Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012




«Η απώλεια του παραδείσου
επέρχεται
με την ανακάλυψη της ατομικότητας».


Παράδεισος, μια μυστηριώδης λέξη.
Μια λέξη η οποία έδειχνε ότι παλιά, πολύ παλιά υπήρχε ένας χαμένος τόπος όπου ο άνθρωπος ζούσε ευτυχισμένος. Και δεν ήταν μόνο ένας μύθος εβραϊκός, αλλά ήταν ένας μύθος που απλωνόταν σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο, που ξεκινούσε από την Μεσόγειο και έφθανε μέχρι την Πρόσω Ασία. Και δεν ήταν ένας τόπος όπως πολλοί πιστεύουν σαν το «Κήπο της Εδέμ», αλλά ένας τρόπος ζωής, μια μορφή ζωής. Και δεν ήταν ένας τρόπος ζωής ο οποίος βασιζόταν στην αφθονία και τον πλούτο, αλλά ένας τρόπος ζωής που βασιζόταν στην λιτότητα. Ήταν ένας κόσμος άχρονος, ένας κόσμος ατάραχος, σταθερός, χωρίς ανάγκες και απαιτήσεις. Ένας κόσμος ήπιος και αξιοπρεπής, χωρίς ιδιαιτερότητες, χωρίς ιδιοτροπίες, χωρίς ατομικότητα, χωρίς εγωκεντρισμό, χωρίς ιδιοκτησία, χωρίς απληστία και κλοπή Οι αρετές αυτού του κόσμου δεν είναι αρετές του ατόμου, της προσωπικότητας, διότι η προσωπικότητα δεν υπήρχε. Η εξάρτηση ήταν τόσο μεγάλη που κανένας δεν μπορούσε να συλλάβει την ιδέα του ατόμου, της προσωπικής αυτοδυναμίας, αλλά τις αρετές του συνόλου, τις αρετές της ομάδας. «Η απώλεια του παραδείσου επέρχεται με την ανακάλυψη της ατομικότητας»

Βιβλιογραφία: Ερνεστ Βόρνεμαν «Η Πατριαρχία»
πίνακας: William Blake

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012




Η παλινδρόμηση των οικογενειακών σχέσεων.


Οι οικογενειακές αλληλεπιδράσεις

Η σχέση με τους γονείς είναι η σημαντικότερη σχέση στην ζωή του καθένα μας. Αυτή η σχέση καθορίζει, μπορούμε να πούμε, την σχέση μας με τον κόσμο. Ο κάθε γονέας μας επηρεάζει με τον δικό του τρόπο μέσω της προσωπικότητας του, μέσω της συμπεριφοράς του και μέσω τις σχέσεις του με τον άλλο γονέα.
Οι οικογενειακές αλληλεπιδράσεις στην παιδική και εφηβική ηλικία αποτελούν την πλατφόρμα πάνω στο οποία θα κτίσουμε το σπίτι μας. Η οικογένεια αποτελεί τον πρώτο χώρο επιβίωσης και ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης του ατόμου. Αυτό το πετυχαίνει είτε με την παρουσία της, είτε με την απουσία και χαράζει το κοινωνικό δρόμο του ατόμου. Τον χαράζει με τέτοιο τρόπο που κανένας που δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει εύκολα τον τρόπο λειτουργίας, και φαινεται φυσιολογικός και αυτόματος μέσω των αλληλεπιδράσεων στο οικογενειακό πεδίο.

Αργότερα όταν ο έφηβος ή η έφηβη μεγαλώσει, στην σχέση τους με το άλλο φύλο, η σχέση αγάπης, που έχει βιώσει με τους γονείς του θα το βοηθήσει να σχηματοποιήσει τις ανάγκες του από τον άλλον. Όταν ενηλικιωθεί και αποφασίσει να κάνει οικογένεια και πάλι η σχέση με τους γονείς του έρχεται σαν σημείο αναφοράς για να μπορέσει να ερμηνεύσει την καινούργια οικογενειακή του κατάσταση. Με αυτό τον τρόπο αυτή η εμπειρία του παρελθόντος, μπορεί να εισχωρήσει στην σχέση του ζευγαριού και να βοηθήσει ή ν ακινητοποιήσει την εξέλιξή του.
Για αυτό το λόγο, οι σχέσεις μέσα στην οικογένεια μπορούν να πάρουν πολλές μορφές.

Η ισορροπία στο ζευγάρι

Στην σχέση του ζευγαριού πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία στον τομέα των αλληλεπιδράσεων, οι οποίες αποκτούν την μορφή τους, με το πέρασμα του χρόνου, μέσω της ισχύ του καθένα μέσα σε αυτή.
Η ισχύς αυτή έχει να κάνει με την θέση που καταλαμβάνει κάθε μέλος μέσα στην οικογένεια που είναι απόρροια της συμπεριφοράς και των αποφάσεων του. Αποφάσεις οι οποίες πρέπει να ληφθούν για την λειτουργία της οικογένειας τόσο σε πρακτικό αλλά και ψυχολογικό επίπεδο, βοηθάν τα μέλη της σχέσης να εξασκήσουν τον ρόλο τους σαν γονείς και σύντοφοι. Χάνουν αυτό τον ρόλο,
από την στιγμή που αφήνουν τις αποφάσεις στον άλλον,
από την στιγμή που δεν ασκούν την ισχύ τους μέσα στην σχέση και στην οικογένεια,
από την στιγμή που συμπεριφέρονται σαν παιδιά ή έφηβοι.
Χάνουν την ισχύ τους στην οικογένεια αναπαραγωγής που δημιούργησαν, ενήλικοι όντες και γονείς, όταν στέκονται ανίσχυροι μπροστά στις οικογενειακές καταστάσεις και μπροστά στον άλλον σύντροφο, ανίσχυροι όπως τότε που ήταν παιδιά.

Επανάληψη – Παλινδρόμηση

Όταν τα μέλη του ζευγαριού δεν αναλαμβάνουν εξ ίσου τις ευθύνες που δημιουργεί η σχέση και περιορίζονται σε μια γωνία, αφήνοντας να λειτουργεί μόνο το ένα μέλος, σε αυτή την περίπτωση, το μέλος που αναλαμβάνει και αποφασίζει γίνεται πιο ισχυρό. Αποκτά την εξουσία της σχέσης ενώ το άλλο μέλος παραιτείται και δεν αναλαμβάνει ευθύνες του ρόλου του. Με αυτό τον τρόπο εισβάλει η ανισότητα και η ανισορροπία στην σχέση. Η μητρότητα ή η πατρότητα, συμπεριφορές και αλληλεπιδράσεις που ανήκαν στην παλιά οικογένεια, εισβάλουν στην σχέση του ζευγαριού και για αυτό, δεν είναι υπεύθυνος μόνο ο ένας από τους δυο. Εισβάλουν λοιπόν, και καταλαμβάνουν συναισθηματικά την σχέση του ζευγαριού, έτσι ώστε το ένας μέλος να παίρνει την θέση του παιδιού και το άλλο του γονέα. Αυτό το ζευγάρι λοιπόν, βιώνει μια παλινδρόμηση σε παλαιότερα στάδια ανάπτυξης των μελών του.

Είναι πολύ απλό, τα μέλη της σχέσης, χάνουν τον ρόλο τους, στην οικογένεια που δημιούργησαν, ή δεν τον εξασκούν και αφήνουν τον άλλον να πάρει τις πρωτοβουλίες και τις αποφάσεις, όπως ακριβώς έκανε η μαμά τους ή ο μπαμπάς τους παλιά. Σε αυτή την περίπτωση, είναι σαν να παλινδρομούν σε παλιές σχέσεις αγάπης και μίσους, που έχουν βιώσει με τους γονείς τους, οι οποίες μπορεί να παγιωθούν σαν τέτοιες και να αποκτήσουν μια αντεστραμμένη φυσιολογικότητα. Μπορούν να αποτελέσουν επίσης, το μέτρο σύγκρισης τόσο των γονέων όσο και των παιδιών της νέας οικογένειας.
Με αυτό τον τρόπο η εξέλιξη δεν λειτουργεί. Λειτουργεί μόνο σαν επανάληψη παλαιών οικογενειακών σεναρίων, σχεδιασμένων συνειδητά ή ασυνείδητα που κανείς δεν γνωρίζει την παρουσία τους και την δυναμικότητα τους.