Τετάρτη, 29 Μαΐου 2013

Κάθε μέρος του όλου είναι συγχρόνως το όλον


 



"Tο μερικό είναι συγχρόνως ένα κλωνάρι του απέραντου δένδρου της ζωής¨ κάθε μέρος του όλου είναι συγχρόνως το όλον,η Ζωή. Κάθε ζωντανό άτομο είναι και μια εκδήλωση του όλου της ζωής, με άλλα λόγια κατέχει την πλήρη ουσία ή τις δυνατότητες της ζωής” 
 
Ανατολίτης φιλόσοφος
 πίνακας:

Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

Eκσταση, καταληψία, γλωσσολαλία






ΘaNaΣHΣ TZaBaPaΣ
Ψυχίατρος - Ψυχαναλυτής
    


Η aΠOPIa μιας κοινωνίας μπροστά σε διάφορα δημοσίως αποκλίνοντα φαινόμενα κοινωνικής συμπεριφοράς διέπεται από την ψευδαίσθηση ότι τα φαινόμενα αυτά -στα οποία συγκαταλέγονται και εκείνα που θα μας απασχολήσουν εδώ, δηλαδή η έκσταση, η καταληψία και η γλωσσολαλία- μπορούν να γίνουν κατανοητά και να ερμηνευθούν από τους δυτικούς ειδικούς του συμπεριφέρεσθαι και της ψυχικής ισορροπίας, που είναι συνήθως οι ψυχολόγοι, οι ψυχίατροι και οι ψυχαναλυτές.

Σε μια επιφανειακά ορθολογική κοινωνία, τέτοιου τύπου παρεκκλίσεις φαίνεται να αποτελούν σημαντική εξαίρεση στην τρέχουσα ροή του κοινωνικώς είναι και του αξιοπρεπώς πράττειν και φέρεσθαι και οι εξαιρέσεις ανήκουν, κατά ψευδαισθητικό και παραπλανητικό τρόπο, σε άλλες κοινωνίες, άλλες κουλτούρες και άλλες εποχές. Εάν, όμως, στον τρόπο που βλέπουμε τα φαινόμενα αυτά προσθέσουμε μια ιστορική και, κυρίως, ανθρωπολογική προσέγγιση, αν δηλαδή κάνουμε τη θεμελιώδη παραδοχή ότι όλα αυτά έχουν κάθε φορά τη σημασία τους μέσα σε μια συγκεκριμένη κουλτούρα και σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, τότε φαινόμενα όπως η έκσταση, η καταληψία και η γλωσσολαλία γίνονται πιο τρέχοντα και καθημερινά, αν και όχι αναγκαστικώς πιο κατανοητά. aρκεί βέβαια να είναι όλα αυτά επαρκώς κωδικοποιημένες παρεκκλίσεις της ατομικής προσωπικότητας, ενσωματωμένες μέσα σε μια κοινωνική ταυτότητα και λειτουργία.

Στην ουσία, και παρ' όλον ότι όλα αυτά τα φαινόμενα εμφανίζουν μια ιστορικο-γεωγραφική κατανομή, φαίνεται ότι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η δαιμονοληψία, π.χ., ή η έκσταση, η καταληψία και η γλωσσολαλία, απαντώνται τις περισσότερες φορές σε ομαδικό επίπεδο. Τονίζουμε τη διάσταση της ομαδικότητας για να έχουμε ευκολότερη επεξηγηματική πρόσβαση σε τέτοιας φύσεως φαινόμενα, δεδομένου ότι η ιστορική γνώση μάς επιτρέπει να βεβαιώσουμε ότι φαινόμενα τέτοιου τύπου εμφανίζονται κατά παράδοξο για τη δυτική ιατρική σκέψη τρόπο, δηλαδή υπό τη μορφή της επιδημίας, ακόμη και της πανδημίας. Εδώ χρειάζεται μια επεξήγηση.

Η έννοια της επιδημίας ιστορείται και, κυρίως, κατανοείται, κατά κύριο λόγο από τότε που η δυτική ιατρική μπόρεσε να περιγράψει και να καταγράψει με σαφήνεια αιτιακές σχέσεις μεταξύ ενός νοσογόνου παράγοντα, π.χ. ενός ιού, και μιας συστηματικής ομαδικής νόσησης, π.χ. της γρίπης. H δυτική ορθολογικότητα στέκεται, μολαταύτα, εμβρόντητη μπροστά σε ιστορικά φαινόμενα «επιδημιών» δαιμονισμού ή συρροής μαγισσών σε έναν τόπο, ακόμη και μπροστά σε φαινόμενα όπως αυτό που στον καθημερινό λόγο ονομάζουμε «ομαδική υστερία».

aποδοχή και αποκλεισμός

 Mάθημα του δόκτορος Σαρκό στο νοσοκομείο της Σαρλπετριέ στο Παρίσι. O Zαν Mαρτέν Σαρκό, ιδρυτής της σύγχρονης νευρολογίας και ένας από τους μεγαλύτερους δασκάλους και κλινικούς γιατρούς της Γαλλίας, δέσποσε επιστημονικά στα τέλη του 19ου αι. Tα μαθήματά του προσείλκυαν μαθητές από όλον τον κόσμο. H χρησιμοποίηση από τον Σαρκό της ύπνωσης στην προσπάθεια αναζήτησης των οργανικών αιτίων της υστερίας, έδωσε στον Φρόυντ, ο οποίος υπήρξε μαθητής του, το ερέθισμα να στραφεί στη μελέτη των παθολογικών προσωπικοτήτων.
Η ποδηγέτηση των παρεκκλινουσών αυτών καταστάσεων από τα συμβολικά κοινωνικά νοήματα και συστήματα μάς επιτρέπει να κατανοήσουμε με αρκετά σαφή τρόπο, το πώς η κοινωνική ομάδα μπορεί να δέχεται εκδηλώσεις ομαδικής «τρέλας» -όρα τελετές εκστασιασμού και καταληψίας- και την ίδια στιγμή να αποκλείει κάθε ατομική περίπτωση παρέκκλισης, να την καθιστά «παθολογία» και να την αποκλείει κοινωνικά, μέχρι σημείου βασανισμού, εξολόθρευσης και θανάτου.

Eδώ ακριβώς πρέπει να επισημάνουμε την ύπαρξη και τη σημασία των ομαδικών συμβολικών συστημάτων τα οποία ονομάζουμε «θρησκείες» και τα οποία δεν είναι πάντα οργανωμένες θρησκείες με «πιστεύω» και κανόνες, όπως μας έχει μάθει η εβραιο-χριστιανική μας παράδοση, αλλά απλώς τρόποι όπου στην ομαδικότητα ποδηγετείται και καθορίζεται το κοινωνικό φέρεσθαι των ατόμων και η διαφύλαξη/διαιώνιση της ομάδας. Ο κατάλογος αυτών των καταστάσεων είναι μακρύτατος και δεν είναι του παρόντος. Eν πάση περιπτώσει, κάθε τέτοιο σύστημα έχει, σε τελική ανάλυση, αγχολυτικό χαρακτήρα, εφόσον προσπαθεί να διαχειριστεί την αγωνία του ανθρώπου μπροστά στον θάνατο.

Το πώς ονομάζαμε και χρησιμοποιούσαμε τα πνεύματα και τους δαίμονες, το τι εξουσιοδότηση υπήρχε στις καταστάσεις καταληψίας ή μαγείας, παρουσιάζει για τη σύγχρονη κατανόηση μεγάλο ενδιαφέρον, γιατί ξέρουμε πως όποια θεωρία και να ακολουθήσουμε το «θαύμα» παραμένει ακέραιο. Τουτέστιν το δυσεξήγητο, το άγνωστο, το ξένο, το αγχογόνο «άλλο», οργανώνονται και φτιάχνουν ένα σύστημα το οποίο επιτρέπει την κοινωνική εγγραφή του ατόμου και τον έλεγχο της κοινωνικής ομάδας. H δαιμονολογία και ο σατανισμός εξακολουθούν να προβάλλονται ως μέγιστο δέος για τους αγαθούς και καλούς χριστιανούς, και δεν είναι τυχαίο πως κάθε φορά που κάποιοι παρεκκλίνοντες μέσα στην κοινωνία μας εφιππεύουν εισαγόμενες και ασαφείς θεωρίες για τον σατανισμό και τη μαύρη μαγεία, οι καλώς σκεπτόμενοι και θρησκειο-πολιτικά ορθοί κοινωνικοί δράστες σπεύδουν, με ομόλογες ιεροτελεστίες, να ξορκίσουν το κακό. Ξορκίζω το κακό, σημαίνει ότι η ισχύς αυτού του κακού μπορεί να είναι μεταδοτική σαν την πανούκλα, π.χ., και ότι πρέπει να σπεύσουμε να προσφέρουμε στον κόσμο ένα αντίδοτο, το οποίο όμως είχε, και θα έχει πάντα, «ομοιοπαθητικό» χαρακτήρα.

Με πιο επιστημονικούς όρους, τα προβλήματα που τίθενται από τις καταστάσεις έκστασης, την καταληψία και τη γλωσσολαλία, ουσιαστικά συνοψίζονται στο πρόβλημα της λειτουργίας της «συνείδησης», εδώ νοουμένης ως φυσική λειτουργία του εγκεφάλου και μείζων ψυχολογική λειτουργία της ύπαρξής μας. Το συνειδητό υποκείμενο αποφασίζει με κατά το δυνατόν πιο σαφή τρόπο για τα ψυχικά του συμφέροντα, έτσι όπως αυτά εναρμονίζονται με τη φυσική και κοινωνική πραγματικότητα. Αντίθετα, τα φαινόμενα και οι συμπεριφορές που μας απασχολούν εδώ ανήκουν στον χώρο του μη ελέγχου, της μη ελευθερίας της βούλησης και, άρα, διέπονται από τη δυναμική σχέση μεταξύ συνειδητών και μη συνειδητών στοιχείων της ανθρώπινης υπόστασης.

Δεν είναι τυχαίο ότι για τον Δυτικό επιστήμονα τα φαινόμενα έκστασης, καταληψίας και γλωσσολαλίας θυμίζουν, χωρίς κίνδυνο λάθους, τη συμπτωματολογία της υστερίας και των υστερικών κρίσεων. Διότι η ιδιοτυπία της νευρωτικής δομής που ονομάζουμε υστερία -και που ισχύει για άντρες και γυναίκες-, χαρακτηρίζεται, ακριβώς, από έλλειψη ψυχικής αυτονομίας, έλλειψη που παράγεται όταν το άτομο αναζητάει την προσωπική του επιθυμία στις επιθυμίες των άλλων. Eτσι, το υστερικό φαινόμενο, μέσα από τις περιγραφές που μας έμαθε η ψυχανάλυση να κάνουμε για τα φαινόμενα της μεταβίβασης, αποτελεί ένα νόμιμο τρόπο κατανόησης όλων των παρεκκλινουσών καταστάσεων - με τη μόνη βασική διαφορά ότι ενώ στις δυτικές κοινωνίες η υστερία είναι απαξιωμένη, δεν έχει πλέον πέραση και έχει γραφτεί στον κατάλογο των νευρώσεων ή, ακόμη πιο απαξιωτικά, στα φαινόμενα του ιστριονισμού, όσον αφορά τις κοινωνικά κωδικοποιημένες παρεκκλίσεις προσωπικότητας που μας απασχολούν εδώ -έκσταση, καταληψία, γλωσσολαλία- το ιερόν του πράγματος σώζει την κατάσταση.

Eκσταση

Ας πάρουμε την έκσταση. Δεν πρόκειται για πρόσφατη διάγνωση μιας ψυχικής κατάστασης η οποία έλκει την προσοχή μας επειδή το άτομο χάνει την τρέχουσα επαφή με την πραγματικότητα και φαίνεται να ανήκει αλλού. H ίδια η καταγωγή της λέξης «εκ-στάσις» δηλώνει αυτό το «εκτός», το «κάπου αλλού», το οποίο, ανάλογα με τη θεωρία προσέγγισης, ανήκει σε ένα δέον: για τους νεοπλατωνικούς, π.χ., σημαίνει τη φιλοσοφική επιδίωξη μετακίνησης σε κάτι άλλο «έξω από τον εαυτό». Eν τέλει, είναι μια ειδική ψυχοπαθολογική κατάσταση, την οποία ο Pierre Janet, το 1901, συστηματοποίησε και όρισε ως ψυχοπαθολογική υστερική κατάσταση που εμπεριέχει μυστικιστικές προεκτάσεις, απώλεια επαφής με τον έξω κόσμο, ανείπωτη χαρά που συμβαδίζει με αγωνία· εν ολίγοις, μια κατάσταση την οποία μπορούμε να συναντήσουμε εξίσου σε «φυσιολογικούς» ανθρώπους σε στιγμές έντονης θρησκευτικής δραστηριότητας, αλλά και σε καλά οργανωμένες παθολογικές προσωπικότητες.

Eίναι σημαντικό να υπογραμμιστεί ότι για να δημιουργηθούν αυτές οι ψυχικές καταστάσεις χρειάζονται τουλάχιστον δύο δράστες: ο θεός και ο πιστός, ο πιστός και ο ιεροκήρυκας, ο θεραπευτής και ο ασθενής. Η μόνη δυνατή προσέγγιση αυτών των φαινομένων είναι η κατανόησή τους μέσω της ισχύος της μεταβίβασης, για την οποία η πιο σαφής αναλογία είναι οι καταστάσεις ύπνωσης. Στην ύπνωση ο υπνωτιστής και ο υπνωτιζόμενος αποτελούν μια δυάδα, που είναι το πρότυπο κάθε κατάστασης, η οποία δυάδα μέσα στην οποία βλέπουμε ένα υποκείμενο έρμαιο ενός άλλου ή ενός «αλλού», ανεξάρτητα από τον τελικό σκοπό του εγχειρήματος.

 Yπενθυμίζουμε ότι στην ιστορία της ανθρωπότητας αυτές οι καταστάσεις έχουν συχνά-πυκνά ευοδωθεί και ενισχυθεί μέσω της χρήσης ψυχοτρόπων ουσιών. Ψυχοτρόπες ουσίες συναντάμε σε πολλές παραδοσιακές ιεροτελεστίες που καθοδηγούνται από ιερείς και μάγους, οι οποίοι κατά κανόνα είναι και οι ίδιοι σε κατάσταση έκστασης. Θυμίζουμε τη συνειδησιακή κατάσταση της Πυθίας, των σαμάνων και των ποικίλων ιερέων και ιερειών. Αξίζει να επισημανθεί εμφατικά η πρόσφατη κατασκευή, στον δυτικό κόσμο, νεόκοπων τεχνητών παραδείσων, ανάμεσά τους και το χημικό μείγμα αμφεταμίνης και άλλων ουσιών «ecstasy», που ονομάστηκε έτσι με προφανή σκοπό την εμπορική επιτυχία του.

Για να δώσουμε εδώ μια διαγνωστική κλείδα για την κατανόηση της έκστασης πρέπει να επισημάνουμε την ιδιαίτερη αξία του κοινωνικώς αποδεκτού της έκστασης όταν αυτή εκδηλώνεται μέσα στο πλαίσιο τελετών και ιεροτελεστιών, οπότε δεν μιλάμε για παθολογία, έστω και αν τα εκστατικά φαινόμενα μπορεί να οδηγούν σε βλαβερά για το άτομο και την κοινωνία αποτελέσματα.

Kαταληψία - Γλωσσολαλία

Μια καθ' υπερβολήν κατάσταση έκστασης, κατά τη διάρκεια της οποίας το άτομο παρουσιάζει πλήρη διάσπαση της προσωπικότητάς του και βρίσκεται σε οιονεί κωματώδη κατάσταση, είναι η καταληψία. Ως αποτέλεσμα, το καταληπτικό άτομο καθίσταται έρμαιο των επιρροών από το περιβάλλον του και, φυσικά, από αυτούς που διαθέτουν επάνω του εξουσία, όπως οι ιερείς, οι θεραπευτές, ακόμη και οι γιατροί.

 Η καταληψία, που μπορεί και αυτή να εμφανιστεί σε ομαδική μορφή, θυμίζει -με όρους της μοντέρνας ψυχιατρικής- έντονη αγχώδη κατάσταση ή ακόμη και ακραία κατάσταση κρίσης πανικού.
Σχετικά με την καταπληξία, παρεμπιπτόντως, δεν έχουμε πολλά να διδαχθούμε από την κοινωνική ανθρωπολογία ή και την ιστορία. Tο φαινόμενο αυτό, που χαρακτηρίζεται από ξαφνική και γενικευμένη έκπτωση του μυϊκού τόνου σε άτομα εν εγρηγόρσει, τίθεται εδώ παρένθετα, για μόνο τον λόγο ότι κατά το παρελθόν η άγνοια εμπόδιζε τη διάκριση μεταξύ φαινομένων όπως η καταπληξία, η ναρκοληψία ή ακόμη και η επιληψία. Το δεύτερο συνθετικό των όρων αυτών, προερχόμενο από τα ρήματα πλήττομαι/προσβάλλομαι, αφενός, και λαμβάνω/καταλαμβάνω, αφετέρου, υπονοεί μια εξωτερική δύναμη, και δη υπερφυσική, η οποία επιλαμβάνεται ή κυριεύει το άτομο. Γι' αυτό οι αρχαίοι Eλληνες ονόμαζαν την επιληψία «ιερά νόσο». Σήμερα γνωρίζουμε ότι η καταπληξία, η ναρκοληψία και η επιληψία ανήκουν στην εγκεφαλική παθολογία, έχουν καθαρά φυσική εξήγηση και κυρίως θεραπεύονται με πολύ ικανοποιητικό τρόπο.

Η γλωσσολαλία, τέλος, παρουσιάζει λίαν προκλητικό ενδιαφέρον. Σχηματικά μιλώντας, υποκείμενα αμόρφωτα και υπό το κράτος ειδικών ψυχικών συνθηκών, μπορεί να αρχίσουν να μιλάνε άγνωστες σε αυτά γλώσσες. Αυτό το φαινόμενο, το οποίο έχει ιεροποιηθεί από τα καταγεγραμμένα στη Βίβλο ότι συνέβησαν κατά την Πεντηκοστή, συνεχίζει να εξάπτει τη φαντασία απλών ανθρώπων, μολονότι σε καμιά περίπτωση δεν έχει ελεγχθεί επιστημονικά η ορθότητα και σαφήνεια των ομιλουμένων υπό αυτές τις συνθήκες γλωσσών. Αυτό που γνωρίζουμε, κυρίως μετά τη συστηματοποίηση, τον 20ό αιώνα, των Πεντηκοστιανών Εκκλησιών, είναι ότι σε ομαδικές ιεροτελεστικές συγκεντρώσεις, πιστοί ευρισκόμενοι κατά κανόνα σε κατάσταση έκστασης, αρχίζουν να «μιλάνε διάφορες γλώσσες», όμως ποτέ κανένας δεν κατέγραψε εάν πρόκειται για πραγματικές γλώσσες.

Επιπλέον η γλωσσολαλία αποτέλεσε για μια ομάδα Προτεσταντών, το Holiness Movement, τη μοναδική απόδειξη της νέας γέννησης μετά το «εν ύδατι» βάπτισμα στον Χριστιανισμό. Μάλιστα το συμβάν που είναι γνωστό ως aφύπνιση της azoza Street, στις 9 Απριλίου 1906, προσέφερε έναν μείζονα τόπο προσκυνήματος για τους ξαναγεννημένους χριστιανούς (Reborn Christians) των ΗΠΑ αλλά και άλλων χωρών, που προσηλυτίστηκαν στην κίνηση αυτή. Eπισημαίνουμε ότι η δυνατότητα να μιλήσουν πολλές γλώσσες οι άνθρωποι είναι ένα από τα θεμελιακά φαντάσματα πάσης θρησκείας και ότι ο Πύργος της Βαβέλ είναι το κύριο αντιμοντέλο του αμαρτωλού και πεπτωκότος ανθρώπου, ο οποίος στερήθηκε, για τιμωρία του, την ικανότητα να μιλάει τη γλώσσα των αγγέλων. Από τη διάθεση των αρχαίων Ελλήνων απέναντι στους βαρβάρους («αυτοί που μιλούν βαρ-βαρ-βαρ») μέχρι την πεποίθηση των Πεντηκοστιανών ότι οι μόνοι που έχουν πρόσβαση στη γλωσσολαλία είναι οι ορθώς σκεπτόμενοι λευκοί Αμερικανοί, διαπιστώνουμε καθαρά ότι η γλωσσολαλία είναι μια άπελπις προσπάθεια να ξεπεραστούν οι ανθρώπινες διαφορές και ο ρατσιστικός φόβος του «άλλου», και έτσι «να ενωθούν ξανά» οι άνθρωποι, ασχέτως εάν στην κλινική ψυχοπαθολογία συναντάμε μερικές φορές τέτοια φαινόμενα σε σπάνιες, καλά οργανωμένες ψυχοπαθολογικές προσωπικότητες.

Εν κατακλείδι, τα φαινόμενα που μας απασχόλησαν εδώ είναι φαινόμενα στα όρια μεταξύ κουλτούρας και ψυχοπαθολογίας, και θα ήταν μάταιη κάθε προσπάθεια να κατανοηθούν αποκλειστικά και μόνο με τα εργαλεία της δυτικής επιστήμης. Tο βέβαιο είναι πως, παρ' όλη την απαξία τέτοιων ομαδικών φαινομένων στην οργάνωση της δυτικής κοινωνίας, οι ίδιοι ψυχοκοινωνικοί μηχανισμοί παραμένουν εν λειτουργία στο πλαίσιο θρησκειών, πολιτικών κομμάτων, αθλητικών δραστηριοτήτων κ.λπ., εν ολίγοις όλων εκείνων των ομαδοποιήσεων που διαθέτουν εν δυνάμει την πιθανότητα ποδηγέτησης της ελευθερίας και της αυτονομίας του ανθρωπίνου υποκειμένου.

πηγή:
http://news.kathimerini.gr/archive-editions/article/7days/2004/19-12-2004/1283561.html
πίνακας:
150 × 100 - neo-symbolisme.over-blog.com

Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

Μία στις τρεις γυναίκες θύμα ξυλοδαρμού στην Ελλάδα της κρίσης


Ύφεση και βία 
 
Kατά 47% έχουν αυξηθεί τους τελευταίους μήνες τα κρούσματα βίας κατά γυναικώn
  • Έρευνα της ΕΜΑΣ
«Δεν έχω χρήματα, "δεν μπορώ", αλλά... μπορώ να δέρνω» είναι το συμπέρασμα της νέας έρευνας που διενεργήθηκε από την Εταιρεία Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας (ΕΜΑΣ) και το Ανδρολογικό Ινστιτούτο. Η έρευνα καταδεικνύει σημαντική αύξηση στα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας, σεξουαλικής και σωματικής κακοποίησης γυναικών, που συνδέονται άμεσα με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, τα κρούσματα βίας εναντίον γυναικών έχουν αυξηθεί κατά 47% τους τελευταίους μήνες στη χώρα, με μία στις τρεις γυναίκες να έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού.
Η οικονομική κρίση, η βία και η συνωμοσία της σιωπής ήταν το εκρηκτικό κοκτέιλ της έρευνας που καλείται, μετά την ολοκλήρωσή της, να απαντήσει στο ερώτημα: Γιατί ο οικονομικά «ευνουχισμένος» άνδρας, ξεσπά στη σύντροφό του;
Αρνητικοί πρωταγωνιστές είναι -συνήθως- άνεργοι άνδρες λίγο μετά την ηλικία των 40, άνδρες με έντονο εργασιακό στρες, με πιεστικές οικονομικές υποχρεώσεις, αλλά και με «κουρεμένη» σεξουαλική δραστηριότητα, καθ' ομολογίαν των συντρόφων τους που απάντησαν στην τηλεφωνική έρευνα. 
«Η ύπαρξη κρουσμάτων βιασμών στην οικογένεια και ξυλοδαρμών δεν υπήρχε ως δείγμα στις 10 παλαιότερες ερευνές μας, κατά την περίοδο του μνημονίου. Ανδρες και γυναίκες τηλεφωνούσαν για "περίεργα" σεξουαλικά προβλήματα και "ύποπτες" ατυχίες στην ερωτική ζωή» αναφέρουν οι επιστήμονες.
Τα ευρήματα
  • Τα κρούσματα βίας (σωματικής, σεξουαλικής, λεκτικής) έχουν αυξηθεί κατά 47% τους τελευταίους μήνες στη χώρα μας, με μια στις τρεις γυναίκες να έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού.
  • Όσον αφορά στη μορφή βίας που εκδηλώνουν οι άνδρες, είναι: λεκτική (72%), οικονομικός εκβιασμός (59%), σεξουαλική ταπείνωση (55%), ξυλοδαρμοί (23%), βιασμοί (18%), πρόκληση τραυμάτων (8%).
  • Σχετικά με την οικονομικό «προφίλ» των ανδρών που εκδήλωσαν βία έναντι των συντρόφων τους, το 44% ήταν άνεργοι, το 39% σε κακή οικονομική κατάσταση και μόνο το 17% ήταν εύρωστοι οικονομικά.
  • Παράλληλα με την αύξηση της σεξουαλικής και σωματικής βίας, τον τελευταίο χρόνο της κρίσης μειώθηκε δραματικά η συχνότητα των σεξουαλικών επαφών, κατά 34%.
  • Το μνημόνιο έχει επηρεάσει τη σεξουαλική ζωή των ανδρών: πάρα πολύ (39%), αρκετά (30%), καθόλου (31%).
  • Τα συνηθέστερα συναισθήματα που αναφέρουν οι άνδρες: ανασφάλεια (61%), θυμός (50%), απογοήτευση (35%), φόβος (19%), αντίδραση (18%), θλίψη (8%) και ελπίδα (7%).
Η έρευνα της ΕΜΑΣ και του Ανδρολογικού Ινστιτούτου, καταλήγει στη διαπίστωση ότι «…η σεξουαλική βία, ενδοοικογενειακά, είναι δείκτης κοινωνικής, πολιτιστικής και οικονομικής αποσάθρωσης».
Αποδεικνύει, δε, πως τα όρια και οι αντοχές ομαλής συμβίωσης και πολιτισμένου διαλόγου έχουν ξεφύγει, επικροτείται κρυφά και φανερά η βία απέναντι στον αδύνατο, με φανερό και επικίνδυνο τρόπο.

Ύφεση και ψυχολογία

Όπως σχολιάζει ο πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης: «Διαπιστώνουμε ότι η σεξουαλική βία, σε συνδυασμό με τη σεξουαλική ανικανότητα, βρίσκεται σε κατακόρυφη αύξηση. Η οικονομική κρίση γίνεται αυτόματα κοινωνική και πολιτιστική, "κτυπώντας" κυρίως το ανδρικό φύλο που έχει ταυτίσει τη ρώμη, το χρήμα και το σεξ σαν απόλυτες δυνάμεις της αρρενωπότητας.
»Τα παραδείγματα που αξιολογήσαμε ως "ηχηρά και ανησυχητικά" επιβεβαιώνουν το φόβο ότι στη χώρα μας έχουν ξυπνήσει πρωτόγονα ένστικτα ταπείνωσης, μέσα από σεξουαλικά υπονοούμενα, αλλά και ναζιστικές συμπεριφορές εξόντωσης».
Η σωματική βία λειτουργεί ως υποκατάστατο της χαμένης σεξουαλικής ικανότητας των ανδρών στη χώρα μας, λένε οι ειδικοί καθώς εξηγούν οτι σήμερα ο άνδρας είναι οικονομικά «ευνουχισμένος» και βίαιος.
Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε την ψυχολογία του σημερινού "υφεσιακού" άνδρα ως εξής, υποστηρίζει ο κ. Κωσταντινίδης: «Ίσως να μην "μπορώ"... αλλά μπορώ να δέρνω, να υποτάσσω, όχι ερωτικά, αλλά σωματικά και αυτό το ισοζύγιο με ισορροπεί. Με την κυβέρνηση δε μπορώ να τα βάλω, ούτε με τον στρατό, με την αδύναμη σύζυγο - σύντροφο μου, όμως, θα δείξω ποιος έχει το πάνω χέρι…».

Η Φωτεινή Ασημακοπούλου καθηγήτρια ιστορίας σχολιάζοντας τα αποτελέσματα της έρευνας τονίζει ότι σε μια κοινωνία σε κρίση, ο σεβασμός στο πρόσωπο χάνεται και στη θέση του μπαίνουν οι έμφυλες κατηγοριοποιήσεις που αμφισβητούν και ισοπεδώνουν την ιδιαίτερη υπόσταση του κάθε ανθρώπου. Η κατηγοριοποίηση οδηγεί αναπόφευκτα στην ιεράρχηση και τη βαρβαρότητα που καταλήγει σε ολοκαύτωμα, όπως έδειξε η ιστορία, λέει η κ. Ασημακοπούλου.
«Τα κλασικά εγχειρίδια της ψυχιατρικής μας προτρέπουν να αναζητήσουμε πίσω από έναν βιαστή κάποιον ανίκανο άνδρα ή ένα βιασμένο παιδί. Στα ίδια εγχειρίδια θα μπορούσαμε σήμερα να προσθέσουμε ότι μια κοινωνία που παίρνει από τους άνδρες τη φωνή, τον ανδρισμό και την πανοπλία του προστάτη της οικογένειας, τελικά, τους αφήνει ταπεινωμένους, δειλούς, γονυπετείς, χωρίς φωνή, χωρίς φαλλό, ευνουχισμένους. Είναι ζήτημα χρόνου πότε θα γίνουν και βίαιοι» καταλήγει ο κ. Κωνσταντινίδης.

Επίσης, η Ελένη Νίνα , κλινικός ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια αναφέρει σε συνέντευξή της στο tvxs, ότι: "Παρόλες τις προόδους που έχουν γίνει -κυρίως στις δυτικές κοινωνίες- ακόμα και σήμερα βλέπουμε ως κατώτερη τη γυναίκα ή ως είδος προς... προστασίαν. Η γυναίκα έχει εκπαιδευτεί στο να έχει ενοχή, ντροπή και φόβο! Σαν ρόλο και σαν παιδεία μαθαίνει να είναι πολυπράγμων, ν' ακούγεται λίγο, να μην λαμβάνει πολύ εκπαίδευση πάνω σε θέματα διαχείρισης εξουσίας, και να καταλήγει πολύ πιο αβασάνιστα στο ότι φταίει! Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που συχνά οι γυναίκες συμπράττουν στο να διώκονται, αλλά και να μαθαίνουν στα παιδιά τους το ίδιο..."

πηγή:: (http://tvxs.gr)

 πίνακας:

800 × 532 - blended.fr

Διαβάστε επίσης: Πάνω από 10.000 κλήσεις στη γραμμή κακοποιημένων γυναικών
 

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

Αποδοχή και Απόρριψη






Η αποδοχή είναι προϊόν των κοινωνικών σχέσεων. Η αποδοχή, είναι στόχος του ατόμου στην δημιουργία των σχέσεων, ο οποίος ακόμα και αν δεν επιτευχθεί δεν παύει να τροφοδοτεί τις σχέσεις, να τις διατηρεί μέσα από την προσδοκία του. Η Αποδοχή εμπεριέχει όλη την αγωνία του να εγκατασταθεί, να απλώσει την ζωή του άφοβα, να αισθανθεί σίγουρο μέσα από την αγάπη του άλλου που μεγαλώνει την αγάπη για τον εαυτό του. Να μπορέσει μέσα από την κατανόηση των άλλων να βρει την κατανόηση του εαυτού του. Η αποδοχή είναι ασφάλεια για τον καθένα είναι η αναγνώριση της δύναμης της ζωής.
Την αποδοχή, σαν αναγνώριση του ατόμου την συναντάμε σε τρεις διαφορετικές μορφές. Κατ΄ αρχάς σαν 
 
κοινωνική αναγνώριση
 
Η κοινωνική αναγνώριση εξαρτάται από την θέση του ατόμου μέσα στην κοινωνία. Έχει να κάνει με την κοινωνική του κατάσταση τόσο την οικογενειακή όσο την επαγγελματική. Έχει να κάνει με την αναγνώριση, επιβράβευση των ικανοτήτων του ατόμου, μέσα στις κοινωνικές ομάδες των οποίων αποτελεί μέρος.

συναισθηματική αναγνώριση
 
Η συναισθηματική αναγνώριση προπορεύεται και αποτελεί ένα κομμάτι της κοινωνικής αναγνώρισης. Αυτή εμπεριέχει τις σχέσεις του ατόμου στο στενό οικογενειακό του περιβάλλον, σχέσεις που καθορίζουν την ψυχοκοινωνική του ανάπτυξη και αποτελούν πρότυπο για την διάρθρωση των μετέπειτα κοινωνικών σχέσεων. Η συναισθηματική αναγνώριση εκφράζει τα θετικά ή αρνητικά συναισθήματα που εισπράττει το άτομο στην αλληλεπίδρασή του με το οικογενειακό του περιβάλλον. Συναισθήματα της αγάπης, της φιλίας, του θαυμασμού ή συναισθήματα φόβου, ενοχής και ντροπής. Η Αβεβαιότητα της κοινωνικής αναγνώρισης προέρχεται από τα εμπόδια τα οποία έχει συναντήσει η συναισθηματική αναγνώριση στα αρχικά βήματα του ατόμου στην ζωή. Αυτό δείχνει το πόσο αλληλοεξαρτώμενες είναι αυτές οι δύο μορφές.

ναρκισσιστική αναγνώριση
 
Η ναρκισσιστική αναγνώριση, έχει σαν περιεχόμενο το βίωμα του εαυτού. Πως το άτομο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του, ποια εκτίμηση τρέφει για αυτόν. Η ναρκισσιστική αναγνώριση καθορίζεται και αυτή από την συναισθηματική αναγνώριση, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με μια υπερβολή η οποία μπορεί να στηρίζεται στην υποτίμηση της, ή υπερτίμησης της συναισθηματικής αποδοχής. Η ναρκισσιστική αναγνώριση στηρίζεται περισσότερο στην υποκειμενική, παρά κοινωνική αντίληψη του εαυτού και δημιουργεί μια ανισορροπία ανάμεσα στο άτομο και το περιβάλλον Η έλλειψη συναισθηματικής αναγνώρισης οδηγεί στην έλλειψη αποδεχτής.

Αυτά τα τρία συστήματα αποδοχής του ατόμου που αναφέρονται σε τρεις διαφορετικές διαστάσεις του εαυτού, αποτελούν κομμάτια της ταυτότητας του και είναι το προϊόν της διαχρονικής αλληλεπίδρασης του με το περιβάλλον.

Η αποδοχή και η προσδοκία της αποτελούν το βασικό κίνητρο της κοινωνικοποίησης του ατόμου. Η προσδοκία αποδοχής, για το άτομο, αποτελεί κίνητρο κοινωνικής επιβράβευσης, το οποίο δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την λειτουργία του ατόμου μέσα στην ομάδα που ανήκει. Η αποδοχή τον βοηθάει να προσαρμοστεί στο εκάστοτε περιβάλλον, όποιο και να είναι αυτό. Η αποδοχή σαν διαδικασία προσαρμογής δεν προσαρμόζει μόνο το άτομο στο περιβάλλον αλλά και το περιβάλλον στο άτομο. Είναι λοιπόν μια διαλεκτική σχέση του ατόμου με το περιβάλλον μέσα από την οποία το άτομο μπορεί να διαμορφώσει το κοινωνικό περιβάλλον, διαμορφώνοντας τον εαυτό του. 
 
Η έλλειψη αποδοχής αντίθετα, δεν βοηθάει το άτομο να ανακαλύψει και να αναπτύξει τις ικανότητες του. Το ίδιο το περιβάλλον δεν του προσφέρει τις δυνατότητες για να μπορεί να γίνει διαμορφωτής του. Σε αυτή την περίπτωση το άτομο αναγκάζεται σε συμβιβασμούς που δεν του επιτρέπουν να αποτελέσει ένα θετικό πόλο, αλλά περισσότερο έναν αρνητικό στο κοινωνικό γίγνεσθαι της ομάδας που αποτελεί μέλος. Το άτομο είναι αναγκασμένο να υποταχθεί στο περιβάλλον και να βιώσει την προσδοκία αποδοχής σαν απόρριψη. Αυτή η υποταγή για αποδοχή, μπορεί σε κοινωνικό επίπεδο να λειτουργεί σαν αποδοχή αλλά σε ενδο-ψυχικό επίπεδο μπορεί να βιωθεί σαν απόρριψη, και να μετατραπεί σε αυτό-απόρριψη. Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση το άτομο συνεχίζει να είναι αποδεχτό από το περιβάλλον με την αποδοχή της απόρριψης του. Έτσι η αποδοχή της απόρριψης μπορεί να γίνει η κινητήριος μορφή κοινωνικής σχέσης δημιουργώντας ένα περιθωριακό τρόπο έκφρασης της παρουσίας του, σε οικογενειακό αλλά και κοινωνικό επίπεδο. Η περιθωριοποίηση του ατόμου πρώτα ξεκινάει από το οικογενειακό περιβάλλον και μετά από το κοινωνικό και είναι συνδεδεμένη με το αίσθημα της αποδοχής.

Η έλλειψη της αποδοχής δυσκολεύει το άτομο στην κοινωνική του ζωή, Μπορεί να μένει στην άκρη περιθωριοποιημένο. Η αποδοχή διαμορφώνει την σχέση με τον εαυτό και με τον κόσμο, με την μορφή της αυτό-αποδοχής ή της αυτό-απόρριψης.

 http://worldofarts.eu/surrealism/

Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

Μάνα και γιος


 



Μέσα στο βαγόνι είχε μπει μια μητέρα που κρατούσε σφιχτά από το χέρι, ένα αγοράκι περίπου δέκα χρονών και όταν άδειασαν οι δύο θέσεις απέναντί μου ήρθε και κάθισε μαζί του, χωρίς να αφήσει το χέρι του στιγμή. 
Η μάνα ήταν αρκετά τυραννισμένη, φαινόταν από το ρυτιδιασμένο πρόσωπό, από την φτωχική ενδυμασία. Ο μόνος θησαυρός που κρατούσε ήταν αυτό το παιδί. 
Εκείνο μαζεμένο καθόταν δίπλα της, κολλημένο στο κορμί της, έτσι σαν εξάρτημα της, χωρίς να κοιτάει πουθενά, χωρίς να βλέπει τίποτα..

Και οι δύο σκυμμένοι ο ένας προς τον άλλον σαν να μην υπάρχει τίποτα γύρω τους, παρά μόνο αυτοί οι δύο κλεισμένοι σε αυτό το δεσμό. 
Ποιος είχε κρεμαστεί από τον άλλον, το παιδί ή, η μάνα; Αυτό ίσως να μην είχε καμία σημασία στην σημερινή κοινωνία της ευημερίας και της συναισθηματικής φτώχειας
Το σφίξιμο των χεριών τους φανέρωνε ένα άλλο σφίξιμο πιο βαθύ, μέσα στο σκοτάδι του οποίου ο καθένας μόνος του, δεν θα μπορούσε να βρει τα όρια του εαυτού του.

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

υποτάσσοντας τους καθηγητές



Οι καθηγητές είναι οι σπουδαγμένοι του λαού. Άνθρωποι που προέρχονται από τις φτωχές συνοικίες της Αθήνας της Θεσσαλονίκης, από χωριά, παιδιά μεροκαματιάρηδων γονέων που στερήθηκαν για να τα σπουδάσουν διότι ήθελαν να δούνε το παλικάρι τους ή την κόρη τους να σπουδάζει να ζήσει διαφορετικά από αυτούς. Ήταν τότε αυτό το όνειρο που αντιπροσώπευε μια τάση να ξεπεράσουν από γενεά σε γενεά τις άσχημες συνθήκες διαβίωσης. Με πόση περηφάνια ένας πατέρας έλεγε ότι το παιδί του σπουδάζει, η ότι η κόρη του ήταν καθηγήτρια, φιλόλογος.

Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού φάνταζε τότε περισσότερο στην Ελλάδα ήταν ο δάσκαλος, ο καθηγητής. Πολλά παιδιά και πολλές οικογένειες επηρεάζονταν από την παρουσία του και ταυτιζόταν μαζί του, ήθελαν να του μοιάσουν, ήθελαν να γίνουν καθηγητές. Ο Καθηγητής πάντα ήταν και είναι ένα πρότυπο για την κοινωνία και για την εκπαίδευση. Τον εκπαιδευτικό τον διακρίνει η επιθυμία για το επάγγελμά του. Είναι ένας άνθρωπος που κάνει αυτό που επιθυμεί, και μπράβο του. Θέλει να προσφέρει, για αυτό διάλεξε να βρίσκεται κάθε μέρα με τριάντα παιδιά και να προσπαθεί να τα τιθασεύσει και να τα μορφώσει με ότι συνεπάγεται αυτό στην προσωπική και οικογενειακή του ζωή. Αυτό κάνει ο δάσκαλος και ο καθηγητής, μορφώνει τα παιδιά μας. Λοιπόν δεν φαντάζομαι κανένα να διάλεξε αυτό το επάγγελμα για να βγάλει λεφτά, και να τεμπελιάζει, το διάλεξε διότι το ήθελε, είχε την επιθυμία, αυτό άλλωστε λένε και οι στατιστικές, όπως επίσης λένε ότι στην εκπαίδευση το 65% είναι γυναίκες.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε κάτι σημαντικό, ότι οι καθηγητές δεν είναι σαν τους άλλους δημόσιους υπαλλήλους, δεν έχουν να κάνουν με χαρτιά και υπογραφές, αλλά με το ζωντανό υλικό που με αυτό θα χτιστεί το μέλλον της χώρας. Δεν κάνουν την ίδια δουλειά με τους άλλους. Η δουλειά τους είναι ένα λειτούργημα το θέλουν δεν το θέλουν, είτε το πιστεύουμε είτε όχι, από την στιγμή που οο καθηγητές έρχονται σε επαφή με τα παιδιά είναι εν δυνάμει παιδαγωγοί, εργάζονται, ότι και να κάνουν με αυτά.

Έχω την εντύπωση ότι κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει να είσαι καθηγητής; Δεν γνωρίζει τις απαιτήσεις που έχει αυτό το επάγγελμα σε ψυχικό και κοινωνικό επίπεδο. Ποιες είναι οι υποχρεώσεις και οι ευθύνες που το ακολουθούν; Αυτά δεν τα μαθαίνει κανείς διαβάζοντας τα περιοδικά και τις εφημερίδες, ακούγοντας, αμόρφωτους δημοσιογράφους, αλλά μόνο μέσα από το βίωμα της παιδαγωγικής σχέσης, μέσα από το βίωμα του εκπαιδευτικού, το οποίο είναι τόσο πλούσιο που οι πολιτικοί ούτε μπορούν να το φανταστούν. 

Ο Εκπαιδευτικός είναι το μέσον της εκπαίδευσης μέσω του οποίου επιτυγχάνει τον στόχος της. Είναι το μέλος εκείνο της εκπαίδευσης το οποίο έρχεται σε σχέση με το παιδί. Μέσω αυτού γίνεται αυτό το έργο που λέγεται εκπαίδευση, κοινωνικοποίηση. Για να επιτευχθεί αυτό το έργο ο εκπαιδευτικός πρέπει να κατέχει μια ελευθερία κινήσεων, χρειάζεται χρόνο και όχι μόνο χρόνο στο χώρο εργασίας αλλά και στο σπίτι. Έτσι και αλλιώς κουβαλάει την δουλειά του στο σπίτι (γραπτά των μαθητών, σκέψεις, συναισθήματα). Του ζητάτε λοιπόν να οργανώνει, να εκθέτει, να αξιολογεί, να συνεργάζεται και να επικοινωνεί, να αποφασίζει. Πως μπορεί να τα κάνει όλα αυτά κάποιος που κυνηγιέται, εξαναγκάζεται, παραβιάζεται οικονομικά και ηθικά;

Το βασικό στοιχείο για να λειτουργήσει η εκπαίδευση είναι η ελευθερία. Η ελευθερία αποτελεί όχι μόνο ένα δίδαγμα, αλλά και το βίωμα της εκπαίδευσης. Η ελευθερία κρύβεται πίσω από όλα τα διδάγματα και αυτή είναι ο στόχος και το μέσον για να φθάσουμε μέχρις αυτή. Η λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος σε μια ανεπτυγμένη χώρα πρέπει να στηρίζεται στην ελευθερία και να λειτουργεί με σκοπό την παρουσία της όχι μόνο σαν ιδέα αλλά και σαν πράξη.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην χώρα μας με τους εκπαιδευτικούς είναι ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή στηρίζεται από την κυβέρνηση ο περιορισμός των ελευθεριών, η αυταρχικότητα και ο εκβιασμός προς το πιο σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού, τους εκπαιδευτικούς, κάνοντάς πράξη την ιδέα της ανελευθερίας. Με αυτό τον τρόπο η κυβέρνηση έρχεται να μετατρέψει το σχολείο σε ένα χώρο υποταγής και ανελεύθερης συμπεριφορά, ένα χώρο εξαναγκασμού, τόσο για τους εκπαιδευτικούς όσο και για τα παιδιά.

Υποτάσοντας τον καθηγητή η κυβέρνηση σκοπεύει στην απαξίωση κοινωνικών πρότυπων τα οποία είναι οι βάσεις για την οργάνωση και την λειτουργία της κοινωνίας.   

Η κυβερνητική πολιτική παράγει περισσότερη ανομία που την νομιμοποιεί με την πράξη της και θέλει να την πατάξει με την αυταρχικότητα της

Πίνακας  390 × 584 - routard.com

Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

Ποιος παίζει με το μέλλον μου;


 

Του μαθητή 

Κωνσταντίνου Μανίκα

Λέγομαι Κωνσταντίνος Μανίκας και είμαι μαθητής της πρώτης Λυκείου στο 1ο Λύκειο Δραπετσώνας.

Αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο, θέλοντας να εκφράσω τον αποτροπιασμό και την αγανάκτησή μου για το θράσος και την υποκρισία και αυτών που μας κυβερνούν καθώς και όλων αυτών των δημοσιογράφων και ΜΜΕ που τους βοηθάνε για να επιβάλλουν τα άνομα και ανήθικα σχέδια τους σε βάρος των μαθητών και της νέας γενιάς.

Αφορμή είναι η απεργία των καθηγητών μου, μέσα στην εξεταστική περίοδο και τα κροκοδείλια δάκρυα πολιτικών και δημοσιογράφων για το μέλλον μου, που «κινδυνεύει» απ αυτήν.
Τι λέτε;;;;; Τι μέλλον έχω, -εξαιτίας σας – κι από ποιους πραγματικά κινδυνεύει;;;;

Ας δούμε πρώτα ,ποιος διαμόρφωσε το μέλλον και την ζωή όλων, από παλιά.

◾Ποιος έφτιαξε το μέλλον του παππού μου και το έντυσε με τα αποφόρια της ΟΥΝΤΡΑ, στέλνοντας τον μετανάστη στη Γερμανία;

◾Ποιος κακοδιαχειρίστηκε και κατάκλεψε αυτόν τον τόπο;

◾Ποιος ανάγκασε την μητέρα μου να δουλεύει απ το πρωί ως το βράδυ για 530 ευρώ, που αφού πληρώσει λογαριασμούς και φαγητό, δεν περισσεύουν –όχι για να μου πάρει παπούτσια- αλλά ούτε ένα βιβλίο που θέλω απ τον πάγκο του παζαριού;;;;;

◾Ποιος μείωσε στο μισό τον μισθό του πατέρα μου;

◾Ποιος τον συκοφάντησε, τον απείλησε με επιστράτευση, απόλυση -αυτόν και όλους τους συναδέλφους του στις μεταφορές- όταν κατέβηκαν σε απεργίες μόνο και μόνο γιατί ήθελαν να ζήσουν με αξιοπρέπεια;

◾Ποιος θέλει να κλείσει την σχολή που διάλεξε ο αδερφός μου για να πραγματοποιήσει τα όνειρα του, στο Πανεπιστήμιο;

◾Ποιος μου έδωσε φωτοτυπίες αντί για βιβλία;

◾Ποιος με άφησε να παγώνω χωρίς θέρμανση στην τάξη μου;

◾Ποιος φταίει που μαθητές λιποθυμάνε απ την πείνα;

◾Ποιος άφησε τόσους άνεργους;

◾Ποιος οδήγησε 4.000 ανθρώπους στην αυτοκτονία;

◾Ποιος άφησε τους παππούδες μας χωρίς περίθαλψη και φάρμακα;

Οι καθηγητές μου ή ΕΣΕΙΣ τα κάνατε όλα αυτά;;;;

Λέτε επίσης ότι οι καθηγητές μου, με την απεργία, θα καταστρέψουν τα όνειρα μου.
Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να είμαι ένας ακόμα άνεργος στο 67ο/ο των νέων ανέργων;

Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να δουλεύω ανασφάλιστος και χωρίς ωράρια για 350 ευρώ το μήνα –όπως ψηφίσατε στην τελευταία σας τροπολογία-;

Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να γίνω οικονομικός μετανάστης;

Ποιος σας είπε ότι όνειρό μου είναι να γίνω delivery boy;

Δυο λόγια θέλω να πω και στους δασκάλους μου, σ όλη τη χώρα.

Δάσκαλοι μου, έχετε υποχρέωση απέναντι σ όλους τους μαθητές ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ.
Αν υποχωρήσετε στον δίκαιο αγώνα σας τότε πραγματικά θα έχετε παίξει με το μέλλον μου και θα το χετε υποθηκεύσει.
Όποια υποχώρηση και να κάνετε, όποια νίκη της κυβέρνησης, θα μου στερήσει το δικαίωμα να χαμογελάω, να ονειρεύομαι, να ελπίζω, να αγωνίζομαι για καλύτερη ζωή για μια ανθρώπινη κοινωνία.
Στους γονείς ,τους συμμαθητές μου και σ όλη την κοινωνία έχω να πω τα εξής:

Θέλετε αυτοί που μας διδάσκουν να ζουν μες στην εξαθλίωση;

Θέλετε να μας στοιβάξουν σαν εμπορεύματα στις αίθουσες;

Θέλετε να κλείσουν τα σχολεία και να χτίσουν φυλακές;

Θα αφήσετε τους δασκάλους μας μόνους τους σε αυτόν τον αγώνα ;

Έτσι θα μας μάθετε να φωνάζουμε αλληλεγγύη ;

Θέλετε ο δάσκαλος να είναι παράδειγμα σε μας, αυτοσεβασμού , αξιοπρέπειας μαχητικότητας η παράδειγμα υποδούλωσης;;;

Θέλετε τελικά να ζήσουμε σαν δούλοι ;

Από αύριο κιόλας , καταλήψεις σε όλα τα σχολεία από μαθητές και γονείς για να στηρίξουμε τους δασκάλους μας μ’ ένα τραγούδι , ένα σύνθημα : «εμπρός να τσακίσουμε τυράννους φασίστες»

Όλοι μαζί για να αγωνιστούμε για δημόσια δωρεάν και ποιοτική παιδεία.

Όλοι μαζί για να ανατρέψουμε αυτούς που κλέβουν το γέλιο μας, το γέλιο των παιδιών σας.

ΥΓ. όχι από ματαιοδοξία αλλά για να στερήσω από κάποιους το γελοίο επιχείρημα πως «απλά θέλω να χάσω μαθήματα», παραθέτω τους βαθμούς μου.



elegxos
Κωνσταντίνος Μανίκας
Μαθητής  Α΄Λυκείου στο 1Ο Λύκειο Δραπετσώνας
***
Πηγή: http://pekp.gr/?p=42951

φωτό:

600 × 399 - excellencepourenfantsados.ca

Πέμπτη, 9 Μαΐου 2013

Επιστολή μαθητών Λουτρακίου


Σε όσους θεωρούν πως πίσω από το κείμενο που αναρτήθηκε δεν βρίσκονται νέα παιδιά, μαθητές Λυκείου, ερχόμαστε να δώσουμε απάντησεις…. Αυτή τη φορά ενυπόγραφα!...
1. Σε όσους αναρωτιούνται το πώς γνωρίζουμε τα ονόματα και τα γεγονότα, να υπενθυμίσουμε πως βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα όπου η τεχνολογία συνεχώς εξελίσσεται. Ερευνούμε κάθε πλευρά των γεγονότων και από τη στιγμή που έχουν δημοσιευτεί βίντεο από το Δημοτικό Συμβούλιο, έχουμε τη δυνατότητα να τα σχολιάσουμε. Το σχολείο μας καλλιεργεί την κριτική ικανότητα, πώς λοιπόν μπορείτε εσείς να μας θεωρείτε άβουλα όντα; Για ποιο λόγο πιστεύετε πως δεν είμαστε ικανοί να υψώσουμε το ανάστημά μας μπροστά στη σήψη που μας προβάλλεται;
2. Σε όσους μας χαρακτηρίζουν «ανιστόρητους», υπογραμμίζουμε πως η έλλειψη ορθής διδασκαλίας της ιστορίας αποτελεί απότοκο των δικών τους πράξεων και επιλογών. Ούτε πήραμε το μέρος κανενός, ούτε επικροτήσαμε τη στάση κάποιας από τις κομματικές παρατάξεις. Αντίθετα, αποστασιοποιηθήκαμε και ξεκαθαρίσαμε τη θέση μας, η οποία είχε ένα και μοναδικό στόχο: την ένδειξη διαμαρτυρίας και τον αποτροπιασμό που όλοι νιώσαμε για τον ευτελισμό του τόπου μας. Οι ανιστόρητοι είναι ,μάλλον, άλλοι… εκείνοι που καταστρέφουν απρόσκοπτα το ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΜΕΛΛΟΝ, που τόσα χρόνια κυβερνούν σε βάρος μας και που δε διστάζουν να απεμπολήσουν τις ηθικές μας αξίες! Ίσως αυτή μας η ενέργεια να αποτελεί πρωτόγνωρη εμπειρία για όσους μας θέλουν φερέφωνα και υποχείρια της πολιτικής σκοπιμότητας.. Ωστόσο, θα συνεχίσουμε να αποδεικνύουμε πως είμαστε ικανοί να αντισταθούμε. Να αντισταθούμε όχι όπως η κοινωνία μας προστάζει.. με τη χρήση βίας και τα «γιουχαΐσματα», αλλά με ψυχές δυνατές που δε σκιάζονται ούτε τη δημοσιοποίηση ονοματεπωνύμων, ούτε την αντίδραση κάποιων αλλά ούτε και να υπερασπιστούν την αλήθεια!
3. Ακόμα, επισημαίνουμε πως κανένας ενήλικας δεν έλαβε μέρος στην απόφασή μας να εκφράσουμε τις θέσεις μας. Προφανώς, μαθητές και άτομα του σχολικού περιβάλλοντος επιλέγουν να αποστασιοποιηθούν, ωστόσο, εμείς δεν καταχραστήκαμε τη μαθητική μας ταυτότητα για να προκαλέσουμε αντιδράσεις.
4. Και τέλος, να εκφράσουμε τη θλίψη μας καθώς η κοινωνία μας –όπως φάνηκε από τα σχόλια των αναγνωστών- δε μας λαμβάνει υπόψη σε τίποτα ενώ μας θεωρεί ανίκανους να πάρουμε θέση στα γεγονότα με τόλμη και θάρρος αδιαφορώντας για το τίμημα. (αυτό που δηλαδή βιώνουμε τώρα από πολλούς μέσω της διαδικτυακής ανωνυμίας και μέσω της κοινωνικής κατακραυγής)
Να θυμούνται κάποιοι πως ίσως τώρα μας απαξιώνουν, σε λίγους μήνες όμως που θα έχουμε το δικαίωμα του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι» οι ίδιοι άνθρωποι θα σπεύδουν να μας προσεγγίσουν πολιτικά. Γύρω μας άνθρωποι πεινάνε, μένουν άνεργοι και άστεγοι και εμείς αναλωνόμαστε σε τέτοιες καταστάσεις. Περισσότερο όμως «πεινάμε πνευματικά και ηθικά»… Άραγε η οικονομική κρίση είναι αυτή που μας έφερε ως εδώ, ή μήπως η ηθική;;
Γιώργος Γκίκας
Δήμητρα Βασιλείου
Ελένη Αγγέλου
Γρηγορίου Χάρης
Πολυχρονόπουλος Βαγγέλης
Πέτρου Κυριακή
Άννα Δημητρέλλου
Βασίλης Θυμής
Ιωάννα Κριαρά
Κώστας Νικολάου
Θοδωρής Παπαδογιάννης
Χριστίνα Μούκα
Αριάνα Βάββα
Γιολδάση Μελίνα
Χριστίνα Γιώργη
Φιλιώ Μήτρου
Ντελίλαη Γιονάλντ
Συμεών Διακάκης
Θωμάς Σκεπετάρης
Κατερίνα Ταχταλή
Κατσιμπούλα Ίνα
Γιάννης Αρβανιτάκης
Γιάννης Θεοφιλίδης
Τζένη Μπεκιάρη
Σοφιάννα Βουλγαρίδου
Γκίκας Κωνσταντίνος
Γεωργία Νομικού
Ουρανία Ιωσηφίδου
Κώστας Φίλης
Βαγγέλης Γλυκοφρύδης
Γιώργος Παπαδογιάννης
ΥΓ: Πολλά παιδιά δίστασαν να δημοσιοποιήσουν το ονοματεπώνυμο τους, ωστόσο πολλοί είναι αυτοί που στηρίζουν αυτή την πράξη κι ας μη φαίνονται. Είμαστε μαθητές-ενεργά μέλη της κοινωνίας και αυτό κάποιους τους φοβίζει… Μπορεί τα ονόματα παραπάνω να φαίνονται λίγα συγκρινόμενα με τον αριθμό το μαθητών του σχολείου, αλλά η ντροπή που εμείς νιώθουμε φτάνει και περισσεύει για όλους….
«Η Ζωή μας τελειώνει όταν σιωπούμε για πράγματα που μας αφορούν»
Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ.
Πηγή: http://www.parakato.gr/2013/03/blog-post_5771.html

Εκθεση απο μαθητή του δημοτικού με θέμα: «Τί να ζητήσω απο τον Θεό»




 " Θεέ μου απόψε σου ζητάω κάτι που το θέλω πάρα πολύ. Θέλω να με κάνεις τηλεόραση! θέλω να πάρω τη θέση της τηλεόρασης που είναι στο σπίτι μου. Να έχω...το δικό μου χώρο. Να έχω την οικογένειά μου γύρω από μένα. Να με παίρνουν στα σοβαρά όταν μιλάω. Θέλω να είμαι το κέντρο της...προσοχής και να με ακούν οι άλλοι χωρίς διακοπές ή ερωτήσεις. Θέλω να έχω την ίδια φροντίδα που έχει η τηλεόραση όταν δεν λειτουργεί...
Όταν είμαι τηλεόραση, θα έχω την παρέα του πατέρα μου όταν έρχεται σπίτι από τη δουλειά, ακόμα κι αν είναι κουρασμένος. Και θέλω τη μαμά μου να με θέλει όταν είναι λυπημένη και στεναχωρημένη, αντί να με αγνοεί. Θέλω τ'αδέλφια μου να μαλώνουν για το ποιος θα περνάει ώρες μαζί μου. Θέλω να νιώθω ότι η οικογένειά μου αφήνει τα πάντα στην άκρη πότε-πότε, μόνο για να περάσει λίγο χρόνο με μένα. Α! Και το τελευταίο! Κάνε με έτσι ώστε να τους κάνω όλους ευτυχισμένους και χαρούμενους. Θεέ μου, δεν ζητάω πολλά...Θέλω μόνο να γίνω σαν μία τηλεόραση!"
Η δασκάλα που το διάβασε (καθώς βαθμολογούσε) έβαλε τα κλάμματα...
Ο σύζυγός της που μόλις είχε μπει στο σπίτι τη ρώτησε "τι συμβαίνει;"
Αυτή απάντησε: "διάβασε αυτή την έκθεση, την έχει γράψει ένας μαθητής μου"
Ο σύζυγος είπε: "το καημένο το παιδί! τι αδιάφοροι γονείς που είναι αυτοί!"
Τότε αυτή τον κοίταξε και είπε: "Αυτή η έκθεση είναι του γιου μας..."

πηγή: https://www.facebook.com/notes/%

Πέμπτη, 2 Μαΐου 2013

Επιστολή μαθητή Α' Λυκείου Προς κ. Υπουργό Παιδείας



 


Κι εγώ μαθητής είμαι αλλά έχω την ατυχία να μην έχω μάνα υπουργό.
Η δική μου μητέρα είναι μια απ' αυτούς που λες πως δε σε νοιάζουν γιατί εσύ νοιάζεσαι μόνο για μας τους μαθητές.
Είμαι γιος αναπληρώτριας κι επειδή μάλλον τα έχεις μπλεγμένα λίγο και δεν ξέρεις τι σημαίνει αυτό θα σου πω εγώ που το ξέρω από πρώτο χέρι. ......
Να σου πω πρώτα για τη λέξη ΑΣΕΠ... Λοιπόν για μένα η λέξη αυτή σημαίνει να μαγειρεύω μόνος , να τρώω μόνος, να πλένω τα ρούχα μου και της μαμάς μου, να μετακομίζω στο σπίτι της γιαγιάς σε έκτακτες ανάγκες...
Έγινε αυτό κάμποσες φορές. Έπειτα άρχισαν τα ταξίδια... .
Δε θα σου πω τι σημαίνει σ' άλλο σχολείο να κάνω αγιασμό κι από άλλο να παίρνω απολυτήριο της τάξης, αυτά είναι ψιλά γράμματα. Στην αρχή επαναστατούσα, μετά συμβιβάστηκα, τώρα καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω και τη λέξη "οικονομία" που κάνει μόνη της η μάνα μου για να μη μου στερήσει εμένα τίποτα. Αλλά εγώ κάνω τη δική μου οικονομία και δεν της λέω πως τα τζιν μου κόντυναν και τα παπούτσια μου θέλουν τσαγκάρη.
Τα καλοκαίρια δε μ' αρέσουν. Η μάνα μου ιδρώνει και ξεϊδρώνει μπροστά στον υπολογιστή να κατεβάζει πίνακες και να μετράει ποσοστά. Αλλά φέτος το μεγάλο πανηγύρι άρχισε από πιο νωρίς.
Η μάνα μου φέτος μου υποσχόταν πως πολλά θ' αλλάξουν γιατί διορίζεται επιτέλους. Αλλά το τροπάρι άρχισε ν' αλλάζει από νωρίς. 13 Απρίλη ημέρα Τρίτη ήταν το αποκορύφωμα. Δεν την ξεχνώ αυτή τη μέρα. Από τότε έγινα εγώ ο μεγάλος κι αυτή η μικρή.
Πολλές φορές έχω ζηλέψει τα παιδιά που την είχαν δασκάλα, πάντα της το φιλούσα που έβαζε τη δουλειά πάνω από μένα. Αλλά τώρα πια μόνον την πονάω και φοβάμαι και για τους δυο μας.
Οι συμμαθητές μου περιμένουν το καλοκαίρι πώς και πώς. Εγώ τρέμω πως θα 'ναι το χειρότερο απ' όλα. Δε με νοιάζει που δε θα πάω διακοπές, έχω συνηθίσει. Δε με νοιάζει για πράγματα, ρούχα κι ανέσεις που δεν έχω. Το φόβο στο βλέμμα της δεν αντέχω άλλο. Εσείς βάζετε πρώτα εμένα από τη μαμά μου, έτσι λέτε στην τηλεόραση. Η μάνα μου γιατί λέει πως μας αφανίζετε και τους δυο;;;
Αυτά...
Σας καλημερίζω

Ένας μαθητής Α' Λυκείου

Πηγή: http://36dimotiko.blogspot.gr/2013/05/blog-post_4344.html
πίνακας:361 × 500 - i-villeurbanne.com