Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Το ψέμα σαν αλήθεια και η αλήθεια σαν ψέμα



 



Η αντίληψη της πραγματικότητας

    Ένας ζώντας οργανισμός για να μπορεί να επιζήσει πρέπει να έχει τις μίνιμουμ πληροφορίες για τον εαυτό του και το περιβάλλον. Οι αντιληπτικές του ικανότητες μπορούν να διαβάσουν, να αποκρυπτογραφήσουν την πραγματικότητα και μέσα από αυτή την πραγματικότητα να ορίσει και την δικιά του κατάσταση. Μέσα λοιπόν από την αντίληψη της πραγματικότητας ορίζει τόσο την ταυτότητα του όσο και την ταυτότητα των άλλων. 

   Άρα οι αισθήσεις του, όπως η όραση, η ακοή, η αφή, και όλες οι άλλες είναι εδώ για να τον επιβεβαιώσουν για το τι συμβαίνει, και για το τι αισθάνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να ορίζει και να ορίζεται από την σχέση του με αυτή την πραγματικότητα. Στην περίπτωση που η δυνατότητα αντίληψης διαταραχθεί για οποιοδήποτε λόγο, τότε το άτομο αρχίζει να αμφιβάλει για το αν η πραγματικότητα που τον περιβάλλει είναι αυτή που αντιλαμβάνεται, ή όχι. Συνέπεια αυτής της διαταραχής είναι η λανθασμένη αίσθηση που έχει για τον εαυτό του και την αντίληψή του σαν άτομο, προσωπικότητα, σαν ολότητα, με λίγα λόγια.
      Δεν πρέπει να ξεχνάμε τα σπουδαία πειράματα που έκαναν και κάνουν οι Αμερικάνοι, που δεν είναι παρά βασανιστήρια επιστημονικής φύσεως για την αντοχή του ανθρώπου σε κάθε είδους μορφής βίας, τα οποία στηρίζονται ακριβώς σε αυτή την διάτρηση και καταστροφή της αντιληπτικής ικανότητας του ατόμου, ώστε να καταφέρουν να το καθ' υποτάξουν και να του αφαιρέσουν το πιο σημαντικό στοιχείο που το ορίζει σαν άνθρωπο, την βούληση.


Η εισβολή της ανεστραμμένης πραγματικότητας


   Όταν το άτομο δεν είναι σίγουρο για την αντιληπτική του ικανότητα, τότε η ανασφάλεια, ο φόβος, το άγχος, ο πανικός, και η αίσθηση της ανικανότητας αυξάνονται σε μεγάλο βαθμό. Η κατάσταση αυτή δημιουργεί την τάση αποφυγής της πραγματικότητας. Ο πιο φυσιολογικός τρόπος αποφυγής είναι να βρει κάποιο άλλον, κάποιον πιο ισχυρό για να αναλάβει αυτή την πραγματικότητα που τον απειλεί, με στόχο να αισθανθεί ασφάλεια. Αυτό παρατηρείται σε καθημερινή βάση και εκφράζεται μέσα από την εισβολή των άλλων στην ζωή του ατόμου και στην αίσθηση που έχει για τον εαυτό του και για αυτό που ζει. 
 
   Η εισβολή αυτή μπορεί να αρχίσει από πολύ μικρή ηλικία και από διαφορετικούς ανθρώπους που τη περιβάλλουν. Είναι το αποτέλεσμα μια εκπαιδευτικής ταχτικής η οποία ξεκινά από την οικογένεια, συνεχίζει στο σχολείο και εκφράζεται στην κοινωνία με πολλούς τρόπους Έτσι έχουμε τους σημαντικούς “άλλους”, όπως λέει ο Λακάν, που είναι οι γονείς, οι οποίοι εμφανίζονται σαν γνώστες των πάντων και προσπαθούν να ορίσουν την πραγματικότητα του παιδιού τους εισβάλλοντας και μη επιτρέποντας του να διαμορφώσει μια ολοκληρωμένη αντίληψη της πραγματικότητας και του εαυτού του, προετοιμάζοντας κατά κάποιο τρόπο το έδαφος της έλλειψης αυτοπεποίθησης και της παθητικότητας για να έρθουν μετά οι κοινωνικοί “άλλοι”και να αναλάβουν την “διάσωσή” του. 
 
     Με τον ίδιο τρόπο που ένας γονέας μπορεί να εισβάλλει στην πραγματικότητα που περιβάλλει ένα παιδί, και να δώσει την δική του ερμηνεία πάνω σε αυτή, υποβιβάζοντας την αντιληπτική του ικανότητα και παραβιάζοντας την εμπειρία του, έτσι και σε κοινωνικό επίπεδο, ο πολίτης μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με αντιφατικά μηνύματα όσο αναφορά την πραγματικότητα, τα οποία αναιρούν τις αντιληπτικές του ικανότητες και την προσωπική του εμπειρία από αυτήν. 
 
    Η αίσθηση, λοιπόν της μειωμένης αντίληψης οδηγεί το άτομο σε “κλείσιμο” στον εαυτό του και πυροδοτεί την παθητικότητα απέναντι στην πραγματικότητα την οποία θεωρεί δύσκολη και προτιμά την απόσυρση από αυτήν, παρά την αντιμετώπιση της.
    Εάν σκύψουμε λίγο περισσότερο στην σημερινή πολιτική πραγματικότητα και την ρευστότητα της, μπορούμε να πούμε ότι οι πολίτες δεν απέχουν πολύ από την κατάσταση του μικρού παιδιού. Μπορούμε να πούμε ότι βρίσκονται μπροστά σε μια συστηματική προσπάθεια διαστρέβλωσης της εμπειρίας του πολίτη-παιδιού με στόχο την κάμψη της βούλησης του και καθοδήγησης του, σε αποφάσεις που οργανωμένα κέντρα έχουν ετοιμάσει για την “σωτηρία” του. Σε αυτή την περίπτωση η έννοια της πραγματικότητας καθορίζεται από το αναποδογύρισμα της, την αναστροφή της έτσι ώστε το ψέμα να φαίνεται σαν αλήθεια και η αλήθεια σαν ψέμα. 
 
   Η ανεστραμμένη πραγματικότητα αναδύεται και παίρνει το νόημα της από τους “σημαντικούς άλλους” μπαμπάδες-γνώστες-διεκδικητές της αλήθειας, οι οποίοι την τεμαχίζουν και την ενώνουν σύμφωνα με την δική τους ανάγκη να την εξουσιάσουν. Η πραγματικότητα που παρουσιάζεται από τους διεκδικητές της φαίνεται πιο πραγματική από αυτή που βιώνει ο κάθε μεμονωμένος πολίτης, αναγνωρίζοντάς της μια οικουμενικότητα η οποία στην ουσία δεν είναι αληθινή. 

  Η αληθοφάνεια της στηρίζεται στην λανθασμένη εντύπωση αυτής της οικουμενικότητας, που δίνει την εντύπωση της πλειοψηφίας η οποία υιοθετείται εύκολα με την χρησιμοποίηση του μέσου (ΜΜΕ) και του τρόπου εκπομπής του μηνύματος. Ο πολίτης μπροστά σε αυτή την φαντασιακή πλειοψηφία βρίσκεται μόνος του. Ο σκοπός της είναι να τον κλονίσει όσο αφορά τις αντιληπτικές του ικανότητες και να δεχτεί την παρουσιαζόμενη πραγματικότητα σαν αληθινή. Καλείται λοιπόν, να αναιρέσει την προσωπική αντίληψη που έχει για αυτή και να υιοθετήσει την ανεστραμμένη πραγματικότητα του γνώστη-διεκδηκητή της εξουσίας. 
 
    Βασικός υποκινητής σε αυτή την ψευδο-οικουμενικότητα διαδραματίζει το θέαμα, και πιο συγκεκριμένα τα ΜΜΕ, με τα δελτία ειδήσεων όπου προσπαθούν να εγκαθιδρύσουν την ψευδο-πραγματικότητα σαν πραγματικότητα του καθένα. Σε τέτοιο βαθμό έχουν φθάσει να υποστηρίζουν την ανεστραμμένη, από τους ίδιους πραγματικότητα, ώστε να απαιτούν την απολογία του καθένα που έρχεται να αποκαλύψει τον μηχανισμό αναστροφής της, δηλώνοντας ότι η προσπάθεια αποκατάστασης της πραγματικότητας είναι ψευδής πραγματικότητα. Με αυτό τον τρόπο όχι μόνο δεν συνεχίζουν να αναπαράγουν την ψευδή πραγματικότητα που κατασκεύασαν οι ίδιοι σαν διαχειριστές της εξουσίας, αλλά έχουν το θράσος να κατηγορούν εκείνους οι οποίοι δεν διαχειρίστηκαν την εξουσία σαν υπεύθυνους αυτής της διαχείρισης. 
 
Οπότε αντιλαμβανόμαστε με τι διεστραμμένους μηχανισμούς και ανθρώπους έχουμε να κάνουμε.............


Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

Ανήθικοι υπερασπιστές της ηθικής και Ηθικοί υπερασπιστές της ανηθικότητας.







     Η “μνημονιακή” μερίδα της πολιτικής τάξης στην Ελλάδα μπαίνει στον δεύτερο εκλογικό αγώνα με το ίδιο σύνθημα, με το οποίο εγκαθίδρυσε το ΔΝΤ στην χώρα “ Για την σωτηρία της Ελλάδας”. Με αυτό το κατά τα άλλα, ηθικό σύνθημα δικαιολόγησε σαν νόμιμα και ηθικά, μια σειρά από ανήθικα και παράνομα μέτρα εις βάρος του λαού.

    Με την ευκαιρία αυτού του γεγονότος σκέπτομαι ότι το ηθικό σύνθημα “ Για την σωτηρία της Ελλάδας” επιτρέπει σε αυτή την μερίδα των πολιτικών του “ μνημονίου” να χρησιμοποιήσουν το ήθος το οποίο πηγάζει από αυτό το σύνθημα σαν μέσον για την εκ νέου επίτευξη ενός ανήθικου σκοπού. Η ανηθικότητα έγκειται στην εξάπλωση του φόβου, μέσω αυτού του συνθήματος, της καταστροφής με τέτοιο τρόπο ώστε η αναγκαιότητα της παρουσίας των πολιτικών του μνημονίου να αποτελούν το ηθικό θεμέλιο για την επιστροφή στην ομαλότητα, ομαλότητα η οποία απαιτεί και θέλει να εγκαταστήσει μια καινούργια ανηθικότητα.

     Έτσι αυτό το σύνθημα εμπεριέχει ένα “κρυφό” και ένα “φανερό” μήνυμα. Εμπεριέχει μια καλά “κρυμμένη” ανηθικότητα και μια “φανερή” ηθικότητα. Στην ουσία η “κρυφή” ανηθικότητα χρησιμοποιεί την ηθική σαν περιεχόμενο του “φανερού” πολιτικού εγχειρήματος και υιοθετεί την ανηθικότητα σαν κρυφή διαδικασία για την επίτευξη του.

    Με αυτό τον τρόπο η ηθικότητα του συνθήματος εμπεριέχει την ανηθικότητα της πράξης για την επίτευξή του. Προβάλλει τη διάσωση των αποτυχημένων πολιτικών του “ μνημονίου” και την αναπαραγωγή τους σαν ηθικό καθήκον .

      Σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό η ανηθικότητα εκφράζεται επίσης, από την προσπάθεια επηρεασμού της κοινής γνώμης με “φανερό” ηθικό στόχο την διάσωση της χώρας και όχι τον “κρυφό” σκοπό που είναι η δικιά τους διάσωση. Δηλαδή έχουμε να κάνουμε με μια προσπάθεια επηρεασμού της κοινής γνώμης με βάση την “φανερή” ηθικότητα για την επίτευξη μιας ¨κρυφής” ανηθικότητας,

      Κατ΄ αρχάς αυτή η στρατηγική προσπαθεί να δημιουργήσει ένα καινούργιο πλαίσιο λειτουργίας, που είναι αυτό της ανηθικότητας. Δηλαδή στόχο δεν έχει την επαναφορά της ηθικής, αλλά την αναπαραγωγή της ανηθικότητας

      Η Ηθική του εγχειρήματος της διάσωσης χρησιμοποιεί την ηθικότητα με σκοπό την διαστρέβλωση της ανήθικης πράξης και την νομιμοποίησης της ανηθικότητας σαν ηθικής.

    Άρα το σύνθημα “Για την σωτηρία της Ελλάδας” είναι ένα ανήθικο σύνθημα στο βαθμό που η ηθική που προβάλει αποτελεί το μέσον ενός ανήθικου παζαριού για τον επηρεασμό της πλειοψηφίας που χωρίς να το καταλάβει, θα χρησιμοποιηθεί για την επικράτηση της ανηθικότητας νομίζοντας ότι εκλέγει την ηθική.

  Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με ανήθικους υπερασπιστές της ηθικής και ηθικούς υπερασπιστές την ανηθικότητας.

Από την μια,
    Οι ανήθικοι υπερασπιστές της ηθικής χρησιμοποιούν την ανηθικότητα τους σαν στοιχείο της ηθικής αναγάγωντας τον εαυτό τους σαν μεσολαβητή ανάμεσα στην ανηθικότητα και την ηθική, θεωρώντας την ηθική σαν προνόμιο δικό τους και την ανηθικότητα σαν προνόμιο των αντιπάλων τους. Στην ουσία η ανηθικότητα της ηθικής τους, μετατρέπεται σε ηθική της ανηθικότητας, προβάλλοντας την ηθική σαν μέρος της ανηθικότητας δημιουργώντας καινούργια σύνορα ανάμεσα στην ηθική και την ανηθικότητα που μόνο αυτοί ορίζουν.

Από την άλλη,
   Οι ηθικοί υπερασπιστές της ανηθικότητας προασπίζονται την ηθική με ανήθικες πράξεις με τρόπο τέτοιο ώστε η ανηθικότητα της πράξης τους να θεωρηθεί σαν πράξη ηθικής. Η πράξη ηθικής που οδηγεί στην ανηθικότητα αποτελεί κομμάτι αυτής της πραγματικότητας όπου το ηθικό είναι ανήθικο και το ανήθικο, ηθικό. Σε αυτή την περίπτωση τα όρια είναι δυσδιάκριτα ώστε μια κοινωνική πράξη μπορεί να θεωρείται ηθική και συγχρόνως ανήθικη. Αυτή η ενσωμάτωση της ηθικής στην ανηθικότητα και το αντίθετο, κάνει την ανηθικότητα να φαίνεται σαν ηθική και την ηθική σαν ανηθικότητα. Ο καθένας ορίζει την στάση του σαν ηθικά ανήθικη, ή ανήθικα ηθική.

    Με αυτό τον τρόπο φτάνουμε στην εξάλειψη της ηθικής όσο και της ανηθικότητας σαν μέτρα αξιολόγηση μιας κοινωνικής πράξης. Η κοινωνική πράξη μένει μετέωρη ανάμεσα στην ηθική και την ανηθικότητα μην μπορώντας από μόνη της να ορίσει την κοινωνική της σημασία και κατ' επέκταση να ορίσει και την ποιότητα της κοινωνίας μέσα στην οποία εκτυλίσσεται και λειτουργεί.

   Η αντιφατικότητα της πράξης δεν μπορεί, με λίγα λόγια να ορίσει το πλαίσιο της λειτουργίας της και να οριστεί από αυτό. Η ρευστότητα αυτής της κατάστασης αφήνει το πεδίο ελεύθερο στους ανήθικους υπερασπιστές της ηθικής και τους ηθικούς υπερασπιστές της ανηθικότητας να σηματοδοτούν την κάθε ενέργεια σύμφωνα με τους στόχους τους που συγχρόνως καθορίζουν και το νέο πλαίσιο της εξουσίας τους.

πίνακας: Francis Bacon

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

ΑΝΤΊΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΛΛΑΓΉ







"Η αντίσταση στην αλλαγή" είναι ένας όρος της συστημικής ανάλυσης και τον συναντάμε στην θεωρεία των κοινωνικών συστημάτων, σύμφωνα με τον οποίον σε μια ομάδα ανθρώπων η οποία έχει μάθει να λειτουργεί με ένα συγκεκριμένο τρόπο κάθε πρόταση, η προσπάθεια αλλαγής αυτής της λειτουργίας προσκρούει σε εμπόδια που τα μέλη της προβάλουν ενάντια σε αυτή την αλλαγή.

Παρατηρείτε λοιπόν μια συσπείρωση της ομάδας ενάντια σε μια αλλαγή που εκφράζεται μέσα στην ομάδα από ένα η δυο μέλη, αλλά και από εξωτερικούς παράγοντες που την επηρεάζουν. Αυτό το συναντάμε σε κοινωνικές ομάδες όπως στην οικογένεια, στην εργασία, στον αθλητισμό, στην πολιτική.

Η αντίσταση φανερώνει τον φόβο της αλλαγής, καθώς ανασφάλεια και άγχος για το καινούργιο. Έτσι προτιμάμε να μην αλλάξουμε τίποτα και εκφράζουμε την επιθυμία τα πράγματα να μείνουν όπως έχουν.

Αυτό παρατηρούμε και στην σημερινή πολιτική κατάσταση, όπου όλοι ασχολούνται με ένα κόμμα, (τον Σύριζα) το οποίο λέει ότι θα αλλάξει τα πράγματα και δεν ασχολούνται με τα άλλα κόμματα τα οποία λένε ότι δεν θα αλλάξουν τίποτα.
Είναι σαν να μην πιστεύουμε ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα και επειδή το πιστεύουμε δεν κάνουμε και τίποτα να τα αλλάξουμε. Και όχι μόνο αυτό, αλλά με τον ίδιο τρόπο δεν αφήνουμε και τους άλλους να κάνουν τίποτα.

Σύμφωνα με την αυτή την κατάσταση ο καθένας που είναι αντίπαλος της αλλαγής παρουσιάζει αναλύσεις των αναλύσεων γιατί αυτό το κόμμα που προβάλλει την αλλαγή ότι δεν μπορεί, ή δεν γίνεται να την κάνει.
είτε γιατί δεν λέει την αλήθεια και προσπαθεί να κοροϊδέψει τον λαό,
είτε είναι ανώριμο,
είτε διότι δεν τα έχει υπολογίσει σωστά την οικονομική πραγματικότητα,
είτε είναι ρομαντικό,
είτε ο αρχηγός του είναι αλαζόνας,
είτε θέλει να σφετεριστεί την εξουσία,
είτε.......
είτε.....

Ένα σωρό δικαιολογίες για να πείσουν τον εαυτό τους να μην αποδεχτούν την αλλαγή, χωρίς να μπορούν να παραδεχτούν ότι αυτή η αλλαγή, σημαίνει για αυτούς , 
τον φόβο του καινούργιου,
το φόβου του άγνωστου,
το φόβο του ρίσκου, 
Πράγμα που σημαίνει, αφήστε μας σε αυτό που ξέρουμε και γνωρίζουμε μέχρι τώρα.


Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

Ψυχική υγεία στην τρίτη ηλικία



Η αύξηση του αριθμού των ηλικιωμένων (>65) αλλά και των υπερήλικων (>90) και των αιωνόβιων (>100) είναι ιδιαίτερα εμφανής τόσο στις βιομηχανικά ανεπτυγμένες όσο και στις υπό ανάπτυξη χώρες. Το 1950, 23 ηλικιωμένοι αντιστοιχούσαν σε 100 νέους, ενώ το 2050 προβλέπεται ότι 110 ηλικιωμένοι θα αντιστοιχούν σε 100 νέους. Παράλληλα όμως με τις αλλαγές στον πληθυσμό των ηλικιωμένων, σήμερα υπάρχουν και αλλαγές στον οικογενειακό ιστό, με ιδιαίτερη έμφαση στη νεότητα, την καλή σωματική κατάσταση, την παραγωγικότητα, ενώ ταυτόχρονα η κοινωνία απωθεί τους υπερήλικες στο περιθώριο της ζωής. Οι ίδιοι αισθάνονται συχνά ανεπιθύμητοι, ξένοι σε έναν κόσμο που προορίζεται μόνο για τους νέους, καθώς απορρίπτονται ως μη παραγωγικά άτομα. Οι ηλικιωμένοι αποξενώνονται από τον παραδοσιακό ρόλο με τη γρήγορη μετάβαση από τον ενεργό/παραγωγικό ρόλο στη συνταξιοδότηση, χωρίς κάποια προετοιμασία που να περιλαμβάνει επαναπροσδιορισμό των προσωπικών ρόλων, στόχων και προσδοκιών.

Ο ηλικιωμένος σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπος με τις παραπάνω δυσκολίες, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να αντιμετωπίζει και προβλήματα που σχετίζονται τόσο με σωματι- κή όσο και με την ψυχική υγεία. Τις περισσότερες φορές, τα συμπτώματα που αφορούν την ψυχική υγεία δεν αναφέρονται από τους ηλικιωμένους, οι οποίοι είτε διακατέχονται από στωικισμό (ο οποίος εκφράζεται με το σκεπτικό «Δεν υπάρχει λόγος να ανησυχεί κανείς») είτε γιατί τα περισσότερα από τα συμπτώματα τα αποδίδουν στο γήρας («Τι περιμένεις, έχω πια γεράσει»). Οι ηλικιωμένοι δεν μπορούν να ερμηνεύσουν και να εξη-
γήσουν τα συμπτώματα/παράπονα και τις επιπτώσεις τους, όπως τη σημαντική απώλεια ανεξαρτησίας, τη γνωσιακή δυσλειτουργία και τη σωματική δυσφορία που μπορεί να είναι αποτελέσματα μάλλον κατάθλιψης παρά της καθαυτό διαδικασίας του γήρατος. Τα συμπτώματα/παράπονα μπορεί επίσης να μην λαμβάνονται υπόψη από τον οικογενειακό γιατρό και συνεπώς να υποτιμούνται.

Τα γηρατειά, όπως και κάθε άλλη περίοδος της ζωής, ενέχουν τους δικούς τους κινδύνους, τις δικές τους ασθένειες. Στο παρελθόν, όροι όπως «γήρας», «οργανικό εγκεφαλικό σύνδρομο» ή «σύγχυση τρίτης ηλικίας» χρησιμοποιούνταν για να περιγράψουν ένα ηλικιωμένο άτομο που είχε δυσκολίες στη σκέψη και τη μνήμη. Η κατανόηση του τι είναι φυσιολογική και τι μη φυσιολογική γήρανση έχει προχωρήσει τόσο ώστε να χρησιμοποιούνται νέοι όροι. Έτσι, ως άνοια ορίζουμε μια γενική διαταραχή των γνωστικών λειτουργιών της μνήμης, της κατανόησης και της κρίσης. H άνοια είναι είτε αποτέλεσμα της νόσου του Αλτσχάιμερ είτε αποτέλεσμα άλλων νευροεκφυλιστικών διαδικασιών (με-τωποκροταφική άνοια) και όχι φυσικό αποτέλεσμα της γήρανσης αλλά μάλλον οχληρό πρόβλημα υγείας, το οποίο ωστόσο δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση «σύγχρονη πανού-
κλα» (Θ. Καραβάτος).

Το πρόβλημα της άνοιας είναι υπαρκτό και διαφοροποιείται από άλλα προβλήματα υγείας, δεδομένου ότι δεν είναι αποκλειστικά ιατρικό αλλά και κοινωνικό, λαμβάνοντας υπόψη την επιβάρυνση που προκαλεί μέσα από μια διαδικασία μακροχρόνιας φροντίδας και παρουσίας σε υψηλά ποσοστά ψυχιατρικών συμπτωμάτων. Η άνοια, με τα ψυχιατρικά συμπτώματα που τη συνοδεύουν, προκαλεί σοβαρή επιβάρυνση στους ανθρώπους που υποστηρίζουν και ζουν μαζί με τον ασθενή. Η επιβάρυνση είναι είτε ψυχολογική–με αίσθημα εγκλωβισμού, συναισθήματα άγχους, κατάθλιψης, σωματικής εξάντλησης– είτε αντικειμενική –απηχεί τις διαφορετικές αρνητικές επιπτώσεις που βιώνουν οι
στενοί συγγενείς ή /και φροντιστές στις καθημερινές δραστηριότητες, στις σχέσεις στην οικογένεια, στην εργασία και σε χρήματα που πρέπει να διαθέσουν για τη φροντίδα του ασθενούς έτσι ώστε να εξασφαλίσουν αξιοπρεπή ποιότητα ζωής. Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματά της ξεκινούν με τα «4 Α»: αμνησία (ιδίως στα αρχικά στάδια της νόσου, ο ασθενής ρωτά την ίδια ερώτηση ξανά και ξανά και χάνει συνήθως τα προσωπικά του αντικείμενα), αφασία (ο ασθενής δυσκολεύεται να επικοινω-
νήσει με τους άλλους και να καταλάβει τι του λένε), απραξία (αδυνατεί να εκτελέσει τις καθημερινές δραστηριότητες: δεν μπορεί να πλυθεί, να ντυθεί, να χτενιστεί, να ανάψει την τηλεόραση, να κόψει ψωμί, κ.λπ.), αγνωσία (δυσκολεύεται να αναγνωρίσει αυτό που βλέπει, δεν αναγνωρίζει αντικείμενα).

Στις μέρες μας, η θεραπεία που περιλαμβάνει και φάρμακα αλλά και μη φαρμακευτικές παρεμβάσεις είναι συμπτωματική, ενώ στο μέλλον πιθανόν να βασίζεται στη χρήση βιοδεικτών. Η πρόληψη περιλαμβάνει την εφαρμογή κατάλληλων μέτρων, ανάμεσα στα οποία θα μπορούσε να είναι ο εντοπισμός ατόμων υψηλού κινδύνου στον γενικό πληθυσμό και η διαχείριση των παθολογικών τους προβλημάτων, όπως η ρύθμιση της αρτηριακής υπέρτασης, της κολπικής μαρμαρυγής και του σακχαρώδους διαβήτη. Η εφαρμογή μέτρων που εξασφαλίζουν την καλή υγεία (αντιμετώπιση της παχυσαρκίας και προσεκτική διατροφή, σωματική και πνευματική άσκηση) φαίνεται να αποτελούν
μερικά ακόμη όπλα στην πρόληψη, χωρίς εντούτοις να σημαίνει ότι εξασφαλίζουν την απόλυτη προστασία από τη νόσο. Ένα ακόμη σημαντικό βήμα είναι η άμεση διαχείριση ψυχοπιεστικών γεγονότων (όπως το πένθος) που αυξάνουν τον κίνδυνο κατάθλιψης στην τρίτη ηλικία, η οποία θεωρείται παράγοντας κινδύνου για την εμφάνιση άνοιας.
Ο εντοπισμός απότομων αλλαγών στην προσωπικότητα του οικείου, λόγου χάρη, και η καλύτερη ενημέρωση του κοινού για τις εκδηλώσεις της νόσου μπορούν να συνδράμουν στην έγκαιρη αναγνώριση και την άμεση εφαρμογή της θεραπείας. Η κατάθλιψη είναι περισσότερο συχνή από οποιαδήποτε άλλη συναισθηματική διαταραχή στην τρίτη και την τέταρτη ηλικία.

Η πρόγνωση είναι δυσμενής εφόσον δεν αντιμετωπισθεί με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή, αφενός επειδή συνοδεύεται από μεγάλου βαθμού θνησιμότητα και αφετέρου επειδή οι ασθενείς άνω των 65 ετών με κατάθλιψη παρουσιάζουν εντονότερη αυτοκαταστροφικότητα σε σύγκριση με οιαδήποτε άλλη ομάδα ασθενών. Η κατάθλιψη στην τρίτη ηλικία έχει χαρακτηρισθεί ως «σύνδρομο του χαμαιλέοντα»: στην κλινική εικόνα δεν προεξάρχουν οι διαταραχές του συναισθήματος αλλά κυρίως οι διαταραχές της συμπεριφοράς και των γνωστικών λειτουργιών. Μια πρόσφατη επιδημιολογική μελέτη στην Ευρώπη έδειξε ότι από τους ασθενείς με κατάθλιψη οι οποίοι επισκέπτονται τον γιατρό μόνο το 10% λαμβάνει αντικαταθλιπτική αγωγή, ενώ σε όσους διαγιγνώσκεται κατάθλιψη μόνο ένα 25% λαμβάνει αγωγή. Στα πλαίσια της πρόληψης, είναι σημαντικό η τελευταία να εστιάζει σε συγκεκριμένους πληθυσμούς, όπως σε άτομα με πρόσφατης
έναρξης σωματική νόσο (στους προηγούμενους 3 μήνες), χρόνια νόσο που προκαλεί αναπηρία, πρόσφατο πένθος (τους τελευταίους 3-6 μήνες), απομονωμένα κοινωνικά άτομα και ασθενείς οι οποίοι παραπονούνται για χρόνια προβλήματα αϋπνίας. Οι κοινωνικοί παράγοντες είναι ιδιαίτερα συνδεδεμένοι με τον κίνδυνο νόσησης από κατάθλιψη και μάλιστα επηρεάζουν αρνητικά την πορεία της νόσου. Οι ψυχοκοινωνικοί παράγοντες θα μπορούσαν να χωριστούν σε γεγονότα ζωής (life events) και σε χρόνιες ψυχοπιεστικές καταστάσεις. Από τα αρνητικά γεγονότα ζωής, τα πλέον σημαντικά είναι το πένθος για συγγενείς ή άλλα προσφιλή πρόσωπα, η απώλεια σημαντικού ανθρώπου, ο χωρισμός, η οξεία εμφάνιση παθολογικού προβλήματος ή ασθένειας, η απειλή για
την υγεία κάποιου προσφιλούς προσώπου, τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα, οι κακές σχέσεις με άλλα μέλη της οικογένειας. Ειδικά ο θάνατος, ή το πένθος που ακολουθεί τον θάνατο προσφιλούς προσώπου, αποτελεί υψηλό παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη τόσο ελάσσονος όσο και μείζονος συναισθηματικής διαταραχής. Τα οικονομικά προβλή ματα στην τρίτη ηλικία συνδέονται με αυξημένα ποσοστά καταθλιπτικών συμπτωμάτων.Είναι γεγονός πλέον ότι και ο ηλικιωμένος δεν μπορεί να διαλάθει ψυχικών προβλημάτων και ότι τα ψυχικά προβλήματα δεν είναι η φυσιολογική κατάληξη της βιολογικής διαδικασίας της γήρανσης. Μπορεί η νευροεκφυλιστική διαδικασία να έχει ως κύριο πα-
ράγοντα κινδύνου την ηλικία και η κατάθλιψη τη μοναξιά και τις απώλειες, και στις δύο περιπτώσεις όμως η αιτιολογία είναι πολυπαραγοντική και παρουσιάζει τις ιδιαιτερότητες της ηλικίας, είτε είναι βιολογικές είτε κοινωνικές. Η αλήθεια πιθανόν να περικλείεται στη φράση
 ότι «και η τρίτη ηλικία έχει ψυχή»,
συνάμα όμως και στην παραδοχή ότι
«και η τρίτη ηλικία πονάει στην ψυχή»

.Αντώνιος Μ. Πολίτης,
ψυχίατρος, Επ. Καθηγητής ΕΚΠΑ στην Ψυχιατρική Κλινική
του Αιγινήτειου Νοσοκομείου
Συνεργάτης στην Πανεπιστημιακή Ψυχιατρική Κλινική
του Νοσοκομείου The John’s Hopkins,
Τμήμα Νευροψυχιατρικής και Ψυχογηριατρικής
πηγή:
ΕΘΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΡΕΥΝΩΝ
Ψυχική υγεία υγεια
σύγχρονες προσεγγίσεις - προβληματισμοί
πίνακας: Francis Bacon

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012



 

Οι άξονες της πολιτικής αντιπαράθεσης
σήμερα
Παθητικότητα - Ενεργητικότητα

Η αντίληψη της πραγματικότητας του Έλληνα σήμερα, είναι διαταραγμένη, διότι ανάμεσα στην πραγματικότητα και των ερμηνειών της υπάρχει μια απόσταση, όπου αλήθεια της πραγματικότητας μπορεί να χάνεται και να παραμένουν οι ερμηνεία της. Ερμηνεύοντας λοιπόν την πραγματικότητα καταλαβαίνουμε ότι αυτές οι ερμηνείες κινούνται σε δύο διαφορετικούς άξονες, σύμφωνα με την επίσημη γραμμή των κομμάτων, τον μνημονιακό και τον αντιμνημονιακό άξονα.

α) Από την ερμηνεία της πραγματικότητας, όπως την παρουσιάζουν τα μνημονιακά κόμματα, εκφράζεται η πεποίθηση ότι η πραγματικότητα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Ότι ο πολίτης πρέπει να υποκύψει στην δύναμή της. σαν ένα γεγονός, όπου η αποφυγή του είναι αδύνατη και μόνος τρόπος είναι η υποταγή και η συμμόρφωση, με ότι συνεπάγεται από αυτή την υποταγή σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.

Δηλαδή με αυτή την θέση, τα ¨”μνημονικά” κόμματα επικαλούνται την παθητική στάση του πολίτη απέναντι στην πραγματικότητα, όπου η μεμονωμένη κοινωνική του πράξη δεν θεωρείται σημαντική για την αλλαγή και την αμφισβήτηση της, αλλά για την διατήρησή και την αναπαραγωγή της.

Σε αυτή την τάση επιστρατεύεται ο φόβος της πραγματικότητας που σημαίνει την ασημαντότητα της κοινωνικής πράξης και κατά συνέπεια την ασημαντότητα της συμμετοχής του πολίτη στην διαμόρφωση της πραγματικότητας, καθώς και την υποταγή του μέσω του φόβου που η ερμηνεία της προσπαθεί να προκαλέσει.( έξοδος από το ευρώ, φτώχεια, καταστροφή)

β) Από την άλλη, η ερμηνεία της πραγματικότητας από τα “αντιμνημονιακά” κομμάτα παρουσιάζει αυτή την πραγματικότητα σαν κάτι μεταβλητό, σαν μια κατάσταση που μπορεί να αλλάξει. Δηλαδή μια πραγματικότητα η οποία επιδέχεται την αλλαγή, μια πραγματικότητα που μπορεί ο πολίτης να διαπραγματευτεί μαζί της και να την μεταβάλει μέσα από την κοινωνική του πράξη.

Αυτή η τάση ζητά την ενεργητική στάση του πολίτη δηλαδή επικαλείται την δύναμη της κοινωνικής του πράξης σαν δυνατότητα αλλαγής της πραγματικότητας και αναμόρφωσή της.

Αυτή η τάση επίσης, επιστρατεύεται τη σημαντικότητα της κοινωνικής πράξης του πολίτη ενάντια στην ερμηνεία της πραγματικότητας σαν κάτι δεδομένο και αμετάβλητο και την ικανότητα του να διαμορφώνει καινούργιες συλλογικότητες όπου η συλλογική κοινωνική πράξη θα αναιρέσει την πραγματικότητα μέσα ακριβώς από αυτή την συλλογικότητα.

Σε αυτή την περίπτωση επιστρατεύεται η δημιουργική στάση του πολίτη σαν μέσο που μπορεί να κατανικήσει τον φόβο της πραγματικότητας και να την διαμορφώσει σύμφωνα με το συμφέρον του.

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

Ιστορική αναδρομή ψυχοπαθολογίας






α) Προϊστορικοί Χρόνοι: Κατά τους προϊστορικούς χρόνους δεν γίνονταν διάκριση μεταξύ σωματικών και ψυχικών διαταραχών.
Και για τα δύο είδη διαταραχών υπεύθυνα θωρούνταν τα κακά πνεύματα που έμπαιναν στα σώματα των ανθρώπων, η μαγεία ή η εκδίκηση ενός παραμελημένου πνεύματος.
Εκείνα τα χρόνια (4000-5000 π.Χ.) αναπτύχθηκε και η τεχνική του τρυπανισμού κατά την οποία άνοιγαν τρύπες στο κεφάλι του ψυχικά ασθενούς ατόμου ώστε το κακό πνεύμα που έχει εγκλωβιστεί στο κεφάλι του να βρει μια διέξοδο διαφυγής. Η τεχνική του τρυπανισμού συνεχίστηκε σε μερικές περιοχές μέχρι και στο μεσαίωνα. Ταυτόχρονα μαζί με το τρυπανισμό χρησιμοποιούταν και τελετές εξορκισμού των «δαιμονισμένων» τεχνική που απαντάται και σήμερα.

β) Αρχαία Ελλάδα:
Στην αρχαία Ελλάδα ο Ιπποκράτης θεώρησε την ψυχοπαθολογία σαν το αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης τεσσάρων χυμών: αίμα, μαύρη χολή, κίτρινη χολή και φλέγμα. Ο Ιπποκράτης πρώτος περιέγραψε τις βασικές ψυχικές διαταραχές-τις λεγόμενες φρενίτιδες- με ονόματα που χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα. Την ίδια περίπου εποχή ο Αριστοτέλης προτείνει το θέατρο για την κάθαρση από τις ψυχικές ασθένειες. Βλέπουμε λοιπόν πως στην Αρχαία Ελλάδα μπήκαν οι βάσεις για τη σύγχρονη ψυχοπαθολογία και ψυχοθεραπεία.

γ) Ρωμαϊκή Εποχή:
Στη Ρωμαϊκή εποχή θεσπίστηκαν ελαφρυντικά μέτρα για όσους πάσχουν από ψυχικές ασθένειες και λίγο αργότερα λειτούργησαν τα πρώτα ιδρύματα για την θεραπεία τω ψυχικά ασθενών. Επίσης, στη ρωμαϊκή περίοδο περιγράφηκαν και ταξινομήθηκαν πολλές ψυχολογικές διαταραχές.

δ) Μεσαίωνας:
Χαρακτηριστικά του Μεσαίωνα (5ος-16ος αιώνας) είναι α) η συνέχιση τω απόψεων της Ελληνιστικής περιόδου περί χυμών (αίμα, μαύρη χολή, κίτρινη χολή και φλέγμα), χρωματισμένων με προκαταλήψεις , ηθικολογία και φανατική θρησκευτικότητα και β) η συνέχιση της παραμέλησης και της σκληρής συμπεριφοράς προς τον ψυχασθενή. Εξαίρεση αποτελούν οι Άραβες οι οποίοι με βάση την Μουσουλμανική πίστη ότι ο ψυχασθενής είναι αγαπητός και διαλεγμένος από το θεό αναπτύσσουν ανθρωπιστική αντιμετώπιση και δημιουργούν άσυλα για τους ψυχασθενείς. Αλλά οπωσδήποτε στην Ευρώπη τα χαρακτηριστικά της εποχής αυτής είναι η δαιμονολογία _ η ψυχική ασθένεια είναι έργο του διαβόλου_ η αστρολογία και η θεραπεία με εξορκισμούς.

ε) Αναγέννηση:
Η επικράτηση της λογικής και της επιστημονικής σκέψης άλλαξε το τοπίο την περίοδο της Αναγέννησης (15ος-17ος αιώνας). Τότε μπήκαν οι βάσεις για τον ανθρωπισμό, ένα φιλοσοφικό κίνημα που δίνει έμφαση στην ανθρώπινη ευημερία και στην μοναδικότητα του ατόμου. Μέχρι τότε τα περισσότερα άσυλα ήταν σε άθλια κατάσταση και οι εγκλεισμένοι σε αυτά ήταν δεμένοι, υποσιτιζόμενοι κι ακόμη σε κάποιες περιπτώσεις επιδεικνύονταν στο κοινό σαν ζώα ενός αλλόκοτου ζωολογικού κήπου. ?Όμως σύμφωνα με τον ανθρωπισμό της αναγέννησης οι άνθρωποι δεν είναι δαιμονισμένοι αλλά ψυχικά ασθενείς που χρήζουν θεραπείας. Μια σειρά μεθόδων θεραπείας αντανακλούν αυτό το ανθρωπιστικό πνεύμα. Το 1563 ο Γιόχαν Βέγερ δημοσίευσε ένα βιβλίο εναντίον της θεωρίας της μαγείας. Το βιβλίο του κατακρίθηκε και απαγορεύτηκε από τη εκκλησία και την πολιτεία, αλλά αποδείχτηκε να είναι ο πρόδρομος της επικράτησης του ανθρωπισμού στην ψυχική υγεία.

στ) Το Κίνημα της Αναμόρφωσης (18ος και 19ος αιώνας):
Στη Γαλλία τον 18ο αιώνα ένας Γιατρός ονόματι Πινέλ οργάνωσε αυτό που ονομάστηκε κίνημα της ηθικής θεραπείας: Έβγαλε της αλυσίδες από τους ασθενείς, τους έβαλε σε φωτεινά δωμάτια, τους πρότρεπε να γυμνάζονται στην εξοχή και τους φέρονταν με ευγένεια και καλοσύνη. Στην Αγγλία ο Ουίλλιαμ Τιούκ ίδρυσε ένα ίδρυμα «ηθικής θεραπείας» στην εξοχή. Εκεί οι ασθενείς δούλευαν, προσεύχονταν και μιλούσαν για τα προβλήματά τους. Στις ΗΠΑ οι Ρας, Ντιξ και Μπηρς δημιούργησαν ανάλογες δομές ηθικής θεραπείας και άλλαξαν τη στάση του κόσμου, της πολιτείας και της εκκλησίας προς τους ασθενείς. Αξίζει να αναφερθούμε ιδιαίτερα στην περίπτωση του Μπηρς. Αυτός, το 1908 έγραψε το βιβλίο Ένα μυαλό που βρέθηκε μόνο του σχετικά με την προσωπική του περιπέτεια όταν κατέρρευσε ψυχολογικά. Το βιβλίο του περιγράφει την απαίσια μεταχείριση που είχε μαζί με τους άλλους ασθενείς σε τρία ψυχιατρικά ιδρύματα. Εκεί τους χτυπούσαν τους έδεναν τους ταπείνωναν και τους φορούσαν ζουρλομανδύες.

Η περιγραφική του αναφορά προκάλεσε μεγάλη συμπάθεια το ευρύ κοινό και προσέλκυσε το ενδιαφέρον και την υποστήριξη των ψυχιατρικών υπηρεσιών . Ο Μπηρς ίδρυσε την εθνική επιτροπή για την Ψυχική Υγεία, ένα οργανισμό αφιερωμένο στην εκπαίδευση του κόσμου για τις ψυχικές ασθένειες και στην ευαισθητοποίηση του πάνω στην ανάγκη της θεραπείας αντί της τιμωρίας των ασυνήθιστων συμπεριφορών. Στην Ελλάδα μόνο κατά τις δεκαετίες του 80 και του 90 άρχισε ο εξανθρωπισμός των ψυχιατρείων και η πολιτεία έδειξε κάποιο ενδιαφέρον για τους ψυχικά ασθενείς. Το ενδιαφέρον αυτό εντάθηκε όταν βγήκαν στην επιφάνεια οι άθλιες συνθήκες του ψυχιατρείου της Λέρου και η χώρα μας κατακρίθηκε διεθνώς.

Θα ήταν απλοϊκό να θωρήσουμε πως αυτές οι αλλαγές έχουν εκμηδενίσει την απάνθρωπη συμπεριφορά των ψυχικά διαταραγμένων. Πρόσφατο άρθρο στο διεθνή τύπο για το ψυχιατρείο της Λέρου, και φαινόμενα προκατάληψης εναντίον των ψυχικά ασθενών (και των οικογενειών τους) που εκδηλώνονται μέσα από την άρνηση κάποιων δήμων και κοινοτήτων να φιλοξενήσουν δομές της ψυχικής υγείας γιατί θα «υποβαθμιστεί» η περιοχή τους υποδηλώνεται ο φόβος προς το διαφορετικό και έλλειψη ενημέρωσης. Ωστόσο, ακόμα και πιο έντονη κριτική θα πρέπει να παραδεχτεί πως οι συνθήκες θεραπείας για τους ψυχικά ασθενείς έχουν βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια.


Ευάγγελος Καναβιτσάς
Ψυχολόγος, Ms in applied psychology, cert. in counselling.
URL:
www.eatingdisorders.gr


πηγή
http://e-psychology.gr/diafora-themata-psychologias/43-istoriki-anadromi-psychopathologias
 

Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

ΕΝΑ ΔΑΣΚΑΛΟΣ με κεφαλαία

 

 


ΝΑ ΕΝΑΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ με όλη την σημασία της λέξεως.
Ένας δάσκαλος που βάζει την φαντασία να καθοδηγήσει την πραγματικότητα!!

Χαίρομαι που υπάρχουν τέτοιοι δάσκαλοι διότι η ποιότητα του ανθρώπου, η ενεργητική και δημιουργική του στάση, μπορούν εξασφαλίσουν την επιτυχία των παιδιών μας τόσο στο γνωστικό όσο ψυχοκοινωνικό επίπεδο.
Μπράβο του
διαβάστε παρακαλώ

Η χρυσή αυγή στο σχολείο μου…

Φτάνοντας σήμερα το πρωί στο σχολείο , βλέπω μια ομάδα παιδιών να παίζουν κάνοντας τους χρυσαυγίτες.
Σηκώνουν τα δεξιά τους χέρια και με χαιρετούν φασιστικά.
Το σοκ , απίστευτο.
Η πίεση ξεπέρασε το 20…
Τα μαζεύω γύρω μου και αρχίζω αν τους μιλάω.
Γιατί το κάνουν αυτό , τι σημαίνει , που το είδαν , τι τους άρεσε σε αυτό ;
Οι απαντήσεις τους σαφέστατες. Τους εντυπωσίασε η στρατιωτική δομή και η πειθαρχία. Τους εντυπωσίασε το παρουσιαστικό των ναζί. Τους άρεσε ο τρόπος που διέταξαν τους δημοσιογράφους στη συνέντευξη τύπου του Αρχημαλάκα , το βράδυ των εκλογών.
Αφού κατάλαβα ότι αδυνατούσαν να ανταπεξέλθουν σε οποιαδήποτε παραγωγική συζήτηση , απομακρύνθηκα.
Στο γραφείο των καθηγητών όλοι μιλούσαν για τα αποτελέσματα των εκλογών και εστίαζαν στο φαινόμενο ”χρυσό αυγό”.
Σχολιασμοί , αλλά κανένας δεν έμπαινε στην ουσία.

Ώρα να διδάξω με το παράδειγμα.

Μπαίνω στην τάξη , για μάθημα.
Ανοίγω την πόρτα και κραυγάζω ”εγέρθητι”.
Τα παιδιά αποσβολωμένα με κοιτάζουν παράξενα.
Επαναλαμβάνω το παράγγελμα και τους λέω πως όποιος δεν σηκωθεί την ώρα που μπαίνω ΕΓΩ θα υποστεί τις συνέπειες της ανυπακοής και προσβολής του καθηγητή.
Και σηκώνονται όλοι…
Μέσα μου έτρεμα από θυμό και απόγνωση.
ΟΥΤΕ ΈΝΑΣ ΔΕΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΒΛΑΚΕΙΑ ΜΟΥ!
Το συνέχισα κι άλλο.
Όταν θα σηκώνομαι από την έδρα θα σηκώνεται , σε ένδειξη σεβασμού και όλη η τάξη ΕΙΠΑ.
Στο πρώτο τέταρτο σηκώθηκα και κάθισα στην έδρα πάνω από 10 φορές.
Κανονικό καψόνι.
Όλη η τάξη σηκωνόταν την ώρα που σηκωνόμουν.
Πόσο είπαμε πως είχε φτάσει η πίεση την ώρα που έφτασα;
Ε , καμία σχέση…τώρα είχε χτυπήσει κόφτες.
Κανένας , μα κανένας δεν αντέδρασε.
Ρε πούστη μου , ας βρισκόταν έστω και ένας να με αμφισβητούσε , να με έβριζε , να με πλάκωνε…
Κανένας.
Το χόντρυνα κι άλλο το παιχνίδι λοιπόν.
Μέσα στο τμήμα υπήρχαν δύο από τα παιδιά που με χαιρέτησαν ναζιστικά το πρωί.
Μόλις ο ένας από τους δύο πήγε να γυρίσει στιγμιαία στο πίσω θρανίο  , σηκώθηκα έξαλλος και άρχισα να του φωνάζω , τι συμπεριφορά είναι αυτή , που νομίζει ότι βρίσκεται , δεν σέβεται καθόλου τον δάσκαλο και τους συμμαθητές του.
Κατά σύμπτωση έπεσε και το στυλό του άλλου , από τους δύο. Άρχισα να φωνάζω και σε αυτόν.
Τους έβγαλα έξω από την τάξη και τους έστειλα στον διευθυντή.
Στο διάλειμμα πήγα στο γραφείο του διευθυντή και ζήτησα να αποβληθούν για δύο μέρες οι συγκεκριμένοι μαθητές , γιατί δεν σεβάστηκαν το δάσκαλο και τους συμμαθητές τους και παρεμπόδισαν το μάθημα.
Ο διευθυντής τους απέβαλε!!!
Το ίδιο συνέβει και στα άλλα τμήματα που είχα μάθημα (όμως δεν απέβαλα άλλους).
Τι άλλο να σας πω…
Να σας πω για τον εκφασισμό που ζούμε όλοι μας ;
Να σας πω πως πρέπει να κρεμαστούν οι υπεύθυνοι που εξέθρεψαν αυτό το φαινόμενο ;
Να σας πω πως το έγκλημα που έχει διαπραχθεί έχει δηλητηριάσει την συμπεριφορά των παιδιών μας ;
Να σας πω πως σκέφτομαι να μηνύσω τον Άρειο Πάγο που έδωσε άδεια σε αυτό το έκτρωμα ώστε να συμμετάσχει σε δημοκρατικές διαδικασίες ;
Να σας πω πως αυτοί είμαστε ;
Ήθελα να δείξω στα παιδιά , με τη δύναμη του παραδείγματος , ότι όποιος ασπάζεται το απόλυτο κακό πρέπει να είναι έτοιμος και να το υποστεί.
1)Αύριο σκέφτομαι να επαναλάβω πάλι την ίδια συμπεριφορά…
2)Αύριο σκέφτομαι να πάω στο σχολείο και να εξηγήσω στα παιδιά το λόγο της συμπεριφοράς μου και να ζητήσω συγνώμη.

#thegameagainstGreece
#thegameagainstHumanity
 πίνακας: Marc Zapka
πηγή:
 http://metaretriever2.wordpress.com/2012/05/08/%CE%B7-%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CE%AE-%CE%B1%CF%85%CE%B3%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CE%BC%CE%BF%CF%85/

Δείξτε έλεος στις πόρνες – Τις τσακίζει το aids περισσότερο απ’ ότι τους «πελάτες»

 
 
 
 
 

Πριν από μερικές μέρες , μια είδηση που διαδόθηκε αστραπιαία , αποκάλυψε ότι κάποιες πόρνες μολυνθεί με τον ιό του ΑΙDS και τον μετέδωσαν σε κάποιους πελάτες.
Οι φωτογραφίες των ιερόδουλων  μεταδόθηκαν από τη τηλεόραση, ώστε οι πελάτες να ελεγχθούν ιατρικά, εάν είχαν υπόνοιες ότι προσβλήθηκαν από το ιό. Μερικά ερωτήματα προκύπτουν αυθόρμητα:  Πόσοι χιλιάδες ήταν αυτοί οι πελάτες;
Απάντηση : αρκετές χιλιάδες. Και δεν σκέφτηκε κανείς ότι το πιθανότερο είναι οι ίδιοι οι πελάτες ναμετέδωσαν τον ιό του AIDS στις άτυχες πόρνες!
Τα εξαθλιωμένα αυτά πλάσματα διασύρθηκαν και ισοπεδώθηκαν ψυχολογικά , πληρώνοντας αμαρτίες αιώνων.
Τα φτωχά αυτά πλάσματα ταξίδεψαν για να βρούν δουλειά , πουλήθηκαν σαν ζώα…και αν δεν το ξέρετε , μάθετε ότι μπορείτε να αγοράσετε αντί 6.000 ή 8.000 ευρώ μια πόρνη προς εκμετάλλευση . Μιλάμε για γυναίκες  οι οποίες υποχρεώνονται να δέχονται δεκάδες πελατών ημερησίως .
Κανένα κορίτσι στα 13 χρόνια του δεν έχει όνειρο να γίνει πόρνη,Η φτώχεια , η εξαθλίωση η εγκατάλειψη υποχρεώνουν αυτές τις γυναίκες να πωλούνται όπως στο χασάπικο το κρέας. Η σεξουαλική επαφή, χωρίς έρωτα, λένε  ότι είναι’’ βιασμός’’.
Οι γυναίκες αυτές υποχρεώνονται να βιάζονται καθημερινά χωρίς αυτό να είναι ποινικό αδίκημα . Η πορνεία θα υπάρχει πάντα , άραγε τι μπορεί να γίνει;
Κατ ΄ αρχήν δεν πρέπει να υπάρχει απαξίωση , τα πλάσματα αυτά να προστατεύονται από την εξουσία . Ο Cesare Lombroso , ο διάσημος ιταλός  εγκληματολόγος έλεγε : ‘’οι γυναίκες πόρνες προσπαθούν να βρούν προστάτες για να τις εκμεταλλεύονται διότι μέσα στη ζούγκλα που ζουν χρειάζονται προστασία  και, βέβαια, εκείνοι τις εκμεταλλεύονται.’’
Στη πατρίδα μου θυμάμαι ότι οι πόρνες ζούσαν όλες μαζί σε μια απρόσιτη περιοχή και έκαναν βόλτες με κάποιο ταξί , χωρίς να σταματούν καθόλου για να μην τις βλέπουν οι κάτοικοι της περιοχής. Το μίσος που συσσωρεύεται γίνεται τεράστιο μέσα σε αυτές τις γυναίκες , και  η αντίδρασή τους πολλές φορές είναι βίαιη .
O Iησούς συζούσε με την ‘’εν πολλαίς αμαρτίες περιπεσούσα γυνή’’ τη Μαρία τη Μαγδαληνή και είναι μεγαλειώδες αυτό , διότι δεν το έλαβε υπόψη του . Λίγο αργότερα έσωσε από τον λιθοβολισμό μια μοιχαλίδα , λέγοντας το συγκλονιστικό: ‘’o αναμάρτητος πρώτος τον λίθο  βαλέτω’’, κάτι που δεν είχε ειπωθεί ποτέ πριν.

Ο Μπρεχτ απεικόνισε αυτή την ψυχολογία σε ένα αριστούργημα που παραθέτουμε :
Κύριοί μου καλοί , με πληρώνετε εδώ, και σας κάνω όλα τα γούστα
και μου ρίχνετε πεντάρες και σας λέω
ευχαριστώ
στο φτηνό ξενοδοχείο στη φτηνή τη
προκυμαία
και  δεν ξέρετε σε ποια μιλάτε (μα δεν ξέρετε σε ποια μιλάτε)
Μα ένα βράδυ βουητό στο λιμάνι
κι όλοι λεν τι είν’ αυτό το βουητό
και αλλάζω τα σεντόνια και γελάω κι ΄
όλοι λεν (αυτή γιατί γελάει)
Κι ένα μαύρο καράβι με 50 κανόνια
στο λιμάνι έχει μπει
Κύριοί μου καλοί, σας λυπάμαι, καθώς
παζαρεύω ποιόν θα πάρω τη νυχτιά
γιατί σε κρεβάτι απόψε δεν θα
κοιμηθεί κανείς
μα σας λέω την  ταρίφα και
γελάω κρυφά
που δεν ξέρετε ποια είμαι εγώ (που δεν μάθετε ποια είμαι εγώ)
Και μέσα στη νύχτα ουρλιαχτό στο
λιμάνι
και όλοι λένε τι είναι αυτό το ουρλιαχτό
και ορμάω στο παράθυρο με γέλια κι
όλοι λεν (τι πανηγυρίζει)
Και το μαύρο καράβι κατά πάνω στην
πόλη τα κανόνια γυρνά


Κύριοί μου καλοί τώρα πια δεν γελάτε
τώρα η πόλη έχει γκρεμιστεί κι όλα
τα βρωμόσπιτά σας τα γκρέμισαν
σε μια νύχτα
απομένει μονάχα το μπορντέλο τούτο δω
(κι απορείτε γιατί τα’ αφήσαν αυτό)
μόνο το μπορντέλο στέκει όρθιο στη πόλη
και ρωτάτε – ποιος να έμενε εδώ-
και θα βγω στην πόρτα εγώ σαν ξημερώσει
και θα πουν :( για αυτήν ήτανε λοιπόν)
Και το μαύρο καράβι τη σημαία σηκώνει
να με υποδεχτεί
Και κοντά μεσημέρι , εκατό μαύροι άντρες
βγαίνουν από το καράβι και σας πιάνουν
και θα δέσουν με αλυσίδες όποιον είχα πελάτη
και δεμένους μ’ αλυσίδες θα σας φέρουνε μπροστά μου
και θα με ρωτούν: ποιανού κεφάλι θέλω (και θα με ρωτούν
ποιανού κεφάλι θέλω)
Κι όταν θα χτυπάει μεσημέρι στο λιμάνι
θα ρωτάτε ποιος θα κρεμαστεί….και θα ακούσετε ν’ αποφασίζω:
OΛΟΙ
Κι απάνω στα κεφάλια σας θα πω:
ΕΤΣΙ!
Kαι το μαύρο καράβι τα πανιά του ανοίγει και με παίρνει μακριά…
ΕΛΕΟΣ για αυτά τα άτυχα πλάσματα  . Δώστε τους προστασία , ιατροφαρμακευτική
περίθαλψη , διότι αυτές προσβάλλονται απ’ το aids  περισσότερο από τους άνδρες!!

Πηγή
 http://www.aixmi.gr/index.php/eleos-pornes-pelates/

Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

 

Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΣΤΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ
 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Σε μια επιχείρηση, μια υπηρεσία ή έναν οργανισμό, τα δίκτυα επικοινωνίας είναι πολύπλοκα. Όμως, τα διάφορα πειράματα και οι μελέτες οι σχετικές με το θέμα μέχρι σήμερα δείχνουν πως δεν υπάρχει ένα σύστημα επικοινωνιών αποτελεσματικό για όλες τις περιπτώσεις κι ότι ρόλο παίζουν η πολυπλοκότητα των προβλημάτων, η ευχέρεια ύπαρξης διαφόρων λύσεων που έχει να ακολουθήσει μια ομάδα, οι στάσεις των μελών μεταξύ τους, οι υπάρχουσες πληροφορίες και άλλοι πολλοί παράγοντες που σχετίζονται με τις ειδικές συνθήκες.
Σαν επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων μέσα στην επιχείρηση δε θεωρείται μόνο η επικοινωνία που αφορά την εκτέλεση των εργασιών ή καθηκόντων. Δηλαδή ο εργαζόμενος στην επιχείρηση δεν αποχωρίζεται από την ατομική του προσωπικότητα για να γίνει κατά τη διάρκεια της εργασίας του ένας εντελώς λογικός φορέας θέσης εργασίας, ο οποίος δεν επηρεάζεται στις εσωϋπηρεσιακές σχέσεις του από τα εξωεργασιακά ενδιαφέροντα του και συναισθήματά του. Γι’ αυτό η επικοινωνία στην επιχείρηση δεν πρέπει να περιορίζεται στη μονόπλευρη θεώρηση που αποτελεί η εργασιακή επικοινωνία, αλλά εκτός από αυτή θα πρέπει να περιλαμβάνει όλο το πλέγμα των ανθρώπινων σχέσεων.
Η επικοινωνία μεταξύ των επιμέρους φορέων έργων εκτελείται, με βάση τις εργασιακές σχέσεις που υπάρχουν στην οργάνωση, οι οποίες είναι δυνατόν να προκύψουν από τη διανομή των έργων σαν υλική σχέση και από τις ιδιαίτερες διοικητικές και επιτελικές σχέσεις. Η επικοινωνία αυτή, δεν εξελίσσεται τυχαία, αλλά πρέπει να συμφωνεί με άλλα συστήματα σχέσεων, τα οποία καθιστούν δυνατόν ένα γενικό συντονισμό θέσεων. Τα διάφορα συστήματα - τα οποία συνδέουν οι επικοινωνίες - που λειτουργούν μέσα σε ένα δεδομένο εργασιακό πλαίσιο, όπως π.χ. τα συστήματα άτομο-ομάδα, προϊστάμενος-υφιστάμενος κλπ., για να αποδώσουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα, έχουν ανάγκη από ανταλλαγή πληροφοριών ιδεών και αισθημάτων, γιατί διαφορετικά θα παύσουν να εργάζονται.
Η επικοινωνία είναι μια βασική λειτουργία σε κάθε οργάνωση. Η επικοινωνία μπορεί να οριστεί ως η διαδικασία ανταλλαγής πληροφοριών, ιδεών ή στάσεων μεταξύ ενός αποστολέα και ενός παραλήπτη (ή ενός πομπού και ενός δέκτη). Η διαδικασία αυτή μπορεί να γίνει προφορικά, γραπτά, τηλεφωνικά ή με ηλεκτρονικά μέσα. Στην καθημερινή ζωή μιας οργάνωσης η επικοινωνία καταλαμβάνει πολύ
μεγάλο μέρος του χρόνου εργασίας – στην περίπτωση των διευθυντικών στελεχών το 70-80% του χρόνου τους (Mitchell & Larson, 1987)1. Μέσα στην οργανωμένη εργασία η επικοινωνία υπηρετεί διάφορες λειτουργίες:
1. Μεταφέρει πληροφορίες και γνώσεις από άτομο σε άτομο, έτσι που να επιτευχθεί μια συνεργατική ενέργεια.
2. Υποκινεί και κατευθύνει τους ανθρώπους να κάνουν κάτι, όπως όταν ο επόπτης προτρέπει τους υφισταμένους του να αναλάβουν ένα σχεδιασμένο έργο.
3. Συντελεί στη διαμόρφωση στάσεων και πίστεων, με σκοπό την πειθώ και τον επηρεασμό της συμπεριφοράς.
4. Υποβοηθά στον προσανατολισμό των ανθρώπων στο φυσικό και κοινωνικό τους περιβάλλον, χωρίς τον οποίο δε μπορούν να τοποθετηθούν κατάλληλα και να αποκτήσουν τη σωστή προοπτική τους.
5. σε καταστάσεις μέσα και έξω από την εργασία η επικοινωνία συντελεί σε βοηθητικές λειτουργίες και στην τήρηση των κοινωνικών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπινων όντων2.
Γενικά το κλίμα επικοινωνίας που επικρατεί σε έναν οργανισμό αντικατοπτρίζει βασικά τις διαθέσεις της ανώτατης διοίκησης ενός οργανισμού. Εάν η διοίκηση αποκαταστήσει ένα αποδοτικό σύστημα ανταλλαγής πληροφοριών με τους συνεργάτες της και επιμείνει ότι και αυτοί πρέπει να ακολουθήσουν το ίδιο σύστημα στις σχέσεις του με τους άλλους, τότε το πνεύμα της ανταλλαγής πληροφοριών θα τείνει να καλύψει ολόκληρο τον οργανισμό.
Αν και η αποκατάσταση ενός αποδοτικού συστήματος επικοινωνιών εξαρτάται από τη σοβαρότητα και τη σημασία που δίνει σε αυτό η Διοίκηση ενός οργανισμού, εν τούτοις η ευθύνη της Διοίκησης δεν απαλλάσσει τα κατώτερα κλιμάκια της ιεραρχίας την υποχρέωση να μεριμνούν για την καθιέρωση ενός βασικού συστήματος επικοινωνίας μέσα στον κύκλο της ευθύνης τους. Με την έννοια αυτή κανένα επίπεδο της ιεραρχίας ούτε ένα απλό άτομο δεν είναι δυνατό να αποφύγει την ευθύνη αυτή διότι όλοι μαζί και καθένας χωριστά αποτελούν μέρη από την όλη λειτουργία της Διοίκησης.
Αναμφισβήτητα η προσωπική επικοινωνία είναι, η πλέον ανθρώπινη, ζωντανή όπως και άμεση μέθοδος επαφής (face to face communication). Η προσωπική επικοινωνία μέσα σε μια επιχείρηση ή ένα οργανισμό γίνεται σε μικρές ομάδες από τον προϊστάμενο με τα μέλη της ομάδας που άμεσα διοικεί ή και από ένα διευθυντικό στέλεχος προς όλα τα μέλη της επιχείρησης ή του οργανισμού, εφόσον ο αριθμός τους δεν ανέρχεται σε πολλές εκατοντάδες και εφόσον υπάρχουν οι απαιτούμενοι χώροι και συνθήκες.
Αξιολογώντας τη σημασία της επικοινωνίας στις σύγχρονες επιχειρήσεις, είναι αξιοσημείωτο ότι μια επιχείρηση, δε μπορεί να λειτουργήσει χωρίς επικοινωνία. Η επικοινωνία δένει τα μέρη που την απαρτίζουν και επιβάλλει στους εργαζόμενους να ενεργούν γιατί είναι αδύνατο να υπάρξουν ανθρώπινες σχέσεις χωρίς επικοινωνία. Σε κάθε επιχείρηση, οι λόγοι για τους οποίους οι εργαζόμενοι επικοινωνούν μπορούν να είναι διαφορετικοί και να καλύπτουν ποικίλες ανάγκες. Έτσι, οι εργαζόμενοι επικοινωνούν προκειμένου να ικανοποιήσουν τις ανάγκες εκτέλεσης της εργασίας, για να διατηρήσουν την ομάδα ή για να καλύψουν τις ατομικές τους ανάγκες.
Ένα σύστημα αποτελεσματικής επικοινωνίας αποτελεί ένα από τα ουσιωδέστερα συστατικά των καλών σχέσεων μεταξύ διοίκησης και εργαζομένων. Η επικοινωνία αποτελεί τον κυριότερο παράγοντα για υποκίνηση, και η έλλειψή της οδηγεί σε αποδιοργάνωση και παραπλάνηση της ομάδας. Βρίσκεται στην καρδιά της οργάνωσης και είναι το κυριότερο εργαλείο εκείνου που διοικεί, το έργο του οποίου γι’ αυτό αποτελείται κατά το πλείστον από προφορική καθώς και γραπτή επικοινωνία.
πηγή: Η εισαγωγή
 από την διπλωματική εργασία
της
Παφτούνου Πηνελόπη
με τιτλο
Η Επικοινωνία
Στις Σύγχρονες Οργανώσεις

Κυριακή, 6 Μαΐου 2012

Συναίσθημα και Εκλογές










Η προεκλογική περίοδος τελείωσε.
 Η οικονομική κατάσταση αποτέλεσε το βασικό πρόβλημα, δηλαδή το εφαλτήριο και το μέσον για να εκφραστούν τα πιο αντίθετα συναισθήματα κατά αυτή την περίοδο. Η προσπάθεια του κάθε κόμματος ήταν να διαμορφώσει την ψυχική διάθεση, την ψυχολογία του πολίτη, παρουσιάζοντας την δική του εκδοχή για την κοινωνική πραγματικότητα, προσπαθώντας να τον πείσει, τι είναι σωστό και τι λάθος. 

Η προσπάθεια αυτή στηριζόταν τόσο στη διαμόρφωσης της γνωστικής, όσο και της συναισθηματικής κατάσταση του πολίτη με στόχο να τον πείσει ότι ο τρόπος που αυτό ερμηνεύει την πραγματικότητα είναι ο πιο σωστός. Δηλαδή εκτός από την αντίληψη της πραγματικότητας, προσπαθούσε να διαμορφώσει το συναίσθημα του πολίτη, ώστε αυτή η ερμηνεία να μπορέσει να αφομοιωθεί κάτω από την διαμόρφωση του συναισθήματος του ψηφοφόρου και να προκαλέσει την επιθυμία της ψήφου για το συγκεκριμένο κόμμα. Έτσι το κάθε κόμμα προβάλλοντας την κοινωνικοοικονομική κατάσταση της χώρας πόνταρε στην διαμόρφωση εκείνης της ψυχικής διάθεσης που θα έκανε τον πολίτη να το ψηφίσει. Καταστάσεις ψυχικές όπως η ανασφάλεια, ο φόβος, μοναξιά, η δύναμη, η αδυναμία, η ελπίδα, η υπομονή, η διεκδίκηση, η συνεργασία, η διαπραγμάτευση, η ισχύς, η υποταγή, η απογοήτευση, η κατάθλιψη κ.λ.π. αποτέλεσαν λέξεις-σήματα μέσω των οποίων το κάθε κόμμα προσπάθησε να διαμορφώσει το συναίσθημα του πολίτη και να τον κάνει ψηφοφόρο του. 
 
Επίσης άλλα κόμματα ζητούσαν την απλή συγκατάβαση του πολίτη και άλλα την ενεργητική του στάση. Άλλα λέγαν ότι η λύση του προβλήματος εξαρτάται από τον ηγέτη, και άλλα ότι εξαρτάται από τον πολίτη. Δηλαδή άλλα ζητούσαν την παθητική στάση αναγορεύοντας τον εαυτό τους σαν σωτήρες και άλλα την παρουσία του κόμματος μέσω του οποίου θα εκδηλωνόταν η ενεργητική στάση του πολίτη. Άλλα, όπως είπα, πόνταραν στο εγώ και άλλα στο εμείς. 
 
Πρέπει να ξέρουμε ότι η πίστη στον ηγέτη, τον έναν και μοναδικό, αυτόν που μπορεί να μας οδηγήσει στην νίκη και την λύση του προβλήματος, έρχεται να πυροδοτήσει συναισθήματα πατριαρχικού χαρακτήρα βάζοντας τον πολίτη στην θέση του παιδιού και τον ηγέτη στην θέση του πατέρα. Σε αυτή την περίπτωση από την μια καλλιεργείται το συναίσθημα της μικρότητας του παιδιού και της ανασφάλειας απέναντι στην πραγματικότητα, έχοντας σαν βασικό στοιχείο την αίσθηση της αδυναμία του, και από την άλλη, πυροδοτείται η εξάρτηση από τον ηγέτη- πατέρα και η αναζήτηση της ασφάλειας μόνο μέσα από αυτόν, όπως κάνει ένα παιδί σε σχέση με τον γονέα του.
Με αυτό τον τρόπο δημιουργείται το πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί να εκδηλωθεί το αίσθημα της ανικανότητα του πολίτη – παιδιού η έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό σαν παράγοντα της διαμόρφωσης της πολιτικοοικονομικής πραγματικότητας.

Στο βαθμό λοιπόν που το κόμμα πυροδοτεί τέτοιου είδους συναισθήματα δημιουργεί το πλαίσιο της απαραίτητης ύπαρξης του ηγέτη σαν κινητήρια δύναμη της ύπαρξης του πολίτη. Σε αυτή την περίπτωση από την μια καλλιεργεί την ασφάλεια σε σχέση με την εξάρτηση από τον ηγέτη-πατέρα και από την άλλη καλλιεργείται η μικρότητα του πολίτη – παιδιού. 

Άρα τα κόμματα που ποντάρουν στο Εγώ του ηγέτη, ποντάρουν επίσης στο αίσθημα της μικρότητας του πολίτη – παιδιού. Δηλαδή δεν καλλιεργούν την ικανότητα και την εμπιστοσύνη στον εαυτό του πολίτη – παιδιού, αλλά την εμπιστοσύνη στην ικανότητα του ηγέτη – πατέρα για την επίλυση των προβλημάτων σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο .

Αντίθετα τα κόμματα που προβάλουν την συνεργασία και την ενεργητική στάση του πολίτη, αντιλαμβάνονται και ποντάρουν στην ισχύ του πολίτη σαν ενήλικα, ενώ μειώνουν την ισχύ του ηγέτη - πατέρα. Σε αυτή την περίπτωση δεν πυροδοτούν το αίσθημα της μικρότητα του πολίτη ταυτίζοντας τον με το παιδί, αλλά πυροδοτούν το αίσθημα της ικανότητας του σαν ενήλικα, μέσω της συνεργασίας του με άλλους πολίτες – ενήλικους, δηλαδή της ενεργητικής τους στάσης και συμμετοχής και μόνο μέσω αυτής της στάσης θα μπορέσει ο πολίτης να δώσει λύση στα προβλήματα που συναντά σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο. 
 
Με αυτό τον τρόπο δημιουργείται το πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί να εκδηλωθεί το αίσθημα της ικανότητας του πολίτη – ενήλικα και η καλλιέργεια της εμπιστοσύνης στον εαυτό σαν παράγοντα διαμόρφωσης της πολιτικοοικονομικής πραγματικότητας.


Σάββατο, 5 Μαΐου 2012

Οι διαφημίσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν. Δημοκρατίας





Εάν προσέξετε τις διαφημίσεις των κόμματων του δικομματισμού θα καταλάβετε τι μας περιμένει μετά τις εκλογές.
Οι διαφημίσεις αυτές δείχνουν το πως το κάθε κόμμα θέλει τους υπηκόους του.

Οι διαφημίσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΈΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑΣ
Παρουσιάζουν ανθρώπους χωρίς σχέσεις !!
Παρουσιάζουν μοναχικούς ανθρώπους να παραμιλούν.!!
Ανθρώπους που κινούνται μόνοι μέσα στο πλήθος
και σκέπτονται μόνοι και είναι μόνοι για να τα καταφέρουν μόνοι.
Οι διαφημίσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, λοιπόν
δεν υπολογίζουν στην σχέση μεταξύ των ανθρώπων!!
Δεν βλέπουν την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια!!
αλλά αφήνουν τον καθένα στην μοναξιά του, να λύσει το πρόβλημα μόνος του.
Αυτό προδικάζει και την πολιτική που θα ακολουθήσουν.

Η διαφορά ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ, και την Ν ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι ότι η διαφήμιση της Ν ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι θρησκευτική.
Σε αυτήν οι άνθρωποι περπατάνε μεν ο καθένας μόνος του, αλλά προχωράνε με κατεύθυνση τον Σαμαρά.
Δηλαδή προς τον “Μεσσία” Σαμαρά ο οποίος σαν τον Ιησού απλώνει τα χέρια προς το πλήθος των πιστών και όπως ακριβώς ο Ιησούς έτσι και ο Σαμαράς χαϊδεύει πρώτα ένα παιδάκι και μετά ευλογεί όλο το πλήθος.
Άρα μέσα από το συμβολικό μπορούμε να καταλάβουμε την πραγματικότητα που πρεσβεύουν αυτά τα δύο κόμματα μπροστά στα προβλήματα καθώς και το μέλλον που μας ετοιμάζουν!!

Δηλαδή
Την μοναξιά,
την έλλειψη σχέσεων,
την έλλειψη αλληλεγγύης,
την έλλειψη αντίδρασης
την παθητικότητα
την υποταγή
το πεπρωμένο
τον μεσσία.