Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011


Συναισθηματική ωριμότητα

και ανωριμότητα

Οι όροι ωριμότητα και ανωριμότητα αποτέλεσαν πρωτίστως, προσπάθειες της επιστήμης της βιολογίας να ορίσει φαινόμενα που έχουν σχέση με την ανάπτυξη των ζώντων οργανισμών. 'Έτσι λοιπόν ένα άτομο θεωρείται ότι έφθασε στην ωριμότητα όταν η οργανική του ανάπτυξη είναι πλήρης, ενώ αντιθέτως θεωρείται ανώριμο όταν δεν έχει φθάσει στην πλήρη οργανική του ανάπτυξη. Σύμφωνα με αυτό τον ορισμό ένα παιδί λοιπόν, μπορεί να χαρακτηρίζεται σαν “ανώριμο”, ενώ ένας ενήλικας θεωρείται “ώριμος”.

Αργότερα αυτούς τους όρους τους υιοθέτησαν και η ανθρωπιστικές επιστήμες έτσι ώστε, στην περίπτωσή της ψυχολογίας, ορίστηκαν κάποιες  νόρμες, κάποια μέτρα αξιολόγησης, τα οποία αναφέρονται σε διάφορες ψυχικές λειτουργίες του ατόμου, όπως η διανοητική, η συμπεριφοριστική, η συναισθηματική λειτουργία, κ.λ.π. Σύμφωνα με αυτές τις νόρμες συγκρίνουμε την ανάπτυξη του ατόμου και θεωρούμε ότι κάποιος είναι ώριμος ή όχι. Ώριμος θεωρείται το άτομο του οποίου. η εν γένει συμπεριφορά ανταποκρίνεται στην ηλικία του και ανώριμο το άτομο του οποίου η συμπεριφορά δεν ταιριάζει με την ηλικία του αλλά παραπέμπει σε συμπεριφορές που αρμόζουν σε μικρότερη ηλικία.

Στην ψυχολογία λοιπόν διαχωρίζουμε τις λειτουργίες του ατόμου έτσι ώστε εκτός από την οργανική, έχουμε την διανοητική και την συναισθηματική, ή συγκινησιακή ωριμότητα .

Την διανοητική ωριμότητα την ορίσουμε σύμφωνα με την ικανότητα της αντίληψης και κατανόησης της πραγματικότητας και έχει σχέση με την γνωστική λειτουργία του ατόμου.

Την συναισθηματική ωριμότητα την ορίσουμε με την μεγαλύτερη ή μικρότερη ανάγκη ασφάλειας, αγάπης και γενικά συναισθηματικής κάλυψης η οποία χαρακτηρίζει περισσότερο την παιδική ή και εφηβική ηλικία παρά τον ενήλικα για τον οποίο πιστεύουμε ότι στην ηλικία που βρίσκεται πρέπει να έχει κατακτήσει κάποια συναισθηματική ισορροπία.

Σε αυτές τις δύο μορφές ωριμότητας μπορεί να υπάρξει κάποιο χάσμα το οποίο φαίνεται σαν ένας ετεροχρονισμός. Ετεροχρονισμός ανάμεσα στο διανοητικό κομμάτι της ωριμότητας και το συναισθηματικό. Μπορεί λοιπόν, ένα άτομο να εμφανίζει κάποια ικανοποιητική διανοητική ανάπτυξη, όπως στο θέμα των σπουδών και του επαγγέλματος, αλλά όσον αφορά την συναισθηματική του ωριμότητα να φαίνεται ότι υστερεί. Δηλαδή μπορεί παρ΄ όλο που το άτομο έχει πετύχει μια επαγγελματική ανεξαρτησία, εντούτοις να εμφανίζεται ότι είναι εξαρτημένο από πρόσωπα του περιβάλλοντός του και ότι συναντάει δυσκολίες σε αποφάσεις που πρέπει να πάρει για την ζωή του, έτσι ώστε να δυσκολεύεται να κατακτήσει μια συγκινησιακή ισορροπία και συναισθηματική ανεξαρτησία με κυρίαρχο συναίσθημα τον φόβο. Σε αυτή την περίπτωση το άτομο βιώνει μια δύσκολη κατάσταση και βρίσκεται σε μια συνεχή αμφισβήτηση του εαυτού του, πράγμα που δεν είναι καθόλου ευχάριστο, αλλά το γεμίζει με αγωνίες οι οποίες, όπως είπαμε, δεν έχουν σχέση με την αντικειμενική του ηλικία αλλά με αισθήματα και συμπεριφορές που συναντάμε σε μικρότερα ηλικιακές φάσεις.

Η συναισθηματική ωριμότητα μπορεί να οριστεί σαν την ικανότητα, την θέληση και την συμπεριφορά να διατηρούμε κάποια συνοχή ανάμεσα σε αυτό που λέμε και αυτό που κάνουμε.

Επίσης το να είμαστε ώριμοι σημαίνει να ήμαστε συνειδητοποιημένοι ανάμεσα στις επιλογές που κάνουμε και τα αποτελέσματα που θα έχουμε από αυτές. Σημαίνει να γνωρίζουμε τα όρια μας, αλλά και να ξέρουμε να διεκδικούμε αυτό που οι άλλοι μπορεί να μας αρνούνται Η συναισθηματική ωριμότητα μας καλεί να αποφασίζουμε και να ήμαστε υπεύθυνοι αυτών των αποφάσεων αλλά και των πράξεων μας προς τον εαυτό μας και προς τους άλλους.


Το να μένουμε επικεντρωμένοι στον εαυτό μας αποτελεί ένα τυπικό χαρακτηριστικό της παιδικής και της εφηβικής ηλικίας. Σε αυτές οι ηλικίες τα άτομα περιμένουν και εξαρτιόνται περισσότερο από τους άλλους παρά από τον εαυτό τους. Παραπονιούνται όταν οι άλλοι δεν απαντούν στα αιτήματά τους. Αυτές όμως οι διαδικασίες για τις παραπάνω ηλικίες, αποτελούν μια διεργασία, μια πορεία προς την ωριμότητα . Στην περίπτωση όμως που αυτές οι εκδηλώσεις εμφανίζονται σε “μεγάλους” προδίδουν ότι αυτά τα άτομα δεν είναι ώριμα, άρα δεν μπορούν να θεωρηθούν σαν υπεύθυνοι ενήλικες, αλλά κάποιοι που συμπεριφέρεται σαν παιδιά. ή εγωκεντρικοί έφηβοι. Αυτό σημαίνει ότι το συναισθηματικό παρελθόν μπορεί να μας κρατά φυλακισμένους και να μην μας αφήνει να περάσουμε στο παρόν και στο μέλλον, δηλαδή με λίγα λόγια να αναπτυχθούμε και να φθάσουμε στην ωριμότητα που σημαίνει στην ανεξαρτησία..
Η ωριμότητα και η ανωριμότητα είναι λοιπόν ένα παιχνίδι ανάμεσα στην υποκειμενικότητα και την αντικειμενικότητα το οποίο δεν μπορούμε να το περιορίσουμε σε σχέση μόνο την ηλικία του ατόμου, αλλά και με την αντίληψη που έχουν οι άλλοι για αυτό. Δηλαδή είμαι ώριμος ή όχι κάτω από το βλέμμα των άλλων δηλαδή της οικογένειας μέσα στην οποία “μεγαλώνω”.

Την κατάσταση τις ανωριμότητας λοιπόν μπορεί να την πυροδοτεί το οικογενειακό περιβάλλον με διάφορους τρόπους. Μπορεί να αποτελεί μια μορφή εκπαίδευσης η οποία έχει σχέση με το πως παρουσιάζεται ο ενήλικας μέσα στην οικογένεια. Αν παρουσιάζεται π.χ. ο πατέρας, ή η μητέρα σαν κάποιον ο οποίος εξαρτάται από τους άλλους και δεν αναλαμβάνει τις υπευθυνότητες του, τότε δίνει το κακό παράδειγμα μην επιτρέποντας επίσης και στο παιδί του να αναπτύξει μια άλλη συμπεριφορά πιο ανεξάρτητη, η οποία μπορεί να θέσει σε κίνδυνο το κατασκεύασμα της ανωριμότητας που τόσες και τόσες γενναίες έχουν οικοδομήσει οικογενειακά στην Ελλάδα και τείνει, μέσα σε αυτά τα πλαίσια, να θεωρείται η ανωριμότητα σαν ωριμότητα.

Με αυτό τον τρόπο κάθε αλλαγή, στα οικογενειακά δεδομένα, περιβάλλεται από φόβους προσπαθώντας να κρατήσει το άτομο πιστό στις παλιές καλές μεθόδους , βολεύοντας το μέσα σε μια ασφάλεια η οποία δεν απορρέει από την ενέργεια του αλλά από την ησυχία και την ανευθυνότητα του απέναντι σε καταστάσεις που το αφορούν και έχει μάθει να τις αφήνει να τις αναλαμβάνουν άλλοι. Σε αυτή την περίπτωση το παρελθόν αποτελεί το σκαλοπάτι του μέλλοντος αναπαράγοντας την ωριμότητα της ανωριμότητας με τρόπο τέτοιο ώστε να αναπαράγεται η απουσία του ατόμου στην ζωή του, διότι αποτρέπεται, όπως είπαμε, με διάφορους τρόπους να πραγματοποιήσει τόσο την επιθυμία του, όσο και την απόφαση του και τελικά να περάσει στην πράξη, η οποία αποτελεί την μόνη οδό προς την ωριμότητα και την πραγμάτωση του σαν ελεύθερο και ανεξάρτητο άτομο.

Με λίγα λόγια τις περισσότερες φορές το άτομο αποτρέπεται να εμπιστευτεί τον εαυτό του και να αποκτήσει μια γνώση και εμπειρία από την σχέση του με την κόσμο. Συνήθως παρεμβάλλονται άλλα μέλη της οικογένεια τα οποία αναλαμβάνουν να παίξουν το ρόλο του διάμεσου ανάμεσα σε αυτό και την κοινωνία.

Με αυτό τον τρόπο η συναισθηματική ανωριμότητα αποτελεί το ουσιαστικό περιεχόμενο μιας ανάπτυξης η οποία εμποδίστηκε. Η συναισθηματική ανωριμότητα αποτελεί το περιεχόμενο μια πράξης ζωής η οποία δεν πραγματώθηκε σύμφωνα με την επιθυμία του ατόμου, αλλά με την επιθυμία των άλλων.

Η πράξη του ατόμου απέναντι στην πραγματικότητα, η ενεργή παρουσία του και η προσπάθεια του να καθορίσει αυτή την πραγματικότητα, εμπεριέχει το “μεγάλωμα” δηλαδή το “φτάσιμο” στην συναισθηματική του ωριμότητα και όχι αποφυγή της.

πινακας: Georgia O Keeffe

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011


Μάστερ σεφ Τζούνιορ

Κακοποίηση παιδιών στην τηλεόραση

Με έκπληξη είδα τις διαφημίσεις στην τηλεόραση για το μάστερ σεφ τζούνιορ και ένιωσα φρίκη. Φρίκη διότι ο πολιτισμένος κόσμος παραδίδει τα παιδιά του τόσο εύκολα στα σαγόνια του θεάματος, όπως στο μεσαίωνα τα άφηνε έξω από το σπίτι να κατασπαραχτούν από τα άγρια θηρία.

Στην εποχή μας τα άγρια θηρία είναι αυτή η καλοστημένη κερδοσκοπική μηχανή του θεάματος και η αρένα η ίδια η τηλεόραση, επιτρέποντας με αυτό τον τρόπο, η κακοποίηση των παιδιών να πάρει χαρακτήρα θεαματικό και οικονομικά εκμεταλλεύσιμο (εταιρίες, χορηγοί). Το γεγονός αυτό αποτελεί επίσης μια τάση νομιμοποίησης της καθυπόταξης και της υποταγής σε ένα κόσμο όπου η δημοκρατία και τα δικαιώματα θυσιάζονται στην ευημερία των αριθμών.

Ο Μάστερ σεφ Τζούνιορ είναι ένα θέαμα το οποίο οργανώνουν οι ενήλικες και χρησιμοποιούν τα παιδιά για να τους επιφέρει μεγαλύτερα κέρδη. Άρα τα παιδιά τίθενται σε συνθήκες εργασίας επίσημα και εργάζονται διαγωνιζόμενα μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων θεατών μπαίνοντας στο χώρο-χρόνο του θεάματος, το οποίο προσπαθεί να χειριστεί την τρυφερή τους ηλικία και την φυσιολογική τους ανικανότητα σαν ένα προϊόν που μπορεί να το εμπορευθεί και να κερδίσει από αυτό. Το θέαμα στοχεύει πάντα στην δημιουργία συγκίνησης μέσω της οποίας μπορεί πιο εύκολα να πουλάει τα προϊόντα του και στην περίπτωση της τηλεόρασης, να έχει μεγαλύτερη τηλεθέαση όπου τα παιδιά είναι ο σημαντικότερος εντολοδόχος του χωρίς να το καταλαβαίνει.

Σε αυτή την περίπτωση η κακοποίηση δεν φαίνεται. Δεν φαίνεται μέσα στα φανταχτερά πλατό, και τις όμορφες παρουσιάστριες και τους καλοσιδερωμένους κριτές και αποχαυνωμένους θεατές. Κανείς δεν καταλαβαίνει ότι είναι ένας μάρτυρας παιδικής κακοποίησης και δεν κάνει τίποτα.

Το ερωτήματα όμως τίθενται και είναι:

Δεν είναι κακοποίηση να θέτεις το παιδί σε μια ψυχολογική και σωματική κατάσταση πίεσης και άγχους;

Δεν είναι κακοποίηση να δημιουργείς συνθήκες σκληρής ψυχολογικά εργασίας στις οποίες για να ανταποκριθεί το παιδί πρέπει να υπερβεί τον εαυτό του;

Δεν είναι κακοποίηση για το παιδί να δοκιμαστεί κάτω από το φόβο της αποτυχίας και της πραγματικής αλλά και φανταστικής επίπληξης και απόρριψης. με σκοπό το κέρδος, το κέρδος όχι το δικό του, αλλά των άλλων, των ενηλίκων;

Η κατάρρευση

Εκείνο που στην ουσία πουλάει ένα τέτοιο θέαμα είναι η ικανότητα του παιδιού να μην καταρρεύσει. Η κατάρρευση είναι κάτι που πρέπει να αποφευχθεί διότι τότε θα φανεί η κρυφή διάσταση της πραγματικότητας που είναι η κακοποίηση.
Το ζήτημα δεν είναι η επιτυχία ή όχι της συνταγής, αλλά η ικανότητα να υποστείς τον δημόσιο διασυρμό, να αντέξεις χαμογελαστά τον εξευτελισμό και να έχεις και υποστήριξη από ψυχολόγο!!

Στο Μάστερ σεφ στην Αυστραλία οι παραγωγοί αναγκάστηκαν να κόψουν τις σκηνές κατάρρευσης παιδιών, παιδιών που κλαίνε από την πίεση που τους ασκείται με διαφορετικούς τρόπους. Σε αυτή την περίπτωση, το να λογοκρίνουν τα επεισόδια και να μην δείχνουν την δεινή κατάσταση στην οποία οδηγούνται τα παιδιά, αποτελεί μια πάγια τακτική που θέλει να κρύψει την πραγματικότητα του ψυχολογικού μαρτυρίου που περνάνε και ορίζεται από τον όρο κακοποίηση.

Επίσης με τη λογοκρισία τέτοιων σκηνών, οι οργανωτές προβάλλουν μια ψεύτικη εικόνα στα παιδιά που παρακολουθούν ( 21% των θεατών είναι παιδιά άνω των 15 χρονών) τα οποία μπορούν να πιστέψουν ότι αυτά δεν είναι τόσο ικανά όσο αυτά που συμμετέχουν.

Εδώ βέβαια πρέπει να αναφέρουμε ότι τα παιδιά θεατές ξεσπάνε σε κλάματα κατά την διάρκεια της εκπομπής πράγμα που σημαίνει ότι η ψυχολογική κακοποίηση δεν έχει να κάνει μόνο με τα παιδιά που συμμετέχουν αλλά και με αυτά που παρακολουθούν μέσω της ταύτισης!!!!

Οι γονείς

Στην ουσία τα παιδιά αυτά, πρωτίστως αναλαμβάνουν να εκπροσωπήσουν την οικογένεια τους και μόνο αυτό το γεγονός αποτελεί ένα τεράστιο βάρος του οποίου τα αποτελέσματα δεν μπορούμε να τα δούμε αμέσως, διότι αποτελούν μια διαχρονική εσωτερική διαδικασία στην σχέση του παιδιού με τον εαυτό του και με τους άλλους και όχι κάτι στιγμιαίο. Τα παιδιά καλούνται λοιπόν να αντιμετωπίσουν συνθήκες οι οποίες ξεπερνούν τα συναισθηματικά τους όρια. Καλούνται να υπερβούν την ηλικία τους και να αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις απόρριψης και της κοινωνικής διαπόμπευσης σαν μεγάλοι μπροστά στα μάτια των γονέων τους οι οποίοι τα αφήνουν απροστάτευτα.. Τα παιδιά λοιπόν είναι απροστάτευτα μπροστά στην απόφαση συμμετοχής, που μπορεί να ξεκινάει από την δική τους επιθυμία, αλλά υπεύθυνοι είναι οι γονείς τους. Τα παιδιά αφήνονται απροστάτευτα στο κερδοσκοπικό μηχανισμό του θεάματος ο οποίος τα χρησιμοποιεί σαν αντικείμενα με την άδεια των γονιών τους, εκθέτοντας τα σε συναισθήματα αγωνίας, άγχους, απογοήτευσης, πίεσης και δημόσιας έκθεσης. Και είναι απροστάτευτα διότι δεν έχουν αναπτύξει ακόμα εκείνες τις διανοητικές και ψυχικές ικανότητες για να προστατευτούν και να αντιδράσουν στην “χλιδάτη” κακοποίηση και οικονομική εκμετάλλευση που τα περιμένει.

Αυτό που πρέπει να μας προβληματίσει λοιπόν είναι η στάση των γονέων.

Των γονέων που δέχονται τόσο εύκολα να παραδώσουν το παιδί τους στην καλά στημένη κερδοσκοπική μηχανή του θεάματος.

Των γονέων που δέχονται τόσο εύκολα να πετάξουν το παιδί τους στην αρένα του γυαλιστερού και καθαρού θυσιαστηρίου.

Των γονέων που δίνουν τόσο εύκολα το δικαίωμα σε άλλους άγνωστους ενήλικες όπως εκπαιδευτές, κριτές, σκηνοθέτες, παρουσιαστές και σε θεατές να ελέγχουν, να μαθαίνουν, να πιέζουν τα παιδιά τους.

Των γονέων που δεν προστατεύουν τα παιδιά τους.

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011


Οι συναισθηματικές ανάγκες

της παιδικής ηλικίας


................Από τις πρώτες μέρες της ζωής του το παιδί έχει μια πρωταρχική ανάγκη να το αναγνωρίζουν και να το σέβονται για αυτό που είναι πραγματικά κάθε συγκεκριμένη στιγμή.
Όταν λέμε “για αυτό που είναι πραγματικά κάθε συγκεκριμένη στιγμή” αναφερόμαστε στα συναισθήματα και τις αισθητηριακές αντιλήψεις του παιδιού καθώς και στον τρόπο που εκφράζονται από την πρώτη κιόλας στιγμή της ζωής του

Μέσα σε μια ατμοσφαίρα σεβασμού και ανεκτικότητας για τα συναισθήματα του το παιδί στην φάση του αποχωρισμού, θα μπορέσει προοδευτικά να αποστασιοποιηθεί από την συμβιωτική σχέση με την μητέρα του και να κάνει τα απαραίτητα βήματα προς την κατεύθυνση της εξατομίκευσης και της αυτονομίας.

Αν και οι γονείς έχουν μεγαλώσει σε μια τέτοια ατμόσφαιρα, τότε μπορούν να παρέχουν πιο εύκολα στο παιδί τους τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την ανάπτυξη του. Στην περίπτωση αυτή μπορούν να εξασφαλίσουν στο παιδί την προστασία αλά και την συναισθηματική σιγουριά που του είναι απαραίτητες προκειμένου να νιώσει εμπιστοσύνη.

Οι γονείς που ως παιδιά δεν έζησαν σε ένα τέτοιο κλίμα είναι και οι ίδιοι στερημένοι και σε όλη τους την ζωή θα συνεχίζουν ν' αναζητούν εκείνο που δεν μπόρεσαν να τους δώσουν οι δικοί τους γονείς τότε που έπρεπε- την παρουσία που θα τους καταλάβαινε, θα τους κατανοούσε και θα τους έπαιρνε στα σοβαρά.

Βεβαίως η αναζήτηση αυτή δεν μπορεί ποτέ να στεφθεί με απόλυτη επιτυχία γιατί συνδέεται με μια κατάσταση που ανήκει αμετάκλητα στο παρελθόν και, πιο συγκεκριμένα με την εποχή αμέσως μετά την γέννηση και με τα πρώτα χρόνια της παιδικής ηλικίας.

Αυτή η ανικανοποίητη και ασυνείδητη ( επειδή είναι απωθημένη) ανάγκη μπορεί να εξαναγκάσει ένα άτομο να επιδιώξει την ικανοποίηση της με υποκατάστατους τρόπους εφόσον αγνοεί την απωθημένη ιστορία της ζωής του.

Για κάθε γονέα ο πιο αποτελεσματικός τρόπος ικανοποίησης μέσω υποκατάστασης είναι τα ίδια του τα παιδιά. Το νεογέννητο ή το μικρό παιδί εξαρτάται απόλυτα από τους γονείς του και, εφόσον η φροντίδα τους είναι ουσιαστική για την επιβίωση του, θα κάνει ότι μπορεί για να μην τους χάσει. Από την πρώτη κι' όλας μέρα θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα που διαθέτει για να το καταφέρει, όπως κάνει ένα μικρό φυτό που τρέφεται από τον ήλιο για να επιβιώσει
..............................................
πηγή: Alice Miller: Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας.

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2011


«Θυματοποίηση,

παραβατικότητα

και
δικαιώματα του παιδιού»

Συνέδριο στα Χανιά
Ο κ. Γ. Μόσχος, Βοηθός Συνήγορος για τα Δικαιώματα του Παιδιού, ήταν ομιλητής στη διημερίδα με τον παραπάνω τίτλο που διοργανώθηκε στις 19 και 20.3.2011 στα Χανιά Κρήτης από την Εισαγγελία Πρωτοδικών και άλλους τοπικούς φορείς. Θέμα της παρουσίασής του ήταν «Η προάσπιση των δικαιωμάτων του παιδιού και οι ευθύνες των πολιτών στην τοπική κοινωνία».

Ο κ. Μόσχος επεσήμανε τη σημασία που έχει για τους γονείς, τα παιδιά και τους επαγγελματίες που εργάζονται μαζί τους να γνωρίζουν τα δικαιώματα του παιδιού, πώς εφαρμόζονται, πως ερμηνεύονται στην πράξη και πως μπορούν να αποτελέσουν «κλειδιά» για την διευκόλυνση των σχέσεων συνύπαρξης, σε όλα τα περιβάλλοντα όπου μεγαλώνουν, εκπαιδεύονται, ψυχαγωγούνται ή λαμβάνουν υπηρεσίες τα παιδιά. Η ουσιαστική εκπαίδευση και γνώση των δικαιωμάτων μπορεί να έχει τριπλή αξία για τα παιδιά: Να προάγει την αυτοπροστασία τους, να τα μαθαίνει να σέβονται τα δικαιώματα των άλλων και να τα εξασκεί στην κινητοποίηση υπεράσπισης άλλων παιδιών στο περιβάλλον τους, όταν τα δικαιώματα τους παραβιάζονται. Ειδικά το τελευταίο, είναι πολύ χρήσιμο για τις περιπτώσεις άσκησης φυσικής ή ψυχολογικής βίας μεταξύ συνομηλίκων, αλλά και εκφοβισμού μέσω διαδικτύου, που είναι συμπεριφορές ευρέως διαδεδομένες στις ημέρες μας.

Η συνείδηση των δικαιωμάτων, η ανάπτυξη δεσμών και η απόκτηση βιωμάτων συμμετοχής και αλληλοσεβασμού από την πρώτη παιδική ηλικία έχει τεράστια σημασία, τόνισε ο κος Μόσχος. Ανέφερε ότι τα παιδιά χρειάζονται από τις πρώτες τάξεις του σχολείου να συμμετέχουν στη διαμόρφωση και τήρηση κανόνων, να μάθουν να ακούν και να ακούγονται από τους μεγάλους, να συμμετέχουν σε δραστηριότητες και πρωτοβουλίες, να λαμβάνουν επιβράβευση για τις προσπάθειές τους και να γνωρίζουν τις συνέπειες των λαθών τους, να κουβεντιάζουν με γονείς και εκπαιδευτικούς τους για όσα τους απασχολούν, αλλά και να μπορούν να αναφέρονται κατ’ ιδίαν σε ενήλικα πρόσωπα εμπιστοσύνης, για ζητήματα που τους προβληματίζουν, ιδίως μάλιστα για θέματα άσκησης βίας σε βάρος τους μέσα και έξω από το σχολείο.

Σημαντικό στοιχείο για την πρόληψη και την αντιμετώπιση της παραβατικής συμπεριφοράς των μαθητών για τον Συνήγορο του Παιδιού είναι η διαμόρφωση κατάλληλου κλίματος και πλαισίου κατανόησης και υποστήριξης του παιδιού. Παράλληλα με την πολύ προσεκτική εξέταση των θεμάτων που αφορούν τις ευθύνες των γονέων, ιδίως όταν υπάρχει παραμέληση αυτών, το σχολείο θα πρέπει να δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να εξηγούν και να καταλαβαίνουν τα λάθη τους, να αποκαθιστούν με τη θέλησή τους τις βλάβες που προκαλούν, να συμφιλιώνονται με τα πρόσωπα με τα οποία συγκρούονται και να προσφέρουν υπηρεσίες στο σχολείο, αντί απλά να τιμωρούνται και να απομακρύνονται από αυτό. Η ανάπτυξη ελκυστικών και φιλικών στα παιδιά δραστηριοτήτων στο χώρο του σχολείου, η υποστηρικτική συμμετοχή των γονέων στις δράσεις του, ιδίως μέσω των συλλόγων γονέων και της τακτικής λειτουργίας του σχολικού συμβουλίου, μπορούν να βοηθήσουν ιδιαίτερα στην ανάπτυξη της αίσθησης της συμμετοχής στην κοινοτική σχολική ζωή.

Στο έργο της σχολικής μονάδας αρωγός μπορούν να είναι ψυχο-κοινωνικές υπηρεσίες της κοινότητας, προς τις οποίες μπορούν να παραπέμπονται οι γονείς. Σε περίπτωση μη συμμόρφωσής τους ή σοβαρών μορφών κακοποίησης – παραμέλησης των παιδιών, οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να προσφεύγουν στους εισαγγελείς ανηλίκων, που λειτουργούν ως εγγυητές προστασίας των δικαιωμάτων του παιδιού στην οικογένεια.

Το σχολείο θα πρέπει να είναι σε διαρκή συνεργασία με δομές της κοινότητας, όπου είναι πολύ σημαντικό να περιλαμβάνονται κοινωνικές υπηρεσίες στους δήμους, κέντρα ψυχικής υγείας, συμβουλευτικής, δημιουργικής απασχόλησης, τέχνης, πολιτισμού και ψυχαγωγίας.

Ο κος Μόσχος αναφέρθηκε τέλος στο επίκαιρο ζήτημα των συγχωνεύσεων των σχολείων και στους λογικούς φόβους που διατυπώνονται στις μέρες μας μήπως από αυτές προκύψουν πολύ μεγάλα σχολεία, στα οποία θα είναι δύσκολο να αναπτύσσεται στους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς και του γονείς η αίσθηση της σχολικής κοινότητας. Σύμφωνα με τις εμπειρίες του Συνηγόρου του Παιδιού, στα τεράστια σχολεία, όπως και στα συστεγαζόμενα, δημιουργούνται συχνά προβλήματα και οι σχέσεις μεταξύ των μαθητών και των εκπαιδευτικών είναι πιο απρόσωπες και εύθραυστες. Για την καλλιέργεια δεσμών και συμμετοχής στην σχολική κοινότητα, προτείνεται να λειτουργούν ολιγάριθμα τμήματα ανά τάξη και έτσι, να δίνεται δυνατότητα γνωριμίας και επικοινωνίας του διευθυντή με όλους τους μαθητές.

πηγή:http://0-18.gr/gia-megaloys/nea/synedrio-sta-chania-me-thema-abthymatopoiisi-parabatikotita-kai-dikaiomata-toy-paidioybb

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011



Ψυχολογικά τραύματα
των παιδιών από τον πόλεμο

Αν και το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο και τα διακαιώματα του ανθρώπου ισχυρίζονται ότι παρέχουν εγγυήσεις για την προστασία των παιδιών, δυστυχώς αυτά ευρίσκονται εμπλεκόμενα σε κάθε πολεμική σύρραξη. Κάθε μέρα χιλιάδες άμαχοι τραυματίζονται ή σκοτώνονται στην διάρκεια ενόπλων συγκρούσεων και περισσότερο από τους μισούς αυτούς θανάτους, έχουν σαν θύματα αθώα παιδιά. Τα παιδιά δεν αποτελούν μόνο θύματα ενόπλων συρράξεων σε ολόκληρο τον κόσμο αλλά είναι ιδιαίτερα ευάλωτα σε αυτόν και χρειάζονται βοήθεια λόγω της σωματικής και ψυχολογικής τους ανωριμότητας .

Τα παιδιά, κατά τις περιόδους πολέμου εκτίθενται με διαφορετικούς τρόπους.
Σαν ορφανά,
σαν εξαφανισθέντα,
χωρισμένα από τους γονείς τους,
εξόριστα μέσα στην χώρα τους,
κακοποιημένα ( σωματική, ψυχολογική και σεξουαλική βία..)
με στρατολόγηση σαν στρατιώτες,
σε καταναγκαστικά έργα.
Το απομονωμένο παιδί είναι εύκολη λεία για κάθε είδους εκμετάλλευση.

Σε περιόδους συγκρούσεων, χιλιάδες γονείς και παιδιά χωρίζουν, χωρίς να γνωρίζουν τι συνέβη στο καθένα Η έλλειψη δομών προκαλεί μέρα με την ημέρα μεγαλύτερη ανασφάλεια η οποία εννοεί την αύξηση της βίας ή την βομηχανία του οργανωμένου εγκλήματος για το οποίο τα παιδιά που έχουν χωρίσει από τους γονείς είναι ιδιαίτερα ευάλωτη λεία:
από την εμπορία παιδιών,
τις συμμορίες των δρόμων,
την πορνεία,
την δουλεία.

Πέρα από την συνηθισμένη σε αυτές τις περιπτώσεις σεξουαλική κακοποίηση, κατά την διάρκεια του πολέμου, ο βιασμός της κόρης, της συζύγου, της μητέρας του εχθρού αποτελεί όπλο το οποίο στοχεύει να μειώσει και να προσβάλλει ολόκληρη την κοινότητα.

Ο βιασμός, ανεξάρτητα από το ρίσκο να προσβληθούν τα παιδιά από το Έιτζ, αποτελεί πριν από όλα, ένα κοινωνικό θάνατο του οποίου είναι θύματα τα παιδιά τα οποία μπορούν να υποφέρουν και μετά από τον πόλεμο, τον στιγματισμό της ομάδας που ανήκουν.

Τα απομονωμένα παιδιά έχουν μεγαλύτερο ρίσκο να είναι:
με βία στρατολογημένα, όπως είπαμε, σαν στρατιώτες,
ή να τύχουν παράνομων υιοθεσιών,
ή να ενταχτούν στις τάξεις των παράνομων μεταναστών,
ή να γίνουν μετανάστες που ζητάνε άσυλο.

Η θέση των “παιδιών στρατιωτών' είναι διφορούμενη. Το “παιδί-στρατιώτης” σκιαγραφείται σαν ένα παιδί ηλικίας κάτω από την ηλικία των 18 χρονών, το οποίο λαμβάνει μέρος σε μια στρατιωτική δύναμη ή μια ένοπλη ομάδα, συνεχώς ή κατά περιόδους.

Το πρόβλημα των “παιδιών-στρατιωτών” δεν είναι τωρινό, αλλά χρονολογείται από την αρχαιότητα, σήμερα όμως ο χαρακτήρας του τείνει να λάβει μοναδικές διαστάσεις Τα παιδιά μπορεί να αντιπροσωπεύουν το 50% των ενόπλων δυνάμεων στις οποίες συμμετέχουν και κορίτσια όσο και αν αυτό φαίνεται ότι δεν συμφωνεί με τις πεποιθήσεις που έχουμε μέχρι σήμερα.

Τα “παιδιά στρατιώτες” είναι επίσης περιζήτητα σαν εργατικά χέρια και υποτάσσονται εύκολα . Στρατολογούνται με την βία, ή αναγκαστικά για λόγους επιβίωσης Τα παιδιά γίνονται για λόγους εκδίκησης “καταπληκτικοί μαχητές”. Στοιχίζουν φθηνά, λιγότερο από έναν ενήλικα, περνάνε τις περισσότερες φορές απαρατήρητα από τον εχθρό όταν πρόκειται να συλλέξουν πληροφορίες και προσπαθούν να αποδείξουν την αξία τους στους μεγαλύτερους χωρίς να έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει την αξία της ζωής και του θανάτου. Είναι εύκολα στην χειριστικότητα των μεγάλων και υπακούν στις εντολές χωρίς ενδοιασμό.
Τα παιδιά διαλέγονται επίσης διότι μπορούν να χειριστούν πιο εύκολα τον ελαφρύ οπλισμό, ο οποίος δεν στοιχίζει ακριβά.

Συχνά ψυλοδαρμένα, συχνά κάτω από την επήρεια ναρκωτικών και απειλών, αναγκάζονται να παίρνουν μέρος σε βασανιστήρια και δολοφονίες ή συμμετέχουν σε σε αποστολές αυτοκτονίας. Επίσης χρησιμοποιούνται σαν αγγελιοφόροι, αχθοφόροι, φύλακες περιπολίας, μάγειροι, ακόμα και σαν ανιχνευτές ναρκών και πολλοί από αυτά μετατρέπονται σε σεξουαλικούς δούλους Ο στρατός ζητάει από αυτούς μια σιδερένια πειθαρχεία η οποία σε συνδυασμό με πολιτιστικές τελετουργίες τα μετατρέπουν σε πραγματικές “μηχανές θανάτου” αναίσθητες ως προς τον θάνατο και τον πόνο, χωρίς να μπορούν να ξεχωρίσουν το καλό, από το κακό.

“ Τα παιδιά–στρατιώτες” αποτελούν ένα πρόβλημα το οποίο:
από την μία
έχουν αναγνωριστεί σαν θύματα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο
και από την άλλη:
βρίσκονται στο εδώλιο του κατηγορουμένου για τις θηριωδίες τις οποίες διέπραξαν και οι οποίες επισείουν την ποινική τους ευθύνη.

Είναι πραγματικά αυτά υπόλογα;
Τα “παιδιά-στρατιώτες” είναι θύματα και δήμιοι ταυτόχρονα.
Τα "παιδιά-στρατιώτες" δεν χάνουν μόνο την παιδική τους ηλικία και την δυνατότητα να μορφωθούν σωστά, αλλά ρισκάρουν να πεθάνουν ή να τραυματιστούν και να μείνουν ανάπηρα. Επίσης μπορούν να υποστούν βαθιά ψυχολογικά τραύματα .
Περισσότερο όμως τα "παιδιά-στρατιώτες" αντιμετωπίζουν την κοινωνική απόρριψη των οικογενειών τους κάνοντας δύσκολη την κοινωνική τους επανένταξή.

Οι ζωές των “παιδιών στρατιωτών” όπως είδαμε, θυσιάζονται στο όνομα του πολέμου με διαφορετικούς τρόπους.
πηγή:

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011



Η Ενοχή της αυτονομίας

Συνεχώς βρίσκομαι μπροστά σε καταστάσεις οικογενειακής επιρροής-επιβολής που διαιωνίζουν ψυχικές συγκρούσεις στους πελάτες μου, τις οποίες αν και οι ίδιοι τις συνειδητοποιούν, παρ' όλα αυτά, με πολύ μεγάλο κόπο μπορούν να αντισταθούν σε αυτές. Λες και η άρνηση σε αυτές τις παράλογες, κατά τα άλλα, λογικές εισβολές των άλλων στην ζωή τους να αποτελούν το βασικό παράγοντα τις ύπαρξής τους, αλλά και της ανυπαρξίας τους.
Παράγοντας ύπαρξης, διότι μόνο μέσω αυτών των παρεμβάσεων, των επιρροών αναγνωρίζουν την ενότητα του εαυτού τους και ανυπαρξίας, διότι τελικά ανακαλύπτουν ότι ζουν την ζωή των άλλων χωρίς να τολμούν να ζήσουν την δική τους ζωή.

Αυτό δημιουργεί μια εξάρτηση από την οικογένεια η οποία λειτουργεί ενάντια στην επιθυμία και την υπευθυνότητα του ατόμου-μέλους και τελικά ενάντια στην αυτονομία του, εφόσον τόσο η επιθυμία όσο και η υπευθυνότητα δεν είναι παρά βασικά χαρακτηριστικά της εκδήλωσης αυτής της αυτονομίας. Έτσι βρισκόμαστε μπροστά σε βολεμένα άτομα-μέλη οικογενειών όπου η έννοια του δικαιώματος στην ζωή και η υπευθυνότητα προς αυτή, αποτελούν εξτρεμιστικά στοιχεία για την οικογένεια και έρχονται να διαταράξουν τα λιμνάζοντα ύδατα του οικογενειακά κατασκευασμένου σκηνικού.

Με αυτό τον τρόπο λοιπόν τα μέλη της οικογένειας κάτω από την επιρροή-επιβολή της εμφανίζονται, σαν να μην έχουν το δικαίωμα να κάνουν αυτό που θέλουν, αν έχουν καταλήξει τι θέλουν. Εμφανίζονται σαν να μην τους επιτρέπεται να αρνηθούν, να πουν όχι, να υποστηρίξουν την δική τους γνώμη, το δικό τους βλέμμα στην πραγματικότητα και αν το κάνουν, αυτό θεωρείται σαν μέγιστη ανυπακοή και γεμίζει το άτομο-μέλος με ενοχές οι οποίες τις περισσότερες φορές δεν εκφράζονται ξεκάθαρα αλλά αφήνονται να καλλιεργηθούν από το οικογενειακό περίγυρο.

Είναι λοιπόν άξιος προσοχής, ο τρόπος με τον οποίο η Ελληνική οικογένεια μεγαλώνει τα παιδιά της.
Μεγαλώνει παιδιά βουτηγμένα μέσα στην ενοχή και την άρνηση της επιθυμίας τους. Καλλιεργεί περισσότερο την υπακοή και την πίστη στο διανοητικό, αλλά και ψυχοκοινωνικό δρόμο που αυτή έχει χαράξει και δεν σταματά να το χαράζει έτσι ώστε, να μεταβιβάζει την ενοχή και την πίστη στα οικογενειακά της ιδεώδη, από γενεά σε γενεά, καλλιεργώντας συγχρόνως την παθητικότητα, την μοναχικότητα, την αντικοινωνικότητα, την απογοήτευση,
την κατάθλιψη, την ψύχωση και σε τελικό στάδιο την σχιζοφρένεια
με τέτοιο τρόπο ώστε να επιρρίπτει την ευθύνη για τις παραπάνω καταστάσεις, στο κάθε άτομο-μέλος της που δεν την υπακούει και “κάνει του κεφαλιού του”.

πίνακας: Jean Miro

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011


Επιχειρούν να αλλάξουν

το DNA
του δημόσιου σχολείου.
Του Χρήστου Κάτσικα

Η ΣΧΟΛΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΛΛΑΖΕΙ DNA
Αν υπήρχε διαγωνισμός για εκείνους που άλλαζαν με την πιο μεγάλη μαεστρία το νόημα των λέξεων και των εννοιών, τότε το πρώτο βραβείο θα έπρεπε να απονεμηθεί στην ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας. Αυτή η ηγεσία, βαδίζοντας στα χνάρια της επικοινωνιακής πολιτικής της Κυβέρνησης, ονομάζει τη συγχώνευση των σχολείων παιδαγωγικό μέτρο, τη διάλυση των αναλυτικών προγραμμάτων σπουδών εκσυγχρονισμό, την προσαρμογή του σχολείου στη λογική των δεξιοτήτων πρόοδο, την ιδιωτικοποίηση του Πανεπιστημίου φυσικό φαινόμενο, όπως λίγο πριν βάφτισε τη μείωση των μισθών αποτελεσματική διαχείριση, τη μείωση των προσλήψεων εξορθολογισμό, την απόλυση εξυγίανση, το φόρο αλληλεγγύη.

Πριν όμως δούμε τι ακριβώς κάνει και που ακριβώς στοχεύει το Υπουργείο Παιδείας και η Κυβέρνηση οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε δυο ζητήματα:
1. Πρώτον είναι σαφές ότι η εκπαιδευτική πολιτική της σημερινής Κυβέρνησης είναι δεμένη με ένα τμήμα με την εκπαιδευτική πολιτική της προηγούμενης καθώς έχουν την ίδια κατευθυντήρια γραμμή.
2. Τα μέτρα και οι εκπαιδευτικές πολιτικές που «τρέχουν» σήμερα από το Υπουργείο Παιδείας είναι επιδιώξεις, κατευθύνσεις, προσδοκίες και όνειρα των στρατηγών του κεφαλαίου, του Ευρωπαϊκή Διευθυντηρίου, του ΟΟΣΑ, των δυο αστικών κομμάτων, πολλά χρόνια πριν από την κρίση. Αυτή η «ιερή συμμαχία» βρίσκει ευκαιρία τώρα να κάνει πραγματικότητα τα πιο νεοφιλελεύθερα όνειρά της τα οποία προβάλλει άλλοτε ως μέτρα σωτηρίας για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και άλλοτε σαν συνέπεια της οικονομικής κρίσης.

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ «ΧΑΡΤΙΝΕΣ» ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ
Για μια ακόμη φορά γινόμαστε μάρτυρες μιας επιχείρησης αλλαγών του σχολείου και των λειτουργιών του, που στεφανώνεται με τη βοήθεια ενός καταιγισμού αριθμών και στοιχείων για την «ποιοτική εκπαίδευση», για το «ψηφιακό σχολείο», για τα «νέα αναλυτικά προγράμματα» και άλλα ηχηρά που κατά κόρον χρησιμοποιεί η πολιτική ηγεσία για να πείσει ότι γι αυτήν «πάνω από όλα είναι ο μαθητής».
Ωστόσο αν ξύσουμε τις «χάρτινες» διακηρύξεις θα διαπιστώσουμε δια γυμνού οφθαλμού ότι το Υπουργείο Παιδείας απλά προσπαθεί να μπαζώσει τα προβλήματα και τις ελλείψεις, τα ανοικτά «ρήγματα» στο ταλαιπωρημένο σώμα της ελληνικής εκπαίδευσης, για να καταφέρει ένα νέο συντριπτικό χτύπημα σε ότι απέμεινε από το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του σχολείου.
Η Κυβέρνηση και το Υπουργείο Παιδείας, με την ευκαιρία της οικονομικής κρίσης και εκμεταλλευόμενο την προσωρινή αδυναμία των εργαζομένων, των συνδικάτων, του εκπαιδευτικού κινήματος, να προβάλλουν σθεναρή άμυνα, εξαπολύει μια άνευ προηγουμένου επίθεση στο ίδιο το DNA της δημόσιας εκπαίδευσης από την πρώτη μικρή του δημοτικού μέχρι το Πανεπιστήμιο και τα μεταπτυχιακά.
Με επικοινωνιακή μαεστρία, ασκώντας κριτική στα σοβαρά προβλήματα των δημοσίων σχολείων και πανεπιστημίων που η δική τους πολιτική έχει δημιουργήσει, προβάλλει το σύνθημα της αλλαγής, για να εξαπατήσει το γονιό που πληρώνει χιλιάδες ευρώ στα φροντιστήρια και το παιδί του ούτε γράμματα μαθαίνει ούτε δουλειά βρίσκει, για να ξεγελάσει το μαθητή που ακρωτηριάζεται στο τρίγωνο σχολείο – φροντιστήριο – ιδιαίτερο, για να παραπλανήσει τον εκπαιδευτικό που νιώθει όλα τα πυρά να κατευθύνονται πάνω του.
Είναι κι αυτό, αλήθεια, μια πολιτική. Και μάλιστα, θα μπορούσε να πει κανείς, ότι είναι και μια αποτελεσματική πολιτική. Βεβαίως όχι για την εκπαίδευση, αλλά για να διατηρεί κάποιος το κεφάλι του στη θέση του. Από την άλλη, όταν αφήνεις κάτι να τελματώσει, εύκολα μπορείς, με επικοινωνιακές «τρίπλες», να υφάνεις την κατασκευή του κατηγορητηρίου ενάντια στο ίδιο το θύμα για το τέλμα στο οποίο έχει περιπέσει. Για να σκεφθούμε καλύτερα: Πως μπορεί κάποιος να βγάλει από τη μέση ένα φυτό που θεωρεί ότι του πιάνει το χώρο; Μα με το να το αφήσει απότιστο, να ξεραθεί, να αχρηστευθεί. Πως μπορεί κάποιος να πριμοδοτήσει την ιδιωτική εκπαίδευση; Μα αφήνοντας τη δημόσια εκπαίδευση σε τέλμα. Αυτό είναι για την ιδιωτική εκπαίδευση ένα δώρο από τα αποδυτήρια πριν αρχίσει ο αγώνας.

ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΟ DNA ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
Η κατεύθυνση είναι σαφής και πριμοδοτείται από το λεγόμενο ΕΣΠΑ, δηλαδή τις «πληρωμένες οδηγίες» της Ευρωπαϊκής Ένωσης (πρόκειται για αντίστοιχες οδηγίες με εκείνες που αφάνισαν, την προηγούμενη εικοσαετία, κάθε παραγωγική βάση της χώρας στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα): Στοχεύουν στο βάθεμα του ιδιωτικοποιημένου, πειθαρχημένου, ευέλικτου και αποδοτικού στα κυρίαρχα συμφέροντα σχολείου, που θα παράγει εργατικό δυναμικό φτηνό, χωρίς δικαιώματα, αλλά καταρτισμένο με εκείνες τις χρηστικές δεξιότητες που απαιτεί το κεφάλαιο για αύξηση της κερδοφορίας του. Στοχεύουν να προσαρμοστεί η εκπαίδευση και η εργατική δύναμη στις «νέες συνθήκες», κοντολογίς, στην ευελιξία, αποδοτικότητα, ανταγωνιστικότητα, επιχειρηματικότητα, απασχολησιμότητα, κόστος, κλπ, αλλά και να τις αναπτύξει, να τις τυποποιήσει περισσότερο, να τις μετρήσει και να τις ελέγξει, ώστε να διαμορφώσει το σημερινό εργαζόμενο με εργασιακές προδιαγραφές 19ου αιώνα και παραγωγικές δυνάμεις 21ου αιώνα!
Οι επιχειρούμενες αλλαγές, επιδιώκουν να συνδέσουν το «νέο σχολείο» με τη νέα αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης (σχέδιο Καλλικράτης), να κατακερματίσουν τον όποιο ενιαίο χαρακτήρα της Παιδείας έχει απομείνει, να διαμορφώσουν εργασιακές σχέσεις συμβατές με το «αποκεντρωμένο σχολείο» και να εντείνουν την ταξική διαφοροποίηση.
Άμεσος στόχος, που αποκρύπτεται επιμελώς, είναι η εξεύρεση πόρων για την εκπαίδευση έξω από τον προϋπολογισμό του κράτους. Τι σημαίνει όμως πρακτικά αυτό; Με δεδομένο το ιδιαίτερα χαμηλό ποσοστό του κρατικού προϋπολογισμού για την εκπαίδευση, πως θα καταφέρουν οι δήμοι ή οι νομαρχίες να ανταποκριθούν στις χρηματοδοτικές ανάγκες; Είναι σαφές ότι οι Δήμοι θα αναζητήσουν πόρους από ιδιωτικές επιχειρήσεις - χορηγούς, από νέους δημοτικούς φόρους και από εισφορές γονέων καθώς η τοπική αυτοδιοίκηση έχει τη δυνατότητα να καθορίσει ανταποδοτικά τέλη για τη λειτουργία των σχολείων της περιοχής της. Αυτή, βεβαίως είναι μια μέθοδος μετακύλησης του κόστους λειτουργίας του σχολείου για μια ακόμη φορά στον οικογενειακό προϋπολογισμό ο οποίος ήδη στενάζει.
Με τις συγχωνεύσεις σχολείων το Υπουργείο Παιδείας επιδιώκει, εκτός των άλλων, να διαμορφώσει ένα νέο «σχολικό χάρτη», με μεγάλα «καλλικρατικά» σχολεία, όπου θα δοκιμαστούν και θα λειτουργούν τα νέα προγράμματα σύμφωνα με τις «τοπικές ιδιαιτερότητες» αλλά και με τις προτάσεις κάποιων χορηγών και στα οποία βέβαια οι γονείς θα βάζουν ακόμα πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη για τη «δωρεάν» Παιδεία. Η όλη επιχείρηση «ντύνεται» με την αντικατάσταση των αναλυτικών προγραμμάτων σπουδών από ένα μίνιμουμ «μετρήσιμων εκπαιδευτικών στόχων» (επεξεργασίας ΟΟΣΑ) καθώς και με την εισαγωγή της νέας τεχνολογίας στη σχολική εκπαίδευση, ενέργεια που δεν συνδέεται μόνο με επικοινωνιακές τακτικές και επιστροφή τμήματος των κονδυλίων στην αγορά αλλά κυρίως με την εξυπηρέτηση των προτεραιοτήτων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με άλλα λόγια με την απόκτηση «δεξιοτήτων», δηλαδή επιφανειακών γνώσεων γύρω από τη «χρήση» της μητρικής γλώσσας, τις φυσικές επιστήμες και την τεχνολογία, και την «ικανότητα» Διά Βίου Μάθησης. Πρόκειται για τα πρώτα βήματα για το σπάσιμο του ενιαίου των εκπαιδευτικών προγραμμάτων και την προσαρμογή του σχολείου στη λογική των δεξιοτήτων.
Παράλληλα με το πρόσχημα της πολύπλευρης πληροφόρησης, της προσαρμογής στα σύγχρονα δεδομένα και στις προσκλήσεις του μέλλοντος, συσσωρεύουν γνωστικά αντικείμενα αμφίβολης αναγκαιότητας αδιαφορώντας για την εξάντληση της παιδικής ηλικίας και για το νέο κύκλο ανισοτήτων και μορφωτικών ελλειμμάτων που δημιουργεί. Τα Δημοτικά Σχολεία «ενιαίου αναμορφωμένου εκπαιδευτικού προγράμματος» υιοθετούν εξοντωτικούς ρυθμούς για τη μάθηση. Η διαμόρφωση του προγράμματος στη βάση 11 ξεχωριστών διδακτικών αντικειμένων για τις δύο πρώτες τάξεις, 13 για τις δύο μεσαίες και 15 για τις δύο τελευταίες αφενός δεν βοηθά τα παιδιά να ελέγξουν και να συνειδητοποιήσουν τη γνώση που τους προσφέρεται αφετέρου μετατρέπουν το σύνθημα «η τσάντα στο σχολείο» στο πιο σύντομο ανέκδοτο.
Ωστόσο η εκπαίδευση της ακριβοπληρωμένης αμάθειας θα δώσει τα ρέστα της στις αλλαγές στη Λυκειακή βαθμίδα οι οποίες συνοδεύονται από το πιο αλλοπρόσαλλο και επικίνδυνο για την μορφωτική συγκρότηση των μαθητών, πρόγραμμα μαθημάτων, ενώ το φροντιστηριακό στέγαστρο ετοιμάζεται να δημιουργήσει μόνιμη αποικία και στο Α΄ έτος της Πανεπιστημιακής φοίτησης.
Αυτά είναι τα σχέδια του Υπουργείου Παιδείας. Το εάν θα γίνουν πράξη εξαρτάται αποκλειστικά από τη στάση όσων θίγονται από αυτά. Κοντολογίς εξαρτάται από τη στάση των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων που στέλνουν τα παιδιά τους στη δημόσια σχολική εκπαίδευση, των εκατοντάδων χιλιάδων μαθητών που φοιτούν σ΄ αυτήν καθώς και των δεκάδων χιλιάδων εκπαιδευτικών που εργάζονται σ΄αυτήν.

ΣΤΟΧΟΣ Η ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΜΟΝΙΜΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΤΑ 20% ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2013/14

Το υπουργείο Παιδείας προκειμένου να αντιμετωπίσει τις συνέπειες από τη δραστική μείωση των κονδυλίων για τις λειτουργικές δαπάνες των σχολείων (όλα τα στοιχεία μιλάνε για μια μείωση της τάξης 30 έως 50%) καθώς και από την δραστική μείωση των διορισμών και των προσλήψεων τη χρονιά 2011-2012, αποφάσισε να προχωρήσει σε εκτεταμένες συνενώσεις – καταργήσεις σχολείων (Η πρόσφατη ανακοίνωση αλλάζει δραματικά το σχολικό χάρτη της χώρας, καθώς «εξαφανίζονται» 1.056 σχολικές μονάδες. Σύμφωνα με το υπουργείο, από τα 16.000 σχολεία σε όλη τη χώρα, συνενώνονται 1.933 σε 877, εκ των οποίων τα 1.523 αφορούν την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και τα 410 τη Δευτεροβάθμια).
«Πολιορκητικός Κριός» αλλά και «Δούρειος Ίππος» σε αυτή την προσπάθεια είναι οι νέοι διοικητικοί- «καλλικρατικοί» θεσμοί, που με τον εκβιασμό της υποχρηματοδότησης, μιας και σημαντικές αρμοδιότητες θα περάσουν από το κεντρικό στο περιφερειακό επίπεδο με παράλληλη μείωση των πόρων, θα πιέζουν για συγχωνεύσεις, καταργήσεις και άλλα «νοικοκυρέματα».
Μια από τις βασικές επιδιώξεις της επιχείρησης του Υπουργείου Παιδείας «συγχωνεύσεις σχολείων» είναι η δραστική μείωση του αριθμού των μονίμων εκπαιδευτικών και των προσλήψεων νέων εκπαιδευτικών στη σχολική εκπαίδευση.
Είναι γνωστό ότι το 2010 συνταξιοδοτήθηκαν περίπου 11.500 εκπαιδευτικοί Α/βάθμιας και Β/βάθμιας. Την περίοδο 2011 - 2013 υπάρχει η εκτίμηση ότι το ρεύμα αποχωρήσεων θα συνεχιστεί με αποτέλεσμα συνολικά περίπου 35.000 εκπαιδευτικοί να συνταξιοδοτηθούν. Συνολικά, δηλαδή, την τετραετία 2010 – 2013 από τη σχολική εκπαίδευση αναμένεται να αποχωρήσουν 45.000 εκπαιδευτικοί, περίπου το ¼ όσων υπηρετούν σήμερα μόνιμα.
Το 2010 οι προσλήψεις μονίμων εκπαιδευτικών ήταν μόλις 2.850. Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 11 του Ν. 3833/2010 που αφορά στον Προγραμματισμό προσλήψεων προσωπικού έτους 2011 από την 1η Ιανουαρίου 2011 και μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 2013, ο αριθμός των ετήσιων προσλήψεων και διορισμών του μόνιμου προσωπικού δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερος συνολικά από το λόγο ένα προς πέντε (μία πρόσληψη ανά πέντε αποχωρήσεις), στο σύνολο των φορέων. Οι αποχωρήσεις υπολογίζονται την 31η Δεκεμβρίου του αμέσως προηγούμενου έτους και αφορούν στο σύνολο του έτους αυτού.
Σύμφωνα, επίσης, με τις διατάξεις του άρθρου 3 παρ. 4 περ. β του ν. 3899/2010 για τις προσλήψεις τακτικού προσωπικού που θα διενεργηθούν στους κρατικούς φορείς του δημόσιου τομέα όσον αφορά στην εφαρμογή του λόγου ένα προς πέντε, συνυπολογίζονται στις προσλήψεις οι τυχόν μεταφορές και εντάξεις προσωπικού ιδιωτικού δικαίου με εξαίρεση τις μεταφορές προσωπικού που προβλέπονται στις διατάξεις του Ν.3852/2010 (ΦΕΚ 87 Α΄).
Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι την περίοδο 2010 – 2013 οι προσλήψεις μόνιμου προσωπικού δεν θα ξεπεράσουν τις 9.000 στην καλύτερη περίπτωση με αποτέλεσμα την ίδια περίοδο ο αριθμός των μόνιμων εκπαιδευτικών να μειωθεί περίπου κατά 35.000 ή σε ποσοστό 20% του συνόλου των σημερινών μόνιμα υπηρετούντων.
Το Υπουργείο Παιδείας για να αντιμετωπίσει τα χιλιάδες κενά που θα δημιουργηθούν εξαγγέλλει την συγχώνευση – κατάργηση σχολικών μονάδων. Όλοι γνωρίζουν ότι σε μια τυπική συγχώνευση 2 σχολικών μονάδων, με δεδομένο ότι θα λειτουργούν στο όριο της χωρητικότητας (όριο των 30 μαθητών ανά τμήμα στην δευτεροβάθμια - 25 στην πρωτοβάθμια) χάνεται το 20% των οργανικών θέσεων τουλάχιστον και βέβαια μειώνεται ο αριθμός των τμημάτων.
Απορεί κανείς για την υπουργική υποκρισία, με την οποία βαπτίζεται ως «παιδαγωγικό κριτήριο» η απαίτηση να στοιβαχτούν οι μαθητές στις αίθουσες προκειμένου το «νέο σχολείο» να κοστίζει φτηνότερα.

πηγή:http://m.alfavita.gr/artro.php?id=26204

Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011



Η Ψυχική τροφή.

Όλοι έχουμε μεγαλώσει μέσα στην οικογένεια και έχουμε δεχτεί την φροντίδα της με διαφορετικές μορφές έκφρασης. Όλοι είχαμε ένα πατέρα και μια μάνα οι οποίοι προσπάθησαν να “μας κάνουν ανθρώπους” όπως λέει ο λαός μας και όλοι κουβαλάμε μέσα μας αυτά τα παιδικά χρόνια τα οποία είναι καθορισμένα από τους γονείς και την προσπάθειά τους. Εκείνο λοιπόν που ανακαλύπτω συνεχώς, εδώ και είκοσι σχεδόν χρόνια εργασίας σαν Θεραπευτής, είναι τα αποτελέσματα αυτής της γονεϊκής φροντίδας και τις μορφές που μπορούσε να πάρει, αλλά και τον τρόπο που τα παιδιά σαν μέλη της οικογένειας αυτή την φροντίδα την έχουν “ηχογραφήσει” και την κουβαλάνε μαζί τους, μέσα τους να τους υπενθυμίζει την αναξιότητα, την ανεπάρκεια, τις ελλείψεις που έχουν σαν άτομα και την αυτό- μομφή σαν μόνο τρόπο ύπαρξης στην μετέπειτα ζωή τους. Σαν, ο μόνος τρόπο σχέσης με τον εαυτό να μην είναι άλλος από την αυτό-επίπληξη. Δεν μου έκανε μεγάλη εντύπωση όταν μια κοπέλα σε μια θεραπευτική ομάδα έλεγε για τον εαυτό της “ Δεν τον συγχωρώ με τίποτα. Πρέπει να είναι έτσι! και θα δείτε τι θα του κάνω” Εκείνη την στιγμή όπως και σ' άλλες περιπτώσεις αναρωτήθηκα και μάλιστα την ρώτησα “ποιος μιλάει τώρα”.

Στην ψυχοθεραπεία λοιπόν γινόμαστε καθημερινοί μάρτυρες αυτής της στάσης των πελατών απέναντι στον εαυτό τους. Αυτής της συνεχώς αυτό-υποτίμησης του εαυτού και ενοχοποίησης του για τα πάντα που συμβαίνουν ή συνέβαιναν μέσα στην οικογένεια. Αυτή λοιπόν η αυτό-υποτίμηση δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της “ψυχικής τροφής” με την οποία “μπουκώθηκαν” όταν ήταν παιδιά και όχι μόνο.

Υπάρχουν λοιπόν, τρεις μορφές ανάπτυξης
α) η οργανική, σωματική θα λέγαμε ανάπτυξη ,η οποία έχει σχέση με την τροφή του σώματος,
β) η διανοητική ανάπτυξη η οποία έχει σχέση με την μαθησιακή τροφή, την εκπαίδευση,
γ) και η ψυχοκοινωνική ανάπτυξη η οποία έχει σχέση με την “ψυχική τροφή” και διαμορφώνει την ψυχολογία του παιδιού.

Η οικογένεια, μου δίνει την εντύπωση ότι ασχολείται περισσότερο με την τροφή του σώματος και του μυαλού, και αφήνει στην άκρη τη “ψυχική τροφή”. Δηλαδή δεν θεωρεί τόσο σημαντικό για αυτή να ελέγξει με τι “ψυχική τροφή” ταΐζει το παιδί της. Οι γονείς μπορεί να κινούνται, να συμπεριφέρονται και να εκφράζονται χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι η όλη συμπεριφορά τους, οι αλληλεπιδράσεις τους, οι συμφωνίες και οι διαφωνίες τους, οι φασαρίες, οι κρίσεις αποτελούν την “ψυχική τροφή” για τα παιδιά τους και όχι μόνο για αυτά. Θεωρούν λοιπόν ότι προσφέροντας την οργανική τροφή,( φαγητά, γκούτις κ.λ.π.) ή την νοητική, (σχολείο, φροντιστήρια), ότι όλα θα πρέπει να πηγαίνουν καλά. Αφήνουν όμως έξω την “ψυχική τροφή”, η οποία μπορεί να καθορίσει σημασιολογικά κάθε προσφορά της οικογένειας και ανάλογα να ορίσει την σημαντικότητα, ή όχι αυτής της προσφοράς.

Καλό είναι να δούμε την ποιότητα της “ψυχικής τροφής” που ταΐζουμε τα παιδιά μας και
Ας πάψουμε να τα “μπουκώνουμε” με προσβολές.
Ας πάψουμε να τα απογοητεύουμε και να τα κριτικάρουμε,
Ας πάψουμε να τα κατηγορούμε
Ας πάψουμε να τα κάνουμε να ντρέπονται για την ύπαρξή τους.
Ας πάψουμε να τα φορτώνουμε με δικές μας προσδοκίες που μπορεί να μην έχουν καμιά σχέση με αυτά.
Ας προσέξουμε, τέλος πάντων, με τι “ταΐζουμε” ψυχικά τα παιδιά μας.