Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011








Εφηβεία 8Η σεξουαλικότητα






Ο φόβος της επιθυμίας



Το πέρασμα από την παιδική ηλικία στην εφηβική δημιουργεί ένα δικαιολογημένο μπέρδεμα για την έφηβο/η. Εάν μέχρι τώρα η σεξουαλικότητα της παιδικής ηλικίας ήταν κάτι διάχυτο το οποίο στηριζόταν στην περιέργεια, στην εφηβεία αυτή η περιέργεια μετατρέπεται σε επιθυμία. Η εμφάνιση της επιθυμίας βάζει σε συναγερμό όλη την ύπαρξη του εφήβου, βάζει σε συναγερμό την κατάσταση του εσωτερικού του κόσμου, την αίσθηση της ταυτότητας του, και την αυτονομία του απέναντι στους άλλους.



'Όλα αλλάζουν όσον αφορά το σώμα. Ο έφηβος/η γίνεται θεατής μιας οργανικής ανάπτυξης όπου οι ορμόνες τον οδηγούν σε αισθήσεις που δεν είχε φανταστεί και σε μια ψυχική αλλαγή όπου δεν μπορεί να την ερμηνεύσει. Ο έφηβος/η βρίσκεται σε μια κατάσταση δύσκολη. Βρίσκεται ανάμεσα στην διέγερση της επιθυμίας και στον φόβο.

Με ποιόν τρόπο να συμφιλιωθεί με ένα κορμί που αναπτύσσεται;
Το μεγάλωμα του στήθους, στα κορίτσια, η εμφάνιση της περιόδου, η ανάπτυξη των γεννητικών οργάνων, στα αγόρια, οι τρίχες, η αλλαγή της φωνής, όλα αυτά αποτελούν κάτι καινούργιο και άγνωστο. Αυτή η μεταμόρφωση του σώματος, αυτές οι αλλαγές που συμβαίνουν είναι καταστάσεις τις οποίες δεν μπορεί να τις καθορίσει και να τις ελέγξει. Το σώμα ξεφεύγει και αναπτύσσεται, η επιθυμία ξεχειλίζει μέσα του χωρίς αυτός να μπορεί να κάνει τίποτα, χωρίς να μπορεί να την ελέγξει, δημιουργώντας ένα φόβο μήπως χάσει αυτόν ακριβώς τον έλεγχο και τρελαθεί.



Ο έφηβος αισθάνεται ότι το σώμα του εκφράζει τον εσωτερικό του κόσμο και νιώθει σαν να είναι γυμνός μπροστά στους άλλους, νιώθει διάτρητος, νιώθει ότι το βλέμμα του άλλου τον διαπερνά. Νιώθει ότι όλα καθορίζονται από το σώμα και και οτιδήποτε λέγεται για την εμφάνισή του, μπορεί να γίνει μια πληγή που θα το τυραννά για πολλά χρόνια. Νιώθει σαν να μην υπάρχουν σύνορα ανάμεσα σε αυτόν και τους άλλους και ότι η οικειότητα του νιώθει να παραβιάζεται συνεχώς, είτε με ένα λόγο, είτε από μια συμπεριφορά.



Η επιθυμία του γίνεται πιο συγκεκριμένη, πιο “σωματική” θα λέγαμε καθώς το σώμα του και η εμφάνισή του αποτελούν το βασικό στοιχείο στην επικοινωνία με τον άλλον και στην αίσθηση της αποδοχής του από αυτόν.



Το ενδιαφέρον του για τον άλλον γίνεται ερωτικό, πράγμα που τον εισάγει σε μια καινούργια αναζήτηση αποδοχής και αναγνώρισης η οποία έχει στοιχεία της παιδικής ηλικίας, αλλά τώρα συγκεκριμενοποιείται από την μορφολογία του σώματος και την σεξουαλική του επιθυμία.



Αυτή η αναζήτηση η οποία στην παιδική ηλικία εστιαζόταν μέσα στην οικογένεια, στην εφηβική βγαίνει έξω από αυτή, κατευθύνεται προς τους φίλους και την παρέα χωρίς να σημαίνει ότι και ο τρόπος που η οικογένεια αποδέχεται την παρουσία του εφήβου δεν έχει σημασία..



Η σχέση με το άλλο φύλο τον οδηγεί να ανακαλύψει τον εαυτό του και αυτή η ανακάλυψη δεν είναι καθόλου εύκολη, διότι μέσα από την σχέση ανακαλύπτει περισσότερο την ανεπάρκεια του και την ικανότητα του, ή όχι, να να διεγείρει την επιθυμία του άλλου. Άρα η ερωτική σχέση τον οδηγεί να δει περισσότερο την ανεπάρκειά του. Αυτή η κατάσταση τον εξαρτεί από την γνώμη του άλλου και αυτή η εξάρτηση εμπεριέχει μια παθητικότητα η οποία δεν είναι καθόλου ευχάριστη όσον αφορά τον έλεγχο που μπορεί να ασκήσει επάνω της.



Μέσα από την ερωτική σχέση ο έφηβος ανακαλύπτει επίσης τις συναισθηματικές του ανάγκες και ποια σημασία έχει ο άλλος για την ψυχική του ηρεμία. Αυτή η ανακάλυψη μπορεί να τον γεμίσει με φόβο, βλέποντας πόσο εξαρτημένος νιώθει συναισθηματικά, πόσο ευαίσθητος είναι και πόσο αυτό το δέσιμο μπορεί να τον κάνει να εξαρτιέται από τον άγχος μήπως χάσει τον άλλον, που σημαίνει την απόρριψη του. Για τον έφηβο η ερωτική σχέση είναι ένα φυσιολογικά αναγκαστικό πέρασμα στην γνώση του εαυτού του και αποτελεί μια τελετουργία κοινωνικοποίησης και αυτό-αποδοχής την οποία πρέπει να περάσει με στόχο την συναισθηματική του αυτονόμησή και την ικανότητα σε ένα απώτερο χρόνο, του ελέγχου όλων αυτών των καταστάσεων, που έχουν σχέση με την σεξουαλικότητα του.



Η στάση των γονέων


Ο ρόλος των γονέων για την διαμόρφωση της σεξουαλικότητας των εφήβων είναι σημαντικός. Σημαντικός όχι όσον αφορά τις συμβουλές τις οποίες μπορούν να δώσουν στο παιδί τους αλλά την συμπεριφορά τους μέσα στο ζευγάρι. Δηλαδή η επιρροή των γονιών προς τα παιδιά τους δεν έχει να κάνει με μια συζήτηση για την σεξουαλική συμπεριφορά των εφήβων. Σε μια τέτοια κατάσταση οι γονείς θα καταλάβουν πολύ γρήγορα ότι τα παιδιά τους προβάλλουν κάποιες αντιστάσεις, οι οποίες θα τους παραξενέψουν και πολλές φορές μπορούν να δημιουργηθούν κάποιες εντάσεις.



Οι γονείς μπορούν να πετύχουν την επαφή με τα παιδιά τους χωρίς να στοχεύουν κατευθείαν την σεξουαλικότητα τους, αλλά με την διαθεσιμότητα τους να συζητήσουν αυτό το θέμα όπως συζητάνε ένα άλλο οποιοδήποτε θέμα.



Μπορούν να το πετύχουν με το να κάνουν πράγματα μαζί, με το να έχουν κοινές εμπειρίες, και να είναι παρόντες όταν ο έφηβος διατυπώνει κάποια αιτήματα προς αυτούς.



Ένας άλλος τρόπος συμβουλευτικής στάσης είναι με το να προσέξουν τι κάνουν αυτοί μέσα στο ζευγάρι τους. Δηλαδή η τρυφερότητα που υπάρχει και εκδηλώνεται μέσα στο ζευγάρι των γονέων, και της οποίας ο έφηβος είναι θεατής, αποτελεί το σημαντικότερο μέσο σεξουαλικής διαπαιδαγώσησης.



Το να βλέπει ο έφηβος, π.χ. τους γονείς του να κρατιούνται χέρι, χέρι, να τους βλέπει να ανταλλάσσουν δώρα, να λένε “σ΄ αγαπώ” και να απαντάει και ο άλλος “και εγώ σ΄ αγαπώ”, αυτή η συμπεριφορά αποτελεί την καλύτερη μορφή συμβουλευτικής υποστήριξης των εφήβων σε θέματα σεξουαλικότητας.



Για αυτό, οι γονείς πρέπει να έχουν πάντα στο μυαλό τους ότι είναι πρότυπα ταύτισης για τα παιδιά τους και ότι η συμπεριφορά τους παίζει μεγαλύτερο ρόλο από τα λόγια τους.



Ακόμα όμως και αν υπάρχουν συζητήσεις για την σεξουαλικότητα, αυτές μπορούν να γίνονται χωρίς να στοχεύουν την σεξουαλική συμπεριφορά των εφήβων αλλά την σεξουαλικότητα σαν ένα θέμα γενικό και ανθρώπινο, όπως οποιοδήποτε άλλο θέμα. Με αυτό τον τρόπο μπορούν να μιλήσουν για την αντισύλληψη, για τις ασθένειες που προέρχονται από την σεξουαλική επαφή και για θέματα γύρω από την σεξουαλικότητα, τα οποία οι έφηβοι έχουν τόσο ανάγκη να γνωρίζουν. Εδώ όμως τίθεται το θέμα ότι και οι γονείς πρέπει να γνωρίζουν και είναι ενημερωμένοι πάνω σε αυτά τα θέματα και να μπορούν να κρατήσουν κάποια αντικειμενικότητα τους, στην αντίθετη περίπτωση μια τέτοια συζήτηση μπορεί να δημιουργήσει περαιτέρω προβλήματα αντί να τα λύσει. Μια τέτοια λοιπόν τακτική, από-ενοχοποιεί τον έφηβο/η και τον κάνει πιο προσεχτικό στην γνώμη που διατυπώνει ο γονέας, εν αντιθέσει με την συζήτηση η οποία στοχεύει τον ίδιο, και η οποία θα τον κάνει να “μαζευτεί” και να αρνηθεί να μιλήσει.



Η επίδραση των φίλων



Στην περίοδο της εφηβείας ο έφηβος/η απομακρύνεται φαινομενικά από την επίδραση της οικογένειας. Αρχίζει να υιοθετεί συμπεριφορές και εμφάνιση η οποία επηρεάζεται από την παρέα και θέλει να μοιάζει με αυτή, παρά με την εμφάνιση που θέλουν οι γονείς του. Η παρέα αποτελεί το χώρο στον οποίο κατευθύνεται η ερωτική του επιθυμία, τόσο σαν αντικείμενο όσο και σαν υποκείμενο της αυτής της επιθυμίας. Δηλαδή από την μια αγαπάει τους φίλους και από την άλλη θέλει να αγαπιέται από αυτούς. Θέλει να είναι αποδεχτός και να αναγνωρίζεται, να κρατάει μια θέση που θα του προσφέρει μια ασφάλεια, που αυτή η ασφάλεια με την σειρά της, τον βοηθάει στην συγκρότηση της ταυτότητας του.



Δυστυχώς οι φίλοι και οι παρέες του έφηβου/ης για τους γονείς αποτελούν την πηγή των δεινών, σε όλο το κόσμο. Πάντα οι γονείς πιστεύουν ότι οι φίλοι “χαλάνε” το παιδί τους, το επηρεάζουν αρνητικά πράγμα που μερικές φορές καταντά γελοίο και επικίνδυνο. Διότι αν έχουμε ένα έφηβο/η “ανήσυχο” και έναν “ήσυχο” και ο ένας επηρεάζει τον άλλον, αυτή η αλληλεπίδραση δεν μπορεί να είναι μόνο αρνητική, αλλά μπορεί και ο “ήσυχος” έφηβος/η να επηρεάσει τον “ανήσυχο”. Τόσοι και τόσοι έφηβοι βρήκαν ηρεμία μέσα από την σχέση με τους φίλους τους, που τους “κράτησαν” και του βοήθησαν να ξεπεράσουν προβλήματα που είχαν με τους γονείς τους. Βέβαια οι γονείς δεν μπορούν να το σκεφτούν αυτό. Θεωρούν ότι τα προβλήματα που εμφανίζει το παιδί τους προέρχονται πάντα από τις παρέες και όχι από τους ίδιους. Δυστυχώς δεν αντιλαμβάνονται την σημαντικότητα των φίλων και της παρέας στην κοινωνικοποίηση του εφήβου/ης και δημιουργούν περισσότερα προβλήματα με το να μην τους αποδέχονται.



Στην ουσία αυτή η μη αποδοχή στοχεύει τα παιδιά τους και όχι την παρέα, ή κάποιο φίλο, ή φίλη. Δηλαδή ο έφηβος/η αντιλαμβάνεται την μη αποδοχή των φίλων του από τους γονείς σαν δική του απόρριψη.



Με τον ίδιο τρόπο όταν ο έφηβος/η συνάπτει μια ερωτική σχέση, τότε οι γονείς” ξεσπαθώνουν” με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Επεμβαίνουν και κριτικάρουν αυτή την σχέση και της αποδίδουν ότι δεν τους αρέσει στην συμπεριφορά του παιδιού τους. Ή προσπαθούν να την ελέγξουν και να την φέρουν στα μέτρα τους, Και στην μια και στην άλλη περίπτωση, αυτή την κατάσταση ο έφηβος/η την βιώνει σαν απόρριψη



Όσον αφορά λοιπόν την σεξουαλικότητα του εφήβου, οι γονείς αποδίδουν στην παρέα οτιδήποτε παρατηρήσουν στο παιδί τους που δεν τους αρέσει, αντι να αναρωτηθούν τι κάνουν αυτοί για αυτό και αν η δική τους συμπεριφορά αποτελεί πηγή προβλημάτων και όχι η σχέση με την παρέα. Για αυτό τον λόγο οι γονείς πρέπει να προσέξουν με την συμπεριφορά τους, να μην απομονώνουν το παιδί τους από την παρέα του, η τον φίλο/η, είτε θέτοντας σκληρούς απαγορευτικούς όρους οι οποίοι έρχονται σε αντίθεση με τον γενικό κανόνα, είτε κάνοντας κριτική στις επιλογές και τις επιθυμίες του παιδιού τους.



Οι γονείς πρέπει να στοχεύουν περισσότερο σε μια σχέση εμπιστοσύνης με τα παιδιά τους παρά σε μια σχέση όπου κυριαρχεί η απαγόρευση, η υποτίμηση και η σύγκρουση, διότι με αυτό τον τρόπο, τα απομακρύνουν από κοντά τους και το γεγονός αυτό είναι πολύ οδυνηρό και επικίνδυνο για τον έφηβο/η.



πηγή: Κερεντζής Λάμπρος



πίνακας: Γουναρόπουλος Γεώργιος

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011





Ψυχιατρικές παρατηρήσεις

πάνω στην ιδιότητα

του θυμάτος βασανιστηρίων

και αυτήν του βασανιστή



Μιχαήλ Π. Μουτούσης



Βασανιστήριο είναι η πράξη ανθρώπου που κάνει το θύμα του, το οποίο βρίσκεται στην ουσία στη διάθεσή του, να υποφέρει σοβαρά. Η πράξη του βασανιστηρίου, σ' αντίθεση με άλλες μορφές κακομεταχείρησης, έχει σημαντική χρονική διάρκεια. Η διάρκεια αυτή κάνει το βασανιστήριο ιδιαίτερα δυσάρεστο για το θύμα και θα περιμέναμε να έδινε στον βασανιστή τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσει την οδύνη του θύματός του. Το βασανιστήριο μπορεί να γίνει με την εξάσκηση σωματικής ή ψυχολογικής βίας ή, συχνότατα, με συνδυασμό των δύο. Στην τελευταία περίπτωση ανήκει και ο σεξουαλικός βασανισμός. Ως βασανιστήριο συνήθως εννοούμε την σωματική κακοποίηση κρατουμένων, ιδίως πολιτικών. Η έννοια όμως περιλαμβάνει πολύ ευρύτερο φάσμα κακομεταχείρησης, όπως τον βασανισμό των ζώων, την επίμονη συναισθηματική & σωματική κακομεταχείρηση παιδιών απο μεγάλους, τους βασανισμούς μαθητών από ομάδες συμμαθητών τους όπως και στρατιωτών, κρατουμένων κλπ. από τρόφιμους και ανώτερους απ' τα αντίστοιχα ιδρύματα. Από ψυχολογική άποψη δεν είναι τέλος αμελητέα η θέση του βασανιστηρίου στο μύθο και την θρησκεία : π.χ. το "αιώνιον πύρ" της κόλασης που περιμένει παραδοσιακά τους αμετανόητους.



Ψυχιατρικές συνέπειες των βασανιστηρίων



Τα βασανιστήρια είναι ίσως το κατεξοχήν παράδειγμα εμπειρίας που μπορεί να τραυματίσει ψυχολογικά. Δεν προκαλούν μόνο τον πόνο κατά τη διάρκεια της ίδιας της πράξης αλλά αφήνουν οδυνηρά αποτυπώματα στην ψυχολογία του επιζώντος για μήνες η χρόνια μετά. Σ' ένα προηγουμένως υγειές άτομο αυτά τα οδυνηρά αποτυπώματα παίρνουν συχνά τη μορφή της λεγόμενης διαταραχής μετατραυματικού συνδρόμου (ΔΜΤΣ / PTSD), που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ως αρχή μιας διερεύνησης των ψυχολογικών επιπτώσεων των βασανιστηρίων. Ο άνθρωπος που υποφέρει από μετατραυματικό σύνδρομο έχει σημαντικές δυσκολίες να προσαρμοστεί και ν' αποδώσει κανονικά σε σημαντικούς τομείς της ζωής, για μήνες αφ' ότου έπαυσαν τα βασανιστήρια. Τέτοιοι τομείς είναι ο επαγγελματικός ή αυτός των κοινωνικών σχέσεων. Το ενδιαφέρον του βασανισμένου για τη ζωή και τους άλλους ανθρώπους είναι συχνά μειωμένο. Αισθάνεται να μην μπορεί πια νά νιώσει φυσιολογικά συναισθήματα όπως η χαρά ή η αγάπη. Μπορεί να αισθάνεται απομακρυσμένος από εκείνους που προηγουμένως ήταν κοντά του. Δεν μπορεί να δει πιά για τον εαυτό του ένα ανθρώπινο, φυσιολογικό μέλλον.



Ο σοβαρά τραυματισμένος ψυχικά άνθρωπος βρίσκεται σε μιά κατάσταση συνεχούς διέγερσης, τού είναι δύσκολο δηλαδή να χαλαρώσει. Αυτό (μαζί με άλλα συμπτώματα) μπορεί να τον εμποδίζει να κοιμηθεί η να συγκεντρωθεί στη δουλειά του. Η κατάσταση διέγερσης μπορεί να συνοδεύεται από μια υπερ-αγρύπνηση, μια ιδιαίτερη ευαισθησία στο ξάφνιασμα και να κάνει τον επιζώντα ευερέθιστο. Ο άνθρωπος που έχει τραυματιστεί ψυχικά προσπαθεί επίμονα ν' αποφύγει σκέψεις, συζητήσεις, πρόσωπα, δραστηριότητες που του θυμίζουν τα βασανιστήρια.



Πολλά απ' τα παραπάνω ψυχικά συμπτώματα - μειωμένη απόδοση, απομάκρυνση απ' τους άλλους, δυσκολία χαλάρωσης, αποφυγή δυσάρεστων ενθυμήσεων - πολλοί τα έχουμε ζήσει σε κάποιο μικρό βαθμό και χωρίς να έχουμε τραυματιστεί σοβαρά. Αυτός όμως που υποφέρει απο μετατραυματικό σύνδρομο ξαναζεί πάλι και πάλι φοβερές στιγμές που έζησε γύρω απ' το βασανηστήριο. Παρά τις προσπάθειές του, του ξανάρχονται στο μυαλό σκηνές και αντιλήψεις απο αυτό. Η ελάχιστη νύξη επαναφέρει τραυματικές μνήμες. Οι εικόνες η οι αντιλήψεις μπορεί να του έρχονται στο μυαλό αυθόρμητα, χωρίς προφανή λόγο. Μπορεί να βασανίζεται από εφιαλτικά όνειρα όπου ξαναζεί τα γεγονότα, η και ξυπνός ακόμα να αισθάνεται ότι πραγματικά ξανασυμβαίνει το βασανιστήριο, ότι πραγματικά ακούει η βλέπει σκηνές απ' αυτό (ψευδαισθήσεις). Πολλοί επιζώντες κάνουν απόπειρες αυτοκτονίας, με μέσα μάλιστα που παραπέμπουν στις μεθόδους με τις οποίες είχαν βασανιστεί.



Η απλή περιγραφή αυτή του μετατραυματικού συνδρόμου κάθε άλλο παρά εξαντλεί τα ψυχολογικά προβλήματα που εμφανίζουν οι βασανισμένοι. Είναι όμως μια καλά καθορισμένη επιστημονικώς οντότητα που αρχίζει να μας δώσει να καταλάβουμε τι μαρτύριο συνεχίζουν να ζούν πολλοί επιζώντες. Τα στοιχεία της διαρκούς επαναβίωσης, του να μην μπορεί κανείς καθόλου να ηρεμήσει, της μάταιης, συνεχούς προσπάθειας αποφυγής μάς παραπέμπουν ίσως στους αρχαίους μύθους των ατέλειωτων βασανιστηρίων τιμωρίας, όπως αυτής του Προμηθέα.
Η δεύτερη συχνότερη ψυχιατρική πάθηση που παρουσιάζεται στους βασανισμένους είναι η κατάθλιψη. Αυτή χαρακτηρίζεται απο κακή διάθεση, απώλεια ενδιαφέροντος, μειωμένη ικανότητα άντλησης ικανοποίησης, διαταραχές του ύπνου, της όρεξης και του σεξουαλικού ενδιαφέροντος και άλλα. Η σκέψη στην κατάθλιψη κυριαρχείται απο απαισιοδοξία για το μέλλον και αρνητική εικόνα τόσο του εαυτού όσο και των άλλων ανθρώπων. Πραγματικά το θύμα βασανιστηρίων έχει χάσει τόσα (αξιοπρέπεια, σωματική ακεραιότητα, κοινωνική και πολιτική θέση) κι έχει έρθει αντιμέτωπο με μια τόσο κακή πλευρά της ανθρώπινης φύσης που όλ' αυτά δεν εκπλήσσουν καθόλου. Ίσως να πρέπει να εκπλήξει, αντίθετα, ότι πολλά θύματα βασανιστηρίων δεν παρουσιάζουν κατάθλιψη.



Οι ψυχιατρικές αυτές οντότητες - μετατραυματική διαταραχή, κατάθλιψη αλλά και άλλες λιγότερο συνηθισμένες - δεν είναι απλώς αποτελέσματα των βασανιστηρίων. Η κοινωνική δομή όπου εντάσσεται το θύμα των βασανιστηρίων επίσης συνεισφέρει σημαντικά. Έτσι οι ψυχιατρικές αυτές παθήσεις συναντιώνται συχνότερα όταν ο κοινωνικός ιστός στον οποίο ζεί ο βασανισμένος έχει κι αυτός διαρραγεί. Αυτό μπορεί να συμβαίνει είτε γιατί ο βασανισμένος δραπετεύσε ως πρόσφυγας κι αφησε πίσω το κοινωνικό του περιβάλλον, είτε γιατί τα ίδια τα βασανιστήρια υπήρξαν σύμπτωμα μιάς κατάστασης (ιδίως ένοπλης βίας) που η ίδια κατέστρεψε τον κοινωνικό ιστό. Η ψυχολογική << ίαση >> του βασανισμένου πολλές φορές (αλλά σίγουρα όχι πάντα) ακολουθεί την επανασυγκρότησή του ώς κοινωνικού όντος. Η επαναδόμηση της κοινωνικής ταυτότητας συχνά καθυστερεί για μήνες η χρόνια απ' τις διακρίσεις και τις γραφειοκρατικές ταλαιπωρίες που συναντούν οι επιζώντες ως πρόσφυγες στην ξενιτιά. Αυτές οι διακρίσεις και καθυστερήσεις συνδυάζονται με το τραυματικό παρελθόν κι επαυξάνουν την πιθανότητα εμφανίσεως ψυχιατρικών παθήσεων όπως το μετατραυματικό σύνδρομο.



Η συστηματική κακοποίηση των παιδιών ως βασανιστήριο



Εδώ και αρκετά χρόνια ζούσε ένα μικρό αγοράκι από πολύ εύπορη οικογένεια, εδώ στην Ελλάδα. Δυστυχώς όμως ήταν ανεπιθύμητος στους γονείς του. Έτσι αυτοί τον πήραν και πήγαν να τον αφήσουν σε μιά ερημιά για να πεθάνει. Επειδή όμως ήθελαν να σιγουρευτούν ότι δεν θα πάει να βρεί κανέναν που να τον σώσει, κάρφωσαν το πόδι του στη γή μ' ένα παλούκι. Πέρασε όμως κάποιος και τον έσωσε. Οι άνθρωποι τον ονόμασαν Πρησμενοπόδαρο, μιας και φαίνεται πως το πόδι του πήρε πολύ καιρό να γιάνει. Στη γλώσσα τους πρησμενοπόδαρος λεγόταν Οιδήπους. Η τραγικές συνέπειες της κακοποίησης του παιδιού καταγράφονται απο εκεί και πέρα στο μύθο.



Μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι η συστηματική κακοποίηση των παιδιών ίσως το πιό σημαντικό παράδειγμα βασανιστηρίου. Είναι βασανιστήριο γιατί είναι συνειδητή επιβολή οδύνης πάνω σ' έναν άνθρωπο σε βάθος χρόνου - συνήθως με σκοπούς πολύ παρόμοιους με τ' άλλα βασανιστήρια : να τιμωρείται, να σιωπά, να λέει και να κάνει αυτό που του επιβάλλουν, να συνθλίβεται πνευματικά, να δίνει διέξοδο σ' ενορμήσεις κυριαρχίας, καταστροφής (ή και χειρότερα) των βασανιστών του. Υπάρχουν φυσικά σημαντικές διαφορές με τ' άλλα βασανιστήρια. Πρώτη και κύρια ότι τα παιδιά μεγαλώνοντας διαμορφώνουν τον χαρακτήρα τους και επιρρεάζονται έτσι πιό άσχημα, πιό βαθειά. Δεύτερη, ανάμεσα σε πολλές άλλες, ότι σοβαρή κακομεταχείρηση για ένα παιδί είναι και η έλλειψη φροντίδας γι αυτό, πράξη που δεν εντάσσεται συνήθως στην συνειδητή επιβολή οδύνης. Σε πολλές περιπτώσεις σεξουαλικού ιδίως βασανισμού παιδιών ο δράστης φαίνεται να μην έχει επίγνωση του πόνου που προκαλλεί. Πρέπει όμως να ειπωθεί πάνω σ' αυτό ότι η εθελοτυφλία, η άρνηση της συναισθηματικής πραγματικότητας όσο και η απόκρυψη απ' την κοινωνία χαρακτηρίζουν πολλά βασανιστήρια.



Η πιό συχνές μορφές του προβλήματος είναι ο σωματικός βασανισμός (ξυλοδαρμοί, εγκαύματα, σπασμένα μέλη) και ο συναισθηματικός βασανισμός (άκρα λεκτική επιθετικότητα, απόρριψη, στέρηση προσοχής και εκδηλώσεων στοργής, απειλές και πράξεις εγκατάλειψης κ.α.). Σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου είναι η ανάμιξή του σε σεξουαλικές πράξεις που δεν τις κατανοεί καλά, στις οποίες δεν μπορεί να συναινέσει και οι οποίες παραβιάζουν τους κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς και τους ρόλους μέσα στην οικογένεια.
Οι ψυχολογικές επιπτώσεις του βασανισμού των παιδιών έχουν μελετηθεί πολύ εκτεταμένα. Στον συναισθηματικό τομέα αυτά τα παιδιά δείχνουν πολλά αρνητικά συναισθήματα. Χαρακτηρίζονται από υπερδιέγερση και υπεραγρύπνιση. Παθολογικές συναισθηματικές καταστάσεις συμπεριλαμβάνουν κατάθλιψη, οργή και αποδιοργανωμένο παιχνίδι, ξαφνικές συναισθηματικές μεταπτώσεις κ.α. Τα κακοποιημένα παιδιά αυτά έχουν πολύ κακή εικόνα για τον ίδιο τους τον εαυτό και δυσκολεύονται να εκφράσουν τι νιώθουν - ιδίως τ' αρνητικά τους συναισθήματα. Παίζουν λιγότερο και το παιχνίδι τους είναι πιό μονότονο απ' των άλλων παιδιών. Καταλαβαίνουν λιγότερο τα συναισθήματα των άλλων, περιμένουν το χειρότερο απ' τους άλλους, τους εμπιστεύονται λιγότερο και δυσκολεύονται να δημιουργήσουν και να διατηρήσουν φιλίες. Με τους συνομήλικούς τους τα κακοποιημένα παιδιά έχουν μειωμένες κοινωνικές δεξιότητες και εμφανίζουν αδικαιολόγητη επιθετικότητα σε φιλικές προσεγγίσεις των άλλων. Συχνά εμφανίζουν συνδυασμό επιθετικότητας και απόσυρσης απο τους άλλους, συμπεριφορά που οδηγεί τα άλλα παιδιά να τ' αποφεύγουν και να τ' απορρίπτουν.



Τόσο η σωματική όσο και η σεξουαλική κακοποίηση συχνά οδηγούν σε μετατραυματικές διαταραχές, όχι και τόσο διαφορετικές απ' των βασανισμένων ενηλίκων. Η σεξουαλική κακοποίηση οδηγεί σε βαθύτατη διατάραξη της ποιότητας των διαπροσωπικών σχέσεων του παιδιού και αργότερα του ενήλικα. Πολλά όμως κακοποιημένα παιδιά, ιδίως αγόρια, αναπτύσσουν βίαιους, οξύθυμους, αντικοινωνικούς χαρακτήρες. Περίπου το ένα τρίτο βασανισμένων αγοριών η κοριτσιών κακοποιούν κι αυτά τα παιδιά τους ώς ενήλικες.



Η ψυχαναλύτρια Μπέατρις Πατσαλίδη, που δούλεψε με ασθενείς που βασανίστηκαν, συνοψίζει : << μετά τα βασανιστήρια, η πίστη των επιζώντων στην βασική αγαθότητα του ανθρώπου έχει υπονομευτεί, η αίσθησή τους ότι ο κόσμος τους είναι ασφαλής έχει καταστραφεί, η εμπιστοσύνη τους έχει προδοθεί. Φορές φορές λένε ότι το συνηθισμένο τους ανθρώπινο σχήμα - αυτό που λέγεται η ταυτότητά τους - έχει παραμορφωθεί, έχει γίνει καποιος άλλος, ξένος και παράξενος, κάποιος που ούτε αναγνωρίζουν ούτε μπορούν να εμπιστευτούν. Ένας επιζών περιέγραψε : ''Ο καθρέφτης μου, εκεί όπου έβλεπα τον εαυτό μου, έσπασε. Τώρα ζω χωρίς ψυχή. Όχι, δεν ζω, ο εαυτός μου πέθανε. Συνεχίζω, προσπαθώ να βρώ τα κομμάτια, να τα συναρμολογήσω. Δεν ξέρω άν θα με ξαναβρώ ποτέ.'' >>



Κάποιες όψεις της ψυχοπαθολογίας του βασανιστή



Αν είναι δύσκολο να προσεγγίσουμε, να καταλάβουμε την ψυχολογία του θύματος βασανιστηρίων, είναι πολύ πιό δύσκολο να κατανοήσουμε εκείνη των βασανιστών. Πρώτα γιατί στις χώρες πού είναι αρκετά ελέυθερες για να ανοίξουν τόσο δύσκολα θέματα δεν γίνονται - επισήμως πάντα - βασανιστήρια. Δεύτερον, γιατί η ψυχοπαθολογία των ανθρώπων των πιό επιρρεπών στα βασανιστήρια, εκείνων που τα εκτελούν πρόθυμα, τους αποτρέπει απ' το να ανοιχτούν στο ψυχολογικό βλέμμα. Τρίτον και κυριότερο, η δική μας αυτοπροστασία μας επιτρέπει μια πολύ επιφανειακή μόνο ματιά στον κόσμο του βασανιστή, μια τρομολάγνη ματιά που αφού δεί τις πράξεις πλανάται για λίγο στο <<μα πώς είναι δυνατόν να έκανε κάτι τέτοιο>> και φεύγει.



Όπως είδαμε, η άκρα παραβίαση που αντιπροσωπεύει το βασανιστήριο καταλύει για τον βασανισμένο, αλλά και για εκείνους που θα προσπαθήσουν να τον πλησιάσουν, κάθε εμπιστοσύνη στα << σύνορα >> που ορίζουν τις βασικές εκείνες οντότητες στις οποίες καθημερινά στηριζόμαστε. Το ίδιο το δέρμα ως όριο και προστασία του σώματος, η σεξουαλική ταυτότητα, τα πιστεύω και οι αρχές του υποκειμένου, οι οικογενειακοί δεσμοί παραβιάζονται. Η ίδια όμως η ακατανόητη, πέρα απο κάθε όριο φύση του βασανιστηρίου θέτει αμέσως το ερώτημα : τι ψυχισμός, ποιά συναισθήματα κρύβονται πίσω απ' το βασανιστήριο ως επικοινωνία, ως έκφραση ; και σε ποιόν ανήκει αυτός ο ψυχισμός - στο βασανιστή μόνο, η μήπως σ' ένα κοινωνικό σύνολο του οποίου ο βασανιστής είναι ο απρόσωπος << δήμιος >> ; Μπορούμε να αποπειραθούμε μιά προσέγγιση κάνοντας δύο υποθέσεις. Πρώτον, ότι τα βασανιστήρια δεν έχουν τυχαία μορφή, περιγραφή, τελετουργικό, αλλά ότι αυτά τα τελευταία παραπέμπουν σε ψυχολογικούς συμβολισμούς, στο νόημα αυτού που φαίνεται να μην είναι παρά ατέλειωτες, χωρίς νόημα παραλλαγές του << Κακού >>. Δεύτερη υπόθεση, ότι τα συναισθήματα και η καταστάσεις που δημιουργούν τα βασανιστήρια, πρώτα στα θύματα και μετά σ' εμάς που προσπαθούμε να καταλάβουμε, αποτελούν κι αυτά μέρος κάποιου πρωτόγονου μυνήματος απ' τον ψυχισμό των βασανιστών.



Βασανιστήρια συχνά εκτελούνται από παιδιά, με αντικείμενό τους κάποιο ζωάκι. Ένα αληθινό παράδειγμα είναι ένα δεκάχρονο παιδί που έψησε ζωντανή μιά σαύρα στο μάτι της κουζίνας. Ο Φρόυντ πίστευε κάποτε ότι όσον αφορά ορισμένα βασανιστήρια των παιδιών, το παιδί δεν είχε συναίσθηση ούτε αντλούσε ευχαρίστηση απ' τον πόνο που προκαλούσε - ήταν απλώς μιά άσκηση κυριαρχίας. ʼς συμφωνήσουμε εν μέρει. Είναι δύσκολο να φέρουμε παράδειγμα βασανιστηρίου που δεν υπογραμμίζει την απόλυτη κυριαρχία του βασανιστή, κυριαρχία ζωής και θανάτου. Όμως τα βασανιστήρια ζώων (και παιδιών) από παιδιά αποτελούν χαρακτηριστικό της λεγόμενης << διαταραχής συμπεριφοράς >> ως σύνδρομο. Στο σύνδρομο αυτό υπάρχουν πολλές εκδηλώσεις παραβίασης των αναγκών των άλλων, βίαιες πράξεις και χαρακτηριστικά κακή εικόνα του εαυτού. Απο όλα τα συμπτώματα του συνδρόμου αυτού, εκείνο που στατιστικώς συχνότερα προβλέπει την εξέλιξη του παιδιού σε ενήλικα απάνθρωπου, ψυχοπαθητικού χαρακτήρα (<< αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας >>), είναι τα βασανιστήρια ζώων. Το παιδί στο παράδειγμα με τη σαύρα δεν είχε σύνδρομο διαταραχής συμπεριφοράς. Είχε όμως ιστορικό σοβαρών εγκαυμάτων από ατύχημα στην ηλικία των πέντε περίπου ετών και πολλούς λόγους έκφρασης κυριαρχίας και επιβεβαίωσης. ʼς προσέξουμε εδώ ότι συμβολικά η καιγόμενη σαύρα αντιπροσωπεύει το ίδιο το παιδί: στο βασανιστήριο αυτό το παιδί εκφράζει τον πόνο και τον τρόμο που ένιωσε, στο λογικό επίπεδο αποστασιοποιείται απ' στον πόνο, θριαμβεύει πάνω σ' αυτόν. Κάτω απ' την επιφάνεια έχει επαναλάβει όμως τον τραυματισμό του.



Τα παιδιά στο σχολείο, και ιδιαίτερα στη εφηβεία, περνούν απο το σωματικό βασανισμό ζώων στην ομαδική κακομεταχείρηση των συνομηλίκων τους. Αυτή συχνά συμπεριλαμβάνει σωματική βία, αν και πολύ σπάνια ακραίας μορφής. Περιλαμβάνει όμως πάντα τον εξευτελισμό, ιδίως της διαμορφωνόμενης ταυτότητας του παιδιού ως κορίτσι η αγόρι. Είναι επαναλαμβανόμενος και περιλαμβάνει τον εξοστρακισμό απ' το κοινωνικό σύνολο. Συχνότατα βιώνεται από τα θύματα ως πραγματικό βασανιστήριο - περισσότερο μάλιστα στις ψυχολογικές παρά στις σωματικές του μορφές. Οι μικροί <<βασανιστές >> διασκεδάζουν, αυτοεπιβεβαιώνονται, ξεφεύγουν απ' τις δικές τους δυσκολίες ταυτότητας (και σεξουαλικής). Το φαινόμενο είναι έντονα ομαδικό και κοινωνικό, με συγκεκριμένους ρόλους (βασανιστές/εξουσιαστές, βοηθοί τους, συμμετέχοντες θεατές, θύματα, αλλά και κάποιοι υπερασπιστές των τελευταίων). Παρ' όλο τον ομαδικό χαρακτήρα αυτών των <<βασανιστηρίων>> υπάρχει έντονη ατομική συνεισφορά. Στα <<βασανιστήρια>> εδώ διαπρέπουν τα πιό διαταραγμένα, με μεγαλύτερες ανάγκες αυτοεπιβεβαίωσης παιδιά. Έρευνες δείχνουν ότι είναι εκείνα που έχουν συναισθηματικά κακοποιηθεί στο σπίτι τους. Τέλος, τα <<βασανιστήρια >> αυτά των παιδιών συνήθως τα ανέχεται (συχνά εθελοτυφλώντας) η ιεραρχική δομή του σχολείου στην οποία ζούν. Κάθε σχεδόν στοιχείο αυτής της περιγραφής ταιριάζει - σε μεγέθυνση - στα βασανιστήρια των ενηλίκων.



Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του '67 το καθεστώς δημιούργησε σε απομακρυσμένες περιοχές μονάδες εκπαίδευσης ασφαλιτών. Ειδικά διαλεγμένοι στρατιώτες οδηγούνταν στις μονάδες αυτές όπου τους ξεγύμνωναν, τους ξύριζαν το κεφάλι και τους ανάγκαζαν να ουρήσουν πάνω σε φωτογραφίες αγαπημένων τους προσώπων. Στη συνέχεια τους κακομεταχειρίζονταν συστηματικά ώστε να τους ετοιμάσουν να βασανίζουν κι εκείνοι άλλους. Η εκπαίδευση αυτή ήταν << επιτυχής >> και συναντάται συχνά. Φτάνουμε εδώ στον κεντρικό ρόλο πού παίζει η ντροπή, ο εξευτελισμός, στην ψυχολογία του βασανιστή και βλέπουμε πόσο στενά είναι αυτή συνδεδεμένη με τον εξευτελισμό του θύματος. Στο παράδειγμα του εξευτελισμού των αγαπημένων προσώπων του βασανιστή βλέπουμε επίσης πως η παραβίαση στοιχειωδών σχέσεων, ταμπού, ορίων, προσβάλλει την ίδια την οργάνωση του εσωτερικού κόσμου. Αυτό ισχύει τόσο για το βασανιστή όσο και, στη συνέχεια, για τα θύματα. Μεγάλο μέρος της συμπεριφοράς αυτών που χρησιμοποιούν άκρα βία εξηγείται ώς προσπάθεια κυριαρχίας. Οι άνθρωποι αυτοί προσπαθούν να κυριαρχήσουν πάνω στην εμπειρία η την απειλή της ντροπής και του εξευτελισμού, όπως έχει υποστηρίξει ο ψυχίατρος και διευθυντής του κέντρου για τη μελέτη της βίας στο Χάρβαρντ, Τζέιμς Γκίλιγκαν.



Ο βασανιστής βρίσκεται συνήθως σε στενότατη σχέση με το καθεστώς που υπηρετεί. Η ψυχοπαθολογία του καθεστώτος εκφράζεται και επαυξάνεται μεσ' απ' αυτήν του βασανιστή. Αν το βασανιστήριο εκφράζει την δίψα για απόλυτη κυριαρχία πάνω στο θύμα, η κυριαρχία αυτή προσπαθεί να εξουδετερώσει και μιά διαφορετικότητα που εκλαμβάνεται ως άκρως απειλητική. Ο βασανιζόμενος όχι μόνο εξαναγκάζεται να ομολογήσει, αλλά και, περισσότερο ίσως, να σιωπήσει. Για την κοινωνία που βασανίζει η έκφραση του ʼλλου (π.χ. του αντιφρονούντος η του παραπτωματικού) αποτελεί θανάσιμη απειλή που μόνο με την βίαιη κυριαρχία μπορεί να εκκαθαρθεί.



Στις δημοκρατικές χώρες σωματικά βασανιστήρια δεν εξασκούνται με τον ίδιο, οργανωμένο τρόπο απ' τις αρχές. Εξασκούνται όμως μέσα σε ορισμένα περιβάλλοντα όπως οι φυλακές. Είναι για παράδειγμα αποδεδειγμένο ότι ο επανειλλημένος βιασμός είναι συχνότατος στις αμερικανικές φυλακές (μιάς και εκεί έχουν γίνει οι έρευνες). Γίνεται από τούς πιό βίαιους κρατούμενους στους πιό αδύναμους. Οι δεσμοφύλακες ανταλλάσουν σιωπηλά την συνεργασία / υποταγή των πιό βίαιων κρατουμένων με την κυριαρχία των τελευταίων πάνω στους πιό αδύναμους. Ψυχολογικά το βασανιστήριο αυτό εξυπηρετεί (κατά ειρωνικά παράδοξο τρόπο) την αυτοεπιβεβαίωση του ανδρισμού των βιαστών - βασανιστών, ανδρισμού που έχει καταρακωθεί απ' το εξευτελιστικό περιβάλλον της φυλακής.



Στην εκτέλεση βασανιστηρίων συνεισφέρει, δυστυχώς, και η τάση του ανθρώπου να υποτάσσεται στις αρχές, ακόμα κι αν εκείνες δεν τον απειλούν προσωπικά. Πολλά κλασσικά πειράματα έχουν δείξει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι υπακούουν σε διαταγές να προκαλέσουν πόνο σε άλλους, όταν αυτές δίνονται από ανθρώπους με την κατάλληλη κοινωνική θέση. Οι περισσότεροι που υπακούουν το κάνουν με έκδηλη εσωτερική ανησυχία και ένταση, και πέρα από κάποιο όριο σταματούν. Το όριο όμως αυτό είναι πολύ πέρα απ' ότι θα περίμενε κανείς. Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι η σταδιακή έκθεση ενός φυσιολογικού ανθρώπου σε βασανιστήρια τρίτων, υποστηριζόμενη από την κατάλληλη ιδεολογική προπαγάνδα, μπορεί να τον αναισθητοποιήσει ώστε να συνεργαστεί ουσιαστικά με το σύστημα.



Ενώ τα περισσότερα βασανιστήρια με τα οποία ασχοληθήκαμε είχαν ώς στόχο τους την συμβολική εκμηδένιση του θύματος (π.χ. ως αντιφρονούντος η ως άνδρα), απ' την ιστορική σκοπιά τα περισσότερα βασανιστήρια προηγούνται της εκτέλεσης του θύματος. Στοχεύουν - όπως κατά βάθος οι περισσότερες μορφές βίας - στην αποκατάσταση της δικαιοσύνης στην κοσμοθεωρία αυτών που τα καθιερώνουν και που τα εξασκούν. Στο Χριστιανικό δράμα το βασανιστήριο παίζει σημαντικούς ρόλους. Η σταύρωση είναι βέβαια εκτέλεση δια βασανιστηρίου. Σε βασανιστήρια υποβάλλονται οι πρώτοι Χριστιανοί. Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη ο Θεός προσπαθεί να συνετήσει τους αμαρτωλούς επιτρέποντας σε τερατώδη όντα να τους βασανίσουν. Στό ίδιο βιβλίο τα αιώνια βασανιστήρια της κολάσεως περιμένουν τους αμετανόητους. Αιώνες αργότερα χριστιανοί πιστεύουν ότι η σωτηρία της ψυχής των μαγισσών μπορεί να επιτευχθεί με βασανιστηρία. Υπάρχει άραγε κάποια ψυχολογική συνέχεια σ' όλα αυτά; Ερωτήματα γεννιούνται, αλλά ας τ' αφήσουμε ανοιχτά - έχοντας φτάσει πιά στα όρια της δικής μας προβληματικής.



Επίλογος



Η ενασχόληση με την ψυχιατρική των βασανιστηρίων αγγίζει την εμπειρία του ίδιου του κακού. Μόλις περάσει η πρώτη μας περιέργεια, το άγγιγμα αυτό αποδεικνύεται ιδιαίτερα δυσάρεστο. Οι ψυχολογικές συνέπειες των βασανιστηρίων - εξευτελισμός, κατακερματισμός του προσωπικού και κοινωνικού κόσμου, κατάθλιψη, μετατραυματικό σύνδρομο - όχι μόνο περιγράφουν το τοπίο αυτό του κακού αλλά και μας προιδεάζουν για κάποια απ'τα χαρακτηριστικά προβλήματα των βασανιστών. Στρέφοντας το βλέμμα στους τελευταίους βλέπουμε αποσπάσματα μιάς πραγματικής τραγωδίας, κοινωνικών και προσωπικών επαναλαμβανόμενων κύκλων βίας. Κύκλων που ίσως αποτελούν απελπισμένες, μάταιες απόπειρες επανάκτησης μιας αυτοπεποίθησης, σιγουριάς, αυτοσεβασμού που η ίδιες αυτές οι απόπειρες αναιρούν



Κυριακή, 17 Απριλίου 2011


Παιδική εργασία 4

Η εργασία των παιδιών στην Αφρική.


Ποια είναι

Αυτά είναι παιδιά από 5 έως 14 χρονών. Ζουν με τους γονείς τους ή είναι εγκαταλελειμμένα από αυτούς και δεν έχουν καμιά βοήθεια και κανένα παιδαγωγικό πλαίσιο από την κυβέρνηση. Το βασικό τους δικαίωμα, το πιο ουσιαστικό, τους το αρνούνται και το χλευάζουν και είναι αυτό της βασικής εκπαίδευσης το οποίο θα τους έδινε τα μέσα να κτίσουν ένα μέλλον καλύτερο και να μπορούν να αμύνονται στις καταστάσεις της ζωή που τα περιμένει. Τα παιδιά αυτά τα οποία προέρχονται τα περισσότερα από ένα πληθυσμό χωρίς μόρφωση που ζει μέσα στην μιζέρια, αρχίζουν να δουλεύουν από την ηλικία των 5 χρονών και γίνονται καλοί εργάτες στα 10 χρόνια τους. Θεωρούνται ένα εργατικό δυναμικό αρκετά οικονομικό για αυτούς που το εκμεταλλεύεται.

Στο Κογκό το σχολείο δεν είναι δημόσιο, τα παιδιά των οποίων οι γονείς δεν έχουν εισοδήματα για να πληρώσουν τα έξοδα για την εκπαίδευσή τους, αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το μονοπάτι που οδηγεί στο σχολείο. Μετά από αυτό, δεν τους μένει παρά να πάνε για δουλειά μέσα στα ορυχεία. Στην ηλικία αυτή η δουλειά τους φαίνεται σαν παιχνίδι. Σαν να παίρνουν ευχαρίστηση από αυτή την απασχόληση όμως δεν γνωρίζουν τον κίνδυνο που τα παραμονεύει.

Σήμερα “ περισσότερο και από μισό δισεκατομμύριο παιδιά ζουν με λιγότερο από 1 ευρώ την ημέρα. Είναι αυτά που υποφέρουν περισσότερο από την μιζέρια, πράγμα που θα το κουβαλάνε σε όλη τους την ζωής με επακόλουθα τραγικά για την ψυχολογική αλλά και φυσική τους κατάσταση .Περισσότερα από 100 εκατομμύρια παιδιά δεν έχουν πάει ποτέ στο σχολείο. Κάθε χρόνο 11 εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν πριν γίνουν 5 χρονών, δηλαδή 300.000 κάθε μέρα ή ένα κάθε λεπτό.

Γιατί δουλεύουν τόσο νωρίς και τόσο σκληρά;

Τα περισσότερα παιδιά δεν έχουν άλλη επιλογή, ή δεν βρίσκουν άλλο διέξοδο στο βαθμό που δεν μπορούν να πάνε στο σχολείο, διότι οι γονείς τους δεν έχουν την οικονομική ικανότητα να πληρώσουν τις σπουδές τους. Είναι λοιπόν παιδιά τα οποία προέρχονται από φτωχές, δυστυχισμένες και αναλφάβητες οικογένειες. Εργάζονται διότι οι γονείς τους δεν έχουν δουλειά, ή έχουν χάσει την δουλειά τους εξ αιτίας της παγκόσμιας έλλειψης ζήτησης για σίδηρο και κοβάλτιο. Αυτή η πτώση έφερε το κλείσιμο πολλών ορυχείων στην Κατάνγκα.

Σήμερα το Κογκό έχει βαθιά κτυπηθεί από την ανεργία και την υποαπασχόληση. Όλος ο κόσμος προσπαθεί να βρει μια δουλειά για να συμπληρώσει την έλλειψη των εισοδημάτων χωρίς να εξαιρούνται τα παιδιά. Αυτά λοιπόν εργάζονται διότι οι παγκόσμιες φίρμες προτιμούν να αγοράζουν την εργασία των παιδιών, η οποία δεν τους βάζει κανένα όρο, από το να προσλαμβάνουν τους γονείς τους, οι οποίοι έχουν διεκδικήσεις, ( κατώτερος μισθός, συνδικάτα κ.λ.π.).

Τα παιδιά λοιπόν εργάζονται, τις περισσότερες φορές, για να ζήσουν τους γονείς τους που είναι άνεργοι, ή μεγάλοι στην ηλικία και δεν έχουν κανένα δικαίωμα στην κοινωνική ασφάλιση ( σύνταξη ή ιατρική ασφάλιση). Για τις επιχειρήσεις, αυτή η εργατική δύναμη δεν είναι καθόλου ακριβής, είναι σχεδόν τσάμπα διότι δεν προσφέρουν ένα μισθό παρά ένα μικρό πριμ ή μια μερίδα φαγητού για να έχει την δύναμη το παιδί, να συνεχίσει την δουλειά την επόμενη μέρα.

Κάτω από ποιες συνθήκες εργάζονται

Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται αυτά τα παιδιά είναι άθλιες. Κινούνται επικίνδυνα ανάμεσα σε νάρκες, πουλιούνται για πορνεία, ή είναι αναγκασμένα να δουλεύουν ατελείωτες ώρες σαν δούλοι, στις καλλιέργειες, ή στα εργοστάσια, στα λατομεία και στα ορυχεία. Πολλά παιδιά περνάν την ημέρα τους να σπάνε πέτρες, γεμάτα σκόνη κάτω από έναν ήλιο εξαντλητικό. Αυτή είναι το μόνο που γνωρίζουν από την ζωή. Κάθε μέρα μικραίνουν μεγάλες πέτρες σε μικρά πετραδάκια για να χρησιμοποιηθούν για τις οικοδομές. Όλη την ημέρα έφηβοι ψάχνουν συνεχώς μέσα στα συντρίμμια για να βρουν κοβάλτιο, ένα παράγωγο του χαλκού που μπορεί να είναι πιο επικερδές από το χαλίκι. Με αυτά που κερδίζουν δεν μπορούν να πληρώσουν τα μηνιαία δίδακτρα του σχολείου και αυτό μετατρέπεται σε ένα φαύλο κύκλο.


Μερικά από αυτά τα παιδιά δουλεύουν 5 μέχρι 18 ώρες. Άλλα ακολουθούν τον πατέρα ή την μητέρα μέσα στο ορυχείο για να τους βοηθήσουν, μετά γίνονται πιο αυτόνομα για να κερδίσουν το ψωμί τους.

Εργάζονται με πρωτόγονα και ξεχαρβαλωμένα εργαλεία. Με ένα σφυρί στα χέρια ένα φτυάρι και μια αξίνα. Επίσης σηκώνουν μεγάλα φορτία στους ώμους, 35 ,50 κιλά και πολλές φορές περισσότερα.

Οι κίνδυνοι είναι μεγάλοι “Παράνομοι εκσκαφείς τρυπάνε το πολυγωνικό τούνελ του ορυχείου με τέτοια ταχύτητα ώστε να μην λαμβάνουν υπ' όψιν τους όρους της εξόρυξης . Το γεγονός της μη προσοχής της πολυγωνικής στήριξης του τούνελ προκαλεί κατολίσθηση του ορυχείου. Η κατάρρευση των γαλαριών αποτελεί ένα κίνδυνο που κανείς δεν μπορεί να τον υποτιμήσει. Υπάρχουν φορές που σώματα χωρίς ζωή στοιβάζονται κάτω από το χώμα και μερικές φορές δεν τα σηκώνουν από εκεί. Ένα παράδειγμα είναι το πολύγωνο της εταιρίας εξόρυξης Bakwanga (Mida) κοντά στο Μπούτζι-Μάγι (ονομάζεται δε και πρωτεύουσα του διαμαντιού) στο ανατολικό Καζάι στην δημοκρατία του Κογκό) το οποίο απλώνεται σε 45.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Ο αριθμός αυτών που σκάβουν χειρωνακτικά στην επαρχεία του ανατολικού Κασάι είναι 200.000. Από τον καιρό που εξαφανίστηκαν τα ορυχεία από την επιφάνεια αυτοί που σκάβουν και είναι αναγκασμένοι να πάνε όλο και πιο βαθιά χωρίς ειδικό εξοπλισμό, μόνο με μια λάμπα και ένα φτυάρι, ή ακόμα και με ένα κερί . Εργάζονται λοιπόν,κάτω από συνθήκες πολύ δύσκολες πολύ επικίνδυνες και χωρίς καμία ασφάλεια. Εξ' αιτίας αυτών των συνθηκών εργασίας συμβαίνουν πολλά ατυχήματα κάθε μήνα. Θάβονται από κατολισθήσεις, ή πνίγονται από εισχώρηση υπόγειων υδάτων (cfr. AFP/ 20 aut 2009 17h 44)

Οι συνθήκες εργασίας είναι ίδιες μέσα στις στοές του ουράνιου της Shinkolobwe στην Κατάνγκα. Ακόμα και αν οι εργάτες είναι εκτεθειμένοι στις κατολισθήσεις και στην ραδιενέργεια οι παράνομοι ανθρακωρύχοι εργάζονται για τα συμφέροντα των ξένων λαθρέμπορων και των τοπικών μεσαζόντων. Πηγαίνουν μέσα στα ορυχεία, χωρίς μπότες και μάσκες, χωρίς γάντια και φόρμα προστασίας, ενώ οι αγοραστές που έρχονται στο χώρο εργασίας, ποτέ δεν μπαίνουν μέσα στο ορυχείο, “ είναι προσεκτικά προστατευμένοι από ρούχα και μπότες αντι- ραδιενεργές, επειδή το ρίσκο να εκτεθούν στο ουράνιο είναι μεγάλο”.

Η αναζήτηση του ουρανίου είναι μια επικίνδυνη εργασία, μπορούμε να πούμε ότι είναι θανατηφόρα, αλλά οι παράνομοι ανθρακωρύχοι κοροϊδεύουν απερίσκεπτα τον θάνατο. Λένε “Είμαστε ήδη πτώματα και ένα πτώμα δεν φοβάται να εκτεθεί στην ραδιενέργεια” Έτσι κατεβαίνουν μέσα στις κατακόμβες σε βάθος περισσότερο αυτού των 200 μέτρων. “Από την στιγμή που θα βρεθούν εκεί μέσα δουλεύουν σε ομάδες των 4, ή 5 ατόμων με την βοήθεια των φτυαριών και των κασμάδων φωτίζοντας μόνο με φακούς ή με φανάρια θυέλλης. Οι ανθρακωρύχοι σκάβουν μέσα στην λάσπη, ή σπάνε πέτρες για να μεγαλώσουν την τούνελ και να βρουν μια καλή φλέβα του μεταλλεύματος. Μετά γεμίζουν τους σάκους από φοίνικα 50, 60 κιλά μετάλλευμα στους ωμούς και το κουβαλάνε στην επιφάνεια.

Στα ορυχεία της Shinkolobwe έβγαλαν 1.500 τόνους ουρανίου και επέτρεψαν στους Αμερικάνους να κατασκευάσουν τις ατομικές βόμβες που έριξαν στην Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι κατά την διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου.

Επίσημα αυτά τα ορυχεία έχουν κλείσει από το 1960, αλλά χρησιμοποιούνται ακόμα από παράνομους ανθρακωρύχους. Οι συνθήκες εργασίας είναι ακόμα πρωτόγονες. Αυτοί που σκάβουν παράνομα σκοτώνονται κάθε μήνα και μένουν στην ολοκληρωτική ανωνυμία. Το ουράνιο το οποίο εξάγεται από το ορυχείο αγοράζεται από την Κίνα, την Κορέα,από το Πακιστάν κ.λ.π.

Η κατάσταση στο ορυχείο και στην γύρω περιοχή είναι δραματική: Τα αυτοκίνητα απλώνουν τις αναθυμιάσεις του ουρανίου διότι πρόκειται για καμιόνια ανοιχτά, που κινούνται σε απόσταση 120 χιλιομέτρων για να φθάσουν στην Λουμπουμπάσι, κατακλύζοντας την περιοχή από ραδιενεργή σκόνη, την στιγμή που πολλές λαϊκές αγορές πουλάνε τρόφιμα στις άκρες του δρόμου. Εδώ ξεχνάμε ότι η ραδιενεργή σκόνη μπορεί να αλλοιώσει την υγεία των πιο νέων, των παιδιών, αλλά και των ενηλίκων

Μέσα στα ορυχεία οι κίνδυνοι είναι πάρα πολλοί, σοβαρές βλάβες στην υγεία, ακρωτηριασμοί και αναπηρία για όλη την υπόλοιπη ζωή, έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και ακαριαίος θάνατος.................................................................................................................................. πηγή:http://fweley.wordpress.com/2010/06/10/le-travail-des-enfants-mineurs-en-afrique-le-cas-de-la-rdc/

Ναρκωτικά και Οικονομία 6

Το Ισραήλ και το Ecstazy

Εδώ και μια δεκαετία το Ισραήλ κατάφερε να σταθεροποιηθεί δυνατά σαν ένας άλλος κόμβος της διακίνησης των Ναρκωτικών και ιδιαίτερα του “Ecstazy” Σύμφωνα με την DEA ( Drug Enforcement Adminisration) αυτή η χώρα κατέχει κατά αποκλειστικότητα το μονοπώλιο αυτού του ναρκωτικού και οι Εβραίοι μετανάστες στην Ρωσία αποτελούσαν και αποτελούν τους βασικούς διακινητές του. Οι νέοι της εβραϊκής κοινότητας στην Ν. Υόρκη, στην Αμβέρσα και στην Ολλανδία έχουν χρησιμοποιηθεί και φορτωθεί σαν μουλάρια. Διότι ποιος θα υποψιαζόταν έναν νέο άνθρωπο με θρησκευτική εμφάνιση, ότι κουβαλάει ναρκωτικά. Ένας λοιπόν νέος ορθόδοξος Εβραίος μπορούσε με αυτό τον τρόπο να μεταφέρει 40.000 χάπια Ecstazy, όπως το περιγράφει ο David Lefer σε ένα άρθρο του στην New York Daily News.

Στις 14 Απριλίου του 1999 η αστυνομία του αεροδρομίου του Orly συλλαμβάνει ένα ζευγάρι Εβραίων που μετέφερε 80.000 χάπια Ecstazy. Δύο μέρες αργότερα η αστυνομία του αεροδρομίου του Mondteal συλλαμβάνει μια νέα ορθόδοξη Εβραία η οποία στις αποσκευές της έκρυβε 45.000 χιλιάδες χάπια Ecstazy

Από το 1999 βρίσκεται στις φυλακές του Άμστερνταμ ένας τύπος, ο Sean Erez που ακούει και στο ψευδώνυμο “Schmule”, είχε κατηγορηθεί για διακίνηση και ξέπλυμα χρήματος στην Ν. Υόρκη. Είχε καταθέσει σε τράπεζα του Λουξεμβούργου 500.000 δολάρια.: πέντε νέοι Εβραίοι του Μπρούκλιν αποτελούσαν μέλη της ομάδας του και κρίθηκαν και αυτοί ένοχοι. Κέρδιζαν 1.500 δολάρια σε κάθε ταξίδι στην Ευρώπη.

Μετά από έρευνες στην Αμερική και στην Μεγάλη Βρετανία αποκαλύφτηκε ότι το εβραϊκό συνδικάτο είχε ξεπλύνει περίπου 200 εκατομμύρια δολάρια που προέρχονταν από το κυκλώματα ναρκωτικών. Οι Εβραϊκές τράπεζες έχουν όρους, λιγότερο αυστηρούς όσον αφορά το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος.

Ο David Marcus Katz ήταν ένα βασικό πρόσωπο αυτής της διακίνησης. Ήταν ο αρχηγός, και το 1970 και 1980 με βάση το Μεξικό, έλεγχε το εμπόριο ισραηλινών όπλων στην Κεντρική Αμερική.

Το Ισραήλ εδώ και πολλά χρόνια συμμετέχει στο εμπόριο όπλων στην Λατινική Αμερική. Οι παλιοί στρατηγοί του Ισραηλινού στρατού ήταν οι βασικοί προμηθευτές όπλων για τους βαρόνους των ναρκωτικών στην Κολομβία και μάλιστα εισήγαγαν και προσέφεραν ιδιωτικής κατασκευής όπλα. Έτσι ο Yair Klein καταδικάστηκε το1991 από Ισραηλινό δικαστήριο γιατί πουλούσε όπλα, παράνομα στο καρτέλ του Medellin και επίσης καταδικάστηκε και από την Κολομβιανή δικαιοσύνη για την συμμετοχή του στην οργάνωση παραστρατιωτικών ομάδων το 1988.

Το 2001 οι αρχές της Νικαράγουα εμφάνισαν 3000 τουφέκια εφόδου ΑΚ-47 και εκατομμύρια σφαίρες, οι οποίες προορίζονταν για ομάδες ανταρτών στη Κολομβία.

Ο Observer στην έκδοση του 10 Νοεμβρίου 2002 μιλούσε για την σύλληψη του Avraham Zaltzamann στο αεροδρόμιο του Λονδίνου. Ο εν λόγο κύριος ήταν ένας Αμερικάνος συνεργάτης των κολομβιανών καρτέλ.

Το 2002 Oded Tuito, ο εγκέφαλος της διακίνησης του Ecstazy προς την ΗΠΑ, συλλαμβάνεται στην Μπαρσελώνα. Στις 15 Αυγούστου του ίδιου χρόνου το ομοσπονδιακό δικαστήριο του Λος Άντζελες, ζητάει την έκδοσή του. Αντάλλασσε με το FARC (Δυνάμεις του επαναστατικού στρατού της Κολομβίας) κοκαΐνη αντί Ecstazy

Είναι δύσκολο να μάθουμε αν η οικογένεια Bronfman, η οποία είναι σήμερα βασική μέτοχος της Dupont de Nemours έχει μπλεχτεί με το εμπόριο των ναρκωτικών. Ο Καναδός παππούς Bronfman πάντως, ήταν ο βασικός προμηθευτής αλκοόλ σε παράνομα αμερικάνικα δίκτυα κατά την ποτοαπαγόρευση.

Ο Castano ένας από τους κυριότερους αρχηγούς των παρακρατικών οργανώσεων στην Κολομβία το 1980 είχε εκπαιδευτεί στο Ισραήλ. Ο ίδιος στο βιβλίο του “ Η εξομολόγησή μου”το 2002 γράφει, “ Μέσα στην έρημο του Σίναι συνάντησα πολλούς κολομβιάνους, στρατηγούς του Κολομβιανού στρατού” Και για αυτή την παρουσία είχε συμφωνήσει το Υπουργείο άμυνας του Ισραήλ. Οι ισραηλινοί προσφέρθηκαν, σύμφωνα με τις εκθέσεις της κολομβιανής αστυνομίας (DAS), να εκπαιδεύσουν τις παραστρατιωτικές οργανώσεις μέσα στην Κολομβία . Ένα από τα όπλα που συναντάμε συχνά στην Λατινική Αμερική είναι το τουφέκι επιθέσεων Galil που παράγεται στο Ισραήλ.

Όμως οι Αμερικάνοι, οι Κολομβιάνοι, και οι Ισραηλινοί δεν είναι οι μόνοι στην ιστορία που έχουν εκμεταλλευτεί το εμπόριο των ναρκωτικών. Η Αγγλία πίεσε την Κίνα να δεχτεί την καλλιέργεια του όπιου στην Ινδία και κέρδισε ολόκληρη περιουσία από αυτό το εμπόριο, ενώ συγχρόνως οδήγησε στην εξάρτηση από το όπιο εκατομμύρια Κινέζους, μέχρι το 1926 ( Η Κίνα το 2000 κατάλαβε πολύ καλά ότι το κέρδος από το εμπόριο του οπίου είναι τεράστιο, παράγει και εξάγει 800 τόνους οπίου κάθε χρόνο).

Οι πρώτοι όμως που αντελήφθησαν το κέρδος από αυτό το εμπόριο είναι οι Νεο-ιρλανδέζοι. Το 1711 η Vereenigde Oostindishe Companie καταφέρνει να πάρει το μονοπώλιο της παραγωγής οπίου στην Ινδία και άρχισε να χρηματοδοτεί την μεταφορά στην Ευρώπη αποικιακών προϊόντων της περιοχής, με τα κέρδη που είχε από την πώληση του τεράστιων ποσοτήτων όπιου στην Κίνα.

Αργότερα η η βρετανική εταιρία Est Indian Company προωθεί το 1758 τους Ολλανδούς. Αυτοί αναλαμβάνουν το εμπόριο του οπίου στην Κίνα. Στις αρχές, όμως του περασμένου αιώνα οι Αμερικάνοι σιγά, σιγά γίνονται οι αρχηγοί αυτού του εμπορίου, πολλαπλασιάζοντας τις στρατιωτικές τους βάσεις στην περιοχή.

Με δική τους προτροπή στην διεθνή σύσκεψη της Χαβάης, απαγορεύτηκαν το εμπόριο της κόκας, του όπιου και της κάνναβης. Αυτό επέτρεψε στα αμερικάνικα καράβια να ελέγχουν τα βρετανικά καράβια στην Άπω Ανατολή.

Αυτή η γενική απαγόρευση των ναρκωτικών έφερε σαν αποτέλεσμα την έκρηξη του διεθνούς λαθρεμπορίου.

Αυτή η απαγόρευση πολλαπλασίασε τα εκτός ελέγχου κυκλώματα τα οποία γρήγορα μπήκαν κάτω από τον έλεγχο της αμερικάνικης μαφίας, που είχε δημιουργηθεί από την εποχή της ποτοαπαγόρευσης και διαφέντευε το παράνομο εμπόριο, χρησιμοποιώντας τους παλιούς διαύλους και μεθόδους που υπήρχαν από την εποχή του λαθρεμπόριου του αλκοόλ.

φωτο: από την ταινία Jewish Connection

Σάββατο, 16 Απριλίου 2011


Ναρκωτικά και Οικονομία 5

ΗΠΑ και το χρήμα από τα ναρκωτικά.

Μερικοί παρατηρητές διαβεβαιώνουν ότι το 97% από τα κέρδη από την διακίνηση των ναρκωτικών πηγαίνουν σε μαφίες και αμερικάνικα λόμπι .

Τα κέρδη από την διακίνηση είναι μεγαλύτερα από αυτά του εμπορίου του πετρελαίου. δηλαδή 1000 δισεκατομμύρια δολάρια.

Στην Κολομβία το κιλό η κοκαΐνη πληρώνεται 1500 ευρώ, στις ΗΠΑ 32.000 ευρώ. Η κοκαΐνη αποτελεί το λιγότερο 3% του ΡΝΒ της Κολομβίας.

Η κατανάλωση της κοκαΐνης είναι 300.000 κιλά κάθε χρόνο στις ΗΠΑ και αυτή της κάνναβης 1000000 κιλά.

Το 36% των νέων Αμερικανών από 18 χρονών έχουν κάνει χρήση κάνναβης ( μαριχουάνα) και το 50% αυτού του ναρκωτικού προέρχεται από καλλιέργειες των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η χώρα είναι ο παγκόσμιος πρωταθλητής σε αυτό το τομέα. Το 60% της κοκαΐνης καταναλώνεται στις ΗΠΑ δηλαδή το 4.5% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Η Χρήση ναρκωτικών είναι η αιτία 52.000 θανάτων το χρόνο στις ΗΠΑ. Μια έκθεση του Reuters του Δεκεμβρίου 2006 δείχνει ότι οι ΗΠΑ παράγουν κάθε χρόνο μαριχουάνα αξίας 35 δισεκατομμυρίων δολαρίων από καλλιέργειες των οποίων ένα μεγάλο μέρος βρίσκονται στα κράτη της Καλιφόρνιας, του Τέννεση, του Κεντάκι, της Χαβάης, και της Ουάσιγκτον.

Με αυτόν η κάνναβις αποτελεί στις ΗΠΑ την αγροτική παραγωγή με τα μεγαλύτερα κέρδη, περισσότερα και από αυτά που προέρχονται από το καλαμπόκι και το σιτάρι μαζί.

Η ποτοαπαγόρευση του 1920 στις ΗΠΑ, είναι ένα καλό παράδειγμα για το τι μπορεί να συμβεί αν απαγορευόταν αυτό το ναρκωτικό το οποίο πολύς κόσμος θέλει να καταναλώνει. Τοξικά προϊόντα όπως η μεθανόλη αναμιγνύονταν με το αλκοόλ Ο πόλεμος ανάμεσα σε διάφορα κλάν γινόταν θανατηφόρος και έπαιρνε διαστάσεις που δεν ελέγχονταν . Ο Ζοζέφ Κεννεντι, ο πατέρας του JFK έκτισε την περιουσία της οικογένειας του πάνω στην παράνομη διακίνηση.

Όσο αφορά την μαριχουάνα οι διακινητές γίνονται όλο και περισσότερο πιο πλούσιοι. Εάν όμως απαγορευτεί, τότε προϊόν γίνεται πιο σπάνιο και η τιμή του ανεβαίνει. Οι διακινητές γίνονται ακόμα πλουσιότεροι.

Ο πόλεμος ενάντια στα ναρκωτικά

Ο πόλεμος ενάντια στα ναρκωτικά και όχι η χρήσης τους είναι η βασικά αιτία της εξάπλωσης της βίας στα γκέτο, ομοίως η αρρώστια και η ανεργία. Η Κυβέρνηση του Νίξον δαπάνησε σε αυτό τον πόλεμο 65 εκατομμύρια δολάρια, το 1969. Αυτή του Ρίγκαν 1.650 εκατομμύρια δολάρια το 1982, αυτή του Κλίντον 2.000 εκατομμύρια δολάρια, και αυτή του Μπους 19.500 εκατομμύρια το 2002 και 40.000 εκατομμύρια το 2003. Από αυτά μόνο το 32% πήγαν για την πρόληψη και την θεραπεία όλα τα άλλα πήγαν για την καταστολή.

Η καταστολή

Περισσότερα από 5000.000 άτομα βρίσκονται στην φυλακή στις ΗΠΑ για χρήση ή εμπόριο ναρκωτικών, δηλαδή περισσότερα από όλους τους φυλακισμένους για παραβάσεις του νόμου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο πόλεμος ενάντια στα ναρκωτικά βοήθησε στην χωρίς προαγόμενο εκρηκτικό γέμισμα των φυλακών Από τα 2000.000 πέρασε στα 2.000.000, ενώ 7000.000 άτομα συλλαμβάνονται κάθε χρόνο έχοντας στην κατοχή τους μαριχουάνα.

Ο πόλεμος στα ναρκωτικά οδηγεί επίσης σε κατάφωρες νομικές αδικίες Μόνον το 12% του μαύρου πληθυσμού κάνει χρήση ναρκωτικών, αλλά το 52% των φυλακισμένων που έχουν σχέση με την χρήση ή την κατοχή των ναρκωτικών είναι μαύροι.

CIA, DEA και διακίνηση

Η DEA (Drug Enforchement Administration) αποτελεί την σιδερένια γροθιά του κράτους ενάντια στο εμπόριο των ναρκωτικών Η DEA είναι κάτι σαν την CIA ενάντια στα ναρκωτικά η οποία προσπάθησε να ενώσει τον πόλεμο ενάντια στα ναρκωτικά με τον αγώνα ενάντια στην τρομοκρατία.

Τις εβδομάδες που ακολούθησαν από την επίθεση της 11 Σεπτεμβρίου ο διευθυντής της Hutchinson επέμενε να πάρει από την γερουσία την ουσιαστική συνδρομή για τον αγώνα ενάντια στην τρομοκρατία. Με αυτό τον τρόπο ζητούσε να μαζέψουν λεφτά από την εμπορία των καταστροφικών προϊόντων (ναρκωτικά) με σκοπό να χρηματοδοτήσουν των παράλογη επίθεση ενάντια στην ανθρωπότητα. Για τον George W Bush μπορούσε να γίνει μια αφομοίωση των χρημάτων από την χρήση των ναρκωτικών για να χρηματοδοτηθεί ο πόλεμος ενάντια στη παγκόσμια τρομοκρατία.

Η DEA έχει γραφεία σε πολλές χώρες φανερά αλλά και κρυφά Η DEA κινήται στο εσωτερικό αλλά και το εξωτερικό των ΗΠΑ Ένας ορισμένος αριθμός σύμφωνα με αυτή, από στρατιωτικές οργανώσεις, σε διάφορες ηπείρους ενσαρκώνουν την νέα απειλή της ναρκο-τρομοκρατίας. Είναι καταχωρημένες σαν ναρκο-τρομοκράτες και έχουν περαστεί στην μαύρη λίστα , όπως έχουν καταχωρηθεί και μερικές χώρες οι οποίες, πάντα σύμφωνα με την DEA αποτελούν τον “άξονα του κακού”.

Οργανώσεις όπως το FRAC (επαναστατικός στρατός της Κολομβίας) “Το Φωτεινό μονοπάτι” (επαναστατική στρατιωτική οργάνωση του Περού) Οι στρατιωτικές επαναστατικές δυνάμεις του Κασμίρ, Το ισλαμικό κίνημα του Ουζμπεκιστάν, το ΡΚΚ, η ΕΤΑ,το ΙRΑ, το Παλαιστινιακό Τζιχάντ. Τα κριτήρια τα οποί ελήφθησαν για να δημιουργηθεί αυτή η λίστα δεν ήταν καθόλου συγκεκριμένα, μπορούμε να πούμε ότι ήταν αυθαίρετα. Σε αυτή την λίστα παρατηρούμε την απουσία της Βόρεια συμμαχίας ( το ενωμένο ισλαμικό μέτωπο) δηλαδή τον οργανωμένο αφγανικό στρατό, ο οποίος έχει πάρει μέρος στο εμπόριο του όπιου, και είναι σύμμαχος των ΗΠΑ.

Το Αφγανιστάν

Πριν από 1979 το Αφγανιστάν παρήγαγε μικρές ποσότητες όπιου. Οι θεοί του πολέμου όμως αυξάνουν την παραγωγή και το εμπόριο του όπιου σε μεγάλες ποσότητες για να χρηματοδοτήσουν την αγορά όπλων κατά την διάρκεια του πολέμου με την Ρωσία. Η αντίσταση των Αφγανών ήταν υποστηριζόμενη από την CIA η οποία είχε αναλάβει την ηλεκτρονική υποστήριξη του ISI (γραφείο πληροφοριών του Πακιστάν). Τα καμιόνια τα οποία ναύλωνε το ISI έμπαιναν γεμάτα με πολεμικό υλικό και έβγαιναν γεμάτα με όπιο Κατά την περίοδο που οι Ταλιμπάν είχαν την εξουσία είχαν φρενάρει, και μάλιστα απαγορεύσει την παραγωγή του όπιου. Το 2001 λοιπόν η παραγωγή του οπίου έπεσε από το 94% της παραγωγής .Αλλά μετά την ήττα των Ταλιμπάν, το Αφγανιστάν ξανά πείρε την θέση του μεγαλύτερου παραγωγού του κόσμου (3.276 τόνους οπίου το 2003, 6.100 τόνους το 2006) Με 2,3 δισεκατομμύρια δολάρια το όπιο παρουσιάζει σήμερα τα δύο τρίτα των εξαγωγών του Αφγανιστάν.

Μπορούμε να αποδώσουμε ευθύνη στους γεωργούς που φυτεύουν όπιο για να ζήσουν την οικογένεια τους; Καθόλου διότι η τοπική χρήση οπίου είναι μηδαμινή. Ποιος λοιπόν κερδίζει από αυτή την κερδοφόρα κατάσταση;

Το 2007 το Αφγανιστάν δεν εξάγει μόνον όπιο, αλλά εξάγει και καθαρή ηρωίνη (ΤΑΙ) η οποία παράγεται μέσα σε αληθινά εργαστήρια. Μεταφέρεται δια μέσου των δρόμων που δημιουργήθηκαν για την “βοήθεια στον τρίτο κόσμο” και η διακίνηση αυτή είναι οργανωμένη από τον πρόεδρο Karzai αυτοπροσώπως.

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011


Ναρκωτικά και Οικονομία 4

Το Αφγανιστάν

Εδώ και έξη χρόνια ο αριθμός των εξαρτημένων, δεν σταματά να αυξάνεται στο Αφγανιστάν. Μόνον στην Καμπούλ πάνω από 50 νέοι αλλά και μικρότεροι σε ηλικία κάνουν χρήση καθημερινά


Το Channel One, το οποίο ελέγχεται από το Ρωσικό κράτος παρουσίασε ένα ρεπορτάζ σύμφωνα με το οποίο οι δυνάμεις των ΗΠΑ εμπλέκονται στην διακίνηση των Αφγανών ναρκωτικών προς την Ευρώπη. Το ρεπορτάζ έδειξε, επίσης, ότι υπάρχει πρόβλημα κατάχρησης ναρκωτικών στο βρετανικό στρατό που συμμετέχει στις επιχειρήσεις. Στις 10 Φεβρουαρίου, η του "Voskresnoye Vremya», στην περίληψη των εβδομαδιαίων ειδήσεων επεσήμανε ότι, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, το ποσό του οπίου που παράγεται στο Αφγανιστάν έχει υπερδιπλασιαστεί από την είσοδο των στρατευμάτων του δυτικού συνασπισμού στη χώρα.

Το ρεπορτάζ στη συνέχεια, δείχνει ότι ο πρώην βρετανός πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ επισκέφθηκε τη χώρα σε μια απροσδιόριστη ημερομηνία.. Γράφει ότι ο Μπλέρ είχε συναντήσει σχεδόν 800 Βρετανούς στρατιώτες κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του εκεί.

Ο ανταποκριτής σημειώνει ότι. «Είτε πρόκειται για σύμπτωση είτε αποτελεί έργο μιας σκληρής μοίρας, το γεγονός όμως είναι, ότι ο ακριβής αριθμός των στρατιωτών που χάνονται κάθε χρόνο από το βρετανικό στρατό, λόγω της κατάχρησης ναρκωτικών ουσιών είναι μεγαλύτερος από ότι οι συνολικές απώλειες του βασιλικού στρατού κατά την διάρκεια εχθροπραξιών στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, "

Το ρεπορτάζ παρουσίασε στη συνέχεια ένα απόσπασμα από τα ενημερωτικά δελτία στην ιστοσελίδα του BBC, λέγοντας ότι ο βρετανικός στρατός χάνει ένα ολόκληρο τάγμα από τα στρατεύματα του κάθε χρόνο λόγω της κατάχρησης ναρκωτικών (έρευνα αποκάλυψε ότι η αυτή η έκθεση δημοσιεύθηκε 14 Δεκεμβρίου 2007). Επικεντρώθηκε δε,στο ευρύτερο πρόβλημα, του πώς να αντιστραφεί η αυξητική τάση της παραγωγής οπίου στο Αφγανιστάν.

Ο Aleksandr Mikhaylov, ο επικεφαλής του τμήματος δι-υπηρεσιακής και ενημερωτικής δραστηριότητας της Ρωσικής Υπηρεσίας για τον Έλεγχο των Ναρκωτικών, ισχυρίστηκε ότι τα οικονομικά μέτρα για την αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών, τορπιλίστηκαν από την διαφθορά των τοπικών αρχών. Είπε ότι «Οι τοπικές αρχές καταρτίζουν πλαστές λίστες στις οποίες προσθέτουν ένα ποσοστό παραγωγής που καταστρέφεται, ενώ στην πραγματικότητα η παραγωγή δεν έχει καταστραφεί Η κλοπή χρημάτων από τον αγώνα κατά των ναρκωτικών συνεχίζεται και ανθίζει. »

" Η κατηγορία ότι οι δυνάμεις των ΗΠΑ εμπλέκονται σε διακίνηση ναρκωτικών προέρχεται από Geydar Dzhemal, πρόεδρο της Ισλαμικής Επιτροπής της Ρωσίας, ο οποίος δήλωσε ότι: "χωρίς τον έλεγχο και τη συνενοχή των ειδικών υπηρεσιών, τέτοιες καταστάσεις δεν θα ήταν δυνατόν να συμβαίνουν. Για παράδειγμα, στο Αφγανιστάν, η CIA και οι ειδικές υπηρεσίες είναι πραγματικά αναίσχυντες. Υπό την προστασία του στρατού των ΗΠΑ, συναντούνται με τους απαραίτητους ανθρώπους και αφού μαζέψουν την ηρωίνη στην αεροπορική βάση του Μπαγράμ, φέρνουν τις κάμερες, για να δείξουν ότι την καταστρέφουν και αφού την φιλμάρουν μετά την ξαναπαίρνουν πίσω, χωρίς αυτή η ποσότητα να έχει καταστραφεί

Το ρεπορτάζ συνεχίζει, μιλώντας για το ότι η ηρωίνη διοχετεύεται στα Βαλκάνια μέσω της Τουρκίας, η οποία "είναι μέλος του ΝΑΤΟ από το 1952 και στενότερος σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή.» Λέει επίσης ότι "Υπάρχει ακόμα μια καταπληκτική σύμπτωση» ότι στο Κοσσυφοπέδιο φιλοξενείται η μεγαλύτερη βάση του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη. Ο ανταποκριτής προσθέτει ότι υπάρχει δίπλα σε αυτή τη βάση, ένα "μυστικό post της Ιντερπόλ " και σημειώνει: "Εκεί, μιλούν σχεδόν ανοικτά για την ύπαρξη αφγανικής ηρωίνης μέσα στα αεροπλάνα των ΗΠΑ. »


" Ένας άνδρας, υπάλληλος της Ιντερπόλ , με με το όνομα Μάρκο Nicovic, εξήγησε ότι το 90 τοις εκατό της ηρωίνης περνά από τα χέρια της αλβανικής μαφίας, η οποία είναι τώρα πιο ισχυρή και από τη μαφία της Σικελίας.. Επίσης, ισχυρίστηκε ότι τα μέλη αυτής της μαφίας δωροδοκούν τους Ευρωπαίους βουλευτές για να στηρίξουν την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου .


Το ρεπορτάζ μίλησε επίσης για το υψηλό επίπεδο της σχέσης μεταξύ της εγκληματικότητας των ναρκωτικών στη Ρωσία και την εισβολή των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν. « . Από τότε που οι Αμερικανοί ξεκίνησαν τον πόλεμο εναντίον των Ταλιμπάν, τα εργαστήρια των Ρώσων εγκληματιών εργάζονται χωρίς διακοπή." Ο εν λόγω ανταποκριτής παρατήρησε ότι κατά την διάρκεια της επιδρομής κατά της διακίνησης ναρκωτικών, τα πακέτα των ναρκωτικών βρέθηκαν άδεια.

Ο Aleksandr Mikhaylov, ισχυρίστηκε ότι η παραγωγή ναρκωτικών στο Αφγανιστάν γίνεται με όλο και πιο επαγγελματικό τρόπο, και ότι το ναρκωτικό έχει δημιουργήσει ένα ασφυκτικό κλοιό στην Αφγανική οικονομία. Παρατήρησε: δε ότι «Σήμερα στο Αφγανιστάν, η κατάσταση έχει διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε το ναρκωτικό να έχει γίνει νόμισμα που χρησιμοποιείται σαν συνάλλαγμα

«Όσο η ηρωίνη παραμένει το μόνο ισχυρό νόμισμα στη χώρα, και όσο το ΝΑΤΟ και οι συμμαχικές δυνάμεις δεν μπορούν να επιλύσουν τα τα δικά τους προβλήματα, η καλλιέργεια του οπίου δεν θα αλλάξει ποτέ.

πηγή:http://afghani.forumactif.com/t810-la-drogue-afghane-controlee-par-les-usa

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011





Ναρκωτικά και Οικονομία 3
Στην δυτική Αφρική


Η διακίνηση ναρκωτικών και το βρώμικο χρήμα έχει γίνει μια οικονομία υπό άνθηση στην δυτική Αφρική. Ένα έγκλημα οργανωμένο από τα πιο υψηλά κυβερνητικά κλιμάκια των κρατών.
Σχεδόν όλες οι χώρες της δυτικής Αφρικής βρίσκονται σήμερα στην αγκαλιά της ναρκω-οικονομίας Το οργανωμένο έγκλημα έχει γνωρίσει μια πρωτοφανή ανάπτυξη σε αυτή την περιοχή της αφρικανικής ηπείρου.


Το Μπενίν στο κέντρο του κυκλώνα


Το κράτος του Μπενίν, παλιά αποικία της Γαλλίας, από την εγγύτητά της με τον γιγάντιο γείτονα του την Νιγηρία αποτελεί εδώ και πολύ καιρό το κέντρο διακίνησης Νιγηριανών εμπόρων ναρκωτικών. Επίσης αποτελεί κέντρο των διακινητών της Γκάνας οι οποίοι προτιμούν να κάνουν την διακίνηση μέσω αυτού του κράτους για να τα μεταφέρουν στην Ευρώπη. Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και οι ίδιοι οι κάτοικοι του Μπενίν και μάλιστα υψηλά πρόσωπα υπέρ άνω πάσης υποψίας, συμμετέχουν σε αυτό το επικερδές εμπόριο περισσότερο από τους άλλους δημιουργώντας συνωμοτικές σχέσεις με έμπορους του Λιβάνου ή γενικά Ινδο-Πακιστανούς. Αυτή η κατάσταση υποχρεώνει της αρχές του Μπενίν να διπλασιάσουν την επαγρύπνηση τους στον πόλεμο που έχουν κηρύξει ενάντια στην διακίνηση.


Ένας από τους συμπατριώτες μας ο οποίος είχε έρθει για να συναντήσει άτομα με σκοπό να κάνουν επιχειρήσεις μαζί του, είδε να του παραδίδουν στο ξεκίνημα της συνεργασία του μαζί τους, μια βαλίτσα. Επειδή αυτή η βαλίτσα ήταν πολύ βαριά είχε την φαεινή ιδέα να την ανοίξει και να ανακαλύψει ότι αυτή ήταν γεμάτη με ναρκωτικά” διηγείται ένας Ευρωπαίος διπλωμάτης με πόστο στο Cotonou . Πρόσφατα επίσης ένα διακινητής ο οποίος είχε καταπιεί μπαλάκια ναρκωτικών συνελήφθει στο διεθνές αεροδρόμιο της Cardinal Bernadin Gantin.


Το φαινόμενο αυτό δεν είναι καινούργιο και είναι πολύ μακριά από το να θεωρείται ψέμα. Μπορούμε να πούμε ότι οι διακινητές ναρκωτικών ευρίσκουν τρόπους όλο και πιο έξυπνους για να περάσουν τα σύνορα, ώστε να να έχουμε όλο και λιγότερες συλλήψεις.


Οι βρώμικοι αστυνομικοί

Τον Αύγουστο του 2007 μια βάρκα ξεβράστηκε στις ακτές του Grada Poro και Ouidah αφού είχε αναποδογυρίσει μαζί με τους επιβαίνοντες της. Από τους επιβαίνοντες κατάφεραν να ξεφύγουν οι περισσότεροι αφήνοντας δυο από αυτούς πίσω. Από την βάρκα πολλά κιλά ναρκωτικών έπεσαν μέσα στην θάλασσα και πολλοί από τους εκεί κατοίκους δεν δίστασαν να τα μαζέψουν πριν φθάσει η αστυνομία. Μεταξύ των αστυνομικών επίσης βρέθηκαν μερικοί οι οποίοι δεν δίστασαν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση. Στο σύνολό τους λοιπόν 53 κάτοικοι και 8 αστυνομικοί λειτουργοί συνελήφθησαν και καθαιρέθηκαν μεταξύ των οποίων ο Γενικός διευθυντής της εθνικής αστυνομίας (DGPN) Αντοιν Ανζονχουμνέ.


Σήμερα στο Μπενίν βρίσκουμε διακινητές των ναρκωτικών γνωστούς παντού ακόμα και μέλη της βουλής, δηλαδή βουλευτές οι οποίοι χρησιμοποιούν το αξίωμά τους με σκοπό να μπορούν να κάνουν εμπόριο ναρκωτικών χωρίς να τους υποψιάζονται και χρησιμοποιούν αυτά τα λεφτά που κερδίζουν για να αγοράσουν την ψήφο των συμπολιτών τους.” λέει ο Αρνό Χουσού έμπορος στη διεθνή αγορά του Dantokpa στη Cotonou.


Τα καθεστώτα της διακίνησης

Εξ αιτίας της μακράς κοινωνικοπολιτικής κρίσης στην Guinee-Bissau η χώρα εξαρτήθηκε από το εμπόριο των ναρκωτικών και δεν έγινε μόνο το δοχείο, δηλαδή ο αποδέκτης αλλά και ο διακινητής γενικά των ναρκωτικών τα οποία προέρχονται από την λατινική Αμερική ευνοημένη από την πτώση του καθεστώτος του Λανσάνα Κοντέ του οποίου η φήμη ήταν επίσης, ως αναφορά τα ναρκωτικά και την διακίνησή τους, πολλή κακή. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και ο γιος του, Ουσμάν Κοντέ στρατηγός του στρατού της Γουινέας, είχε συλληφθεί και φυλακιστεί από τον πρώην πρόεδρο Ντάβις Καμάρα πριν την έξωσή του από την εξουσία.


Με τον ίδιο τρόπο, όπως η οικονομία ητς Guonee και η Guinee-Bissau, η οικονομία του Togo επέζησε χάρις στο οργανωμένο έγκλημα κατά την διάρκεια του οικονομικοί αποκλεισμού της από την ευρωπαϊκή ένωση. Κατά την διάρκεια αυτών των χρόνων του ευρωπαϊκού αποκλεισμού ενάντια στο καθεστώς του Κνασσινκβέ Ευαδεμά, η πρωτεύουσα Lome μάζεψε όλους του διακινητές από όλες τις εθνικότητες. Ακόμα και αν οι Λιβανέζοι είναι οι πρωταθλητές και διατηρούν τα πρωτεία διακίνησης σε όλες τις κατηγορίες.


Aqmi το σταυροδρόμι της διακίνησης


Με την δημιουργία της al Qaida στο Ισλαμικό Μαλγκρέμπ (Aqmi) οι δρόμοι των ναρκωτικών πολλαπλασιάστηκαν στην δυτική Αφρική. Το Aqmi παίρνει μέρος στην διακίνηση των ναρκωτικών όπως και των τσιγάρων και των όπλων. Το Mali το οποίο υποφέρει από τις οικονομικές επιπτώσεις οι οποίες προέρχονται λόγο των απαγωγών δυτικών πολιτών που συμβαίνουν στο έδαφός τους από ομάδες ισλαμιστών, ισορροπεί το κόστος αυτού του οικονομικού αποκλεισμού από την διακίνηση των ναρκωτικών η οποία βρίσκεται σε πλήρη έξαρση.


Τον Νοέμβριο του 2009 ένα αεροπλάνο που ερχόταν από την Βενεζουέλα προσγειώθηκε στην Gao, βορειοανατολικά της χώρας, γεμάτο με κοκαΐνη και άλλα παράνομα προϊόντα. Γεγονός απίστευτο και ανησυχητικό. Σύμφωνα με τον Αλεξάντερ Σμιντ υπεύθυνο του γραφείου του ONU ενάντια στην διακίνηση των ναρκωτικών και της εγκληματικότητας (ONUDC) οι έμποροι είχαν βάλει φωτιά στο αεροπλάνο για να καταστρέψουν τα αποδεικτικά στοιχεία της διακίνησης. Αλλά οι ερευνητές των διωκτικών αρχών μπόρεσαν να ανακαλύψουν την χώρα προέλευσης του το οποίο είχαν νοικιάσει γνωστά κυκλώματα διακίνησης ναρκωτικών.


Σε μια τελευταία έκθεση του ONUDC η δυτική Αφρική χαρακτηρίζεται σαν ένα σημαντικό σημείο της διακίνησης των ναρκωτικών από την λατινική Αμερική προς την Ευρώπη. Εξετάζοντας προσεχτικά το οργανωμένο έγκλημα γύρω από την διακίνηση των ναρκωτικών, αυτό εξαπλώνεται και ανατροφοδοτείται σε όλες τις πρωτεύουσες της περιοχής. Αλλά η κορυφή του παγόβουνο μένει στα μεγάλα γυάλινα και μαρμάρινα κτήρια κάτω από τα οποία κυκλοφορούν οι διαπρεπείς πρωταθλητές της τελευταίας γενιά των διακινητών μέσα σε γυαλιστερά αμάξια. Σε αυτές τις χώρες το μαύρο χρήμα από την διακίνηση των ναρκωτικών χύνεται μέσα στις εθνικέ οικονομίες με διάφορους τρόπους. Χωρίς οι αρχές του κάθε κράτους να μπορούν να αγωνιστούν ενάντια σε αυτό το φαινόμενο εξ αιτίας της έλλειψης μέσων αλλά και της έλλειψης πολιτικής βούλησης.
Tanri Worodongoy


Σάββατο, 9 Απριλίου 2011


Ναρκωτικά και Οικονομία 2

Η διακίνηση έσωσε την παγκόσμια οικονομία.

Σύμφωνα με την γραμματεία των Ηνωμένων εθνών ενάντια στα ναρκωτικά και στην εγκληματικότητα (ONUDC) δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια προερχόμενα από την διακίνηση των ναρκωτικών επέτρεψαν στο διεθνές οικονομικό σύστημα να κρατηθεί στην επιφάνεια κατά την διάρκεια της οικονομικής κρίσης του 2008, γράφει ο Observer

O Αντόνιο Μαρία Κόστα διευθυντής του ONUDC δήλωσε το 2010, ότι περισσότερα από 352 δισεκατομμύρια δολάρια προερχόμενα από την διακίνηση των ναρκωτικών νομιμοποιήθηκαν από τις τράπεζες. Κατά την διάρκεια του 2008 υπάρχουν αποδείξεις ότι τα κέρδη από εγκληματικές πράξεις ήταν η βασική πηγή ύπαρξης ρευστού χρήματος για μερικές τράπεζες που κινδύνευαν να χρεοκοπήσουν.

Οι βαρόνοι των ναρκωτικών βοηθούν την παγκόσμια οικονομία.

Μιλώντας από το γραφείο του στην Βιέννη ο Κόστα δήλωσε ότι τα στοιχεία αυτά προέρχονται από τις υπηρεσίες πληροφοριών και από εισαγγελείς πριν από 18 μήνες “ Σε πολλές περιπτώσεις, τα χρήματα από την πώληση ναρκωτικών ήταν η μοναδική πηγή διαθέσιμων μετρητών. Κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2008 η έλλειψη ρευστότητας ήταν το κύριο πρόβλημα του τραπεζικού συστήματος” είπε.

Κόκα σε στοκ

“ Τα διατραπεζικά δάνεια χρηματοδοτήθηκαν από τα χρήματα που κερδήθηκαν από το εμπόριο ναρκωτικών και άλλες παράνομες δραστηριότητες. Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι ορισμένες τράπεζες σώθηκαν με αυτό τον τρόπο.” Ο Κόστα ωστόσο αρνήθηκε να ονομάσει τις χώρες ή της τράπεζες που συμμετείχαν σε αυτό, λέγοντας ότι η δραστηριότητα του περιορίζεται στην κατηγοριοποίηση των προβλημάτων και όχι στην απόδοση ευθυνών. Τα αποδεικτικά στοιχεία τα οποία προέβαλε ο Κόστα προέρχονται από πληροφορίες μέσω των τραπεζών και από τα επίσημα Βρετανικά, Ελβετικά, Ιταλικά και Αμερικάνικα γραφεία πληροφοριών.


Ναρκωτικά και Οικονομία 1

Πάκο.(Κρακ)

Το νέο ναρκωτικό του φτωχού

Μια μέρα η Μαρία Ροζα Γκονζάλες δεν μπορούσε να υποφέρει βλέποντας το τρίτο παιδί της τον Τζερόνυμο 19 χρονών να χάνει κιλά, να μην πλένεται και να μην κοιμάται. Για να μπορέσει να καταλάβει τι συμβαίνει αποφάσισε να τον παρακολουθήσει στα δαιδαλώδη σοκάκια μια μεγάλης ντενεκεδούπολης του Μπουένος Αύρες γνωστή με το όνομα “Villa de Emergencia 15” την οποία όλος ο κόσμος την ονόμαζε Guidad Oculta ( κρυφή πόλη) .

Όταν βρήκε το γιο της αυτός ήταν καθισμένος στο χώμα καπνίζοντας ένα είδος τσιγάρου που τον βουτούσε αμέσως σε μια κατάσταση πλήρους εφορίας, η επίδρασή του οποίου όμως δεν κρατάει παρά λίγα λεπτά.“ Δεν είχα ποτέ ακούσει να μιλάνε για αυτό το ναρκωτικό, είναι κάτι καινούργιο για μένα” λέει.

Ο Τζερόνυμο είχε καπνίσει το πρώτο του τσιγάρο από μια πάστα με βάση την κοκαΐνη αυτό που το ονομάζουν Πάκο στην λαϊκή γλώσσα, λίγες μόνο βδομάδες πριν. Το Πάκο είναι ένα ναρκωτικό πολύ δυνατό. Γίνεται από τα κατακάθια των ντενεκέδων που παρασκευάζεται η κοκαΐνη. Είναι ένα είδος κρακ. Κρακ ονομάζεται σύμφωνα με το διεθνές παρατηρητήριο των ναρκωτικών, ότι απομένει από κατακάθια κατά την παρασκευή της κοκαΐνης.

Τα τελευταία χρόνια το κρακ σπέρνει τον όλεθρο στο Μπουένος Άιρες. Ο δήμαρχος του Μπουένος Άιρες Φελλίπε Σόλα τράβηξε το σήμα κινδύνου και ζήτησε να γίνουν τα πάντα για να πολεμηθεί αυτό το ναρκωτικό. “ Το πάκο εμφανίζεται στις πιο φτωχές γειτονιές και σκοτώνει τους εφήβους” Το ναρκωτικό όμως αυτό δεν σκοτώνει μόνο τους εφήβους, αλλά σύμφωνα με τους υπεύθυνους για τον πόλεμο ενάντια στο εμπόριο το ναρκωτικών, καταναλώνεται και από παιδιά μικρότερα των 10 χρονών.

Ένα τσιγάρο Πάκο στοιχίζει 1 πέσος (δηλαδή 25 λεπτά του ευρώ) μια τιμή που μπορεί να πληρώσει ο καθένας. “Με το που θα καπνίσεις το πρώτο τσιγάρο σε καταλαμβάνει μια βαθιά αίσθηση αγωνίας η οποία σε οδηγεί στην αναζήτηση ένος άλλου και μετά ακόμα ενός άλλου και πάει λέγοντας” εξηγεί η Νόρμα Βαλλέζο καθηγήτρια της τοξικολογίας στο Ιατρική σχολή του πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες και διευθύντρια της γενικής γραμματείας πρόληψης και αγώνα ενάντια στο εμπόριο των ναρκωτικών.(SENTRONAR) “Από όλες τις ουσίες που κυκλοφορούν στο δρόμο αυτή είναι η οποία προκαλεί την μεγαλύτερη ζημιά και σε λιγότερο χρονικό διάστημα.

Το ναρκωτικό έκανε την εμφάνισή του το 2002 αμέσως μετά την οικονομική και θεσμική κρίση που οδήγησε την χώρα στο χείλος του γκρεμού και οδήγησε επίσης και την μεσαία τάξη στην φτώχεια. Το Πάκο είναι ένας πειρασμός για χιλιάδες έφηβους και παιδιά των οποίων η πραγματικότητα δεν προσφέρει καμία διέξοδο και για αυτό δεν έχουν την δύναμη να του αντισταθούν.

Μετά λοιπόν την υποτίμηση του πέσος οι έμποροι των ναρκωτικών βλέποντας ότι οι άνθρωποι δεν έχουν λεφτά για ναρκωτικά, αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν τα βρώμικα κατακάθια της κοκαΐνης, όπως είπαμε, και να τα πουλήσουν κατευθείαν από τα παράνομα εργαστήρια τους” σημειώνει ο Δόκτωρ Ευγένιος Νάδρα του SENTRONAR.

Η Μαρία Ρόζα έζησε ακόμα ένα άλλο επακόλουθο του Πάκο. 'Όλα τα αντικείμενα που είχε στο σπίτι της ανεξαρτήτως αξίας άρχισαν να χάνονται Ο γιος της τα πουλούσε για να μπορέσει να αγοράσει ακόμα ένα τσιγάρο Ένα, ένα πέσος αυτή η εξάρτηση άρχισε να κοστίζει πολλά λεφτά για κάθε οικογένεια η οποία ζει , στην καλύτερη περίπτωση με 400 πέσος το μήνα και στην χειρότερη με 200 πέσος. “Είδα νέους της μεσαίας τάξης καθαρούς και όμορφα ντυμένους να μπαίνουν στην Guidad Oculta και να βγαίνουν σχεδόν γυμνοί.” λέει η Μαρία Ρόζα.

Η Κατανάλωση αυξήθηκε κατά 200% τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Η παραβατικότητα αυξάνεται κατακόρυφα και τα “βαποράκια” γίνονται αρχηγοί της γειτονιάς. Οι τοξικομανείς είναι έτοιμοι να δώσουν τα πάντα στον ντίλερ της γειτονιάς. Δίνουν ότι έχουν ή κάνουν επιθέσεις και κλέβουν ή προσφέρουν σεξουαλικού τύπου ικανοποιήσεις με ανταλλαγή ένα τσιγάρο.

“ Είναι τόσο αδύνατοι, με μάτια βυθισμένα στις κόχες τους που θυμίζουν ζωντανούς νεκρούς” συνεχίζει η Μαρία Ρόζα Ο Τζερόνυμο από 70 κιλά έφθασε στα 36 “Οι φτωχοί παίρνουν ναρκωτικά διότι έχουν το στομάχι άδειο και οι πλούσιοι διότι έχουν άδεια ψυχή”

“Οι φτωχοί παίρνουν ναρκωτικά διότι έχουν το στομάχι άδειο και οι πλούσιοι διότι έχουν άδεια ψυχή”


Η κατανάλωση του ναρκωτικού των φτωχών γίνεται στα περίχωρα της πρωτεύουσας. Αλλά με την ταχύτητα που εξαπλώνεται προκαλεί συναγερμό σε όλους. Οι αριθμοί (όχι επίσημοι) μιλούν για 30.000 και 70.000 χρήστες. Συνήθως ένας τοξικομανής αντιλαμβάνεται ότι έχει πρόβλημα με ένα ναρκωτικό, περίπου στα 4 χρόνια με το πάκο το αντιλαμβάνεται στους 9 μήνες. “Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί χρήστες δεν καταφέρνουν να ζήσουν 9 μήνες με αυτό το ναρκωτικό”.εξηγεί Μόνικα Νεένμπουργκ ειδική των εξαρτήσεων στην οργάνωση και κέντρο πρόληψης “Monantiales”.


Η Μαρία Ρόζα Γκονζάλες δεν βρήκε κανένα κέντρο αποτοξίνωσης για να δεχτεί το παιδί της. Απελπισμένη λοιπόν κινητοποίησε και άλλες μητέρες με το ίδιο πρόβλημα όπως επίσης και τους κατοίκους της Guidad Oculta Όλοι μαζί κατέβηκαν σε διαδήλωση αποκλείοντας την λεωφόρο Περόν στην πρωτεύουσα. “ Τα ΜΜΕ έφθασαν αμέσως και μπορέσαμε και μιλήσαμε για το Πάκο και τα καταστροφικά προβλήματα που δημιουργεί και έτσι η πρωτεύουσα ξύπνησε.” λέει η Μαρία Ρόζα.

Ο Τζερόνυμο σήμερα βρίσκεται σε ένα κέντρο αποτοξίνωσης. Βρίσκεται εκεί και γνωρίζει ότι είχε τύχη, περισσότερη τύχη από ένα κοριτσάκι 9 χρονών το οποίο περνάει από το σπίτι της μαμά του, σκλάβος ενός εφιάλτη τον οποίο δεν μπορεί να καταλάβει και ο οποίος την αναγκάζει την στιγμή που άλλα κοριτσάκια στην ηλικία της παίζουν με τις κούκλες τους, αυτή να ψάχνει για ναρκωτικά.

πηγή: http://www.khatloona.org/infos/524-fr-Le-Paco,-la-nouvelle-drogue-du-pauvre.html

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011


Η πορνογραφία και τα παιδιά


Στην εποχή μας η διάδοση και επιρροή της πορνογραφίας είναι μεγαλύτερη όσο ποτέ άλλοτε. Το διαδίκτυο και οι αναρίθμητοι...πλέον τηλεοπτικοί σταθμοί που προσφέρουν είτε δωρεάν είτε με πληρωμή κάθε μορφής πορνογραφικό περιεχόμενο, βρίσκονται πολύ κοντά σε όλους μας. Οι σύγχρονες τεχνολογίες επιτρέπουν τόσο σε ενήλικες αλλά και σε παιδιά ή έφηβους μια εξαιρετικά εύκολη πρόσβαση σε πορνογραφικές φωτογραφίες, ταινίες ή κείμενα, οποιαδήποτε ώρα ή ημέρα. Το πρόβλημα γίνεται ακόμη σοβαρότερο από το γεγονός ότι όλα αυτά μπορούν να γίνουν με μεγάλη ευκολία και συστηματικά από το σπίτι, χωρίς να γίνεται εύκολα αντιληπτό από τους άλλους.

Παλαιότερα η πορνογραφία ήταν περιορισμένη. Εκτός από τα περιοδικά που δεν ήταν εύκολο να προμηθευτεί ο οποιοσδήποτε και ιδιαίτερα τα παιδιά, υπήρχαν στους κινηματογράφους οι σχετικές ταινίες. Στις περιπτώσεις αυτές τόσο η πρόσβαση όσο και το περιεχόμενο υπόκειντο σε έλεγχο. Σήμερα το διαδίκτυο επιτρέπει πρακτικά σε όλους την πρόσβαση σε πληθώρα δικτυακών τόπων με πολύμορφο πορνογραφικό περιεχόμενο. Κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τη βιομηχανία αυτή στην οποία προβάλλονται καταστάσεις που παλαιότερα ήταν αδύνατο κάποιος να φανταστεί. Η ποιότητα του περιεχομένου που προβάλλεται από τους πορνογραφικούς δικτυακούς τόπους είναι συχνά επικίνδυνη. Συχνά δεν προβάλλονται κανονικές σεξουαλικές συμπεριφορές αλλά τροποποιημένες καταστάσεις με στόχο την εμπορική εκμετάλλευση. Οι στρεβλωμένες παθολογικές συμπεριφορές, οι ανεπίτρεπτες σεξουαλικές καταστάσεις όπως η παιδεραστία, η ζωοφιλία ή άλλες ασυνήθιστες ή μη κοινωνικά αποδεκτές φαντασιώσεις προβάλλονται με τον ίδιο τρόπο και παράλληλα με φυσιολογικές σεξουαλικές ή ερωτικές συμπεριφορές.

Βλέπουμε λοιπόν ότι η νέα αυτή κατάσταση είναι ιδιάιτερα ανησυχητική. Επηρεάζει σήμερα τεράστιο αριθμό ανθρώπων, είναι δυνατόν να τροποποιεί τις αντιλήψεις, δίνει λανθασμένα μηνύματα στους νέους αλλά και στους ενήλικες. Όλο και περισσότεροι παράγοντες των σύγχρονων κοινωνιών αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τα κοινωνικά και ψυχολογικά προβλήματα που συνεχίζουν να δημιουργούνται και να συσσωρεύονται διαχρονικά λόγω της πρόσφατης εκπληκτικής εξάπλωσης της πορνογραφίας.

Πιστεύουμε ότι είναι σημαντικό όλοι, οι σημαίνοντες κοινωνικοί και πολιτειακοί παράγοντες όπως επίσης και το πλατύ κοινό, να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος του προβλήματος και τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει βραχυπρόθεσμα αλλά και μακροπρόθεσμα η ανεπιθύμητη κατάσταση αυτή. Δυστυχώς η πορνογραφία σήμερα μετατρέπει προς το χειρότερο τη σεξουαλικότητα και τις ανθρώπινες σχέσεις. Ακόμη χειρότερα υπάρχει ο σοβαρός κίνδυνος παροχής κακής και στρεβλωμένης αγωγής για θέματα σεξ στα παιδιά και στους έφηβους λόγω του ότι η πορνογραφία έχει καταστεί σημαντική πηγή πληροφόρησης για αυτούς. Ας δούμε τα κυριότερα προβλήματα που έχουν επισημανθεί μέχρι σήμερα από πληθώρα ερευνών για το ζήτημα της πορνογραφίας στην εποχή του διαδικτύου και της τηλεοπτικής πληθώρας:

1. Στρέβλωση στις αντιλήψεις για τις ανθρώπινες σχέσεις και τη σεξουαλικότητα.

Οι σκηνές που προβάλλονται σε πορνογραφικές ταινίες δημιουργούν εσφαλμένες εντυπώσεις για το τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Προβάλλονται συχνά άτομα που αρχίζουν σεξουαλικές πράξεις μετά από αμοιβαίες προκλήσεις, με τον ευκολότερο τρόπο, οπουδήποτε και με οποιονδήποτε, γνωστούς ή άγνωστους.

Οι ειδικοί τονίζουν ότι άνδρες που βλέπουν συχνά τέτοιες ταινίες είναι δυνατόν να αναπτύξουν τρόπους συμπεριφοράς και να περιμένουν πράγματα από γυναίκες τα οποία δεν είναι ρεαλιστικά. Έχουν δυσκολίες στο να δημιουργήσουν, να διατηρήσουν μακροχρόνιες σχέσεις και να νιώθουν σεξουαλικά ικανοποιημένοι. Παράλληλα παρατηρείται ότι οι άνδρες αυτοί βλέπουν περισσότερο τις γυναίκες ως αντικείμενα. Επίσης χρειάζονται όλο και περισσότερο οπτικούς ερεθισμούς με φωτογραφίες ή ταινίες για να μπορέσουν να διεγερθούν.

2. Εθισμός στην πορνογραφία.

Η πορνογραφία στο διαδίκτυο εκτός από τη φοβερή εξάπλωση που έχει πάρει, χαρακτηρίζεται από την εύκολη πρόσβαση, την ανωνυμία και τη φθήνια. Η κατάσταση αυτή έχει οδηγήσει σε σεξουαλικές καταναγκαστικές συμπεριφορές.

Σύμφωνα με τους ειδικούς παρατηρείται εθισμός στην πορνογραφία στο διαδίκτυο. Από τα άτομα που παρουσιάζουν τον εθισμό αυτό, το 15% αναπτύσσουν σεξουαλικές συμπεριφορές που επηρεάζουν αρνητικά τη ζωή τους. Πρέπει να τονίσουμε όμως ότι σύμφωνα με άλλες έρευνες, η πλειοψηφία των επισκεπτών δικτυακών τόπων με πορνογραφικό περιεχόμενο το κάνουν από περιέργεια ή για διασκέδαση. Οι επισκέπτες αυτοί δηλώνουν ότι δεν επηρεάζεται η σεξουαλική τους ζωή.

Σύμφωνα με πηγές από τις Ηνωμένες Πολιτείες, 75% των επισκεπτών πορνογραφικών ιστοσελίδων αυνανίζονται ενώ τις βλέπουν.

3. Διατάραξη των σχέσεων στο ζευγάρι.

Η πορνογραφία μπορεί να οδηγήσει στο χωρισμό. Μέσα στους λόγους που θεωρούνται υπεύθυνοι για διαζύγια κατά τα πρόσφατα χρόνια, αναφέρεται όλο και περισσότερο το αυξημένο ενδιαφέρον για πορνογραφικούς δικτυακούς τόπους από τους άνδρες. Έχει παρατηρηθεί ότι άνδρες επισκέπτονται πορνογραφικές ιστοσελίδες, μόνοι τους ανώνυμα χωρίς η σύζυγος τους να το ξέρει. Οι γυναίκες βιώνουν συνήθως τέτοιες καταστάσεις, όταν τις ανακαλύψουν, ως μία έκφραση απιστίας ή ακόμη και μοιχείας. Η ανακάλυψη από τη γυναίκα ότι ο άνδρας της έχει συνήθεια να βλέπει πορνογραφικές σελίδες, δημιουργεί ρήγμα στην εμπιστοσύνη που υπάρχει μεταξύ τους. Η γυναίκα νιώθει ότι ο άνδρας της δεν είναι ικανοποιημένος από αυτήν και ψάχνει αλλού άλλες λύσεις ή υποκατάστατα. Πρέπει να σημειώσουμε ότι οι ερευνητές αντιλαμβάνονται ότι κατά τα τελευταία χρόνια περισσότερες γυναίκες επισκέπτονται ιστοσελίδες σεξουαλικού περιεχομένου. Επισημαίνεται όμως ότι πρέπει να γίνεται διαφοροποίηση μεταξύ πορνογραφικού και ερωτικού περιεχομένου. Εκείνο που συμβαίνει συχνά στο ζευγάρι είναι ότι οι αντιλήψεις μεταξύ των δύο για το θέμα είναι διαφορετικές. Υπάρχει μάλιστα η άποψη ότι όταν το ζευγάρι βλέπει μαζί ταινίες ή φωτογραφίες πορνό, αυτό μπορεί να έχει αρνητικές εξελίξεις στην ποιότητα των σχέσεων τους. Επιπρόσθετα περιγράφονται περιπτώσεις όπου άνδρες, με βάση αυτά που βλέπουν ή τις φαντασιώσεις που προκύπτουν, έχουν απαιτήσεις διαφόρων ειδών οι οποίες δεν είναι αποδεκτές από τη σύντροφό τους.

4. Οι επιδράσεις της πορνογραφίας στα παιδιά και στους έφηβους.

Σε μια πολύ ευαίσθητη περίοδο της ζωής, στην παιδική και εφηβική ηλικία όπου σχηματίζονται οι βάσεις για σημαντικές αξίες στη ζωή, η πορνογραφία μπορεί να επηρεάσει πολύ αρνητικά τα παιδιά. Οι γονείς, το σχολείο, η πολιτεία, δεν μπορούν πλέον να ελέγξουν όπως παλαιότερα τη μόρφωση των παιδιών σε θέματα σεξουαλικής ζωής.

Έρευνες έδειξαν τα ακόλουθα σημαντικά και ανησυχητικά στοιχεία: 70% των εφήβων από 15 έως 17 ετών, επισκέφτηκαν τυχαία δικτυακούς τόπους με πορνό στο διαδίκτυο. Η πλειοψηφία των νέων δηλώνει ότι η πορνογραφία στο διαδίκτυο παρακινεί μια πιο γρήγορη και πρόωρη έναρξη των σεξουαλικών δραστηριοτήτων προτού ακόμη οι έφηβοι να είναι έτοιμοι για αυτό Η πορνογραφία ενθαρρύνει το σεξ χωρίς τις απαραίτητες προφυλάξεις Η πορνογραφία επηρεάζει όλο και περισσότερο παιδιά μικρότερης ηλικίας και δυστυχώς σε πολλές περιπτώσεις αποτελεί τον κυριότερο παράγοντα μόρφωσης τους σε θέματα σεξουαλικής ζωής Τα πρότυπα των παιδιών για άνδρες και γυναίκες μπορούν να επηρεαστούν από το τι βλέπουν σε πορνογραφικές ιστοσελίδες, ταινίες ή φωτογραφίες. Υπάρχουν παιδιά που έχουν τάση να μιμούνται αυτά που βλέπουν σε πορνό. Περιγράφεται και περίπτωση παιδιού που κατασκεύασε και διατηρούσε προσωπική πορνογραφική ιστοσελίδα.

Παιδιά που εκτίθενται στην πορνογραφία έχουν τάση για αυξημένη επιθετικότητα. Επίσης τα παιδιά αυτά όταν γίνονται ενήλικες έχουν συχνότερα συμπεριφορά σεξουαλικής κακοποίησης προς το ταίρι τους

Συμπερασματικά θέλουμε να τονίσουμε ότι στην εποχή μας, στην κοινωνία της πληροφορίας, η πορνογραφία συνεχίζει να παίρνει τέτοιες διαστάσεις που απειλεί να διαταράξει τις ανθρώπινες σχέσεις, τα ζευγάρια, την ανάπτυξη των παιδιών και την κοινωνική ζωή.

Είναι απαραίτητο να βρεθούν αποτελεσματικές λύσεις για την αντιμετώπιση του φαινομένου αυτού. Πιστεύουμε ότι ένας καλός τρόπος είναι η διαρκής μόρφωση και πληροφόρηση των παιδιών και των νέων για θέματα σεξουαλικής αγωγής από εξειδικευμένους επαγγελματίες οι οποίοι θα δώσουν τις ορθές βάσεις στις οποίες στηρίζεται η υγιής σεξουαλική ζωή.


Επίσης η διαπαιδαγώγηση αυτή πρέπει να απευθύνεται και στους ενήλικες διότι δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι δεν είχαν την ευκαιρία μιας ορθής σεξουαλικής πληροφόρησης όταν ήσαν παιδιά ή έφηβοι.

Πιστεύουμε ότι η συνεχής εκπαίδευση και πληροφόρηση για τα ευαίσθητα θέματα της σεξουαλικής ζωής μπορούν να προσφέρουν μια αποτελεσματική προστασία από τους κινδύνους που δημιουργεί η ανεξέλεγκτη διάδοση και διείσδυση κάθε μορφής πορνογραφίας.
πίνακας: Walter Sickert
πηγή: www.eportal.gr

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2011


Εφηβεία 7

Η αυτοκτονία

Η αυτοκτονία είναι μια συμπεριφορά μέσω της οποίας ο ιδιόχειρας προσπαθεί να δώσει λύση σε ένα υπαρξιακό πρόβλημα. Η αυτοκτονία των εφήβων είναι ένα τραγικό φαινόμενο το οποίο δεν σταματά να αυξάνεται και αποτελεί την δεύτερη αιτία θανάτου σε νέους 15-19 χρονών. Αυξάνεται αν λάβουμε υπ' όψιν μας ότι η αυτοκτονία καμουφλάρεται και παίρνει περισσότερες μορφές, όπως αυτή του ατυχήματος από υπερβολική ταχύτητα με μηχανή, ή αυτοκίνητο, την χρήση υπερβολικού αλκοόλ, η την χρήση σκληρών ναρκωτικών Η απόπειρα αυτοκτονία φανερώνει την άσχημη ψυχολογική κατάσταση του εφήβου και δεν είναι παρά μια πονεμένη κραυγή που ζητά βοήθεια. Η αυτοκτονία σαν πράξη δεν αποτελεί προϊόν ενός παράγοντα μόνον στην ζωή του εφήβου, αλλά έχει να κάνει με όλη μέχρι τώρα την ιστορία του, με τις εξωτερικές αλλά και τις εσωτερικές του συγκρούσεις, που δεν βρήκαν διέξοδο.¨Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με μια σειρά από προβλήματα τα οποία συσσωρεύτηκαν από μικρότερη ηλικία και στην ηλικία της εφηβείας έγιναν ανυπέρβλητα εμπόδια για την συνέχεια της ζωής.


Βασικά πρέπει να έχουμε υπ' όψιν μας ότι η εφηβεία είναι μια κρίσιμη περίοδος διότι αντιπροσωπεύει το πέρασμα από την παιδική ηλικία στην ενήλικη. Κατά αυτή τη περίοδο οι αλλαγές που λαμβάνουν χώρα είναι σημαντικές και μπορούν να αφήσουν ανεξίτηλα σημάδια. Έχουμε να κάνουμε με αλλαγές τόσο σε οργανικό και ψυχολογικό επίπεδο, όσο σε οικογενειακό και κοινωνικό, που έρχονται να δημιουργήσουν καινούργια δεδομένα τα οποία, λογικό είναι, να δημιουργήσουν μια ανασφάλεια μακριά από την ασφάλεια που ένιωθε ο έφηβος όταν ήταν παιδί.

Η σωματική τους ανάπτυξη τους αποδιοργανώνει. Η σεξουαλικότητα που κάνει την εμφάνισή της πιο δυνατά, τους αποσταθεροποιεί εσωτερικά και εξωτερικά δημιουργώντας μια αμφισβήτηση για την ταυτότητα τους. Η διανοητική τους ανάπτυξη, τους επιτρέπει να σκεφτούν πάνω στην σημασία και την έννοια της ζωής καθώς και για την θέση τους μέσα στον κόσμο. Ψυχολογικά γίνονται πιο ενστικτώδεις, υπερευαίσθητοι, υποψιασμένοι, ευσυγκίνητοι, ανυπόμονοι. Δεν βρίσκουν μια ισορροπία και βρίσκονται σε μια συνεχή κόντρα. Επίσης πρέπει να έχουμε υπ' όψιν μας ότι πολλοί παράγοντες πιέζουν τους εφήβους, όπως η επιτυχία στο σχολείο, οι σχέσεις με την οικογένεια, καθώς και οι σχέσεις με τις παρέες εκτός οικογένειας. Αυτές οι καταστάσεις μπορεί για τους ενήλικες να μην είναι σημαντικές αλλά για τους έφηβους είναι. Η εφηβεία λοιπόν αποτελεί μια περίοδο συνεχών αλλαγών οι οποίες είναι φυσιολογικές αλλά γεμίζουν τον έφηβο, και την οικογένεια του με άγχος. Έτσι η συναισθηματική αστάθεια που νιώθει ο έφηβος μπορεί να πάρει μεγάλες διαστάσεις, ώστε να σκεφτεί την αυτοκτονία σαν λύση σε όλα τα παρά πάνω προβλήματα.

Ο αυτοκτονικός έφηβος αισθάνεται τον εαυτό του σαν κακό, παθητικό, ένοχο. Δεν έχει καμιά αυτοεκτίμηση και δεν του αρέσει ο εαυτός του. Δεν γνωρίζει την αξία του και δεν βρίσκει την θέση του. Δεν συμμετέχει στις σχέσεις με τους άλλους, δεν είναι καλός μαθητής, και αισθάνεται ότι δεν μπορεί να ελέγξει τίποτα από την ζωή του. Σε αυτή την περίοδο η αυτοκτονία αποτελεί μια συμπεριφορά η οποία έχει υιοθετηθεί από τον έφηβο, εφόσον μια σειρά από άλλες συμπεριφορές δεν μπόρεσαν να επιφέρουν το αποτέλεσμα που ήθελε. Έτσι η αυτοκτονία φαίνεται να είναι ο μόνος δρόμος που είναι ανοιχτός.

Μπορεί η αυτοκτονία να φαίνεται σαν μια στιγμιαία απόφαση, εντούτοις αυτό που μαρτυρούν οι έρευνες είναι ότι πρόκειται για μια πράξη που ο έφηβος την έχει σκεφτεί σαν λύση από καιρό και μάλιστα έχει μιλήσει για αυτή, στο φιλικό του περιβάλλον.

Στην ουσία η αυτοκτονία του εφήβου είναι μια προσπάθεια αλλαγής. Είναι μια προσπάθεια να θέσει τέρμα στο περιβάλλον και την δυσκολία του να το αντιμετωπίσει. Τις περισσότερες φορές οι έφηβοι δεν έχουν την εμπειρία ότι οι δυσκολίες στην ζωή είναι περαστικές και νομίζουν ότι η υπόλοιπη ζωή τους θα περάσει μέσα σε αυτή την στεναχώρια που βιώνουν, έτσι θεωρούν ότι για να απαλλαγούν, καλύτερο είναι να θέσουν τέρμα στην ζωή τους.

Ο ρόλος της οικογένειας

Ο σημαντικότερος παράγοντας αυτοκτονίας των εφήβων είναι η οικογένεια και τα προβλήματα που υπάρχουν μέσα σε αυτή. Το διαταραγμένο οικογενειακό περιβάλλον είτε υπάρχει χωρισμός είτε όχι, παίζει σημαντικό ρόλο στην απόπειρα αυτοκτονίας του εφήβου Οι συγκρούσεις των γονέων, η προσφυγή στην σωματική και ψυχολογική βία., ο αλκοολισμός των γονέων, η αδιαφορία ενός εκ των γονέων προς το πρόσωπό του, η έλλειψη ωριμότητας της μητέρας, η έλλειψη επικοινωνίας, έλλειψη συναισθηματικού δεσίματος, η απόρριψη, και η εγκατάλειψη, αποτελούν παράγοντες που μπορούν να κάνουν την απόπειρα αυτοκτονίας μια πραγματικότητα.

Η εφηβεία είναι μια πορεία προς την αυτονομία. Είναι μια προσπάθεια αποδοχής του εαυτού μέσω της αποδοχής των άλλων. Άρα η οικογένεια καλείται να περιβάλλει αυτή την πορεία και να βοηθήσει τον έφηβο να ανοίξει το δρόμο του. Σε αυτή την περίπτωση έχουμε παρατηρήσει ότι μπορούν να συμβούν δύο διαφορετικές καταστάσεις : α) Από την μια οι γονείς μπορεί να μην πριμοδοτούν αυτή την πορεία και τις προσπάθειες αυτονόμησης του εφήβου, αλλά αντιθέτως να τον εξουσιάζουν και να τον ελέγχουν και το σπουδαιότερο να δίνουν δικιά τους ερμηνεία σε ότι και αν κάνει ή λέει, αποδυναμώνοντας και αποπροσανατολίζοντας την προσπάθεια του να “σταθεί στα πόδια του” β) από την άλλη με το να μην δίνουν καμία σημασία στην παρουσία του και να στέκονται αδιάφοροι και μακρινοί σε ότι του συμβαίνει και αισθάνεται. Αυτές οι δύο καταστάσεις μπορούν να δημιουργήσουν σημαντικά ψυχολογικά προβλήματα με βασικό τους παρανομαστή την απόρριψη, την αδιαφορία και την αίσθηση ότι δεν είναι αυτό που οι γονείς του περίμεναν, άρα δεν έχει και λόγο ύπαρξης.

Αν οι γονείς λοιπόν, δεν είναι υποστηρικτικοί αλλά κρατάνε μια στάση απορριπτική βάζοντας σε πρώτη γραμμή τις δικές τους δυσκολίες και προσδοκίες και αντιμετωπίζουν τον προβληματισμό και την αναβλητικότητα της εφηβείας με αρνητισμό, τότε μεγαλώνουν την αρνητική αίσθηση του εαυτού, και τονώνουν τις άσχημες ιδέες που μπορεί να καταλαμβάνουν τον έφηβο. Σε αυτή την περίπτωση η αυτοκτονία μπορεί να πάρει την μορφή ενός διεξόδου, μια φυγής η οποία φαντάζει σαν απόφαση προκλητική και γενναία Ο έφηβος στην προσπάθεια να αποφύγει την ανεπάρκεια που νιώθει αναλαμβάνει αυτό το ρίσκο με διάφορους τρόπους, προκαλώντας τον θάνατο με στόχο την στερνή επιβεβαίωση των ικανοτήτων του, το να μπορέσει να ελέγξει την ζωή του θέτοντας της ένα τέρμα.

Ο ρόλος της ερωτικής απογοήτευσης

Όταν ένας έφηβος, ο οποίος έχει περάσει από μια από τις παραπάνω περιπτώσεις που ανέφερα στην οικογένεια, δημιουργήσει μια ερωτική σχέση, τότε η σχέση αυτή αποτελεί για τον ίδιο, ένα καινούργιο χώρο και χρόνο για να αξιολογήσει τον εαυτό του. Η σημαντικότητα της είναι τεράστια και ο άλλος γίνεται ολόκληρος ο κόσμος του. Εάν χάσει τον ερωτικό του σύντροφο τότε ο πόνος γίνεται μεγαλύτερος διότι βιώνεται σαν απόρριψη, εγκατάλειψη και σαν μηδαμινότητα του εαυτού του, πράγμα που μπορεί πιο εύκολα να τον οδηγήσει στην απόπειρα.

Ο ρόλος της κοινωνικής απομόνωσης.

Βασικό στοιχείο του αυτοκτονικού εφήβου είναι η μοναξιά. Βιώνει ένα συναίσθημα της απόρριψης από τους φίλους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι αυτοκτονικοί έφηβοι είναι μοναχικοί. Έχουν φίλους αλλά οι σχέσεις μαζί τους, τις περισσότερες φορές είναι διαταραγμένες. Δεν δέχονται την βοήθεια του φιλικού περιβάλλοντος και δείχνουν ότι μπορούν να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Πιστεύουν ότι κανείς δεν μπορεί να τους καταλάβει και ζουν περισσότερο μια συναισθηματική μοναξιά παρά μια κοινωνική.

Αυτοκτονία και το Ιντερνέτ

Τον τελευταίο καιρό γίνεται πολύ συζήτηση στην βοήθεια που μπορεί να προσφέρει το ίντερνετ μέσω διαφόρων ιστοσελίδων οι οποίες προβάλλουν νέες συνταγές και προτρέπουν τους εφήβους στην αυτοκτονία. Η αλήθεια είναι ότι από το ξεκίνημά του το ίντερνετ παρουσίασε τέτοια ιστολογία τα οποία δίνουν πολλές ιδέες σε άτομα που θέλουν να αυτοκτονήσουν Από μια πρώτη έρευνα η οποία έγινε το 2008 και δημοσιεύτηκε στην British Medical Journal έδειξε ότι το διαδίκτυο θα μπορούσε να σπρώξει σε μια αυτοκτονική συμπεριφορά μέσω των ατελείωτων ιστοσελίδων οι οποίες ενθαρρύνουν αυτή την συμπεριφορά προσφέροντας τρόπους και μεθόδους για να περάσουν στην εκτέλεση θα λέγαμε της πράξης τους.

Στην ουσία η παρουσία του ιντερνέτ το μόνο που έρχεται να κάνει είναι να βγάλει στην επιφάνεια τους προβληματισμούς της εφηβείας οι οποίοι υπήρχαν από παλιά και τους οποίους προσπαθήσαμε να περιγράψουμε παραπάνω.

Οι έρευνες αποδεικνύουν ότι δεν έχουμε μεγαλύτερο αριθμό αυτοκτονιών στους νέους ανάμεσα στο 1990 και το 2008, ίσως έχουμε και λιγότερους. Μερικοί μάλιστα επιστήμονες θεωρούν ότι μπορεί στο ιντερνέτ να υπάρχουν ιστολογία τα οποία παροτρύνουν στην αυτοκτονία, αλλά υπάρχει και μια άλλη πλευρά του ίντερνετ που είναι η επικοινωνία και με αυτό τον τρόπο προσφέρει μια σημαντική διέξοδο στην μοναξιά που συναντούν πολλοί έφηβοι στην ζωή τους, δημιουργώντας ένα χώρο συναντήσεων, ένα άπλωμα χεριού για βοήθεια, κάποιον που μπορεί να σε ακούσει και να ανταλλάξει απόψεις με τέτοιο τρόπο ώστε όχι μόνο να μην ενθαρρύνει την αυτοκτονία αλλά και την αποτρέψει.

Επίσης πρέπει να ξέρουμε ότι η αυτοκτονία στην εφηβική ηλικία είναι μεταδοτική. Είναι μεταδοτική μέσω της μίμησης εφόσον η μίμηση είναι ένα χαρακτηριστικό της εφηβείας Έχουν σημειωθεί πολλά κρούσματα ομαδικής αυτοκτονίας εφήβων πράγμα που σημαίνει ότι ο ένας μπορεί να παρασύρει τον άλλον και να περάσουν στην πράξη πολύ πιο εύκολα. Αυτό συμβαίνει διότι οι έφηβοι έχουν σε αυτή την περίοδο της ζωής τους, σαν πρότυπα του φίλους παρά τους γονείς τους.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς, αν μπορούν να το κάνουν.

Πολλοί έφηβοι παρουσιάζουν ψυχολογικά προβλήματα όπως κατάθλιψη ή άγχος. Μιλάνε για μαύρες σκέψεις και απομονώνονται Η απομόνωση ενός εφήβου, όπως είπαμε, είτε είναι αναγκαστική, είτε ηθελημένη αποτελεί ένα ρίσκο. Για να μπορέσουν να προλάβουν οι γονείς τέτοιες καταστάσεις πρέπει να είναι έτοιμοι να ακούσουν την εφηβεία, να αφιερώσουν χρόνο για αυτή, διότι ένα έφηβος δεν μιλάει αν δεν τον ακούν, αν δεν δίνουν προσοχή στην παρουσία του και στους προβληματισμούς του. Αυτή η στάση των γονέων εμπεριέχει την αποδοχή για την οποία τόσο πολύ προσπαθεί ο έφηβος. Η αποδοχή σημαίνει να ακούσουμε τον έφηβο ακόμα και σε τέτοιου είδους προβληματισμούς όπως είναι ο θάνατος, ή η αυτοκτονία.

Στην ουσία την αυτοκτονία όλοι οι άνθρωποι την έχουν σκεφτεί ο καθένας με τον δικό του τρόπο Παρ΄ όλα αυτά οι άνθρωποι αποφεύγουν να μιλήσουν για αυτήν προσπαθώντας να την αποφύγουν δημιουργώντας όμως ένα συναίσθημα ενοχής και ντροπής, τονίζοντας την αίσθηση της αναξιότητας και ανεπάρκειας που νιώθει ο έφηβος ο οποίος καταλαμβάνεται από αυτοκτονικές σκέψεις. Δυστυχώς μια τέτοια τακτική μεγαλώνει τους μύθους και τις κακές συνήθειες εμποδίζοντας τους εφήβους να μιλήσουν ανοιχτά για τον ψυχικό τους πόνο και με αυτό τον τρόπο να μπορέσουν να βοηθηθούν.

Για αυτό το λόγο οι γονείς πρέπει να είναι δίπλα τους και να μπορούν να “αρπάζουν” τα μηνύματα που οι έφηβοι, σε τέτοιες καταστάσεις, αφήνουν στο περιβάλλον τους. Μηνύματα λεκτικά όπως. “ ξέρω τι πρέπει να κάνω” “αυτό δεν θα κρατήσει για πολύ” Ή συμπεριφοριστικά μηνύματα όπως έλλειψη ενδιαφέροντος ή ή απομόνωση, ή ενασχόληση του με μαχαίρια, ή με άλλα επικίνδυνα αντικείμενα,ή η παρατεταμένη προσκόλληση σε μουσικές και ταινίες με θέμα τον θάνατο κ.λ.π. Ακόμα οι γονείς πρέπει να προβληματιστούν και για την συμπεριφορά τους και τον τρόπο που προσεγγίζουν το παιδί τους.

'Έτσι, όπως είπαμε παραπάνω, η αυτοκτονία θα μπορούσε να είναι ένα θέμα συζήτησης. Το να μιλήσουν οι γονείς για την αυτοκτονία ήρεμα και χωρίς να κάνουν κριτική βοηθάει στην προσέγγιση του εφήβου. Δεν μπορεί, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι γονείς, μια τέτοια συζήτηση, να δυναμώσει την επιθυμία του εφήβου που θέλει να αυτοκτονήσει, αντιθέτως μπορεί να του δώσει την ευκαιρία να εκθέσει τον ψυχικό του πόνο ενώ συγχρόνως να νιώσει το ενδιαφέρον και την παρουσία του γονέα με τέτοιο τρόπο ώστε να μειωθούν οι σκέψεις της αυτοκτονίας που το κατακλύζουν.

Κατ' αρχάς αυτό προϋποθέτει ότι οι γονείς, όπως είπαμε, θα αλλάξουν στάση απέναντι στο παιδί τους, ότι θα είναι πιο εύκαιροι, πιο προσεκτικοί, θα πάψουν να κριτικάρουν, να αξιολογούν, να ενοχοποιούν, και να δείχνουν το “καλό δρόμο” τον οποίον τις περισσότερες φορές δεν μπόρεσαν ούτε αυτοί να ακολουθήσουν.

Συγχρόνως πρέπει να σταματήσουν να υποτιμούν την κατάσταση που περνάει το παιδί τους, διότι με αυτό τον τρόπο είναι σαν συνεχίζουν την υποτίμηση του. Με αυτή την στάση μπορούν να ελέγξουν αν οι ιδέες της αυτοκτονίας είναι συνεχής, εάν το παιδί τους έχει βρει τρόπους για να το πετύχει ( και εδώ μπαίνει το ίντερνετ) και αν έχει οριστεί ο χώρος και ο χρόνος. Σε ένα δεύτερο χρόνο πρέπει να ηρεμήσουν τον έφηβο, να τον βοηθήσουν να αναβάλει την πράξη του, και να απευθυνθούν απαραίτητα σε ένα ειδικό.

Ακόμα και στην περίπτωση κατά την οποία ο έφηβος δεν δέχεται να μιλήσει με κανένα, πρέπει να επιμείνουν. Πρέπει οι ίδιοι να απευθυνθούν σε ένα ειδικό δείχνοντας ότι το πρόβλημα δεν ανήκει μόνο στον έφηβο, αλλά ότι είναι και δικό τους πρόβλημα, πράγμα που στην ουσία αληθεύει..

Με αυτό τον τρόπο μπορούν να αποφύγουν την στοχοποίηση του εφήβου σαν “αρρώστου” που σημαίνει ακόμα μια δικαιολογία για να περάσει στην πράξη και να πετύχουν σαν πρώτο βήμα την από-ενοχοποίηση του με την δημιουργία ενός κλίματος εμπιστοσύνης και προσοχής..

Επίσης η παρουσία ενός ειδικού θα βοηθήσει τον έφηβο να βρει καινούργιους τρόπους να προσεγγίζει τα προβλήματά του, ενώ αποτρέπει τους γονείς να επαναλάβουν τον άχαρο ρόλο που είχαν μέχρι τώρα και ο οποίος μπορεί να καταστεί περισσότερο επικίνδυνος και για τον έφηβο αλλά και για αυτούς .

Η παρουσία του ειδικού θα βοηθήσει τον έφηβο να καταλάβει ότι είναι ικανός να εξετάσει και να ερευνήσει τα προβλήματα του και να βρει καινούργιες λύσεις. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να ενισχυθεί η αυτοεκτίμηση του και να αλλάξει τις συνήθειές και τις συμπεριφορές που είχε υιοθετήσει μέχρι τώρα.

Βασική προϋπόθεση είναι να τονίσουμε την αυτονόμηση του εφήβου μέσα όμως σε όρια τα οποία σέβονται την ηλικία του αλλά και τις ικανότητες του. Εάν οι γονείς πάρουν αυτό το βάρος στους ώμους τους δεν προσφέρουν καμιά υπηρεσία στο παιδί τους αλλά ούτε και στους ίδιους. Διότι και οι ίδιοι θέλουν βοήθεια.

Οι γονείς είναι κομμάτι του προβλήματος και δεν είναι απ' έξω από αυτό.

Κατ' αρχάς πρέπει να βγάλουν στην επιφάνεια το πρόβλημα και να μην το κρατήσουν κρυφό, διότι με αυτό τον τρόπο τονίζουν τα αισθήματα ενοχής και ντροπής τα οποία ενισχύουν την απόφαση της αυτοκτονίας. Άρα πρέπει και αυτοί να δεχτούν την βοήθεια ενός ειδικού για να καταλάβουν τι έχει συμβεί μέχρι τώρα και με ποιο τρόπο μπορούν να βελτιώσουν την επικοινωνία τους μεταξύ τους, αλλά και με τον έφηβο, για να μπορέσουν να περάσουν σε ένα καινούργιο πλαίσιο το οποίο θα πριμοδοτεί την συνεργασία και την αποδοχή και όχι την εξουσία και την απόρριψη στην σχέση τους. Με αυτό τον τρόπο θα μπορέσουν να επαναπροσδιορίσουν την θέση τους μέσα στην οικογένεια και να επανα-καθορίσουν από κοινού ένα καινούργιο σύστημα αξιών και ορίων.

πίνακας: Γουναρόπουλος Γεώργιος