γονέα και του παιδιού.
φωτό:grafitti




Κινητά-ασύρματα "χτυπάνε" παιδιά και έφηβους

Στο «κόκκινο» μπαίνουν για την ανθρώπινη υγεία κινητή τηλεφωνία, ασύρματα διαδίκτυα, ηλεκτρικές γραμμές υψηλής τάσης, ραδιοτηλεοπτικές κεραίες!

Η νέα επιστημονική έκθεση της Διεθνούς Επιτροπής για την Ηλεκτρομαγνητική Ασφάλεια (ICEMS) καταρρίπτει το σαθρό επιστημονικό υπόβαθρο των ορίων που έχει θέσει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ), δικαιώνοντας ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που ζητούσε από το 2009 επανακαθορισμό των ορίων έκθεσης στα ηλεκτρομαγνητικά πεδία, καθώς υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις και από άλλες εκθέσεις (REFLEX 2004 και Bio-Initiative Report 2007), ότι δεν θωρακίζεται η ανθρώπινη υγεία από τις ακτινοβολίες!

Συγκεκριμένα, η έκθεση αποκαλύπτει ότι οι ηλεκτρομαγνητικές ακτινοβολίες δεν έχουν μόνο θερμικές βιολογικές επιπτώσεις στον άνθρωπο (βλάβες από το κάψιμο που νιώθουμε στο αφτί), αλλά αποδεικνύει ότι οι αληθινά επικίνδυνες επιπτώσεις των ακτινοβολιών είναι οι μη θερμικές, δηλαδή η καταστροφή του DNA, και οι καρκινογενέσεις.*Με δεδομένο ότι πάνω από 4 δισεκατομμύρια κινητά τηλέφωνα χρησιμοποιούνται παγκοσμίως, από τα οποία τα 2 δισ. χρησιμοποιούνται από παιδιά και εφήβους, η αμερικανική ερευνητική ομάδα του D. L. Davis εξηγεί γιατί τα όρια που ισχύουν σήμερα στις ηλεκτρομαγνητικές ακτινοβολίες είναι αναξιόπιστα και κοινωνικώς ρατσιστικά.
«Το όριο για τον εγκέφαλο 2 W/kg (SAR: Ρυθμός Ειδικής Απορρόφησης) ορίστηκε μόνο για εξάλεπτη έκθεση και μόνο για τις θερμικές επιπτώσεις, παρ' ότι στην πράξη η χρήση είναι πολύ πιο μακροχρόνια και έχει πλέον αποδειχθεί η ύπαρξη των μη θερμικών επιπτώσεων. Το όριο ορίστηκε μόνο για τον εγκέφαλο των ανδρών, χωρίς να ληφθεί υπόψη το μικρότερο μέγεθος του εγκεφάλου των γυναικών και των παιδιών, ούτε το ότι η φυσιολογία του παιδικού εγκεφάλου είναι πιο ευάλωτη λόγω του ότι η ηλεκτρική αγωγιμότητά του (άρα και η διαπερατότητά του στις ηλεκτρομαγνητικές ακτινοβολίες) είναι 50%-100% μεγαλύτερη αυτής ενός ενήλικα». Παρ' όλα τα προαναφερθέντα το Ινστιτούτο Ηλεκτρικών-Ηλεκτρονικών Μηχανικών (ΙΕΕΕ), η Διεθνής Επιτροπή για την Προστασία από τις Μη Ιονίζουσες Ακτινοβολίες (ICNIRP) και ο ΠΟΥ επιμένουν να μην τα αναθεωρούν!

*Ο ρώσος ερευνητής Μ. Zhadin στην έκθεση αναφέρει ότι εξαιρετικά ασθενή Εναλλασσόμενα Ηλεκτρομαγνητικά Πεδία Υπερχαμηλής Συχνότητας (ΕΗΜΠΧΣ) αλλάζουν τις φυσικές ιδιότητες ορισμένων αμινοξέων που είναι συστατικά πρωτεϊνών απαραίτητων για τη λειτουργία των κυττάρων. Μάλιστα πεδία έντασης ακόμη και 2.500 φορές κάτω από το υφιστάμενο όριο (τέτοια παράγονται από ηλεκτρικούς σιδηρόδρομους, πυλώνες ΔΕΗ) προκαλούν σπασίματα και μεταλλαγές στο DNA όσων επαγγελματικών ομάδων εκτίθενται σε αυτά (σιδηροδρομικοί) καθώς και αλλοιώσεις σε κύτταρα εγκεφάλου και καρδιάς, όπως και αναπτυξιακή καθυστέρηση σε πειραματόζωα, π.χ. στους γυρίνους (αδιαμόρφωτοι βάτραχοι).

*Η μελέτη του καθηγητή Βιοχημείας στο Πανεπιστήμιο Πατρών Χ. Γεωργίου αναπτύσσει το ότι ο βασικός μηχανισμός δράσης των ηλεκτρομαγνητικών ακτινοβολιών είναι η αύξηση του «οξειδωτικού στρες» στους οργανισμούς. Αυτή προκαλείται από την παράταση της ζωής των δημιουργούμενων τοξικών ελεύθερων ριζών από τις ηλεκτρομαγνητικές ακτινοβολίες, ακόμη και σε ένταση χιλιάδων φορών κάτω από τα υφιστάμενα όρια. Η αύξηση του οξειδωτικού στρες έχει ως τελική συνέπεια τον κατακερματισμό του DNA, τις καρκινογενέσεις και άλλες σχετιζόμενες ασθένειες.

*Ο αμερικανός ερευνητής Α. R. Liboff επισημαίνει ότι παρ' ότι είναι γνωστό πως τα πολύ χαμηλής έντασης ΕΗΜΠΧΣ επηρεάζουν τα μαγνητικά αισθητήρια πτηνών και μελισσών, γεγονός που αποδεικνύει ότι οι ηλεκτρομαγνητικές ακτινοβολίες επενεργούν στο μεταβολισμό των οργανισμών, αυτό δεν λήφθηκε υπόψη από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και την ICNIRP στον καθορισμό των ορίων. Ούτε το ότι τα ΕΗΜΠΧΣ έχουν ταξινομηθεί ως «πιθανά καρκινογόνα» για τον άνθρωπο από τη Διεθνή Επιτροπή Ερευνας πάνω στον Καρκίνο (IARC), κάτι που έχει επιβεβαιωθεί σε ποντικό από τον ερευνητή Μ. Soffritti.

*Οι αμερικανοί ερευνητές L. Giuliani, S. Tigre και F. Barnes συμπεραίνουν πως τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία μεταβάλλουν την αυτοοργάνωση των μορίων του νερού (αποτελεί το 99% των μορίων του σώματός μας) και αλλάζουν τη ροή σε αυτό των συστατικών του σώματός μας (π.χ. ιόντων), και κατά συνέπεια του μεταβολισμού.

*Ο σουηδός ερευνητής L.G. Salford αναφέρει ότι η έκθεση σε ακτινοβολία κινητής τηλεφωνίας (GSM 900 MHz) αυξάνει τη διαπερατότητα του αιματοεγκεφαλικού φραγμού, δηλαδή μειώνει την προστασία του εγκεφάλου μας από τις τοξικές ουσίες που κυκλοφορούν στο σώμα. Αυτό το φαινόμενο παρατηρήθηκε ιδιαίτερα σε έκθεση ποντικιών έως και 10.000 φορές κάτω του υφιστάμενου ορίου, και μάλιστα μόλις 2 ώρες μετά την έκθεση.Επιδημιολογικές μελέτες σε χώρες με έντονη χρήση κινητών έχουν δείξει σημαντική αύξηση διαφόρων τύπων εγκεφαλικών όγκων (γλοίωμα, ακουστικό νεύρωμα, αστροκύττωμα) μετά από δεκαετή χρήση.

*Η επίδραση του ασύρματου τηλεφώνου (2.4 GHz) μετά από τρίλεπτη έκθεση και ένταση 200 φορές κάτω από το όριο των ΗΠΑ-Καναδά και περίπου 110 φορές κάτω από το όριο της Ευρώπης προκάλεσε σε άτομα ηλικίας 37-79 από ήπια έως μερική καθώς και υψηλή ευαισθησία σε ποσοστά 16% και 24% αντιστοίχως. Ως συμπτώματα αναφέρθηκαν προβλήματα μνήμης, πονοκέφαλοι, προβλήματα όρασης και ύπνου, αδιαθεσίες, ζαλάδες, βόμβος στο αφτί, χρόνια φαγούρα και αίσθημα παλμών της καρδιάς.

*Οι σουηδοί ερευνητές L. Hardell και Μ. Carlberg επισημαίνουν πόσο σοβαρό για τη μελλοντική υγεία των παιδιών είναι, όταν η χρήση του κινητού αρχίζει πριν τα 20 χρόνια τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις, χρήση πάνω από 1 χρόνο προκάλεσε 500% αύξηση των εγκεφαλικών καρκίνων, με 300% αύξηση της πιθανότητας εμφάνισης ακουστικού νευρώματος στην ίδια πλευρά του κεφαλιού σε χρήστες πάνω από 10 χρόνια. Επίσης, χρήστες αναλογικών κινητών τηλεφώνων πάνω από μια πενταετία παρουσίασαν έως και 510% αύξηση κινδύνου εμφάνισης ακουστικού νευρώματος, ενώ χρήστες πάνω από 10 χρόνια παρουσίασαν επίσης αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης αστροκυττώματος. Αλλη μελέτη τους έδειξε ότι η πλευρά του κεφαλιού όπου γίνεται για περισσότερα από 10 χρόνια χρήση του κινητού τηλεφώνου προκαλεί 240% αύξηση του κινδύνου ακουστικού νευρώματος, όπως και 40% αύξηση της εμφάνισης γλοιώματος.

*Η ίδια ομάδα σύγκρινε τις επιπτώσεις στην πλευρά όπου τοποθετείται κινητό ή ασύρματο τηλέφωνο και διαπίστωσε ότι έκθεση πάνω από 10 χρόνια αύξησε την πιθανότητα εμφάνισης αστροκυττώματος σε χρήστες κινητού κατά 330% και σε χρήστες ασύρματου τηλεφώνου κατά 500%. Τα αντίστοιχα ποσοστά για ακουστικό νεύρωμα ήταν 300% και 230%, με το μεγαλύτερο ποσοστό σε όσους ξεκίνησαν τη χρήση κινητού πριν από τα 20 χρόνια τους. Για όσους ξεκίνησαν τη χρήση μετά τα 19 τους, η ετήσια αύξηση του κινδύνου εμφάνισης αστροκυττώματος ήταν 2,16%.

*Πρόσφατη ανάλυση αμερικανικο-κορεατικής ερευνητικής ομάδας σε 465 δημοσιευθείσες μελέτες επιβεβαίωσε την αξιοπιστία των επιδημιολογικών μελετών της ερευνητικής ομάδας Hardell. Συγκεκριμένα, οι μελέτες (στις οποίες συμμετείχαν 37.916 άτομα) έδειξαν ότι όσοι ήσαν χρήστες κινητού τηλεφώνου για περισσότερα από 10 χρόνια παρουσίασαν 10%-30% αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης όλων των ειδών όγκων συγκριτικά με τους μη χρήστες κινητών.Συγκριτικά με τις αξιόπιστες μελέτες της ομάδας Hardell, επισημαίνεται: Οι μελέτες τις οποίες χρηματοδοτούν οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας (π.χ. η μελέτη INTERFONE) παράγουν αναξιόπιστα αποτελέσματα, διότι μελετούν μικρό αριθμό χρηστών για λιγότερο από δεκαετία. Δεν λαμβάνουν υπ' όψιν, ότι παίρνει 10 έως 40 χρόνια για να εκδηλωθεί ο καρκινικός όγκος, υποβάλλοντας υποκειμενικές ερωτήσεις στους συμμετέχοντες, και δεν εφαρμόζουν αξιόπιστα πρωτόκολλα έρευνας.

Εντούτοις, ακόμη και η μελέτη INTERFONE διαπίστωσε ότι εντατικοί χρήστες κινητού τηλεφώνου με μέση καθημερινή χρήση πάνω από 4,5 ώρες παρουσίασαν αύξηση του κινδύνου εμφάνισης γλοιώματος (ενδοκρανιακός όγκος) και μηνιγγιώματος κατά 40% και 15% αντιστοίχως.Τέλος, η έκθεση της ICEMS επιβεβαιώνει ένα εντυπωσιακό περσινό ερευνητικό πείραμα σε πραγματικές συνθήκες πόλης (Valladolid, στην Ισπανία), του ισπανού ερευνητή Α. Balmori (δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Electromagnetic Biology and Medicine» (τεύχος 29, σελίδες 31-35). Αβγά βατράχου και νεογνά βατραχάκια χωρίς πόδια (γυρίνοι) τοποθετήθηκαν επί 2 μήνες (κατά το διάστημα που τα αβγά μετατρέπονται σε γυρίνους) στην ταράτσα ενός οκταώροφου κτιρίου ευρισκόμενου σε απόσταση 140 μέτρων από 4 αντιδιαμετρικά τοποθετημένες κεραίες εταιρειών κινητής τηλεφωνίας. Η ένταση του ηλεκτρικού πεδίου στο οποίο εκτέθηκαν τα πειραματόζωα ήταν 1,8 έως 3,5 V/m, δηλαδή 32 φορές και 24 φορές κάτω από τα όρια ΠΟΥ και Ελλάδας αντιστοίχως (41-58 και 33-47 V/m). Μετά την έκθεση οι βάτραχοι ανέπτυξαν προβλήματα κίνησης και πέθανε το 90% (συγκριτικά με το φυσιολογικό 4,2% θνησιμότητας).

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣΕξήντα οκτώ ερευνητές, μέλη και συνεργάτες της Διεθνούς Επιτροπής για την Ηλεκτρομαγνητική Ασφάλεια (ICEMS) απ' όλο τον κόσμο, διεξήγαγαν και συνέγραψαν 24 μελέτες σε μια κοινή επιστημονική έκθεση με τίτλο «Μη θερμικές επιδράσεις και μηχανισμοί επίδρασης μεταξύ των ηλεκτρομαγνητικών πεδίων και της ζώσας ύλης». Η έκθεση δημοσιεύτηκε από την επιστημονική οργάνωση ICEMS και το ιταλικό επιστημονικό Ινστιτούτο Ramazzini στα τέλη του 2010Read more:
φωτό: grafitti
πηγή: http://atithaso.blogspot.com/2011/01/blog-post_6402.html#ixzz1CYiuGcah

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011



ΠΑΙΔΙΑ
ΠΟΥ ΕΠΑΨΑΝ
ΝΑ ΜΟΙΑΖΟΥΝ
ΜΕ ΠΑΙΔΙΑ
ΚΑΙ ΝΕΟΙ
ΠΟΥ ΓΕΡΑΣΑΝ
ΣΤΗΝ ΕΦΗΒΕΙΑ

Σε μια κοινωνία που πρότυπο έχει όποιον είναι ισχυρός και μεγάλος (είτε αυτό μεταφράζεται ως δύναμη, είτε ως πλούτος) αγωνίζονται να μοιάζουν έστω και λίγο σε αυτήν τη «τέλεια» εικόνα κάνοντας τα αδύνατα και σε ορισμένες περιπτώσεις διαφοροποιώντας χωρίς κανένα ενδοιασμό την ισορροπία της φύσης .

Eτσι οι ρόλοι και οι θέσεις των ανθρώπων ανάλογα με την ηλικία έχουν γίνει δυσδιάκριτοι. Αν γυρίσουμε λίγο πίσω θα διαπιστώσουμε ότι ένας άνθρωπος ηλικίας 6- 16 ήταν παιδί και όχι με τα δεδομένα ενός παιδιού σήμερα, αλλά ενός παιδιού που η κύρια απασχόληση του ήταν το παιχνίδι, η διασκέδαση και το σχολείο.

Σήμερα όμως η δυσκολία της διασφάλισης ενός καλού μέλλοντος και το άγχος των γονιών για την τύχη των παιδιών τους, τους οδηγούν στο να φορτώσουν το πρόγραμμα των μικρών ασφυχτικά με αποτέλεσμα το παιδί να χάνει να χάνει τον ελεύθερο του χρόνο από τα πρώτα κιόλας χρόνια του στο σχολείο. Αυτό κάνει τα παιδιά να έχουν να αντιμετωπίσουν πολλές ευθύνες σε μια ηλικία στην οποία δεν είναι σε θέση να το κάνουν. Oταν βέβαια μετά από πολύ προσπάθεια κάποια στιγμή μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις των μεγαλυτέρων, τα παιδιά αρχίζουν να νομίζουν πως μεγάλωσαν και παίρνουν αποφάσεις αυθόρμητα (σαν παιδιά) που ενώ φαίνονται επιπόλαιες υπάρχουν περιπτώσεις που αποδεικνύονται κάθε άλλο από απλές.

Eτσι έχουμε μια γενιά που θέλει όλα να τα δοκιμάσει γρήγορα και όλα να τα μάθει πρώτη. Τις συνέπειες δεν είναι πολύ δύσκολο να τις καταλάβει κανείς. Τα παιδιά κουράζονται από τη ζωή πριν καλά καλά την ζήσουν και βαριούνται τα πάντα πολύ νωρίς. Τα προβλήματα πληθαίνουν απότομα και οδηγούν σε σύγχυση. Το μόνο που απομένει να γεμίσει την ώρα τους είναι η αδράνεια και το άγχος. Δεν λείπουν ωστόσο και οι περιπτώσεις που νέοι δοκιμάζοντας όλα αυτά τα καινούργια και τα διαφορετικά, πάνω στον ενθουσιασμό τους κάνουν επιλογές για τις οποίες καλούνται αργότερα να απολογηθούν. Και όλα αυτά γιατί κανένας δεν έκατσε να τους ενημερώσει πραγματικά παρά μόνο με μεγάλα λόγια και περίπλοκους ορισμούς.

Iσως ακούγεται ειρωνικό να μιλάω για όλα αυτά αφού κι εγώ ανήκω σε αυτήν την κατηγορία μα αυτή είναι η πραγματικότητα, τα παραμύθια έχει πολλά χρόνια που στερέψανε. Πολλοί αναρωτιούνται για τις τελευταίες καταλήψεις. Το σχολείο μου δεν συμμετείχε σ'αυτές ούτε εγώ, αλλά μερικοί ειδικοί που λένε ότι ξέρουν να αναλύουν τα γεγονότα, δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για την αφορμή αυτής της διαμαρτυρίας. Ετσι και αλλιώς, όλοι όσοι απεργούν, άλλα έχουν στο νου τους, άλλα προβάλλουν για αιτήματα, άλλα καταλαβαίνει ο κόσμος και άλλα λέει ο υπεύθυνος Υπουργός, οι μαθητές γιατί θα έπρεπε να αναλύσουν ξάστερα τα αιτήματα και τα υπόλοιπα.

ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΕΙΔΗΜΟΝΕΣ;
Ρωτήστε και κανένα πιτσιρικά ή πιτσιρίκα.
πηγή:
Χρύσα Ιακωβίδου
Μαθήτρια Γ τάξεως 6ου Γυμνασίου Σερρών
πίνακας: Frida Kalho

Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011


Η ΓΛΩΣΣΑ 1
Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ
ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ GREEKLISH"

Τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει να εκδηλώνεται μία τάση να αντικατασταθεί το ελληνικό αλφάβητο από το λατινικό.
Η τάση αυτή γίνεται φανερή κυρίως σε κείμενα παραγόμενα από ηλεκτρονικούς υπολογιστές - με χρήστες κρατικές υπηρεσίες ακόμη και Α.Ε.Ι. - σε κείμενα προβαλλόμενα από την τηλεόραση αλλά και από σχετικές προτροπές ξένων ραδιοφωνικών σταθμών.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η προσπάθεια αυτή, η οποία θα καταφέρη καίριο πλήγμα κατά της ελληνικής σκέψης και όλων των πτυχών του ελληνικού πολιτισμού που εκφράζονται με γραπτά κείμενα, αλλά και των γένει ανθρωπιστικών σπουδών, έφτασε μέχρι ν' απασχολήση τον Τύπο και ν' αποτελέση αντικείμενο ερωτήσεων βουλευτών προς τον Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Η γλώσσα μας η αρχαιότατη αλλά πάντα σύγχρονη και ζώσα, αυτή η γλώσσα που εμπλούτισε όχι μόνο τη λατινική, αλλά και τις κυριώτερες ευρωπαϊκές γλώσσες, που έχει και οπτικά συνδεθή άρρηκτα με το αλφάβητό της, δεν είναι δυνατό να υποστή μείωση με την κατάργησή του από εμάς τους ίδιους.
Είναι αδιανόητο να δεχθούμε ως Έλληνες την μεταμφίεση της γραφής μας με την κατάργηση πολλών γραμμάτων της, που δεν πέρασαν στο λατινικό αλφάβητο, και με την αντικατάστασή τους από άλλα υποτίθεται ηχητικώς παραπλήσια γράμματά του.Όταν άλλοι λαοί, όπως π.χ. Γάλλοι και Ισπανοί μάχονται ως σήμερα να διατηρήσουν μέχρι τη τελευταία τους λεπτομέρεια τον τρόπο γραφής των κειμένων τους με το δικό τους αλφάβητο, εδώ, με την δικαιολογία της δήθεν διευκόλυνσής μας στην παγκόσμια επικοινωνία, επιχειρείται η αντικατάσταση του ελληνικού αλφαβήτου των 2.500 και πλέον χρόνων με το λατινικό.

Ως λαός, που μέσα από το ίδιο αλφάβητο της γλώσσας του μετέδωσε τον πολιτισμό σε όλο των κόσμο, εμείς οι Έλληνες δεν είναι δυνατόν παρά να αρνούμεθα να εγκαταλείψουμε την ιστορική μας γραφή. Όχι μόνο γιατί αχρηστεύεται ένα από τα θεμελιακά στοιχεία του πολιτισμού μας, αποκόβοντάς μας από τις μέχρι σήμερα εκδηλώσεις του, αλλά και γιατί έτσι αγνοείται η σχέση αλφαβήτου και γλώσσας.

Μιας γλώσσας, που ο τρόπος της γραπτής της απόδοσης έμεινε αναλλοίωτος επί ολόκληρες χιλιετίες ως σήμερα.Θεωρούμε α ν ό σ ι α αλλά και α ν ό η τ η κάθε προσπάθεια να αντικατασταθή η ελληνική γραφή στο λίκνο της, εφ' όσον μάλιστα σε άλλες χώρες ανάλογες απόπειρες μεταβολής του τρόπου γραφής - σε μερικές περιπτώσεις πολύ δυσχερέστερης της ελληνικής - προσέκρουσαν στην καθολική και οργισμένη αντίδραση των λαών των χωρών αυτών. Όπως και επί Ενετών, όταν αυτοί στα μέρη που κυριαρχούσαν προσπάθησαν να αντικαταστήσουν στα ελληνικά κείμενα τους ελληνικούς χαρακτήρες με λατινικούς, έτσι και τώρα θα αντισταθούμε, καλώντας όλους τους συνέλληνες ν' αντιδράσουν για την πρόρριζα εξαφάνιση των ανίερων αυτών σχεδίων.

Οι υπογράφοντες:
1. Αθανασιάδης Τάσος2. Αλεξόπουλος Καίσαρ3. Αρτεμιάδης Νικόλαος4. Βλάχος Άγγελος5. Βοκοτόπουλος Παναγιώτης6. Γεωργιάδης Απόστολος7. Γρόλλιος Κωνσταντίνος8. Δεσποτόπουλος Κωνσταντίνος9. Δρακάτος Κωνσταντίνος10. Ζηζιούλας Ιωάννης Μητροπολίτης Περγάμου11. Ιακωβίδης Σπυρίδων12. Καμπανέλλης Ιάκωβος13. Καμπίτογλου Αλέξανδρος14. Καμπύλης Αθανάσιος15. Κονομής Νικόλαος16. Κοντόπουλος Γεώργιος17. Κουνάδης Αντώνιος18. Λαΐου Αγγελική19. Λιγομενίδης Πάνος20. Μανούσος Μανούσακας21. Ματσανιώτης Νικόλος22. Μητσόπουλος Γεώργιος23. Μουτσόπουλος Ευάγγελος24. Μυλωνάς Παύλος25. Νανόπουλος Δημήτριος26. Παλλάντιος Μενέλαος27. Παππάς Ιωάννης28. Παρισάκης Γεώργιος29. Πεσαμαζόγλου Ιωάννης30. Πετράκος Βασίλειος31. Ρούκουνας Εμμανουήλ32. Σακελλαρίου Μιχαήλ33. Σαράντη Γαλάτεια34. Σκαλκέας Γρηγόριος35. Στεφανής Κωνσταντίνος36. Τέτσης Παναγιώτης37. Τούντας Κωνσταντίνος38. Τριχόπουλος Δημήτριος39. Χατζηϊωάννου Θεμιστοκλής40. Χρήστου Χρύσανθος"

πηγή:Ακαδημία Αθηνών
πίνακας: Jean Miro

Η ΓΛΩΣΣΑ 2
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ GREEKLISH

Είναι πολύς καιρός που θέλω να γράψω για τα greeklish, την κατά τη γνώμη μου μεγαλύτερη μάστιγα των εποχών μας μετά την κακογουστιά. Πρέπει να είναι σημειωμένο σαν θέμα στο πρόχειρό μου για πάνω από έναν χρόνο, αλλά ποτέ δεν ξέρω πως να το πιάσω και από που να ξεκινήσω. Ας αρχίσω λοιπόν ξεκαθαρίζοντας το εξής: Δεν έχω κανέναν νταλγκά με την ελληνική γλώσσα.

Τα αρχαία ήταν το χειρότερο μάθημα που αναγκάστηκα να διαβάσω (λέμε τώρα) στα σχολικά μου χρόνια. Δεν τα γουστάρω, δεν με γουστάρουν, και κανείς από τους δυο μας δεν πρόκειται να κάνει κάτι για να αλλάξει αυτό. Δεν γουστάρω τις πομπώδεις εκφράσεις, την καθαρεύουσα που χρησιμοποιούν δήθεν διανοούμενοι, και συγχύζομαι όταν ανοίγω να διαβάσω ένα σύγχρονο βιβλίο και βλέπω πολυτονικό σύστημα. Ξυπνάει μέσα μου μια μικρή Λουκά που θέλει να κάψει το βιβλίο και τον συγγραφέα μαζί. Οι λόγοι λοιπόν που απεχθάνομαι τα greeklish δεν είναι ιδεολογικοί (μην καταστρέψουμε τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας και τα σχετικά). Είναι καθαρά πρακτικοί.

Κατ’ αρχήν όταν χρησιμοποιείς greeklish κάνεις πρώτα κακό στον εαυτό σου, γιατί πολύ απλά ξεχνάς την ορθογραφία που τόσα χρόνια μάθαινες στο σχολείο. Και η ανορθογραφία δίνει πολύ άσχημη εντύπωση για έναν άνθρωπο, ειδικά στην εποχή που ο γραπτός λόγος μέσω internet αποτελεί το μεγαλύτερο κομμάτι της εικόνας που θα σχηματίσουν οι άλλοι για ‘σένα όταν δεν σε ξέρουν προσωπικά. Την είχα πατήσει κι εγώ. Τον πρώτο καιρό που άρχισε να γίνεται γνωστό το msn έγραφα κι εγώ greeklish. Όχι τα «βαριά» που γράφουν σήμερα οι πιτσιρικάδες, που συνδυάζουν σε μια λέξη λατινικούς χαρακτήρες, αριθμούς, αραμαϊκά σύμβολα και δεν ξέρω κι εγώ τι. Aplws latinikous xaraktires. Μετά από ένα – δύο χρόνια που έγραφα έτσι, αποφάσισα να μάθω τυφλό σύστημα και ξεκίνησα να γράφω παντού κανονικά ελληνικά για να συνηθίζουν τα χέρια μου.

Παρ’ όλο που ήμουν πάντα πολύ καλός στην ορθογραφία, είδα πως από συνήθεια έκανα ένα σωρό ορθογραφικά λάθη, κυρίως στα «η», «ι», «υ», «ει», «οι» που τα έγραφα όλα με γιώτα. Ευτυχώς το ξεπέρασα, αφού δεν ξαναέγραψα greeklish πουθενά. Πολλοί όμως συνεχίζοντας να γράφουν greeklish στο chat, στο twitter, στο facebook, σε blogs κλπ, έχουν ξεχάσει την ορθογραφία, και όταν χρειαστεί να γράψουν ελληνικά σε κάποιο επίσημο ή επαγγελματικό e-mail, σε κάποιο site που απαγορεύει τα greeklish, ακόμα και σε ένα χειρόγραφο, δίνουν την εντύπωση οτι είναι αγράμματοι.

Πέρα από την ορθογραφία, κουράζεις τον αναγνώστη. Δεν είναι όλοι εξοικειωμένοι με τα greeklish, ούτε έχουν όλοι την όρεξη να βγάλουν τα μάτια τους για να αποκωδικοποιήσουν μια πρόταση. Είναι θέμα σεβασμού προς τον συνομιλητή σου. Όπως όταν μιλάς με κάποιον δεν λες μισές λέξεις μέσα από τα δόντια σου, έτσι και στον γραπτό λόγο, γράφοντας καθαρά και ευανάγνωστα βοηθάς τον συνομιλητή σου να διαβάσει άνετα τη μαλακία που έγραψες το κείμενό σου.Και τέλος, σημεία στίξης. Ο γραπτός λόγος σημαίνει επικοινωνία. Και η επικοινωνία όσο πιο εκφραστική είναι, τόσο πιο εύκολα γίνεται κατανοητή. Ένα μικρό σημαδάκι μπορεί να αλλάξει τελείως το νόημα μιας πρότασης. Παράδειγμα, η γνωστή φράση «Πίστευε, και μη ερεύνα». Πόσο διαφορετικό νόημα έχει αν την ερμηνεύσουμε «Πίστευε και μη, ερεύνα»…. Δεύτερο παράδειγμα, καθηγητής αγγλικής φιλολογίας ζήτησε από τους φοιτητές να βάλουν σημεία στίξης στην πρόταση «A woman without her man is nothing.». Οι περισσότεροι άντρες το εξέφρασαν ως εξής: «A woman, without her man, is nothing.». Αντιθέτως οι περισσότερες γυναίκες έδωσαν διαφορετική ερμηνεία: «A woman: without her, man is nothing.».

Τα σημεία στίξης λοιπόν δεν είναι διακοσμητικά, είναι αναπόσπαστο μέρος του γραπτού λόγου. Όταν τα χρησιμοποιείς σωστά, εκφράζεσαι με μεγαλύτερη σαφήνεια. Τυχαίνει να παραξενεύονται φίλοι μου που ακόμα και σε social networks και chat χρησιμοποιώ τόνους και σημεία στίξης. Κι εκεί τους έχω εξηγήσει το ίδιο που ξεκαθάρισα και στην αρχή, οτι δεν έχω νταλγκά με την ελληνική γλώσσα. Θέλω όμως όταν γράφω κάτι, να είναι ευανάγνωστο και κατανοητό. Έτσι κι αλλιώς όμως, είναι ο τρόπος που έχω συνηθίσει στο πληκτρολόγιο. Θα χρειαζόμουν πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια για να γράψω κάτι γρήγορα χωρίς να χρησιμοποιήσω τόνους και σημεία στίξης, ή για να το γράψω σε greeklish. Είναι θέμα συνήθειας.

Και έτσι ερχόμαστε στο μεγάλο ερώτημα:…Γιατί συνεχίζεις και γράφεις σε greeklish?Ταχύτητα μου λένε όλοι. Διαφωνώ. Είναι βαρεμάρα. Το να γράφεις greeklish δεν είναι από τη φύση του πιο γρήγορο από το να γράφεις ελληνικά. Απλώς έτσι συνήθισες να γράφεις τόσο καιρό, οπότε προφανώς και γράφεις πιο γρήγορα, αλλά τώρα βαριέσαι να μάθεις από την αρχή τον σωστό τρόπο. Αν σου δώσω χαρτί και μολύβι, και σου πω γράψε μου γρήγορα «Αρνάκι άσπρο και παχύ», θα το γράψεις κανονικά, ή θα γράψεις «arnaki aspro k paxy»? Το πρώτο φυσικά, γιατί με μολύβι έχεις συνηθίσει να γράφεις γρήγορα με τον σωστό τρόπο, ασχέτως αν έχει τόνους και μεγαλύτερες λέξεις απ’ ότι αν έγραφες κι εκεί με greeklish. Το ίδιο ισχύει και στο πληκτρολόγιο.

Τι θα πρέπει να κάνεις για να γράφεις πιο γρήγορα ελληνικά?…
Να ζοριστείς για λίγο καιρό γράφοντας μόνο ελληνικά παντού, μέχρι να συνηθίσουν τα χέρια και να αρχίσουν πάλι να τρέχουν. Δυστυχώς όμως οι περισσότεροι βαριούνται. Και δεν βαριούνται μόνο όταν γράφουν πχ στο chat με έναν φίλο, που εκεί θέλουν να γράψουν γρήγορα όπως έχουν συνηθίσει και να μη ζοριστούν με τα ελληνικά. Βαριούνται ακόμα και όταν γράφουν ένα απλό status update στο Facebook, έστω και 5 λέξεις. Αποτέλεσμα να γράφουν λάθος για χρόνια, να ξεχνάνε την ορθογραφία, και όταν κάποια στιγμή χρειάζεται να πληκτρολογήσουν ένα επίσημο κείμενο να τους φαίνεται λες και τους ζήτησαν να πλέξουν σε αργαλειό.Πλέον το θέμα της πληκτρολόγησης δεν είναι κάτι ασήμαντο.

Το να ξέρεις να πληκτρολογείς σωστά, είναι εξίσου σημαντικό με το να ξέρεις να γράφεις σωστά με μολύβι και χαρτί, και με τον τρόπο που εξελίσσεται η τεχνολογία ίσως να γίνει και ακόμα πιο σημαντικό από τα παραδοσιακά μέσα γραφής. Ειδικά λοιπόν για τους νέους ανθρώπους, το θεωρώ απαραίτητο να μάθουν να πληκτρολογούν με σωστή ορθογραφία, με σωστά δάκτυλα στο πληκτρολόγιο, και γρήγορα. Όσο αναγκαίο είναι να μάθεις να χειρίζεσαι έναν υπολογιστή, άλλο τόσο αναγκαίο είναι να μάθεις σωστή πληκτρολόγηση.

Το πληκτρολόγιο είναι το βασικότερο μέσο επικοινωνίας της εποχής μας, όχι απλώς ένα μέσο για να γράφουμε μαλακίες στο Facebook. Συμβουλή μου σε όσους δεν έχουν άνεση με την πληκτρολόγηση ελληνικών, είναι να ψάξετε στο Google για προγράμματα εκμάθησης τυφλού συστήματος, και να κάτσετε να ασχοληθείτε για μερικές μέρες μέχρι να μάθουν τα δάκτυλα τη σωστή θέση στο πληκτρολόγιο. Και φυσικά να μην ξαναγράψετε greeklish πουθενά. Στην αρχή είναι λίγο σπαστικό γιατί ξαφνικά ξαναβρίσκεσαι στη θέση που ήσουν όταν έπιασες πρώτη φορά πληκτρολόγιο, όμως πολύ σύντομα τα χέρια συνηθίζουν και γράφεις ακόμα πιο γρήγορα απ’ ότι έγραφες πριν.Αν δεν σας έπεισα, σκεφτείτε το έτσι: Το πουλάκι στην φωτογραφία είναι ένα σπάνιο είδος υπό εξαφάνιση, ο γνωστός Γκρύκλης. Κάθε φορά που γράφετε μια ελληνική πρόταση με λατινικούς χαρακτήρες, ένας μικρός Γκρύκλης πέφτει από την φωλιά του στην άσφαλτο και τον πατάει διερχόμενη νταλίκα. Το κρίμα στον λαιμό σας.Gi afto stamaticte na grafete etc. Αφιερώστε λίγο χρόνο για να μάθετε να γράφετε σωστά. Θα κάνετε καλό στον εαυτό σας, θα προστατέψετε ένα είδος υπό εξαφάνιση, και θα σταματήσετε να σπάτε τα νεύρα των φίλων σας.
Πίνακας: Jean Miro
Από: Οργανισμό για την Διάδοση της Ελληνικής Γλώσσης



Εφηβεία 6
Ο Αθλητισμός

Η σημασία του αθλητισμού στην ζωή των παιδιών και των εφήβων είναι τεράστια και έχει να κάνει τόσο με την οργανική όσο με την ψυχολογική και κοινωνική τους ανάπτυξη.

Οργανικοί παράγοντες

Το ότι η άσκηση αποτελεί ένα βασικό παράγοντα ανάπτυξης και υγείας τον ξέρουμε από τους αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι θεωρούσαν την άσκηση σαν απαράβατο κανόνα για την ψυχοσωματική υγεία του πολίτη και την λειτουργία της ίδιας της πόλης. “Νους υγιής εν σώματι υγιεί” έλεγαν και θεωρούσαν ότι η τακτική σωματική άσκηση δεν βελτιώνει μόνο την σωματική υγεία, αλλά και την πνευματική. Αυτό έχει αποδειχθεί από πολλές σύγχρονες έρευνες. Στην περίπτωση της εφηβεία η έλλειψη άθλησης αποτελέσει ένα παράγοντα σωματικής νοσηρότητας, η οποία εκδηλώνεται με προβλήματα στην καρδιαγγειακή λειτουργία, με την αύξηση των θερμίδων, δηλαδή με την παχυσαρκία, με την οστεοπόρωση και την έλλειψη μυικού όγκου και δύναμης. Αυτά τα οργανικά προβλήματα μπορεί στην εφηβική ηλικία να μην είναι τόσο εμφανή αλλά με την πάροδο των ετών δεν θα αργήσουν να εμφανιστούν.

Επειδή όμως ένας βασικός παράγοντας του αθλητισμού είναι το ξεπέρασμα των ορίων, δηλαδή κατά την διάρκεια της άθλησης τις περισσότερες φορές, ο έφηβος καλείται να“σπρώξει” την σωματική του αντοχή, πέραν των ορίων της, η άθληση μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα εκεί που έρχεται να τα σβήσει. Για τον λόγο αυτό η παρουσία των ετήσιων ιατρικών εξετάσεων αποτελεί ένα παράγοντα ασφαλείας για εκείνον και την οικογένεια του.

Ψυχολογικοί και κοινωνικοί παράγοντες

Το κίνητρο για αθλητική δραστηριότητα του έφηβου δεν διαμορφώνεται μόνο από βιολογικούς παράγοντες αλλά περισσότερο από κοινωνικούς και κατ' επέκταση ψυχολογικούς. Οι παράγοντες αυτοί έχουν σχέση με την φυσική του ικανότητα, με την εμφάνιση, την σεξουαλική του ελκυστικότητα και γενικότερα την εικόνα εαυτού, η οποία με την σειρά της, έχει σχέση με την αποδοχή στην ομάδα των συνομηλίκων και την θέση του μέσα σε αυτή. Η συμμετοχή σε οργανωμένες αθλητικές δραστηριότητες αποτελεί ένα πολύτιμο μέσο για την επίτευξη και διατήρηση αυτή της της συμμετοχής, η οποία θεωρείται σαν βασικός παράγοντα για την κοινωνικοποίησης του.

Η αθλητική δραστηριότητα, προσφέρει στον έφηβο

α) Την γνώση των φυσικών ικανοτήτων και δεξιοτήτων του σε σύγκριση με τους νέους που δεν αθλούνται. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της εκμάθησης των τεχνικών κινήσεων που υπαγορεύει το κάθε άθλημα, με αποτέλεσμα την διαμόρφωση υψηλότερων προσδοκιών για τον εαυτό του. Προσδοκίες οι οποίες δεν στοχεύουν μόνο την αθλητική του επίδοση, αλλά διαχέονται σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής του.
Με λίγα λόγια η αθλητική δραστηριότητα βοηθάει στην ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης και εμπιστοσύνης στον εαυτό.

β) Την δυνατότητα αποφυγής του αποκλεισμού από την ομάδα και γενικότερα από την κοινωνία που σημαίνει απομόνωση και κλείσιμο στον εαυτό του.
Δηλαδή η αθλητική δραστηριότητα βοηθάει στην ανάπτυξη της κοινωνικότητας του


Η συμμετοχή στην ομάδα φέρνει τον έφηβο σε συνεχή συναναστροφή με τους άλλους και του προσφέρει την δυνατότητα να συγκρίνει, να ταυτίσει, να προσπαθήσει να ξεπεράσει τον εαυτό του πάντα στα πλαίσια του αθλήματος. Με λίγα λόγια τον βοηθάει να να μείνει ενεργητικός απέναντι στον εαυτό του και τους άλλους και να αποκτήσει ένα μέτρο αξιολόγησης για τον ίδιο, κοινωνικά αποδεχτό.

Η ευρεία λοιπόν συμμετοχή του σε ομάδες ποδοσφαίρου, μπάσκετ, κολύμβηση, κ.λ.π. Βοηθάνε τον έφηβο να κοινωνικοποιηθεί, δηλαδή να αποδεχτεί τους όρους που θέτει το άθλημα που ακολουθεί και μέσω αυτών των κανόνων να ζητήσει την αναγνώριση και την αποδοχή στα μάτια των άλλων, τόσο στο επίπεδο των συντρόφων του, όσο και της οικογένειας του.

Μέσω της αθλητικής δραστηριότητας, μπορεί να αναπτύξει φιλικές σχέσεις που σημαίνει συναισθηματική δέσμευση και προστασία ενάντια στην μοναξιά. Μπορεί να αυξήσει την αίσθηση της συντροφικότητας, της ένωσης με τους άλλους καθώς και την αίσθηση της συναισθηματική στήριξης και της πίστης στην φιλία και να πάρει ικανοποίηση από αυτή. Επίσης μέσω του αθλητισμού αποφεύγονται οι συγκρούσεις, καθώς η επιθετικότητα εκτονώνεται μέσω της άθλησης, αλλά και αν υπάρξουν συγκρούσεις η επίλυση τους είναι ΄περισσότερο εφικτή .

Η γνώση αυτού του γεγονότος, ότι η άσκηση και πιο γενικά ο αθλητισμός αποτελεί μια σημαντική παράμετρο σωματικής και ψυχικής υγείας για τα παιδιά και τους εφήβους, πρέπει να το γνωρίζουν οι γονείς και να μην το θεωρούν σαν υποδεέστερο γεγονός σε σύγκριση με τις επιδώσεις τους στο σχολείο.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να τονίσουμε ότι η αθλητική δραστηριότητα, σύμφωνα με τελευταίες έρευνες, βοηθάει τον έφηβο και στις σχολικές του επιδόσεις.

Για τους παραπάνω λόγους, λοιπόν:

Οι έφηβοι πρέπει να είναι σωματικά δραστήριοι. Αυτή η δραστηριότητα μπορεί να μοιράζεται ανάμεσα στο παιχνίδι, την μετακίνηση, την αναψυχή, και την οργανωμένη φυσική αγωγή. Επίσης αυτή η δραστηριότητα πρέπει να προβάλλεται από την οικογένεια και από το σχολείο, αποτελώντας έναν απαραίτητο παράγοντα της λειτουργίας τους.

Κανονικά οι έφηβοι θα πρέπει να συμμετάσχουν τρεις, τέσσερις φορές την εβδομάδα σε αθλητικές δραστηριότητες, για αυτό το λόγο τόσο οι γονείς όσο και οι εκπαιδευτικοί, είναι απαραίτητο να αναπτύξουν κάποιες στρατηγικές για την προώθηση και την διατήρηση της σωματικής άσκησης στους νέους.
πίνακας: Γουναρόπουλος Γεώργιος

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011











H θεωρία του αποδιοπομπαίου τράγου

Μια ενδιαφέρουσα μεταφορά της ψυχαναλυτικής θεωρίας που συνιστά μία κατεξοχήν ατομική θεωρία προσωπικότητας - σε συλλογικό επίπεδο, ήτοι στο χώρο της κοινωνικής ψυχολογίας, αποτελεί η θεωρία του αποδιοπομπαίου τράγου ή της κοινωνίας - τιμωρού, που αναπτύχθηκε εμπεριστατωμένα στα μέσα του 20 αιώνα από τους Γερμανούς θεωρητικούς Ρείβαλντ, Μπάουερ, Μέχλερ, Όστερμαγιερ και Έγκελχαρντ.

Οι εν λόγω θεωρητικοί επηρεάστηκαν από την ανάλυση του Φρόιντ πάνω στον εγκληματία που πράττει από ενοχή. Πάντως και οι Αλεξάντερ και Στάουμπ σε παράρτημα του βιβλίου τους, στο οποίο και παρουσίασαν την ψυχαναλυτική θεωρία περί εγκλήματος, έκαναν μία συνοπτική αναφορά στο φαινόμενο της κοινωνίας τιμωρού, όπως και οι σύγχρονοί τους Ρέικ και Βίττελς.

Η θεωρία επεξεργάζεται το ρόλο της κοινωνίας ως ηθικού τιμωρού. Στόχος δε της θεωρίας είναι να παράσχει μία εξήγηση για τη χρήση της βίας σε συλλογικό επίπεδο, είτε υπό τη μορφή της αυτοδικίας, είτε υπό τη μορφή της κρατικής καταστολής. Δεν είναι τυχαίο που αναπτύχθηκε στην προ- και μεταπολεμική Γερμανία από θεωρητικούς των οποίων η παιδική ηλικία προφανώς σημαδεύτηκε από τις συνέπειες του Α’ και Β’ Παγκόσμιου Πολέμου στην καθημερινότητα των Γερμανών και από την προσπάθεια ανοικοδόμησης μίας κατεστραμμένης χώρας.

Η έκφραση αποδιοπομπαίος τράγος προέρχεται από την Παλαιά Διαθήκη και το έθιμο των Ισραηλιτών να τοποθετούν σε βωμό ένα κριάρι, στο οποίο εναπόθεταν όλες τις αμαρτίες και κακοτυχίες τους, και από τις οποίες ούτως συμβολικά απαλλάσσονταν και οι ίδιοι. Η θεωρία αυτή στηρίζεται στην αντίστοιχη θεωρία των ορμών, ενστίκτων και αμυντικών μηχανισμών του Φρόιντ, ιδίως στην προβολή και μετάθεση (projection and displacement).

Τα αντικοινωνικά ένστικτα του ανθρώπου παρόλο που, καθώς αυτός ο τελευταίος αναπτύσσεται και κοινωνικοποιείται, καταπιέζονται μεν, δεν εξαλείφονται δε, αντίθετα παραμένουν σε μία λανθάνουσα κατάσταση στο υποσυνείδητό του και περιμένουν να εκτονωθούν και να απελευθερωθούν.
Μία τέτοια απελευθέρωση προσφέρει και το να εναποθέτει και να προβάλλει κανείς την προσωπική του ασυνείδητη ενοχή για τα αρχέγονα ένστικτά του, πάνω στους απόβλητους της κοινωνίας και τους εγκληματίες.

Όταν ο κοινωνός βλέπει ότι ο παραβάτης του νόμου λαμβάνει την προσήκουσα τιμωρία βρίσκει λόγο να συνεχίσει να καταπιέζει τα επιθετικά του αισθήματα. Διαφορετικά αισθάνεται ένα αίσθημα αδικίας (Ungerechtigkeitsgefühl) που έχει ως αποτέλεσμα να αρχίσουν να αναδύονται αυτές οι αρχέγονες ορμές του.

Ο κοινωνός είτε προβάλλει και αποδίδει τα αντικοινωνικά του αισθήματα πάνω στον εγκληματία και τον αποστρέφεται είτε μέσω ενός έτερου μηχανισμού, αυτού της μετάθεσης, μετατοπίζει και κατευθύνει τις αντικοινωνικές του ροπές πάνω στον εκάστοτε παραβάτη του νόμου, απαιτώντας την παραδειγματική του τιμωρία. Μόνο με αυτό τον τρόπο καθησυχάζει τις δικές του αντικοινωνικές τάσεις. Οι αμυντικοί μηχανισμοί και τα αισθήματα ενοχής και ντροπής διαδραματίζουν λοιπόν ένα πολύ σημαντικό ρόλο.

Η επιβολή της ποινής από μέρους της κοινωνίας δεν αποτελεί τίποτε άλλο, παρά μία συλλογική -συνισταμένη ατομικών εξιλεώσεων- εξιλέωση, μία απελευθέρωση από την ξεχωριστή προσωπική ενοχή του κάθε μέλους της κοινωνίας για τα πρωτόγονα ένστικτα που βιώνει.

Οι κοινωνοί χρειάζονται τους εγκληματίες και τους περιθωριακούς για να αποσυμπιέζονται από την κοινωνική καταπίεση που τους επιβάλλεται, προκειμένου να είναι εφικτή η συμβίωση υπό τη μορφή των κοινωνιών. Ο εγκληματίας αποτελεί εν τέλει «το θύμα» της κοινωνίας, ώστε μέσω «της θυσίας» του να επιτευχθεί μία συμβολική κοινωνική εκτόνωση.

Μέσω του ποινικού δικαίου η κοινωνία εξασκεί ένα περιβεβλημένο με το μανδύα της νομιμότητας επιθετικό και σαδιστικό ρόλο απέναντι σε συγκεκριμένους κοινωνούς που υπό κανονικές συνθήκες δε θα δικαιολογούνταν να επιτελέσει.

Το ρόλο του εξιλαστήριου θύματος και μάλιστα με πολιτική καθοδήγηση έχουν δε ιστορικά διαδραματίσει και ολόκληρες ομάδες πληθυσμού, λόγω της εθνικής, πολιτιστικής, θρησκευτικής τους ιδιαιτερότητας.

Με βάση τη θέση αυτή μπορεί να εξηγηθεί επιπλέον γιατί η πλειοψηφία των κοινωνών αντιδρούν σε σκέψεις και ιδέες επανένταξης των κρατουμένων, αλλά αντιθέτως φαίνεται να προτιμά τον κοινωνικό αποκλεισμό, την αχρήστευση και οριστική απομάκρυνση του διαφορετικού, του περιθωριακού και του εγκληματία ανθρώπου από την κοινωνία. Αυτές τις δραστικές λύσεις απαιτεί το id προκειμένου να μην επαναστατήσει.

πηγή: από την
ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΚΟΥΚΟΥΤΙΜΠΑ (Α.Μ. 427)
ΑΘΗΝΑ, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2005
ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ
ΤΗΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011


Σεξουαλική κακοποίηση παιδιού
ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ...ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ....

Μελετήθηκαν 37 κρατούμενοι της Φυλακής Τρίπολης, που είχαν καταδικαστεί με την κατηγορία της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού.
Οι 26 από αυτούς ήταν περιστατικά παιδοφιλίας και οι 11 περιστατικά αιμομιξίας. Από τα 26 περιστατικά παιδοφιλίας, στα 15 το θύμα ήταν κορίτσι και στα 11 το θύμα ήταν αγόρι. Επίσης, από τα 11 περιστατικά αιμομιξίας, στα 8 το θύμα ήταν κορίτσι και στα 3 το θύμα ήταν αγόρι. Ως ομάδα ελέγχου χρησιμοποιήθηκαν 25 υγιείς άνδρες.
Καταγράφηκαν: 1. Tα δημογραφικά στοιχεία, 2. Το κοινωνικό ιστορικό, 3. To εγκληματολογικό ιστορικό, 4. Το σεξουαλικό ιστορικό, και 5. Οι διαγνώσεις του Άξονα Ι και ΙΙ με βάση το SCID.


ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

α. Το κοινωνικό προφίλ

Η ηλικία των ατόμων που καταδικάστηκαν για σεξουαλική κακοποίηση παιδιού ήταν 42,3±10,4 έτη. Ελληνική υπηκοότητα είχε το 73%, Ορθόδοξοι Χριστιανοί δήλωσαν το 81%, ενώ αναλφάβητοι ήτα το 5% .

Από τη λήψη του κοινωνικού ιστορικού βρέθηκε ότι

το 46% ήταν έγγαμοι,

το 57% μεγάλωσαν σε πόλη,

το 76% ανέφεραν φυσιολογικές συνθήκες τοκετού,

ενώ το 89% ανέφεραν ανατροφή από φυσικούς γονείς.

Το 57% δήλωσαν σταθερή εργασία

και το 43% ότι εργάζονταν ως εργάτες χωρίς συγκεκριμένη ειδίκευση.

Το 32% ανέφεραν ότι οι γονείς χτυπούσαν ο ένας τον άλλον, ενώ ως “πιο δυναμικός” περιγράφηκε ο πατέρας, σε σχέση με τη μητέρα, από το το 57%.

Έγγαμοι εξακολουθούν να είναι οι γονείς του 43%, ενώ η οικονομική κατάσταση της πατρικής οικογένειας αναφέρθηκε ως “κακή” από το 27%. Τέλος, ως εργάτες, χωρίς συγκεκριμένη ειδίκευση, εργάζονταν ο πατέρας του 41% του δείγματος.

Το δείγμα που μελετήσαμε παρουσίασε ιδιαίτερα χαμηλούς δείκτες κοινωνικών δεξιοτήτων. Η επίτευξη των εκπαιδευτικών στόχων υποδεικνύει συχνά τις νοητικές και ψυχολογικές δυνατότητες του ατόμου. Εάν μάλιστα οι δυσκολίες παρακολούθησης και η έλλειψη στόχων επιδρούν στην εξέλιξη της θεραπείας, τότε υποδεικνύεται η ανάγκη συμπληρωματικής εκπαιδευτικής παρέμβασης.

Η βιβλιογραφία δείχνει πράγματι ότι οι βιαστές τείνουν να έχουν ασταθές εργασιακό ιστορικό σε ανειδίκευτες εργασίες. Το εργασιακό ιστορικό, συγκεκριμένα η σταθερότητα και το είδος εργασίας, το επίπεδο επιδεξιότητας και υπευθυνότητας και η γενικότερη στάση απέναντι στη δουλεία σχετίζεται με ψυχολογικά χαρακτηριστικά όπως επιμονή, ικανότητα ανοχής στη ματαίωση και ικανότητα σχεδιασμού και επίτευξης στόχων.

Τα άτομα με σεξουαλική παραπτωματικότητα που μελετήθηκαν παρουσιάζουν ιδιαίτερα χαμηλούς κοινωνικούς δείκτες, γεγονός που πιθανότατα να απετέλεσε έναν σημαντικό κρίκο στην αλυσίδα του σεξουαλικού τους εγκλήματος. Εκπαιδευτικά και υποστηρικτικά προγράμματα, καθώς και προγράμματα κοινωνικών δεξιοτήτων κατά τη διάρκεια κράτησής τους στη φυλακή, αναμένεται ότι θα μειώσουν την πιθανότητα υποτροπής στο μέλλον.


β. Το Εγκληματολογικό προφίλ

Ο μέσος όρος επιβληθείσης ποινής ήταν 17,2±22,8 έτη. Η ηλικία των θυμάτων ήταν 10,4±3,0 έτη, ενώ πάνω από 5 διαφορετικά θύματα είχε το 19% του δείγματος. Πολλαπλή κακοποίηση με το ίδιο θύμα διαπράχθηκε από το 54%, ενώ ως συνηθέστερος τρόπος κακοποίησης ήταν ο πεο-αιδειικός.

Ψυχολογική βία για κάμψη της αντίστασης του θύματος χρησιμοποιήθηκε από
το 32%, ενώ το 57% χρησιμοποίησαν σωματική βία.
Μόνο σε 3 περιστατικά δεν υπήρξε συνοδός σωματική βλάβη του θύματος.
Το 22% ήταν άτομα άγνωστα στο θύμα,
ενώ στο φιλικό περιβάλλον ανήκε το 30%.
Συνεργός υπήρχε στο 8%,
ενώ στο 92% υπήρξε προσχεδιασμός της διάπραξης.
Συχνότερο μέρος διάπραξης σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού ήταν το σπίτι του δράστη (54%).
Στο χρονικό διάστημα από 13.00’ έως 24.00’ έγινε το 95% των σεξουαλικών κακοποιήσεων παιδιού.
Το 30% είχαν κάνει χρήση ουσιών, συνήθως κατάχρηση αλκοόλ, λίγο πριν τη διάπραξη. Τέλος, το 65% αρνούνται τελείως τη διάπραξη της κακοποίησης.

Διερευνώντας τους παράγοντες που προηγούνται του σεξουαλικού παραπτώματος, είναι απαραίτητο να διευκρινίζεται εάν υπήρχε προσχεδιασμός της πράξης. Προηγούμενες έρευνες έδειξαν ότι η μη προσχεδιασμένη διάπραξη φαίνεται να περιλαμβάνει περιπτώσεις στις οποίες η σεξουαλική επίθεση είναι παρορμητική και πραγματοποιείται παράλληλα με τη διάπραξη και άλλου τύπου εγκλημάτων.

Η κατάχρηση αλκοόλ φαίνεται να προηγείται πολύ συχνά. Οι μισοί περίπου από τους κρατούμενους για βιασμό βρέθηκε να έχουν καταναλώσει υπερβολική ποσότητα αλκοόλ λίγο πριν το βιασμό, ενώ η χρήση αλκοόλ βρέθηκε να σχετίζεται με σεξουαλική επιθετικότητα. Η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ επίσης, όχι μόνο από τον άνδρα ως δράστη αλλά και από τη γυναίκα ως θύμα, βρέθηκε να αυξάνει σημαντικά την πιθανότητα να συμβεί βιασμός. Επίσης, η χρήση αλκοόλ φαίνεται να σχετίζεται περισσότερο με περιστασιακές σεξουαλικές επιθέσεις, καθώς και με αυξημένη χρήση βίας.

γ. Το Σεξουαλικό Προφίλ

Η ηλικία 1ης σεξουαλικής επαφής ήταν 16,1±3,2 έτη.
Το 27% είχε την 1η σεξουαλική επαφή με πόρνη,
στο 92% το φύλο της 1ης σεξουαλικής επαφής ήταν γυναίκα,
ενώ στο 65% η εμπειρία περιγράφηκε ότι έγινε με τη θέλησή τους.
Το 22% ανέφεραν σεξουαλική κακοποίηση στη διάρκεια της παιδικής τους ηλικίας στην ηλικία των 9,7±2,5.
Αποκλειστικά ετεροφυλικές σχέσεις ανάφερε το 68%.
Αποκλειστικά ετεροφυλικού τύπου φαντασιώσεις αναφέρθηκαν από το 49%.
Το 57% είχε κάποιου τύπου ομοφυλοφιλική εμπειρία.
Επίσης, το 46% δεν χρησιμοποιούν προφυλακτικό,
ενώ το 27% έχουν ιστορικό μόλυνσης από σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα.
Τέλος, το 14% δεν είχε ερωτικό σύντροφο κατά την περίοδο που διέπραξαν τη σεξουαλική κακοποίηση,
ενώ το 24%, ανέφερε ελλειπή σεξουαλική ικανοποίηση κατά την περίοδο αυτή.

Αρκετοί ερευνητές παρατήρησαν ότι οι σεξουαλικοί παραπτωματίες είναι κοινωνικά απομονωμένοι με λίγες στενές ερωτικές σχέσεις. Εκείνοι μάλιστα οι σεξουαλικοί παραπτωματίες που έχουν πολλές σχέσεις, τις περιγράφουν ως επιφανειακές. Έχει βρεθεί ότι κοινό στοιχείο της σεξουαλικής συμπεριφοράς των σεξουαλικών παραπτωματιών αποτελεί η αποτυχία επίτευξης στενής ερωτικής σχέσης, η οποία οδηγεί σε βίωση μοναξιάς.

Οι σεξουαλικοί παραπτωματίες παρουσιάζουν σημαντικά μεγαλύτερες δυσκολίες στην ανάπτυξη στενής ερωτικής σχέσης, καθώς και σημαντικά υψηλότερα επίπεδα αίσθησης μοναξιάς, συγκρινόμενοι ξεχωριστά με μη σεξουαλικούς παραπτωματίες καθώς και με γενικό πληθυσμό.
Τα άτομα που κακοποιούν σεξουαλικά τα παιδιά βρέθηκε να είναι πιο ευαίσθητα στην απόρριψη, πιο θετικά απέναντι στη σύντροφό τους και λιγότερο ικανοποιημένα με τις σεξουαλικές τους σχέσεις, σε σύγκριση με τους βιαστές.
Οι βιαστές βρέθηκε να έχουν την αίσθηση ότι δε λαμβάνουν υποστήριξη από τη σύντροφό τους τείνουν να την εκτιμούν αρνητικά, γεγονός που υποδεικνύει ότι στα άτομα αυτά υπάρχουν πιο αρνητικά μοντέλα διεργασίας για τους άλλους και ειδικότερα για τις ερωτικές σχέσεις. Αποτελεί συχνό εύρημα επίσης, ένας σημαντικός αριθμός βιαστών να έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά κατά την παιδική ηλικία ή να υπήρξαν μάρτυρες παρεκκλίνουσας σεξουαλικής δραστηριότητας.

δ. Το Ψυχιατρικό Προφίλ

i. Ψυχιατρική Διάγνωση, Άξονας Ι

Το ψυχιατρικό ιστορικό των ατόμων έδειξε ότι
το 51% είχαν ιστορικό χρήσης τοξικών ουσιών.
Τα ποσοστά για συλλήψεις που αφορούν ξυλοδαρμό, κλοπές
και οπλοφορία ήταν 57%, 41% και 24%, αντίστοιχα.
Επίσης στο 3% υπήρχε ιστορικό καταδίκης για ανθρωποκτονία.
Ανέφεραν απόπειρα αυτοκτονίας σε ποσοστό 22%, με πιο συχνή την απόπειρα απαγχονισμού. Το 16% είχαν ιστορικό ψυχιατρικής νοσηλείας
και το 62%, ιστορικό χρήσης ψυχιατρικής αγωγής, συνήθως κατά τη διάρκεια κράτησής τους σε φυλακή.

Προηγούμενες έρευνες έδειξαν υψηλή παρουσία ψυχικών διαταραχών σε διάφορες ομάδες ατόμων με σεξουαλική επιθετικότητα.
Συγκεκριμένα,
το ένα τρίτο δείγματος βιαστών έλαβε διάγνωση κατάθλιψης,
ενώ τα δύο τρίτα διάγνωση κατάχρησης ή εξάρτησης από αλκοόλ.
Άλλη έρευνα έδειξε υψηλή συχνότητα διαταραχών άγχους,
ενώ άλλη βρήκε 7% σχιζοφρένεια,
2% σχιζοσυναισθηματική διαταραχή,
3% μείζων κατάθλιψη,
και 6% οργανικό ψυχοσύνδρομο.
Πρόσφατη έρευνα σε άτομα που καταδικάστηκαν για βιασμό, έδειξε
ότι το 58% πληρούσε τα κριτήρια διάγνωσης του Άξονα Ι, κατά DSM-III-R, χωρίς μάλιστα να ληφθούν υπ' όψη η κατάχρηση από αλκοόλ ή άλλες ουσίες.
Γενικά πάντως, τα ποσοστά ψυχιατρικής νοσηρότητας που έχουν βρεθεί στους σεξουαλικούς παραπτωματίες θεωρούνται υψηλότερα από το μέσο όρο του συνολικού πληθυσμού των φυλακών.

Παρόμοια, υψηλά ποσοστά ψυχιατρικής νοσηρότητας βρέθηκαν και στη διερεύνηση του παρόντος δείγματος.
Το ένα τρίτο (12 άτομα) παρουσίαζε δια βίου διαταραχή της διάθεσης
και το ένα τέταρτο (9 άτομα) δια βίου διαταραχές άγχους.
Η χρήση τοξικών ουσιών βρέθηκε στο ένα έκτο (6 άτομα).
Το ποσοστό απόπειρας αυτοκτονίας ήταν 22%, ενώ το ποσοστό βαρειάς απόπειρας αυτοκτονίας, όπως απαγχονισμός, 11%.
Τα ευρήματα αυτά βρίσκονται σε αντιστοιχία με τα ευρήματα πρόσφατης έρευνας σε δείγμα παιδόφιλων στις ΗΠΑ, τα οποία έδειξαν ιδιαίτερα υψηλή συχνότητα διαταραχών της διάθεσης.

Είναι εμφανές ότι τα υψηλά ποσοστά ψυχιατρικής νοσηρότητας του παρόντος δείγματος υποδεικνύουν την ανάγκη θεραπευτικής προσέγγισης των ατόμων αυτών. Η θεραπεία ψυχιατρικών καταστάσεων που συνυπάρχουν με τη σεξουαλική επιθετικότητα θεωρείται ότι αναστέλλει τον κύκλο επανάληψης της σεξουαλικής βίας, πραγματοποιώντας έτσι ένα σημαντικό κομμάτι στην πρόληψη της σεξουαλικής κακοποίησης.

. ii. Ψυχιατρική Διάγνωση, Άξονας ΙΙ

Βρέθηκε ότι συχνότερες διαταραχές προσωπικότητας ήταν η
η Μεταιχμιακή (11 άτομα),
η Αντικοινωνική (11 άτομα),
και η Παθητική-Επιθετική (8 άτομα).
Προηγούμενες έρευνες έδειξαν ότι τα ποσοστά διαταραχής προσωπικότητας των σεξουαλικών παραπτωματιών κυμαίνονται από 35% έως 90%, ενώ τα μοντέλα σεξουαλικής επιθετικότητας εστιάζουν κυρίως στα αντικοινωνικά χαρακτηριστικά προσωπικότητας των ατόμων αυτών. Έχοντας υπόψη ότι η σεξουαλική συμπεριφορά αποτελεί βασικό συστατικό αλλά και εκδήλωση της προσωπικότητας του ατόμου, η ανίχνευση των παθολογικών χαρακτηριολογικών στοιχείων και η ανάλογη θεραπευτική τους προσέγγιση θεωρείται ότι θα δρούσε αποτελεσματικά στη μείωση της σεξουαλικής επιθετικότητας. Τέτοιου είδους θεραπευτικές παρεμβάσεις δρουν στον πυρήνα της πρόληψης και αποτελούν τη βάση της πρωτογενούς πρόληψης της σεξουαλικής κακοποίησης.

ε. Συννοσηρότητα με Μη Σεξουαλική επιθετικότητα

Μελέτες έδειξαν ότι οι βιαστές παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά μη σεξουαλικής εγκληματικής δραστηριότητας, ενώ το γεγονός αυτό φαίνεται να ισχύει και για τους έφηβους βιαστές. Βρέθηκε συγκεκριμένα ότι οι μισοί τουλάχιστον από τους βιαστές έχουν καταδικαστεί συγχρόνως και για άλλες μη σεξουαλικές εγκληματικές πράξεις, ενώ σχεδόν όλοι τους έχουν διαπράξει τουλάχιστον μία μη σεξουαλικού τύπου επίθεση. Στην ανάλυση του παρόντος δείγματος βρέθηκε πράγματι ότι το 57% είχαν τουλάχιστον μία καταδίκη για μη σεξουαλική επιθετική πράξη.
Πιο συγκεκριμένα, τουλάχιστον οι μισοί είχαν καταδίκες για ξυλοδαρμό, ληστεία ή οπλοφορία, ενώ ένας είχε καταδικαστεί στο παρελθόν για ανθρωποκτονία που δεν σχετίζονταν με τη σεξουαλική παραπτωματικότητα.
Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν ότι η σεξουαλική επιθετικότητα αποτελεί συχνά μέρος της ευρύτερης παραπτωματικότητας του ατόμου. Σε κάποιες από τις περιπτώσεις αυτές ενδέχεται σεξουαλική και γενική επιθετικότητα να συνυπάρχουν, όπως για παράδειγμα βιασμός με κλοπή. Η γνώση της συχνότητας της σεξουαλικής επιθετικότητας στα άτομα με γενική παραπτωματικότητα στη χώρα μας θα προσέθετε σημαντικά στοιχεία στην ανίχνευση πιθανών συσχετίσεων μεταξύ των δύο αυτών φαινομένων.

στ . Το φαινόμενο της άρνησης και έλλειψης ανάληψης ευθύνης


Αποτελεί κοινό εύρημα πολλών ερευνών ότι οι βιαστές, αλλά και γενικότερα οι σεξουαλικοί παραπτωματίες, αρνούνται την ανάληψη ευθύνης της εγκληματικής τους πράξης. Φαίνεται ότι το φαινόμενο της έλλειψης ανάληψης ευθύνης συνδέεται στενά με το φαινόμενο της σεξουαλικής επιθετικότητας.
Από το δείγμα των σεξουαλικών παραπτωματιών που μελετήθηκε βρέθηκε ότι,
μόνο το 2% αποδεχόταν πλήρως τη διάπραξη για την οποία είχε καταδικαστεί,
το 10% αποδεχόταν ένα μεγάλο μέρος,
το 34% αποδεχόταν ένα μικρό μέρος,
ενώ το 53% παρουσίαζε πλήρη έλλειψη αποδοχής.
Όπως φάνηκε και σε άλλες έρευνες, οι σεξουαλικοί παραπτωματίες αρνούνται πολλές πλευρές της κατηγορίας, χωρίς μάλιστα να αντιπαραθέτουν σοβαρά επιχειρήματα, τείνοντας να ελαχιστοποιούν την έκταση της διάπραξης και τις συνέπειες αυτής.
Συχνά επίσης αποδίδουν τη διάπραξη σε άλλους παράγοντες, όπως κατάχρηση αλκοόλ, προβλήματα γάμου ή ψυχολογική ένταση, ενώ είναι συχνή επίσης η άρνηση κάθε πιθανής μελλοντικής διάπραξης.
Επιπλέον της άρνησης και της ελαχιστοποίησης, παρουσιάζουν διαστροφή στην αντίληψη της συμπεριφοράς των θυμάτων, γεγονός που ενισχύει την στάση τους να δικαιολογούν τη συμπεριφορά τους. Επίσης, αντιλαμβάνονται την παθητικότητα ή το τρόμαγμα των θυμάτων σαν επιθυμία ή ευχαρίστηση.
Όλες αυτές οι εκλογικεύσεις και οι γνωσιακές διαστροφές αντανακλούν την άρνηση στο να αναλάβουν την προσωπική ευθύνη της διάπραξης. Τα γενικά αυτά χαρακτηριστικά της έλλειψης ανάληψης ευθύνης συνδέονται στενά με τη σεξουαλική επιθετικότητα και τα άτομα τείνουν να αποδίδουν ίση ευθύνη ή ακόμη και όλες τις ευθύνες στα θύματά τους.

ζ. Ο Τρόπος Γονεϊκής Ανατροφής

Η διερεύνηση με τη βοήθεια της κλίμακας του τρόπου γονεϊκής ανατροφής (measurement of parental style, MOPS) έδειξε ότι τα επίπεδα της αναφερόμενης από κακοποίησης από τη μητέρα, ήταν σημαντικά αυξημένα σε σχέση με τους μάρτυρες.
Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας δείχνουν αρκετές ομοιότητες με ευρήματα προηγούμενων ερευνών. Σε αρκετές ομάδες σεξουαλικών παραπτωματιών έχουν βρεθεί αυξημένα επίπεδα σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης κατά την παιδική ηλικία. Άλλες έδειξαν αυξημένα επίπεδα κακοποίησης από τους γονείς με συνοδά, άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο, αυξημένα επίπεδα ελέγχου, σε άτομα με κατάθλιψη, παραβατικότητα, χρήση ουσιών, και διαταραχή προσαρμογής.

η. Το Προφίλ Προσωπικότητας

Το ερωτηματολόγιο ιδιοσυγκρασίας και χαρακτήρα (Temperament and Character Inventory, TCI), του Cloninger (Cloninger, 1994) μετρά τις κυρίως κληρονομούμενες διαστάσεις της ιδιοσυγκρασίας Αναζήτηση Νέων Εμπειριών (ΑΝΕ) (Novelty Seeking), Αποφυγή Βλάβης (ΑΒ) (Harm Avoidance) , Εξάρτηση από Επιβράβευση (ΕΕ) (Reward Dependence) και Επιμονή (ΕΠ) (Persistence), καθώς και τις, κυρίως διαμορφούμενες από το περιβάλλον, διαστάσεις του χαρακτήρα Αυτοπροσδιορισμός (ΑΠ) (Self-Directedness), Συνεργασιμότητα (ΣΕ) (Cooperativeness) και Αυτοϋπέρβαση (ΑΥ) (Self-Transcendence).

Η διάσταση αναζήτηση νέων εμπειριών περιλαμβάνει συμπεριφορές αναζήτησης εμπειριών, παρόρμησης και αποφυγής της ματαίωσης, η διάσταση αποφυγή βλάβης χαρακτηρίζεται κυρίως από απαισιόδοξη στάση απέναντι σε μελλοντικά θέματα, η διάσταση εξάρτηση από επιβράβευση μετρά συμπεριφορές που βασίζονται στην αποδοχή και την επιβράβευση από τους άλλους, και η διάσταση επιμονή χαρακτηρίζεται από συνεχή τάση προσπάθειας.
Οι τρεις διαστάσεις του χαρακτήρα υποδεικνύουν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως αυτόνομα άτομα (αυτοπροσδιορισμός), ως μέρος της ανθρωπότητας (συνεργασιμότητα) ή ως μέρος του σύμπαντος (αυτοϋπέρβαση).

Βρέθηκε σημαντικά μεγαλύτερη τιμή της διάστασης της ιδιοσυγκρασίας αναζήτηση νέων εμπειριών, σε σχέση με τους μάρτυρες. Αυτό υποδεικνύει την ύπαρξη μίας ιδιοσυγκρασίας ευέξαπτης, που δεν ανέχεται τη ρουτίνα της καθημερινότητας, καθώς και την καθυστερημένη επιβράβευση.
Η σημαντικά μειωμένη τιμή της διάστασης της ιδιοσυγκρασίας εξάρτηση από επιβράβευση, που βρέθηκε, υποδηλώνει την τάση τους να παραμένουν απομονωμένοι, απόμακροι και χωρίς ιδιαίτερα στενές σχέσεις, και συγχρόνως την τάση να εγκαταλείπουν την προσπάθεια πριν να καταβάλλουν τη μέγιστη δυνατή προσπάθεια. Οι σημαντικά χαμηλότερες τιμές των διαστάσεων του χαρακτήρα αυτοπροσδιορισμός και συνεργασιμότητα, σε σχέση με τους μάρτυρες, υποδεικνύουν συμπεριφορές που, αφενός απορρέουν περισσότερο από εξωτερικά ερεθίσματα, παρά από εσωτερικούς σκοπούς και αξίες, και αφετέρου από τη δυσκολία αποδοχής των άλλων, γεγονός που μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε εχθρικότητα.

Έχοντας υπόψη τη θεωρία του Cloninger μπορούμε λοιπόν να υποθέσουμε ότι υπάρχει ένα προφίλ ιδιοσυγκρασίας (temperament) που χαρακτηρίζεται από συμπεριφορά αναζήτησης νέων εμπειριών, παρορμητικότητα, ευερεθιστότητα, ενεργό αποφυγή της ματαίωσης και έλλειψη στενών διαπροσωπικών σχέσεων. Ο χαρακτήρας (character) επιπλέον διακρίνεται από συμπεριφορές από τις οποίες αντλείται ευχαρίστηση χωρίς τη δυνατότητα ελέγχου, εάν χρειαστεί.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ & ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ


Η ανεύρεση ιδιαίτερα επιβαρημένων κοινωνικών δεικτών στο παρόν δείγμα σεξουαλικών παραπτωματιών υποδεικνύει την ανάγκη ανάπτυξης προγραμμάτων κοινωνικής στήριξης και εκπαίδευσης των ατόμων αυτών, ακόμη και κατά τη διάρκεια κράτησής τους στη φυλακή. Έχοντας υπόψη ότι ο παράγοντας κοινωνικός αποκλεισμός αποτελεί έναν σημαντικό κρίκο στην αλυσίδα ανάπτυξης του εγκλήματος, τα προγράμματα εκπαίδευσης σε κοινωνικές δεξιότητες, απασχόλησης και ψυχοκοινωνικής στήριξης θεωρείται ότι θα δρούσαν ανασταλτικά στην ανάπτυξη του σεξουαλικού εγκλήματος.
Η ανεύρεση επίσης ιδιαίτερα υψηλής ψυχοπαθολογίας στο παρόν δείγμα, υποδεικνύει παράλληλα την ανάγκη τόσο της έγκαιρης ανίχνευσης όσο και της αντιμετώπισή της. Είναι ευνόητο ότι η θεραπευτική αντιμετώπιση των ψυχιατρικών διαταραχών που προδιαθέτουν ή εμφανίζουν ως κύριο στοιχείο τη σεξουαλική επιθετικότητα θα λειτουργήσει ως πρωτογενής πρόληψη της σεξουαλικής κακοποίησης.
Τέτοιου τύπου παρέμβαση θα μπορούσε να αναπτυχθεί στη διάρκεια όλων των σταδίων εμφάνισης της σεξουαλικής επιθετικότητας. Συγκεκριμένα, θα μπορούσε να αναπτυχθεί έγκαιρη θεραπευτική παρέμβαση σε άτομα με συνύπαρξη παρεκκλίνουσας σεξουαλικής διέγερσης και υψηλών επιπέδων παρορμητικότητας πριν ακόμη αυτά προχωρήσουν στη διάπραξη του σεξουαλικού εγκλήματος. Θα μπορούσε επίσης να υπάρξει θεραπευτική παρέμβαση μέσα στο χώρο της φυλακής, με στόχο την πρόληψη της υποτροπής μετά την αποφυλάκιση.
Επίσης, η τακτική παρακολούθηση σε ειδικά κέντρα αποφυλακισθέντων σεξουαλικών παραπτωματιών θεωρείται ότι θα μείωνε ακόμη περισσότερο τον κίνδυνο υποτροπής. Η μορφή αυτή κοινοτικής παρέμβασης θα μπορούσε να συμπεριλάβει και τους σεξουαλικούς δράστες που βρίσκονται υπό δικαστική επιτήρηση ή παρακολούθηση (probation). Η ανάπτυξη παρόμοιων ολοκληρωμένων προγραμμάτων στη Βόρειο Αμερική, τα οποία βασικά στοχεύουν στην πρωτογενή πρόληψη της σεξουαλικής κακοποίησης, έδειξε να μειώνει σημαντικά την υποτροπή.

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011


Σεξουαλική Αγωγή
(Ενημέρωση στο κορίτσι)

Η εφηβεία αποτελεί την μεταβατική περίοδο της ανάπτυξης του ανθρώπου κατά την οποία το ανώριμο παιδί μεταμορφώνεται σε ώριμο ενήλικα ικανό για αναπαραγωγή. Η διαδικασία της γοναδικής ωρίμανσης συνοδεύεται από την ανάπτυξη των δευτερογενών χαρακτηριστικών του φύλου και την επιτάχυνση του ετήσιου ρυθμού αύξησης γνωστή ως «growth spurt». Νευροενδοκρινικοί και ορμονικοί παράγοντες είναι υπεύθυνοι για το μηχανισμό της έναρξης και ολοκλήρωσης της εφηβείας. Η έναρξη της εφηβείας είναι αποτέλεσμα αύξησης της παλμικής έκκρισης της εκλυτικού παράγοντα των γοναδοτροπινών, GnRH από τον υποθάλαμο στην υπόφυση και εν συνεχεία την επίσης σφυγμική απελευθέρωση των γοναδοτροπινών: ωοθυλακιοτρόπου (FSH) και ωχρινοτρόπου ορμόνης (LH) από την υπόφυση στην κυκλοφορία.

Οι γοναδοτροπίνες είναι υπεύθυνες για τη διαμόρφωση και ωρίμανση των γονάδων και στα δύο φύλα. Η LH διεγείρει τα κύτταρα του Leydig στους όρχεις για παραγωγή τεστοστερόνης στους άρρενες και τις ωοθήκες για την έκκριση οιστρογόνων στα θήλεα. Η FSH στα αγόρια είναι υπεύθυνη για την σπερματογένεση με δράση στα κύτταρα του Sertoli. Στα κορίτσια έχει διπλή δράση στις ωοθήκες για την ωρίμανση των ωοθυλακίων και την παραγωγή οιστρογόνων.

Η ανατομία και η σωματική διάπλαση του άνδρα και της γυναίκας εμφανίζουν περισσότερες ομοιότητες σε σχέση με αυτές των αρσενικών και τα θηλυκών του ζωικού βασιλείου. Οι άνδρες διαφέρουν συχνότερα από τις γυναίκες ως προς το ανάστημα, τη σιλουέτα και το βάρος. Ο,τι κυρίως διαχωρίζει τα δύο φύλα είναι τα γεννητικά τους όργανα και οι μεταβολές κατά την εξέλιξή τους, που εμφανίζονται με τη σωματική ωρίμανση και προκαλούνται από τη δράση των γεννητικών ορμονών.

Πριν από την εφηβεία, τα αγόρια και τα κορίτσια, εκτός από τη διαφορά τους στα εξωτερικά όργανα αναπαραγωγής, μοιάζουν. Προς το τέλος της εφηβείας, το σώμα του κοριτσιού μεταμορφώνεται σταδιακά σε γυναικείο. Το κορίτσι ψηλώνει, οι γοφοί και οι μηροί του "δένουν", το κορμί στρογγυλεύει και αποκτά καμπύλες.

Τα δευτερογενή χαρακτηριστικά του φύλου εμφανίζονται μετά την έναρξη του μηχανισμού της εφηβείας στον υποθάλαμο. Οι μεταβολές που συμβαίνουν στο γυναικείο σώμα συνδέονται άμεσα με την έκκριση των γυναικείων γεννητικών ορμονών, των οιστρογόνων και της προγεστερόνης.Μεγαλώνουν οι μαστοί και η τριχοφυΐα κάνει αισθητή την παρουσία της στις μασχάλες και ανάμεσα στα πόδια. Τα εσωτερικά και τα εξωτερικά γεννητικά όργανα αναπτύσσονται, ενώ τα τοιχώματα του κόλπου, που αρχίζει να εκκρίνει περισσότερα υγρά, γίνονται πιο χοντρά. Η τελική διαμόρφωση της σιλουέτας εξαρτάται από δύο παράγοντες: τις ορμόνες που παράγει η νέα γυναίκα και την αντίδρασή του σώματός της σε αυτές.

Η εφηβεία εξελίσσεται σε στάδια. Η ακριβής σταδιοποίηση της εφηβείας κατά Tanner αποτελεί σημαντικό μέσο για τη εκτίμηση της έναρξης και της εξέλιξης της εφηβείας. Η σταδιοποίηση παρουσιάζει πέντε (5) στάδια ανάπτυξης. Η χρονολογική αλληλουχία των διαφόρων σταδίων της εφηβείας μπορεί να διαφέρει σε χρόνο εμφάνισης από το ένα δευτερογενή χαρακτηριστικά του φύλου στο άλλο. Κάθε μορφολογική μεταβολή αντιστοιχεί σε συγκεκριμένο ορμονικό συμβάν: η αύξηση του μεγέθους των ωοθηκών οφείλεται στη σφυγμική έκκριση των γοναδοτροπινών, η αύξηση του στήθους στην αυξημένη έκκριση οιστραδιόλης, ενώ η τρίχωση του εφηβαίου στην έκκριση ανδρογόνων από τα επινεφρίδια και τις γονάδες.
φωτο: grafitti

Σεξουαλική Αγωγή
(Ενημέρωση στο αγόρι)

Η ήβη είναι μια από τις πιο σημαντικές περιόδους της ζωής του ανθρώπου. Κατά την εποχή της ήβης εμφανίζεται για πρώτη φορά στον ανθρώπινο οργανισμό μια λειτουργία, η οποία προκαλεί θεαματικές μορφολογικές και λειτουργικές μεταβολές, που δίνουν σε μερικά χρόνια την τελική ώριμη μορφή του ατόμου. Κατά την ήβη επίσης συμπληρώνεται και η αύξηση του σκελετού. Τα άτομο αποκτά το τελικό του ύψος και συγχρόνως ολοκληρώνεται η ανάπτυξη των οργάνων. Όλες αυτές οι αλλαγές προκαλούνται από την έναρξη της λειτουργίας των γεννητικών αδένων, των γονάδων. Οι γεννητικοί αδένες στον άνθρωπο εμφανίζουν τη μοναδική ιδιότητα, ότι η λειτουργία τους δεν αρχίζει κατά τη γέννηση ή και πριν απ’ αυτήν, αλλά ύστερα από μια μεγάλη περίοδο αδράνειας, που διαρκεί 10–12 χρόνια. Αυτή η έναρξη της λειτουργίας των γονάδων προσδίδει στον έφηβο δύο νέες ιδιότητες :(α) πρώτον, την ικανότητα αναπαραγωγής και (β) την ορμονική έκκριση, που καθιστά δυνατή την αναπαραγωγική λειτουργία.Η λειτουργία της αναπαραγωγής ασκείται σε τρία σημεία: (α) στο γεννητικό σύστημα(β) στο φαινότυπο του ατόμου με τα δευτερογενή χαρακτηριστικά του φύλου και(γ) στα εγκεφαλικά κέντρα, όπου αναπτύσσεται η γενετήσια επιθυμία.

Όλες αυτές οι μεταβολές οφείλονται στις ορμόνες που παράγουν οι γονάδες, στους ανδρες ειδικά στην τεστοστερόνη. Λίγα χρόνια πριν από την έναρξη της λειτουργίας των γονάδων, προηγείται μια αλλαγή στην έκκριση των επινεφριδίων, που χαρακτηρίζεται ως αδρεναρχή.Αυτή οδηγεί στην αύξηση της παραγωγής των επινεφριδικών ανδρογόνων, που αρχίζει στην ηλικία των 6–7 ετών και συνεχίζεται μέχρι την ήβη. Άγνωστος είναι ο μηχανισμός αλλά και η βιολογική σημασία αυτού του φαινομένου. Θεωρείται ως πιθανό έναυσμα της απαρχής της γονιδιακής λειτουργίας. Μετά την αδρεναρχή, που είναι η ίδια και στα δυό φύλα, αρχίζει η αυξημένη έκκριση των γοναδοτροφίνων από την υπόφυση, που βρίσκεται στη βάση του εγκεφάλου. Οι γοναδοτροφίνες ρυθμίζουν τη λειτουργία των ωοθηκών και των όρχεων, και η δράση τους γίνεται ουσιαστικά αισθητή από το δέκατο έτος της ηλικίας.

Στον άρρενα, οι γοναδοτροφίνες διεγείρουν την παραγωγή εκατομμυρίων σπερματοζωαρίων, καθώς και την έκκριση της τεστοστερόνης. Αλλά και όγκος των όρχεων αυξάνεται συγχρόνως σημαντικά αυτή την περίοδο. Η ωρίμανση των γεννητικών αδένων έχει μεγάλη σημασία για την κανονική σωματική και ψυχική εξέλιξη του αγοριού. Η παραγωγή των ορμονών προκαλεί σημαντικές αλλαγές, με κυριότερες τις ακόλουθες:

- Η τριχοφυία στην περιοχή των γεννητικών οργάνων- Η τρίχωση στο πρόσωπο, μασχάλες, στήθος, κοιλιά, χέρια και πόδια- Η μεταβολή της φωνής, που γίνεται πιο βαριά και βραχνή.- Η διεύρυνση των ώμων- Η παραγωγή ιδρώτα, με χαρακτηριστική οσμή, και λίπους στο πρόσωπο

Όλα τα πιο πάνω αποτελούν και τα δευτερεύοντα χαρακτηριστικά του φύλου, που διαφοροποιούν ουσιαστικά την εμφάνιση του άντρα από τη γυναίκα. Η ολοκλήρωση των δευτερευόντων χαρακτηριστικών διαρκεί όσο και η ήβη. Στ’ αγόρια εμφανίζεται συνήθως ανάμεσα στα 13 και 14 χρόνια.Σημαντικό γνώρισμα της ήβης είναι η αύξηση του ύψους, μέχρι και 50 εκατοστά μέσον όρον. Η αύξηση του ύψους επιτυγχάνεται με την ανάπτυξη του σκελετού. Η ανάπτυξη των άκρων προηγείται συνήθως του υπόλοιπου σκελετού- και τ’ αγόρια σ’αυτή την ηλικία φαίνονται να έχουν δυσανάλογα ως προς το σώμα τους μακρά άκρα. Η λεκάνη τους παραμένει στενή, ενώ μεγαλώνει ο θώρακας και οι ώμοι, που τονίζονται ακόμα πιο πολύ από την ανάπτυξη των μυών.

Προοδευτική είναι και η εμφάνιση της τρίχωσης, πρώτα γύρω από το πέος, αργότερα σε ολόκληρο το εφηβαίο, ένα χρόνο μετά στις μασχάλες και τέλος στο πρόσωπο, όπου σχηματίζονται τα γένια και το μουστάκι. Η ανάπτυξη της τρίχωσης στο θώρακα και την κοιλιά γίνεται πολύ αργότερα, πολλές φορές κατά την επόμενη δεκαετία της ζωής του ώριμου άντρα.

Οι σμηγματογόνοι και ιδρωτοποιοί αδένες που αναπτύσσονται κατά την ήβη αυξάνουν την ποσότητα του ιδρώτα και λιπαίνουν το δέρμα. Η αλλαγή αυτή, μαζί με τις ορμονικές και ψυχικές αλλαγές, δημιουργεί συχνά εξανθήματα στο πρόσωπο και την πλάτη, κάτι που ονομάζουμε ακμή. Άνκαι η ακμή είναι φυσικό γνώρισμα της ήβης, συνήθως ενοχλεί τους νέους από αισθητικής πλευράς.

Πολύ σημαντικές είναι κατά την ήβη και οι αλλαγές που συμβαίνουν στα γεννητικά όργανα του αγοριού. Ο όγκος των γεννητικών οργάνων αυξάνει γενικά, το πέος μεγαλώνει και αποκτά πιο σκούρο χρώμα. Ανάλογη είναι και η αύξηση του όγκου των όρχεων, των οποίων ο σάκκος γίνεται παχύτερος, καλυπτόμενος αραιά από τρίχες. Κύριο γνώρισμα της ήβης του αγοριού είναι η παραγωγή σπερματοζωαρίων και η έξοδός τους με την εκσπερμάτιση. Οι όρχεις επιτελούν δύο λειτουργίες: Η πρώτη είναι η παραγωγή ανδρικών ορμονών, με κυριότερη τη τεστοστερόνη, και η δεύτερη είναι η παραγωγή σπερματοζωαρίων. Και οι δύο αυτές λειτουργίες, που αρχίζουν με την ήβη, συνεχίζονται μέχρι την τρίτη ηλικία του άντρα. Η έξοδος του σπέρματος από το γεννητικό σύστημα προυποθέτει δύο ξεχωριστούς μηχανισμούς, τη στύση και την εκσπερμάτιση.

Η στύση είναι η αύξηση του όγκου και της σκληρότητας του πέους, που του επιτρέπει την είσοδο στο γυναικείο κόλπο. Το φυσιολογικό μέγεθος του πέους σε στύση είναι 12 έως 16 εκατοστά. Στις μέρες μας η παραπληροφόρηση γύρω από το μέγεθος του πέους και η δημιουργία εξωπραγματικών προτύπων γύρω από τη σεξουαλικότητα, οδηγεί τους νέους σε ανησυχία και προβληματισμούς, προκαλώντας διάφορα αχρείαστα συμπλέγματα.

Το αντανακλαστικό της στύσης βρίσκεται στο νωτιαίο μυελό. Για τη λειτουργία της στύσης απαιτείται υγιής αγγειακός μηχανισμός, δηλαδή ικανοποιητική παροχή αίματος. Η εισροή αίματος στα σηραγγώδη σώματα του πέους και στο σπογγειώδες σώμα της ουρήθρας, προκαλεί παθητική σύσπαση δηλ. κλείσιμο των φλεβών, που εμποδίζει τη διαφυγή του αίματος και διατήρηση της στύσης. Κατά τη διάρκεια του ύπνου παράγονται στον άντρα μια ή δυό αυτόματες στύσεις. Μερικές φορές, ιδιαίτερα στην ήβη, οι στύσεις αυτές συνοδεύονται από αυτόματη εκσπερμάτιση, που ονομάζεται ονείρωξη.

Η εκσπερμάτιση είναι φαινόμενο αντανακλαστικό. Αποτελείται από ισχυρές και επαναλαμβανόμενες συσπάσεις των μυών που περιβάλλουν τα σηραγγώδη και σπογγειώδη σώματα, όπως και από ρυθμικές συσπάσεις της ουρήθρας.. Επανειλημμένες εκσπερματίσεις επηρεάζουν αρνητικά τον όγκο του σπέρματος και τον αριθμό των εξερχομένων σπερματοζωαρίων. Αζωοσπερμία ονομάζεται η κατάσταση, όπου δεν υπάρχουν σπερματοζωάρια μέσα στο σπέρμα. Εάν απλώς είναι σημαντικά μειωμένος ο αριθμός τους, μιλάμε τότε για ολιγοσπερμία. Αποφρακτικά φαινόμενα ή χαμηλά επίπεδα ανδρογόνων, είναι συχνά η αιτία.

Στις πρώτες σεξουαλικές επαφές ο νέος αδυνατεί να ελέγξει το αντανακλαστικό της εκσπερμάτισης, η οποία έτσι συμβαίνει πρόωρα. Ο έλεγχος θα γίνει με την πάροδο του χρόνου, τον κανονικό αριθμό επαφών και κυρίως λειτουργώντας σε μια μόνιμη σχέση.
Φωτο:grafitti
πηγή




Γονιμότητα και Οικογένεια στην Ελλάδα

1998-2001
Περίληψη αποτελεσμάτων

Στην Ελλάδα, η σχετικά έντονη οικονομική ανάπτυξη που σημειώθηκε μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, δε συνοδεύτηκε από ανάλογη σημαντική ανάπτυξη του κράτους πρόνοιας, παρόμοια με αυτή που παρατηρήθηκε σε όλες σχεδόν τις δυτικές κοινωνίες.

Το κράτος πρόνοιας παραμένει ισχνό και ελλειμματικό. Ο υποστηρικτικός ρόλος της οικογένειας αντισταθμίζει, σε ένα βαθμό, την ανικανότητα του κράτους να καλύψει κοινωνικές ανάγκες και ο ρόλος των γυναικών είναι σημαντικότατος για την φροντίδα των νεότερων και γηραιότερων μελών της. Επομένως, δεν αποτελεί έκπληξη η μειωμένη συμμετοχή των γυναικών στο εργατικό δυναμικό και τα χαμηλά ποσοστά γονιμότητας.

Παρά το γεγονός ότι η οικογένεια στην Ελλάδα, εξακολουθεί να αξιολογείται ως πολύ σημαντικός θεσμός, (χαμηλά ποσοστά διαζυγίων, χαμηλά ποσοστά συμβιώσεων, μικρός αριθμός παιδιών εκτός γάμου και θετικές απόψεις των ερωτώμενων για την οικογένεια), τα ζευγάρια τείνουν να αποκτούν μικρότερο αριθμό παιδιών από αυτόν που επιθυμούν λόγω σοβαρών κοινωνικο-οικονομικών δυσχερειών.
Ωστόσο, το γεγονός ότι ο γάμος εξακολουθεί να είναι ισχυρός θεσμός στην Ελλάδα, δεν πρέπει απαραίτητα να ερμηνευθεί με βάση τις πιο παραδοσιακές οικογενειακές αξίες ή προσανατολισμούς της κοινωνίας σε σχέση με τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες.

Η ασθενής θέση των γυναικών στην αγορά εργασίας και το γεγονός ότι επιβαρύνονται στο να υποκαθιστούν, σε μεγάλο βαθμό, το κράτος πρόνοιας, τις οδηγεί στο να μη αποφασίζουν το διαζύγιο και να συντηρούν συχνά αποτυχημένους γάμους.

Η συμβίωση λειτουργεί μόνο ως μια προγαμιαία δοκιμή αφού δεν εντάσσεται σε κάποιο νομικό πλαίσιο. Ωστόσο, οι νεότερες γενεές συμβιώνουν περισσότερο και παντρεύονται λιγότερο. Αν οι οικογενειακοί δεσμοί, μακροπρόθεσμα, εξασθενίσουν οι συνέπειες που θα προκύψουν για ολόκληρη την κοινωνία θα είναι εξαιρετικά σοβαρές.

Πολλά εξαρτημένα άτομα που τώρα προστατεύονται από την οικογένεια, των ίδιων των γυναικών συμπεριλαμβανομένων, θα βρεθούν πιθανά σε καταστάσεις φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού.

Επομένως, είναι σημαντικό αυτές οι κοινωνικές αλλαγές και πιθανότητες να τεθούν σοβαρά υπόψη όταν ανιχνεύονται νέες κοινωνικές πολιτικές και εισάγεται νέα νομοθεσία σχετικά με τη σύσταση ή τη διάλυση σχέσεων, αλλά και σχετικά με τα εξαρτημένα μέλη της οικογένειας. Όσον αφορά τη μείωση της γονιμότητας, μέτρα για την συμφιλίωση της εργασιακής και οικογενειακής ζωής και διάφορα κοινωνικο-οικονομικά μέτρα που υποστηρίζουν την οικογένεια θα μπορούσαν να συμβάλλουν στο να αποκτήσουν τα ζευγάρια τον επιθυμητό αριθμό παιδιών

Πηγή:Διεθνής έρευνα
“Γονιμότητα και Οικογένεια στην Ελλάδα»
“Fertility and Family Survey in Greece – FFS

Υπεύθυνη της έρευνας
Χάρις Σημεωνίδου
Ερευνητική Ομάδα
Χ, Σημεωνίδου, Μ. Καβουράκης, Μ. Μαγδαλινός, Γ. Μητσόπουλος, Τ. Τασόπουλος, Κ. Βεζυργίαννη

H τηλεόραση "προτρέπει" στο κάπνισμα


Οι περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με το κάπνισμα, ενεργοποιούνται αυτομάτως όταν ένας καπνιστής παρακολουθεί στον κινηματογράφο ή στην τηλεόραση κάποιον άλλο να καπνίζει, ειδικά αν αυτός είναι ένας διάσημος πρωταγωνιστής, σύμφωνα με μια νέα έρευνα αμερικανών νευροεπιστημόνων, η οποία δείχνει, μεταξύ άλλων, πόσο «ύπουλα» αυτά τα ερεθίσματα υποβάλλουν στους ανθρώπους την ανάγκη να καπνίσουν.

Έτσι, αν κανείς θέλει να το κόψει, ίσως θα έπρεπε παράλληλα να κόψει, για ένα διάστημα, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο!

Οι ερευνητές, υπό τον Τοντ Χίδερτον του Κέντρου Κοινωνικών Επιστημών του Εγκεφάλου του Κολλεγίου Ντάρτμουθ του Νιού Χαμσάιρ, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό νευροεπιστήμης “Journal of Neuroscience”, σύμφωνα με τη βρετανική «Γκάρντιαν», διαπίστωσαν ότι αρκεί η παρακολούθηση ενός «σταρ» σε μια ταινία να ρουφάει το τσιγάρο του, για να «ανάψει» αμέσως στον εγκέφαλο του ανυποψίαστου θεατή ένα νευρωνικό κύκλωμα, που μιμείται το άναμμα του τσιγάρου.

Έτσι, όσοι εκτίθενται σε τέτοια ερεθίσματα, υποσυνείδητα αποκτούν μεγαλύτερη επιθυμία να καπνίσουν και επομένως δυσκολεύονται περισσότερο να το κόψουν, όταν προσπαθούν. Η συνήθεια του καπνίσματος σκοτώνει πρόωρα σχεδόν 5 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο κάθε χρόνο, κυρίως από καρκίνο των πνευμόνων και καρδιοπάθεια. Σε 1,2 δισεκατομμύρια υπολογίζονται οι καπνιστές στη Γη.

Οι αμερικανοί επιστήμονες συνέκριναν -μέσω λειτουργικής μαγνητικής απεικόνισης (fMRI)- τους εγκεφάλους 17 καπνιστών και 17 μη καπνιστών την ώρα που παρακολουθούσαν σκηνές ταινιών με διάσημους «σταρ» να καπνίζουν. Κανείς εθελοντής δεν ήξερε ότι η έρευνα αφορούσε το κάπνισμα.

Πηγή: (ΑΠΕ- ΜΠΕ)



Οι Άστεγες Οικογένειες
Έρευνα
Η.Π.Α. 2000

Μέχρι τώρα το πρόβλημα της έλλειψης στέγης παρουσιαζόταν σαν ατομικό πρόβλημα. Δηλαδή η έλλειψη στέγης είχε να κάνει με μεμονωμένα άτομα τα οποία είχαν μείνει μόνα και αναφερόταν περισσότερο σε άντρες κάποιας ηλικίας. Κατά το τέλος όμως της δεκαετίας του 1990 έκαναν την εμφάνισή τους, στις Η.Π.Α, ολόκληρες οικογένειες οι οποίες δεν είχαν κατοικία. Περίπου 400.000 οικογένειες περνούσαν. από κέντρα φιλοξενίας στις οποίες αντιστοιχούσαν 1,1 εκατομμύρια παιδιά τα οποία έμεναν χωρίς στέγη με τους γονείς τους.

Σήμερα η τυπική άστεγη οικογένεια στις Η.Π.Α απαρτίζεται από μια μητέρα 30 ετών περίπου μαζί με δύο, ή τρία παιδιά των 5 ετών. Μόνο όμως το 10% των οικογενειών αποτελούν αντιπροσωπευτικό δείγμα αυτού του τύπου οικογένειας. Οι περισσότερες μοιάζουν σε αυτό τον τύπο αλλά παρουσιάζουν πολλές διαφορές, ανάλογα τη πόλη στην οποία διαμένουν.

Γενικά 81% αυτών των οικογενειών, οι γονείς είναι ηλικίας 20 έως 30 ετών με μέσο όρο τα 29 τους χρόνια
Το 58% αυτών των οικογενειών είναι μαύροι. (Δηλαδή το 12% του γενικού πληθυσμού)
Το 22% είναι λευκοί. (Δηλαδή το 74% του γενικού πληθυσμού)
Το 15% είναι ισπανόφωνοι ( Δηλαδή 10% του γενικού πληθυσμού)
Το 95% σε αυτές τις οικογένειες αρχηγός είναι η μητέρα
Το 81% σε αυτές οι οικογένειες είναι μονογονικές
Το 3% είναι ο πατέρας μόνος με τα παιδιά

Σε σχέση με την κατοικία

Το 37% αυτών των οικογενειών βρέθηκαν τουλάχιστον μια φορά χωρίς στέγη
Την περίοδο της έρευνας οι οικογένειες ζούσαν χωρίς κατοικία 8 μήνες περίπου πριν αναζητήσουν φιλοξενία σε κέντρα έτσι ώστε η πορεία τους από κέντρο σε κέντρο να παρουσιάζει μια μεγάλη ανισορροπία
Το 43% των γονέων χωρίς κατοικία, ποτέ δεν νοίκιασε ένα διαμέρισμα και ποτέ δεν είχε ιδιοκτησία
Βέβαια είναι διαφορετική η πραγματικότητα από αυτό που μπορούμε να φανταστούμε για της τυπικές οικογένειες χωρίς κατοικία, δηλαδή ότι μένουν στο δρόμο. Από αυτές λοιπόν τις οικογένειες μόνο το 4% έχουν ζήσει στο δρόμο πριν μπουν σε κέντρα φιλοξενίας.

Σε σχέση με την εκπαίδευση

Το 68% των γονέων έχουν τελειώσει την δευτεροβάθμια εκπαίδευση ( Το 75% του γενικού πληθυσμού)
Η πρόωρες εγκυμοσύνες αποτελούν σε αυτή την περίπτωση μια σημαντική αιτία αυτού του φαινομένου.

Σε σχέση με την εργασία

Οι 4 γονείς στους 5 βρίσκονται χωρίς εργασία
Περισσότερο από το ένα τέταρτο των άστεγων γονέων δεν έχουν δουλέψει ποτέ
Από τις δυσκολίες τις οποίες παρουσιάζουν στο ερώτημα “γιατί δεν έχουν βρει μια εργασία” είναι
α) η αδυναμία του συστήματος βοήθειας στη μητρότητα
β) η έλλειψη χώρου να αφήσουν τα παιδιά τους.

Σε σχέση με τις γεννήσεις

Οι άστεγες οικογένειες έχουν πολλά παιδιά ( με μέσο όρο 2,7) σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό
Την στιγμή της έρευνας
Το 48% των παιδιών χωρίς κατοικία ήταν περίπου 5 ετών ( 28% του γενικού πληθυσμού)
Το 80% από αυτά τα παιδιά ζουν μαζί με τους γονείς τους
Το 15% ζουν με συγγενείς
Το 5% ζουν σε ιδρύματα

Αυτό το πολύπλοκο δημογραφικό πορτραίτο μας επιτρέπει να εξάγουμε κάποια σημαντικά συμπεράσματα
α) Τα προβλήματα των οικογενειών που ζουν χωρίς στέγη δεν έχουν να κάνουν μόνο με την κατοικία
β) Ότι αυτή η κατάσταση δεν αποτελεί μέρος μιας παραβατικής συμπεριφοράς των γονέων
γ) Ότι οι άστεγες οικογένειες δεν διαφέρουν από τον γενικό τύπο οικογένειας.

Το πρόβλημα που τίθεται έχει να κάνει με την κοινωνική πολιτική του κράτους και του τρόπου που θα πλησιάσει αυτό το πρόβλημα,
Έχει να κάνει με την βοήθεια που μπορεί να προσφέρει, είτε σαν μια γενική πολιτική είτε σαν ειδική στρατηγική που προσαρμόζεται στην κάθε παρουσιαζόμενη περίπτωση
φωτό: Robert Doisneau
πηγή CNAF
Allocation Familliale
Dossiers d'études. Allocations Familiales n° 10 - 2000

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011



Το φαινόμενο της πορνείας στην αρχαιότητα


1 Καθορισμός του και απαρχή φαινομένου

Eταίρα, πόρνη, του δρόμου, μετρέσα, ιερόδουλη, κοινή, σπιτωμένη, παστρικιά…Ο κατάλογος μπορεί να συμπληρωθεί με τις σημερινές συνοδούς και τα call-girls. Μιλάμε για το αρχαιότερο επάγγελμα στον κόσμο. Η μήπως για ένα φαινόμενο με Βιολογική υπόσταση; Σύμφωνα με το περιοδικό Focus, η τάση των θηλυκών πυγμαίων χιμπατζήδων της κεντρικής Αφρικής να «παραδίδονται» στα αρσενικά που «πλήρωναν» με τροφή, προκειμένου να συντηρήσουν τα μικρά τους, θέτει τον προβληματισμό σε βιολογική βάση.

Κατά τα προϊστορικά χρόνια, κατά το πέρασμα από τη νομαδική ζωή στην εγκατάσταση σε πόλεις, οι άνδρες για να προστατέψουν την ατομική τους ιδιοκτησία -που δημιουργήθηκε ταυτόχρονα με την επινόηση της γεωργίας - και να τη μεταβιβάσουν στα αρσενικά τους παιδιά, έπρεπε να σιγουρέψουν την πατρότητά τους. Ήταν λοιπόν αναγκαίο να χαλιναγωγηθεί η σεξουαλικότητα της συζύγου, η οποία ήταν επίσης κυνηγός, περιορίζοντας στο ελάχιστο τις κοινωνικές σχέσεις έξω από την οικογένεια. Έτσι, για να ικανοποιηθούν οι σεξουαλικές ανάγκες των ανδρών που δεν είχαν σύζυγο, ή η περίσσια σεξουαλικότητα των ζευγαρωμένων ανδρών, γεννήθηκαν οι πρώτες μορφές της πορνείας, που επέτρεπαν την επιβίωση πολλών μοναχικών γυναικών.

Τον κόσμο ενός εντελώς διαφορετικού έρωτα φανερώνει ο θεσμός των εταίρων, που οι Έλληνες καλλιεργούσαν τόσο πολύ από την αρχαιότητα. Αυτός ο αγοραζόμενος έρωτας που δε δημιουργούσε υποχρεώσεις για τους άνδρες και που τους υποσχόταν καθαρή απόλαυση.

Το πόσο ευρύ χώρο μέσα στην ελληνική ζωή καταλάμβανε η πορνεία κάθε είδους, αυτό δείχνεται από την πληθώρα εννοιών τις οποίες διαθέτει για την πόρνη η ελληνική γλώσσα.
Μπορεί κανείς να διακρίνει περίπου τριάντα χαρακτηρισμούς των οποίων όμως η ακριβής σημασία είναι συχνά ασαφής. Το ίδιο μονοσήμαντη και ωμή είναι και η πολυχρησιμοποιημένη λέξη πόρνη, η οποία σημαίνει μια γυναικά που ασκεί πορνεία (ακολασία). Η λέξη αυτή προέρχεται από το ρήμα πέρνημι (: πωλώ, εκποιώ) και αρχικά παρίστανε το γεγονός της πορνείας αποκλειστικά από την άποψη της πώλησης και μάλιστα χωρίς ηθικολογική αξιολόγηση, αφού μόνο αργότερα απόκτησε σαφώς αρνητική φήμη.

Άλλες έννοιες χαρακτηρίζουν συγκαλυμμένα μόνο τους τόπους στους οποίους οι πόρνες ασκούσαν τις δραστηριότητές τους. Η γέφυρις, τριγύριζε κοντά στις γέφυρες, η κατάκλειστος, που δεν εργαζόταν στο ύπαιθρο αλλά σε πορνείο υπό την παρουσία μαστροπού, η δημία, που εκφράζει ευθέως το επάγγελμα αυτό και υποδηλώνει τις γυναίκες που βρίσκονταν γενικά στη σεξουαλική διάθεση του καθενός.

Η λέξη εταίρα, αντίθετα προς την επικρατούσα άποψη, σημαίνει γενικά όχι μόνο ιδιαίτερα εξαιρετικές εκπροσώπους του είδους, οι οποίες εντυπωσίαζαν τόσο με την εξαιρετική ομορφιά τους και τη σαγηνευτική γοητεία, όσο και με την οξύνοια και έτσι αποχτούσαν ανάμεσα στις πόρνες περίοπτη θέση.

Ο χαρακτηρισμός εταίρα (σύντροφος) περιλαμβάνει μία ευπρεπή και καλόβουλη ωραιοποίηση της δραστηριότητας της και χαρακτηρίζει τις καλοβαλμένες πόρνες που ποθούνται πολύ, από τις οποίες επιθυμεί κάποιος να συνοδεύεται. Τις παίρνει μαζί του στο συμπόσιο, τις νοικιάζει ή και τις αποχτά τελείως ή μάλιστα πληρώνοντας τις απελευθερώνει. Ο χαρακτηρισμός «πόρνη» είναι δραστική αρνητική περιγραφή μιας γυναίκας που εκδίδεται για χρήματα. Είναι η κατώτερη και φθηνή πόρνη της οποίας η κοινωνική θέση ήταν τόσο χαμηλή ώστε η λέξη χρησιμοποιούνταν ως προσβλητική.

1.2. Κοινωνικές διαστάσεις της πορνείας στην αρχαιότητα

Αναμφίβολα η πορνεία στη αρχαία Ελλάδα είχε εντελώς διαφορετική σημασία από αυτή που έχει σήμερα, ιδιαίτερα η ευρωπαϊκού τύπου πορνεία. Η κοινωνική της αξία, λαϊκότητα και απήχηση ξεπερνούσε κατά πολύ αυτό που χαρακτηρίζει τις σημερινές σχέσεις και απόδειξη γι’ αυτό αποτελεί η έντονη απήχησή της στην τότε λογοτεχνία και την τέχνη, χωρίς όμως αυτό να συνεπάγεται και την υπόληψη για τις πόρνες. Η σημασία της Ελληνικής πορνείας βρισκόταν στο ρόλο που διαδραμάτιζε η πορνεία μέσα στην κοινωνική ζωή. Η ανώτερη πορνεία, δηλαδή οι καθαυτό εταίρες, ήταν απαραίτητο τμήμα της ζωής της αστικής κοινωνίας. Δεν ήταν η ταχεία ικανοποίηση της ανάγκης που κάποιος αναζητούσε στο πορνείο, αλλά ο απαιτητικότερος ψυχαγωγικός ερωτισμός, κυρίως σε συντροφιές, που της απέφερε ως κέρδος τη συνεχή φήμη.

Τα συμπόσια ήταν ο κύριος τύπος της ολοκληρωμένης κοινωνικότητας και το πρότυπο της ανδρικής ψυχαγωγίας ελληνικού τύπου, στα οποία προσέφεραν ερωτική ψυχαγωγία οι θηλυκοί συμπότες και ήταν σπουδαία πεδία δράσεως των εταίρων. Εταίρες ως συνοδοί, σύντροφοι και συμπαίκτριες αναλάμβαναν ρόλο αναπληρωματικής συζύγου -οι οποίες ήταν ολόκλειστες-, και συμμετείχαν στην προσφορά τέρψεων με τα ψυχαγωγικά τους τεχνάσματα. Οι πόρνες εκείνες ήταν εξευγενισμένες με φροντισμένους τρόπους και καλές τέχνες, πράγμα που εξύψωνε την πορνεία σε επίπεδο περισσότερης αβρότητας, αλλά δεν την απελευθέρωνε από τον ειδικό χαρακτήρα της.

Υπήρχαν ωστόσο και οι ανεξάρτητες πόρνες οι οποίες εξασφάλιζαν τα αναγκαία και έφτιαχναν για τον εαυτό τους έναν μικρό «κουμπαρά», αρκούμενες καθημερινά σε έναν οβολό.

Το πορνείο, ήταν τόπος γνώριμος σε όλη την ελληνική αρχαιότητα. Η ίδρυση των πρώτων κρατικών οίκων ανοχής ανάγεται στην εποχή του Σόλωνα. Τον 6ο αιώνα π.χ. στην Αθήνα, τα δημόσια σπίτια βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του Κράτους και τους επιβάλλονταν το Πορνικών, ειδικός δασμός επικυρωμένος κάθε χρόνο από τη Βουλή, που καταβαλλόταν σε επιφορτισμένους γι’ αυτό εισπράκτορες. Επειδή μάλιστα ο συγκεκριμένος δασμός επέφερε πολλά κέρδη στο αθηναϊκό κράτος, αυτό προστάτευε τις ενοικιάστριες πορνείων και τις πόρνες. Η τιμολογημένη ηδονή δεν είχε τίποτα το αξιόμεμπτο στο αρχαίο ελληνικό Κράτος. Ανταποκρινόταν σε μια ζήτηση και προάσπιζε την πίστη της συζύγου και την καθαρότητα της γενιάς. Μια τέτοια διευθέτηση ήταν προς το συμφέρον όλων.

1.2.1 Aιτίες εκπόρνευσης των προσώπων στην αρχαιότητα

Όμως δεν ήταν ο θεσμός του συμποσίου ο λόγος που η ελληνική πορνεία γνώρισε τέτοια ακμή. Αδιαφιλονίκητα ένας λόγος ήταν η ώριμη ηλικία γάμου των ανδρών των οποίων η γενετήσια ζωή μέχρι την ηλικία του γάμου τους (περίπου 30 ετών), περιοριζόταν στη συναναστροφή τους με τις εταίρες και στην παιδεραστία, εφόσον αυτή δεν ικανοποιούνταν με τους σκλάβους η τις σκλάβες τους. Καθόλου μικρότερη αιτία για την πορνεία ήταν το ότι αποκλείονταν από την δημοσιότητα οι αστές γυναίκες κι έτσι τη θέση της θηλυκής συνοδού στην απόλαυση και την ηδυπάθεια έπαιρναν οι εταίρες.

Επιπλέον, από τις αρχές του 6ου αιώνα η πορνεία φαίνεται να είναι η συνέπεια του νεοανερχόμενου εμπορίου με τους πολυαρίθμους ταξιδιώτες εμπόρους οι οποίοι δεν είχαν μαζί τους στην ξενιτιά ούτε τις συζύγους ούτε τις σκλάβες τους, είχαν όμως αρκετά οικονομικά μέσα για την ενοικίαση πορνών κατά περίσταση.

Τέλος, η κατεύθυνση των άγαμων ανδρών στα πορνεία που είχε ιδρύσει ο Σόλωνας φανερώνει την επιδίωξη του να κατευθύνει τις περίσσιες δυνάμεις των ανδρών του σε νόμιμα μέσα αποστρέφοντας τους από τη διάπραξη μοιχείας.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Carola Reinsberg (1993) «μια έρευνα του φαινομένου η οποία εκτός από ιστορικά και κοινωνιολογικά , θα περιέχει και εθνολογικά -ψυχολογικά κριτήρια, θα αργήσει ακόμα».

Για τις συμμετέχουσες γυναίκες αυτός ήταν συνήθως η ακούσια μοίρα της δουλοπαροικίας τους ή το εύκολο έσχατο μέσο για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Σπάνια, ήταν δρόμος για πλουτισμό.

Όλοι οι εκπορνευόμενοι δεν ήταν δούλοι. Οι δούλες ωστόσο αποτελούσαν την αστείρευτη πηγή από την οποία τα πορνεία αντλούσαν το προσωπικό τους. Οι Ρωμαϊκές αρχές καταδίκαζαν κάποτε στα πορνεία ελεύθερες γυναίκες ενώ άλλες οδηγούνταν εκεί από εσχάτη ένδεια. Οι πηγές πάντως εμφανίζουν σχεδόν κατά κανόνα το προσωπικό του πορνείου να εργάζεται κάτω από συνθήκες καταναγκασμού. Στην πορνεία επίσης επιδίδονταν στείρες γυναίκες και απροστάτευτες χήρες και ορισμένες ιέρειες που γίνονταν ιερές πόρνες.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Δ.Ι. Κυρτάτας (1999): « Θα θέλαμε να γνωρίζουμε περισσότερα για την εσωτερική λειτουργία των πορνείων. Εκείνο που εξακολουθεί να λείπει είναι οι πληροφορίες για την ψυχολογία του προσωπικού της. Το προσωπικό αυτό είχε τη διπλή ατυχία να ανήκει κυρίως στο γυναικείο φύλλο και στο υπόδουλο πληθυσμό».

1.2.2 Η προσωπικότητα της εταίρας - κοινωνική υπόληψη

Κατά κανόνα οι εταίρες ήταν σκλάβες ή μέτοικες, καταγεγραμμένες ως πόρνες και όφειλαν να πληρώνουν φόρους. Είχαν τη δυνατότητα να κινούνται πιο ελεύθερα από μια αστή, δεν υπόκειντο στις υπαγορεύσεις κοινωνικών και ηθικολογικών κανόνων, μπορούσαν να περπατούν μέσα στην πόλη, να επισκέπτονται τους εραστές τους, να συμμετέχουν στα συμπόσια.
Όπως προκύπτει από τα συγγράμματα της αρχαιότητας, ουσιώδη χαρακτηριστικά της προσωπικότητας μιας εταίρας εμφανίζονταν να είναι η θρασύτητα ζευγαρωμένη με την ταχύτητα και την οξύνοια και η αδιαντροπιά πλάι στην πλεονεξία. Πολλές μάλιστα αποχτούσαν ανώτερες γνώσεις βρισκόμενες στη συντροφιά επιφανών πολιτικών ανδρών. Το συνηθισμένο επάγγελμα της εταίρας στα γηρατειά της τη δείχνει ως «μητέρα του πορνείου», ή ως μια ελεεινή αλκοολική μορφή -άγνωστο αν αυτό οφείλεται στην οινοποσία στα συμπόσια η αναπαράγει ένα στερεότυπο.

Η κοινωνική υπόληψη των εταίρων δείχνει ότι στην αρχαιότητα τις υμνούν και περίπου το200μ.χ. ο αλεξανδρινός συγγραφέας Αθηναίος έστησε για τις ιστορικές μορφές των εταίρων της Ελλάδος εγκωμιαστικό μνημείο. Παρόλα αυτά λόγοι του 4ου και 5ου αι π.χ., η εκστρατεία κατά της Ασπασίας και η κωμωδία του 5ου αιώνα π.χ. δείχνουν ότι έτρεφαν μικρή εκτίμηση για τις εταίρες, ενώ τα εγκώμια για αυτές περιορίζονταν στην ομορφιά, τη συμπεριφορά, την ευθυμία ή τις μουσικές επιδεξιότητες. Η εικόνα της πολιτισμένης κυρίας με τα κοινωνικά ταλέντα, την εκλεπτυσμένη μόρφωση, το πνεύμα και το χιούμορ την οποία αναδείχνει μια μεγάλη μερίδα από τους συγχρόνους αρχαιοδίφες, λείπει εντελώς από την Ελληνική γραμματεία προ της εποχής των Ρωμαϊκών αυτοκρατορικών χρόνων.

Η σύγχρονη εκτίμηση των εταίρων στην περίοδο του 19ου αι χαρακτηρίστηκε από εκδηλώσεις βαθειάς αποστροφής για το φαινόμενο εταίρες, που θεωρούνταν κατώτερα δημιουργήματα και έδειχναν να καταρρυπαίνουν ακόμη και τον επιστημονικό παρατηρητή, που έφτανε στο σημείο να ζητά συγγνώμη για τη δημοσίευση σχετικών θεμάτων. Η πορνεία σαν φαινόμενο ήταν περιθωριοποιημένη.

Αντίθετα, τον 20ο αιώνα ο φροϋδικός διαφωτισμός και η ίδρυση της επιστήμης του σεξουαλισμού οδήγησε σε μια απαλλαγμένη από προκαταλήψεις θεώρηση του φαινομένου, το οποίο κατέστησε άξονα για τη κατανόηση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.

Κατά την τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα θεμελιακές και θεαματικές αλλαγές στην πορνεία. Η ανάπτυξη και επικράτηση της νέας πορνείας ήταν απότομη και βίαιη και οφείλεται σε τρεις λόγους:

Πρώτον,

στην κατάρρευση των κοινωνιών της Ανατολικής Ευρώπης και της Βαλκανικής, που δημιούργησε πληθυσμούς γυναικών και ανηλίκων ευπρόσβλητους στη διεθνή σωματεμπορία.

Δεύτερον,

στην ανάπτυξη δικτύων διεθνικής σωματεμπορίας σε ευρωπαϊκή κλίμακα, και τη σύνδεση της Ελλάδας με αυτά αλλά και την ανάπτυξη αυτόνομων δικτύων στην Ελλάδα με τις χώρες αποστολής γυναικών. Τέλος, στην ύπαρξη πολυπληθούς πορνοπελατίας που επρόκειτο να χρηματοδοτήσει με αξιόλογα ποσά τις νέες προτάσεις που της απηύθυνε η πορνική αγορά.


Βιβλιογραφία

«Σεξ και χρήμα» ,στο focus, 20 (2001), σ.40-48. www.focusmag.gr/articles.
V.Vanoyeke, Η πορνεία στην Ελλάδα και τη Ρώμη, Παπαδήμας, Αθήνα:1993,
C. Reinsberg, Γάμος, εταίρες και παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα, Παπαδήμας, Αθήνα: 1993,
Γ.Λάζος, Πορνεία και διεθνική σωματεμπορία στη σύγχρονη Ελλάδα, Καστανιώτη, Αθήνα:1999,
.Δ.Ι Κυρτάτας, Χολός Γυναικός και άλλες ιστορίες από τον ερωτικό βίο των αρχαίων Ελλήνων, Άγρα, Αθήνα:1999

Πηγή :
“Αυτοαντίληψη-εικόνα εαυτού και ψυχολογική κατάσταση της εκδιδόμενης γυναίκας ”
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:

ΜΟΥΧΤΑΡΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ
ΤΡΕΜΟΥΛΗ ΣΟΦΙΑ