Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2015

Ψυχικές διαταραχές στον χώρο των φυλακών



Εισαγωγή.


Η ψυχική υγεία επηρεάζεται από κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες, οι οποίοι έχουν μελετηθεί και αφορούν τον γενικό πληθυσμό. Παρόλο που είναι γνωστό το πόσο επηρεάζει την ψυχική υγεία των έγκλειστων το περιβάλλον της φυλακής υπάρχουν λίγες αναφορές που να αφορούν τα Ελληνικά σωφρονιστικά ιδρύματα .

Γενικότερα , η ψυχική υγεία των φυλακισμένων είναι ένα ζήτημα που προκαλεί ανησυχίες. Η συχνότητα των αυτοκτονιών είναι 6 φορές πιο συχνή μεταξύ των φυλακισμένων σε σύγκριση με τον υπόλοιπο πληθυσμό. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι φυλακισμένοι μπορούν να διαχωριστούν σε δυο μεγάλες κατηγορίες.

Η πρώτη κατηγορία περιλαμβάνει τα άτομα που παρουσιάζουν μια από τις γνωστές ψυχικές ασθένειες. Ορισμένες στατιστικές δείχνουν ότι οι ψυχωτικές ασθένειες επηρεάζουν 14% των γυναικών και 7% των ανδρών που βρίσκονται στη φυλακή. Αντίθετα οι ίδιες ασθένειες επηρεάζουν συνολικά μόνο 0,5% στο γενικό πληθυσμό. Η δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνει τα άτομα που δεν έχουν μια από τις γνωστές ψυχικές ασθένειες. Όμως ψυχικά υποφέρουν λόγω των σκέψεων, των αισθημάτων και των εμπειριών τους μέσα στις φυλακές ( Νurse και συν ., 2003).

Στην Αγγλία έγινε έρευνα από Βρετανούς γιατρούς, προκειμένου να εξετάσουν τις επιδράσεις που έχει στους φυλακισμένους και στο προσωπικό, το περιβάλλον της φυλακής. Στην έρευνα αυτή έγιναν ομάδες συζήτησης και συμμετείχαν 31 φυλακισμένοι (18 άνδρες και 13 γυναίκες ) και 21 άτομα του προσωπικού των φυλακών (15 άνδρες , 6 γυναίκες ). « Οι φυλακισμένοι ανέφεραν ότι τα μεγάλα χρονικά διαστήματα απομόνωσης με λίγους πνευματικούς ερεθισμούς, συνέβαλλαν σε φτωχή ψυχική υγεία και δημιουργούσαν έντονα αισθήματα θυμού, απογοήτευσης και άγχους. Δήλωσαν ότι έκαναν κατάχρηση φαρμάκων για να ανακουφιστούν από τις πολλές ώρες μονοτονίας και βαριεστημάρας. Φάνηκε επίσης ότι οι κακής ποιότητας σχέσεις μεταξύ του προσωπικού των φυλακών και των φυλακισμένων αποτελούν ένα σημαντικό παράγοντα που επηρεάζει το επίπεδο στρες που υπάρχει στους φυλακισμένους και στο προσωπικό » ( Μedlook, 2008:2).

Οι έγκλειστοι έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν κάποια διαταραχή σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό. Η ύπαρξη προβλημάτων ψυχικής υγείας στον πληθυσμό των κρατουμένων αποτελεί κοινό εύρημα σε όλες τις σχετικές έρευνες. Διαταραχές της διάθεσης, όπως η κατάθλιψη, ψυχωσική συμπτωματολογία, διαταραχές κατανόησης και μνήμης, διαταραχές του ύπνου, ψυχοσωματικές διαταραχές, συναισθήματα μοναξιάς, απαισιοδοξία, νευρικότητα και άγχος εμφανίζονται μεταξύ των εγκλείστων και μάλιστα σε πολύ υψηλότερο βαθμό σε σύγκριση με το γενικό πληθυσμό ( Θεμελή, 2000, Lindquist & Lindquist, 1997).

Από τον εγκλεισμό του ατόμου προέρχονται στρεσογόνοι παράγοντες που συμβάλλουν στην ψυχοπαθολογία του ατόμου . Σαφώς, ο καθένας επηρεάζεται διαφορετικά από την εμπειρία της κράτησης, κάποιοι προσαρμόζονται χωρίς καμιά δυσκολία ενώ άλλοι έχουν περισσότερες επιπτώσεις (Griffith & Steptoe, 2000).

Ο πληθυσμός των τροφίμων των σωφρονιστικών ιδρυμάτων ανήκει στις ευάλωτες ομάδες για την εκδήλωση ψυχικών διαταραχών, αφού, στο σύνολό του σχεδόν, χαρακτηρίζεται από μια σειρά ψυχο-κοινωνικών παραγόντων κινδύνου, οι οποίοι συμβάλλουν στην εμφάνιση ψυχοπαθολογίας στο γενικό πληθυσμό (Lindquist & Lindquist, 1997). Τέτοιοι παράγοντες, είναι η χαμηλή μόρφωση, τα άτομα που προέρχονται από μειονοτικές ομάδες η ηλικία και γενικότερα οι άσχημες επήρειες και το φύλλο ( Μάνος , 1988).

Ακόμη, εάν το άτομο έχει εμπειρία προηγούμενης κράτησης αυτή συμβάλλει στην ευκολότερη προσαρμογή στο περιβάλλον των φυλακών,
αφού ήδη του είναι γνωστός ο τρόπος λειτουργίας του ιδρύματος. Έτσι , αντεπεξέρχεται πιο αποτελεσματικά στις συνθήκες του εγκλεισμού και βιώνει λιγότερα προβλήματα, σε σύγκριση με τους έγκλειστους που δεν έχουν ανάλογη εμπειρία (Irwin, 1981). Σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας που πραγματοποιήθηκε από τους Andersen και συν . (2000), οι κρατούμενοι με μακρά εμπειρία εγκλεισμού αντιμετωπίζουν μικρότερο κίνδυνο σχετικά με την εκδήλωση ψυχικών διαταραχών κατά τη διάρκεια έκτισης της ποινής τους. Συχνά, ο τρόπος με τον οποίο είναι διαμορφωμένα τα διάφορά ιδρύματα, επηρεάζει πολύ το άτομο. Επίσης, πολύ σημαντικό είναι το γεγονός ότι πολλές φορές έγκλειστοι που κατηγορούνται για τα αδικήματα για τα οποία φυλακίζονται δεν παραπέμπονται σε ψυχιατρεία αλλά σε φυλακές

Ψυχικές διαταραχές στο χώρο των φυλακών

Πολλές έρευνες και βιβλία σχετικά με την ψυχολογία των ατόμων που βρίσκονται σε σωφρονιστικά ιδρύματα αναφέρονται σε διάφορες διαταραχές που συναντώνται συχνά στον χώρο της φυλακής. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τους Andersen και συν . (1996), οι παρακάτω διαταραχές συναντώνται συχνότερα σε άτομα που ήταν ή είναι σε σωφρονιστικά ιδρύματα. Οι διαταραχές αυτές είναι : η κατάχρηση αλκοόλ και ουσιών, οι καταθλιπτικές διαταραχές, οι αγχώδεις διαταραχές, η αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας και οι ψυχωσικές διαταραχές.

Για την ετήσια έκθεση, το 2004 σχετικά με την κατάσταση του προβλήματος των ναρκωτικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Νορβηγία, αναλήφθηκε από ερευνητές της ΕΕ , έρευνα που είχε σκοπό να μελετηθεί η επικράτηση της συννοσηρότητας ( δηλαδή την συνύπαρξη ψυχιατρικής νόσου και διαταραχών οφειλόμενων στη χρήση ουσιών ) στις θεραπευτικές υπηρεσίες. « Τα στοιχεία για τις διαταραχές χρήσης ουσιών στα ψυχιατρικά κέντρα δεν είναι τόσο εύκολα διαθέσιμα όσο τα στοιχεία για τις ψυχιατρικές διαταραχές σε μονάδες θεραπείας των ουσιοεξαρτήσεων. Μολονότι οι μελέτες που παρουσιάζονται στην επισκόπηση αυτή δεν είναι συγκρίσιμες, παρέχουν ενδείξεις σχετικά με την κατάσταση στις χώρες της ΕΕ. Υπάρχουν σημαντικές αποκλίσεις στους εξεταζόμενους πληθυσμούς, στα επιλεγέντα διαγνωστικά κριτήρια, στα χρησιμοποιούμενα εργαλεία και στον χρόνο της διάγνωσης.

Για τους λόγους που προαναφέρθηκαν, η υποδιάγνωση θεωρείται πιθανή σε πολλές περιπτώσεις » ( Ευρωπαϊκή Επιτροπή , 2004: 1). Στα αποτελέσματα που προκύπτουν από την παραπάνω έρευνα, φαίνεται ότι στην Ελλάδα, σε φυλακές και θεραπευτικές υπηρεσίες έχουμε αρκετές διαγνώσειςάγχους(32%), συναισθηματικών διαταραχών (25%) και σχιζοφρένειας (6%).

πηγή

Απόσπασμα από την διπλωματική εργασία των
Δανδουλάκη Μαρία
Κωστέρη Βαλεντίνα
Μηλάκη Βιργινία

με τίτλο:

Η ψυχολογία των κρατουμένων .
Η περίπτωση των φυλακών Νέας Αλικαρνασσού

.





Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Πολιτική της επιτήρησης ή επιτήρηση της πολιτικής

Το μνημόνιο πρόκειται για μία σειρά από μέτρα τα οποία επιβάλλει ο Α ο οποίος "κρατάει στη ζωή" τον Β, ώστε ο Β να μπορέσει να εξυγιανθεί. Αν ο Β δεν το τηρήσει, τότε είναι πολύ πιθανόν ο Α να σταματήσει να τον βοηθάει κι έτσι να επέλθει το μοιραίο.
Αυτός που επιβάλλει το μνημόνιο, είναι στην ουσία σαν να επεμβαίνει στη διακυβέρνηση μίας χώρας, μιας και ορίζει σε μεγάλο βάθος τι θα λειτουργήσει και πως. 1
Με την παρουσία του μνημονίου μια κυβέρνηση δεν είναι ελεύθερη να οργανώσει, να διευθύνει και να διοικήσει το ανθρώπινο δυναμικό της κοινωνίας που την εξέλεξε, όπως επίσης να καθορίσει το σύνολο κοινωνικών δραστηριοτήτων και των κοινωνικών πρακτικών, που εφαρμόζονται σε επί μέρους τομείς της δημόσιας ζωής, διότι δυστυχώς δεν σχεδιάζονται από αυτή.
Τα μνημόνια λοιπόν υποτιμούν τις λειτουργίες του κοινοβουλίου και μάλιστα την πιο βασική αυτή της νομοθετικής. Χωρίς νομοθετική ικανότητα η ουσία του κοινοβουλίου είναι ανούσια, γίνεται μια καρικατούρα, όπου οι βουλευτές υποδύονται τους βουλευτές χωρίς να έχουν το δικαίωμα να αποφασίσουν, αλλά μόνο να αποδέχονται αποφάσεις των άλλων. Άρα η λειτουργία του πολιτεύματος κινείται σε ένα πεδίο όπου έχει αφαιρεθεί η πολιτική.
Από την κυβέρνηση έχει αφαιρεθεί η πρακτική της διακυβέρνησης. Η μόνη λειτουργία που της επιτρέπεται είναι αυτή της επιτήρησης. Δηλαδή με τα μνημόνια η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση δεν είναι παρά ένας τοποτηρητής των αποφάσεων του μνημονίου. Το μόνο που μπορεί να ασκήσει είναι μια πολιτική της επιτήρησης, η οποία συγχρόνως λειτουργεί και σαν επιτήρηση της πολιτικής.
Κερεντζής Λάμπρος
1http://ti-einai.gr/mnimonio/

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2015

Η εχθρότητα του κόσμου μεγάλωσε...


Κατά αρχάς η εχθρότητα του κόσμου μεγάλωσε. Απέκτησε διαστάσεις που ο φοβισμένος εαυτός δεν θέλει να συνειδητοποιήσει και παραμένει αγκιστρωμένος στις προεκτάσεις μια αλλαγής που έγινε επικίνδυνη από τον τρόπο εξαΰλωση της.
Μετά εκείνο το αφήγημα της ελπίδας σαν να το αφήσαμε μισό... Σκιαγραφούσε την πορεία, όριζε τους σταθμούς, γενικά καθόριζε την διαδρομή και τις διεξόδους της. Εκείνη η αφήγηση στολίζει τον ορίζοντα του παρελθόντος την ώρα που όλοι έχουμε μεταφερθεί βίαια στο σκληρό παρόν, περιμένοντας ένα αδυσώπητο μέλλον.
Μάταια προσπαθούμε να κοιτάξουμε πίσω, δεν βλέπουμε παρά τα συντρίμμια ουτοπικών κατασκευαστών, αυτών που καλλιέργησαν την ελπίδα εκμεταλλευόμενοι το φόβο. Δεν βλέπουμε παρά απέραντες κοιλάδες παραπληροφόρησης. Γυμνές συνειδήσεις να περπατάνε τρομαγμένες από την αίσθηση της απάτης.
Ο ρεαλισμός είναι ο μανδύας κάθε αγριότητας και επιβολής στο όνομα μιας πραγματικότητας που κτίζεται γύρω μας και μας απομονώνει, προσπαθώντας πάντα να μας πείσει ότι μας φέρνει κοντά στους άλλους.
Είμαστε στο χωρόχρονο της παράνοιας. Κυνηγημένοι από μια καθημερινότητα κομματιασμένη σε διάφορες ερμηνείες που η μία αναιρεί την άλλη. Τίποτα δεν μοιάζει όπως πριν και γι αυτό τίποτα δεν εμπνέει εμπιστοσύνη. Όλα φαντάζουν τόσο γνωστά αλλά και τόσο άγνωστα μεταξύ τους. Έτσι διαπιστώνουμε ότι τα σχέδια καταστροφής είναι πάντα καλύτερα οργανωμένα από το σχέδια αποτροπής.
Οι ομάδες κρούσης ακουμπάνε την συνείδηση του πλήθος με μια μαεστρία που τις κάνει να φαντάζουν σαν άγγελοι της δικαιοσύνης, σαν κομιστές της συντροφικότητας, και πολέμιοι της μοναξιάς, σαν οι προάγγελοι τέλος, της ελευθερίας.!
Στην ουσία εκείνοι ετοιμάζουν καινούργιες μορφές φυλάκισης, καινούργιες αιτίες αναβολής της επιθυμίας, της ευχαρίστησης, της ηδονής. Απομονώνουν το άτομο μέσα στην απογοήτευση της προσδοκίας που το βοήθησαν να κατασκευάσει. Αυτό το συναίσθημα έχει μια διπλή μορφή φυλάκισης. Από την μια, αυτής της προδομένης προσδοκίας και από την άλλη, αυτή της προδομένης συντροφικότητας.
Οι ιδιοκτήτες του σύμπαντος, οι φύλακες του συστήματος ιδιοποίησης της ελπίδας απλώνουν το μηχανισμό οικειοποίησης της αντίστασης του εαυτού και της μετατροπής της σε αναπαραγωγή διαδικασία μιας ψευδό-συνέχειας, που καμουφλάρει την απώλεια του. Προσπαθεί να κρύψει την εχθρότητα του κόσμου που μεγαλώνει, που αφήνει ορφανό το πλήθος να ψάχνει το είδωλό του.
Μετέωροι εφιάλτες από ένα μέλλον που δεν έχουμε επιλέξει καταλαμβάνουν το χώρο του ονείρου και κουβαλάνε την εκδίκηση για την απόπειρα αμφισβήτησης του ρεαλισμού μιας κοινωνίας που γίνεται όλο και περισσότερο μη-ρεαλιστική.
Η εχθρότητα του κόσμου μεγαλώνει μέσα από την προδοσία των συνειδήσεων. Μέσα από της απομόνωση που την ονομάζουν κοινωνικότητα. Μέσα από την αναπαράσταση της στασιμότητας σαν την προσδοκώμενη αλλαγή.
Η προσδοκία έγινε κινητήρια δύναμη αναπαραγωγής του παλιού σαν καινούργιου. Ο κόσμος, πιο απρόσιτος, πιο δύσκολος να το κοιτάξεις στα μάτια.
Τελικά η εχθρότητα του κόσμου καλλιεργείται από αυτούς που ευαγγελίζονται την καλοσύνη του. Η καλοσύνη τους δεν είναι παρά μια μορφή εχθρότητας. Ξεγελάνε τα διψασμένα πλήθη για αγάπη και τα βουτάνε στην εχθρότητα που την βαπτίζουν καλοσύνη.


Κερεντζής Λάμπρος
πίνακας: Wojtek Siudmak

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015

Η Ουτοπία κρεμάστηκε από το ταβάνι.


Η Ουτοπία κρεμάστηκε από το ταβάνι. Περνάμε και χαιρόμαστε να την βλέπουμε εκεί πάνω, αλλά δεν καταλαβαίνουμε ότι είναι νεκρή! 
Περνάμε από κάτω της, μέσα στο σκοτάδι μιας ημέρας που μας αφήνει και εμάς μετέωρους, μαζί με τόσους άλλους σαν και εμάς, που ταξιδεύαμε στα χαλαρά τοπία περασμένων προδομένων επαναστάσεων.
Ταξιδεύαμε στα χρωματιστά δωματία ευτυχισμένων διαμερίσματων μια ξανακερδισμένης ενότητας του κόσμου. Στα λιβάδια ονειρεμένων ενεργειών της ανθρωπότητας που ξανασυναντούσε τον εαυτό της καινούργιο γυαλιστερό και έτοιμο να χωθεί στην τεράστια αγκαλιά ενός ελεγχόμενου μέλλοντος.
Πυρπολημένοι από κουβέντες που δεν καταλαβαίνουμε, που δεν νομίζουμε ότι απευθύνονται σε μας, σερνόμαστε σ ένα γκρίζο τοπίο που αναδύεται ξαφνικά μπροστά μας. Νιώθουμε τα στιβαρά μπράτσα της πραγματικότητας να μας τραβάν από τα χρωματιστά σεντόνια των ονειρικών διαδρομών για την σχεδίαση ενός καινούργιου κόσμου.Ενός κόσμου χωρίς την βία που γερνάει το βλέμμα, χωρίς την φτώχεια που ρυτιδώνει τα εντόσθια. 

Καθόμαστε αναγκαστικά στην καρέκλα της σκληρής καθημερινότητας, μπροστά στην μηχανή του αδυσώπητου χρόνου που ξερνάει πτώματα στα πεζοδρόμια των πόλεων, που ετοιμάζει τα νεανικά κορμιά του μέλλοντος για τα στρατόπεδα επαναληπτικής διαδρομής και γήρανσης.
Τρέχουμε γυμνοί ανάμεσα στις οικονομικές ράγες μιας κοινωνίας που δεν σηκώνει, δεν επιτρέπει τίποτα από όσα είχαν υποσχεθεί οι ονειροπαρμένοι γκουρού της μετάβασης στην αλλαγή του συναισθηματικού τοπίου της χώρας.
Η αγριότητα κερδίζει έδαφος απέναντι στο απελευθερωτικό πείραμα. Ότι ήταν, παρά ήταν ωραία φτιαγμένο μέσα χρωματιστό δωμάτιο των φαντασιωδών καταστάσεων της ελευθερίας.
Σε μείγμα παρωχημένης πραγματικότητας και στείρας υποχρεωτικής στράτευσης στο μέλλον των σιδρόφρακτων ανθρώπων, βουτάν το κεφάλι μας, αδιόρατοι εκτελεστές ονείρων.
Κρυμμένοι οργανωτές του μέλλοντος παραμονεύουν χαμογελαστοί, καθώς προσχεδιασμένοι μονοδιάστατοι διάδρομοι υποταγής, ανοίγουν τα τοπία τους για το καθορισμένο περίπατο των φυλακισμένων.
 Η χαρούμενη βόλτα σε λουλουδισμένους δρόμους μετατράπηκε σε άσφαλτο που λιώνει και κολλάνε οι σόλες στο κάθε βήμα. Η διατήρηση των ουτοπικών πιθανοτήτων της αλλαγής χωρίς να ανοίξει ρουθούνι είναι κάτι που μπορεί να συμβεί παρά μόνο στην πυρπολημένη πολιτεία του μυαλού. Στην πραγματικότητα αιμόφυρτες συνειδήσεις σέρνονται μπροστά στο πλήθος σαν εξιλαστήρια θύματα μια προδομένης ελπίδας που όλοι είχαμε ανάγκη να πιστέψουμε.
Ουτοπιστές με τις χαρούμενες διηγήσεις των επερχόμενων γεγονότων, γυρνάνε ακόμα στις πλατείες. Διαπραγματεύονται την φαντασίωση της ελευθερίας μέσα στα κάγκελα της πραγματικότητα.
Κραυγές απελευθέρωσης, την ώρα που κινήματα μαζεύουν την υγρασία των καινούργιων προσδοκιών μέσα στο σκοτάδι μιας αντίστασης χωρίς πρόγραμμα που τα χρώματά της ακόμα ομορφαίνουν τον ορίζοντα της ουτοπίας που κρέμεται από το ταβάνι. 
Κερεντζής Λάμπρος
πίνακας Alexandre Yourevitch

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015

Η ευημερία της στέρησης και η διαχείριση των εξαρτήσεων


Ή αίσθηση αποδοχής των εξαναγκασμών για την ανεύρεση ελευθεριών, φαντάζει σαν την μόνη διέξοδο από το αδιέξοδο των εξαρτησιογόνων συμπεριφορών ενός πληθυσμού και μιας χώρας που απειλούνται από τον μαρασμό της επερχόμενης στέρησης, των θεσμοθετημένων εθισμών.
Μην στέκεστε σε μια ενστικτώδη αντίδραση. Σταθείτε σε μια σκέψη που χρειάζεται να λάβει υπ όψιν τα διάφορα δυναμικά του συνωμοτικού πλαισίου αναφοράς και να προσπαθήσει να διαλέξει αυτό που δεν είναι μόνο μια ικανοποίηση της στιγμής. Η διαχρονική αξία που ελοχεύει μέσα από τα γκρεμισμένα όνειρα της ελευθερίας, φαντάζει σαν ναρκωτική ουσία για την  κατάκτηση του ευρωπαϊκού κεκτημένου.
Υπάρχει η αίσθηση ότι τα κλειδωμένα δωμάτια των διαπραγματευτικών δυνατοτήτων, συμπυκνώνουν τον πόνο της αντίληψης. Ότι, το χαμόγελο δεν είναι αυτό που φανερώνει την χαρά και την ελευθερία, αλλά εκφράζει την αναισθησία μιας υποχρεωτικής διαπεραστικής διαταγής. Ότι, από υψηλόβαθμους αγγέλους οδηγούμαστε στη καταστροφική προσφυγή στο άπειρο των εξαρτησιογόνων ουσιών ενός κατασκευασμένου μέλλοντος σε συνεχή αναπαραγωγική διαδικασία μέσα μας και έξω μας.
Με τον ίδιο τρόπο η εξαναγκαστική αποδοχή μιας πραγματικότητας της οποίας η επιλογή δεν έχει ακόμα διαγραφεί στον ορίζοντα, παραμένει και σέρνεται μέσα σε φαντασιώσεις χαμένων προσδοκιών των εξαθλιωμένων πληθυσμών μπροστά στην πόρτα των εξαρτησιογόνων παραδείσων.
Και η λογική των πραγμάτων κολυμπάει στο παραλογισμό των ημερών. Κολυμπάει ανάμεσα σε ένα ναι και ένα όχι όπου τα περιεχόμενα διαστρεβλωμένα, χωρίς νόημα και αξία από την πολύχρονη χρήση επιπλέουν μπροστά στην αδυναμία σύλληψης μιας διάστασης, που αναπαράγει τον φόβο της στέρησης και την εξάρτηση, ακόμα και σε αυτούς που τα αντιμάχονταν.
Διαβολικές αντικαταστάσεις επιχειρημάτων, υπαινιγμοί και διαπιστώσεις ανελεύθερων ενεργειών για την αναζήτηση της ελευθερίας στον ψυχαναγκαστικό εθισμό. Μυστικοί συμβιβασμοί με το υπερπέραν των εξαναγκασμών και τελική γεύση της αμάσητης υποταγής για ένα ελπιδοφόρο μέλλον. Όλα αναμεμειγμένα από ήχους, φωνές, κραυγές και βογγητά, πάνω σε πολυτελή καρεκλάκια καφετεριών που προσπαθούν να κουβαλήσουν τους θαμώνες μακριά από τον φόβο, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι αυτός είναι εκεί και κυλάει μέσα στις φλέβες σέρνοντας την στέρηση σαν το μοναδικό στοιχείο της ψυχωτικής υποταγής.
Δεν ξέρουμε τίποτα, είμαστε αρκετά μπερδεμένοι με την αίσθηση αποδοχής των εξαναγκασμών για την ανεύρεση ελευθεριών. Αυτό θυμίζει τους χρήστες σκληρών ναρκωτικών (ηρωίνης) σε πρόγραμμα απεξάρτησης όπου δεν έχουν να κάνουν με την διαχείριση των ελευθερίων, αλλά την διαχείριση των εξαρτήσεων.
Μόνο με την διαχείριση των εξαρτήσεων, μπορούμε να προσεγγίσουμε τα πεπραγμένα μια διαταραγμένης πραγματικότητας όπου τα μπερδεμένα μηνύματα δεν μπορούν να αναδείξουν τον μακρινό στόχο, παρά μόνο στο πλαίσιο μια ολικής απεξάρτησης από τις συνήθειες του παρελθόντος.
Μόνο με την διαχείριση των εξαρτήσεων θα αντιληφθούμε ότι η ευημερία της στέρησης είναι μια πραγματικότητα όπου η ελευθερία είναι στοιχείο εθισμού και όχι απεξάρτησης.
Μόνο με την διαχείριση των εξαρτήσεων θα πετύχουμε την απομάκρυνση από την εξαρτησιογόνα ουσία που έχει γίνει το ευρωπαϊκό κεκτημένο της υποταγής στην ευημερία της στέρησης.
Άρα ας δεχτούμε την πραγματικότητα που περνάμε σαν μια περίοδο διαχείρισης των προσωπικών και εθνικών εξαρτήσεων και τίποτα άλλο.
Κερεντζής Λάμπρος
κολλάζ: Guy Garnier

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2015

Μήπως πρέπει να δώσουμε περισσότερο χρόνο στον εαυτό μας;


Μια ακατάσχετη βιασύνη, επαναστατικής αγανάκτησης μας διακρίνει, όπως πάντα. Μια στάση όπου το ένστικτο λειτουργεί ζητώντας εδώ και τώρα ικανοποίηση μην γνωρίζοντας όμως το εύρος, τον χρόνο, και την μορφή της ικανοποίησης. Από την άλλη η απογοήτευση είναι πάντα μέσα μας έτοιμη να σηματοδοτήσει με την παρουσία της κάθε ενέργεια η οποία δεν απαντά στο ενστικτώδη χαρακτήρα της ικανοποίησης. Έτσι χωρίς να το καταλάβουμε βρισκόμαστε ανάμεσα στην αρχή της ηδονής και την αρχή της πραγματικότητας. Δηλαδή ανάμεσα σε αυτό που ο Φρόιντ ονόμασε “ Αρχή της ηδονής” η οποία εκφράζει την ακατάσχετη επιθυμία ευχαρίστησης και διακρίνει την βρεφική, παιδική και εφηβική ηλικία και την “Αρχή της πραγματικότητας” που σηματοδοτεί την αποδοχή των κοινωνικών κανόνων και αξιών και διακρίνει την ενήλικη περίοδο ώστε το άτομο να προσαρμοστεί και να γίνει αποδεχτό από το περιβάλλον του. 
Η επιθυμία του παιδιού - πολίτη συναντάει το “απαγορεύεται” του Πατέρα – Κυβέρνηση και σε αυτό το πεδίο παίζεται το αιώνιο παιχνίδι της αποδοχής και της απογοήτευσης. Πάνω σε αυτή την βάση που λειτουργεί η σχέση με τους γονείς, λειτουργεί και κατ επέκταση με τα γονεϊκά πρότυπα, όπως είναι και οι πολιτικοί ηγέτες. Όπως περιμένουμε την ικανοποίηση των επιθυμιών μας εδώ και τώρα από τους γονείς και δεν υποφέρουμε την ματαίωση, έτσι και στο πολιτικό επίπεδο περιμένουμε την ικανοποίηση από τους κυβερνώντες, εδώ και τώρα, των αποφάσεων και των μέτρων που έχουν υποσχεθεί. Η σχέση λοιπόν με την κυβέρνηση, όπως και με τους γονείς, και μάλιστα με τον πατέρα είναι πάντα μια σχέση προσδοκιών, υποσχέσεων, ματαιώσεων και απογοήτευσης.
Το ζήτημα όμως είναι ότι η απογοήτευση αποτέλεσε τον τελευταίο καιρό για τους Έλληνες το καθημερινό συναίσθημα μαζί με τον φόβο και την ενοχή στην σχέση τους με την κυβερνητική εξουσία της δεξιάς. Αυτή η κατάσταση λειτούργησε ώστε να παγιωθούν καταστάσεις, συμπεριφορές, ιδέες και πεποιθήσεις οι οποίες στηρίχτηκαν στο φόβο και την ματαίωση
Η Κυβέρνηση της δεξιάς εγκαθίδρυσε την αρχή μιας  πραγματικότητας σκληρής όπως κάνει κάθε αυταρχική κυβέρνηση που ποντάρει στα παραπάνω συναισθήματα, δημιουργώντας ένα πεδίο συνεχούς απειλής και αβεβαιότητας για να νομιμοποιήσει την παρουσία της. Αυτό το πεδίο ήταν ο χώρο/χρόνος της εξουσίας της που όριζε η ίδια και στεκόταν, όπως ο Πάτερ – φαμίλιας, ευνουχιστηκά απέναντι σε οποιαδήποτε επιθυμία του πολίτη, ώστε η ευχαρίστηση να έχει αντικατασταθεί με την αποφυγή της απογοήτευσης και όχι με την αναζήτηση της ηδονής. Έτσι όσο περισσότερο απέφευγε ο πολίτης την απογοήτευση τόσο την μετέφραζε σε ηδονή.
Αυτό λοιπόν που έχει βιώσει ο πληθυσμός αυτής της χώρας τα τελευταία πέντε χρόνια είναι μια ατελείωτη απογοήτευση από την Κυβέρνηση της δεξιάς. Αυτή η κατάσταση δημιούργησε από την μια, την διαρκή έλλειψη εμπιστοσύνης στην σχέση μαζί της και από την άλλη, την ανάγκη της παρουσίας της. Δηλαδή είχαμε να κάνουμε με μια σχέση εξάρτησης, βασισμένη στην βία και την υποταγή. Το ίδιο ακριβώς μπορούμε να παρατηρήσουμε και στην σχέση ενός Πατέρα- αφέντη και του παιδιού του.
Με την Κυβέρνηση της αριστεράς θα είναι το ίδιο;
Αυτό το ερώτημα γεννά μια πληθώρα άλλων ερωτημάτων στα οποία, κατά την γνώμη μου, πρέπει να απαντήσουμε, ξέχωρα από τα μνημόνια και τα οικονομικά μέτρα.
Δηλαδή, η σχέση με τον αριστερή κυβέρνηση θα είναι και αυτή βασισμένη στην βία και την ενοχή, την υποταγή και την απογοήτευση όπως πριν με την κυβέρνηση της δεξιάς;
Με την κυβέρνηση της αριστεράς θα επαναληφθεί η σχέση εξουσίας Πατέρα- αφέντη με το παιδί- πολίτη, ή θα μπορέσουμε, αυτή την σχέση σε συνεργασία μαζί της να την ανακατασκευάσουμε στην βάση της εμπιστοσύνης, μέσα στο πλαίσιο των παραπάνω οικονομικών μέτρων;
Μήπως προσφέροντας χρόνο στην παρουσία αυτής της κυβέρνησης, που σημαίνει χρόνο και σε εμάς, μπορέσουμε να διευκολύνουμε την ζωή του πολίτη, αναπτύσσοντας την συμμετοχική δημοκρατία, έτσι ώστε να κατανικήσει ο πληθυσμός τον φόβο και την απογοήτευση που έχει βιώσει τόσο καιρό, από την κυβέρνηση της δεξιάς;
Μήπως προσφέροντας χρόνο στην κυβέρνηση αρχίσει να λειτουργεί η ηδονή σαν στοιχείο ενωτικό της κοινωνίας σε αντίθεση με τον φόβο και την απογοήτευση την οποία βίωσε ο πολίτης μέχρι τώρα, αλλάζοντας την σχέση κυβέρνησης – πολίτη στην βάση της εμπιστοσύνης και της ισότητας καθώς και της ευχαρίστησης που απορρέουν από αυτή;
Αναρωτιέμαι...
Κερεντζής Λάμπρος
Γκραφιτι: Marchal Mithouard - Empty Kingdom -


Οι κοινωνικές σχέσεις δεν είναι μόνο οικονομικές.


Ασχολούμαστε με την οικονομία και μόνο με αυτή, λες και δεν υπάρχει τίποτα άλλο στην ζωή μας. Δεν λαμβάνουμε υπ όψιν ότι, εκτός από την οικονομία η κοινωνία δομείτε και λειτουργεί στην βάση των κοινωνικών σχέσεων οι οποίες δεν επηρεάζονται μόνο από αυτή. 
Τα οικονομικά μέτρα από μόνα τους δεν καθορίζουν τον μέλλον της χώρας. Η μορφή διακυβέρνησης και ο τρόπος προσέγγισης του πολίτη μπορούν να καθορίσουν αν ένα οικονομικό πρόγραμμα θα είναι σκληρό στο μέλλον, ή όχι.
Η κυβέρνηση, λοιπόν εκτός από την οικονομία έχει να επιτελέσει και ένα κοινωνικό έργο το οποίο την διαφοροποιεί από τις προηγούμενες. Καθορίζεται από τις προτεραιότητες της, και από τον τρόπο τρόπο προσέγγισης τον πολίτη. Υπό αυτό το πρίσμα πιστεύω ότι τα οικονομικά μέτρα διαφοροποιούνται από το ποιος και πως κυβερνά.
Η αριστερά δεν μπορεί να εξαντλήσει την “αριστεροσύνη” της στην οικονομία. Το σημαντικό της έργο είναι στην διαμόρφωση και λειτουργία της κοινωνίας στην βάση μιας καινούργιας ισότητας, στην ανάδειξης της δικαιοσύνης και την επανεκκίνηση δημοκρατίας. 
Το σημαντικό της έργο θα εκφραστεί από την δημιουργία ενός καινούργιου κοινωνικού συμβολαίου ανάμεσα σε αυτή και τον πολίτη, το οποίο θα στηρίζεται στην εμπιστοσύνη, όπου η οικονομία θα είναι το μέσον και όχι ο στόχος.
Κερεντζής Λάμπρος
Πίνακας: Joan MIRO

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

Ο κύριος Βαρουφάκης το παράκανε...


Θα ήθελα σήμερα να επιστήσω την προσοχή σας στο πρόσωπο του πρώην υπουργού, του κ. Βαρουφάκη διότι είναι μια περίπτωση η οποία δίχασε την κοινωνία μας και έθεσε αρκετά ερωτηματικά για την παρουσία του στην κυβέρνηση. Ακούσαμε πολλά επικριτικά και επαινετικά λόγια, αλλά αυτά που επικράτησαν στο εσωτερικό καθώς και στο εξωτερικό της χώρας ήταν δυστυχώς τα επικριτικά. Έτσι πολύ λίγοι κατάλαβαν την σημασία της περιουσία του κ. Βαρουφάκη στο κυβερνητικό σχήμα και το τι, και γιατί, επέφερε αυτή την αναστάτωση στην οριοθετημένη άναρχα κοινωνία μας.
Βασικά πρέπει να ξέρουμε ότι κάθε κοινωνικός ρόλος διακατέχεται από μια έκφραση και μια συμπεριφορά οι οποίες δικαιολογούν και συμβάλλουν στην αναπαράστασή της ισχύς του. Δηλαδή κάθε κοινωνική θέση και ρόλος έχουν θεσμικά ένα ποσοστό εξουσίας ανάλογα με την κοινωνική τους ιεράρχηση. Εκτός λοιπόν από την θεσμική ισχύ της λειτουργίας του ρόλου σε πρακτικό επίπεδο, στο συμβολικό επίπεδο η ισχύς του ενυπάρχει στην φαντασιακή θέσμιση του πολίτη και της κοινωνίας, όπως θα έλεγε ο Καστοριάδης.
Η θωρακισμένη Μερσεντες του κ. Βενιζέλου, η οποία πολλάκις μας απασχόλησε δεν σηματοδοτούσε μόνο την παρουσία κινδύνου για το πρόσωπό του, αλλά και την ένδειξη της εξουσία του απέναντι στο πολίτη. Με τον ίδιο τρόπο, όπως μου έλεγε ένας φίλος που μένει στο Μαρούσι, όταν ο κύριος Σαμαράς πήγαινε και γύρναγε από το γραφείο του πρωθυπουργού, η Κηφισίας ήταν κλεισμένη για ώρες για να περάσει ο “άρχοντας” Αυτή η διαδικασία ήταν μια ένδειξη της εξουσίας που είχαν αυτά τα πρόσωπα, η οποία τα καθιστούσε απρόσιτα και μακριά από το λαό. Αυτή η κατάσταση ξεπερνούσε τον θεσμικό τους ρόλο σε πρακτικό επίπεδο αλλά τον έκανε τεράστιο στο συμβολικό.
Η απόσταση και μάλιστα η οριζόντια είναι ένα χαρακτηριστικό της αναπαράστασης τη εξουσίας. Πάντα, σε θρησκευτικό, οικογενειακό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, η εξουσία είναι από “πάνω” και ο πολίτης από “κάτω”. Η κατάσταση αυτή έχει ξεκινήσει σε θρησκευτικά πλαίσια αναπαράστασης της σχέσης θεού - ανθρώπου και επαναλαμβάνεται σε κάθε αναπαράσταση εξουσιαστικής σχέσης.
Από την άλλη το βασικό χαρακτηριστικό της οποιασδήποτε εξουσία είναι ο πατερναλισμός, δηλαδή η αναπαραγωγή της σχέσης με τον πατέρα και μάλιστα, όπως είπα με τον πρώτο πατέρα που είναι ο θεός. Κάθε εξουσία λοιπόν, κουβαλάει κάτι από την σχέση με τον θεό, δηλαδή παρουσιάζει την παρουσία της σαν θεϊκή και από εκεί αποσπά και ένα κομμάτι της νομιμοποίησης της με στόχο την επιβολή της.
Η εξουσία λοιπόν για να μπορέσει να υπάρξει σαν τέτοια χρειάζεται να επενδυθεί με μια καθημερινή τελετουργία του απρόσιτου και του μυστηριακού. Η απόσταση είναι αυτή που βοηθάει να δημιουργηθεί το μυθικό κλίμα, μέσα από την οποία αναπαράγει τον ρόλο της και την δύναμή της . Έτσι η ενδυματολογική επιλογή του ανθρώπου που φέρει την εξουσία, η συμπεριφορά του, καθώς και ο λόγος του πρέπει, κάθε φορά, να είναι επιστρατευμένος, να ορίζει και να αναπαράγει την διαφορετικότητα του από τον πολίτη και να ανανεώνει την αίσθηση της ανωτερότητας του απέναντι σε αυτόν.
Αυτοί οι όροι της παρουσία της εξουσίας αποτέλεσαν και αποτελούν το τελετουργικό διάκοσμο της αναπαραγωγής της ισχύς της στο φαντασιακό του πολίτη, ξέχωρα από την αποτελεσματικότητα της λειτουργίας να λύνει τα προβλήματα της κοινωνίας, δηλαδή από την ουσία της παρουσία της. ΄
Κάτω από αυτό το πλαίσιο η σημερινή κυβέρνηση, τόσο ενδυματολογικά ( γραβάτες, μπλουζάκια), όσο και συμπεριφοριστικά, ( μετακίνηση στην πόλη χωρίς αστυνομική προστασία),προσπάθησε να δημιουργήσει μια άλλη μορφή εξουσίας, διαφορετική από αυτή που νομίζαμε μέχρι τώρα θέλοντας να δείξει την ουσία του λειτουργήματος τους και την κάλυψη της απόστασης ανάμεσα στους πολιτικούς και στο πολίτη.
Σε αυτό το πλαίσιο ο κ. Βαρουφάκης πήγε πάρα πέρα από τους άλλους .Ο τρόπος με τον οποίο κινήθηκε μέσα αλλά κυρίως εκτός Ελλάδος δημιούργησε ένα πρωτοφανές γεγονός αμφισβήτησης της εξουσίας μέσα από την ίδια την ουσία της και όχι έξω από αυτή. Δηλαδή ο κ. Βαρουφάκης με την κατάργηση των τελετουργικών διαδικασιών της εξουσίας και με την προσπάθεια να εξαφανίσει την απόσταση ανάμεσα σε αυτόν και τον πολίτη, έδωσε μια άλλη μορφή στην έννοια στην παρουσία της εξουσίας η οποία θεωρήθηκε άκρως επικίνδυνη για τους εγχώριους και περισσότερο ξένους εξουσιαστές.
Πιστεύω ότι ο κυριότερος λόγος που απομακρύνθηκε από την κυβέρνηση ήταν αυτός. Ήταν ότι η παρουσία του αμφισβητούσε την τελετουργική “μεγαλειότητα” της θέσης και του ρόλου του πολιτευτή στην γηραιά μας και όχι μόνο ήπειρο. Και όχι μόνο αμφισβητούσε, αλλά συγχρόνως άνοιγε ένα καινούργιο πλαίσιο αναπαραστάσεων της εξουσίας και της εικόνας του πολιτικού.
Το να βρίσκεται η “εξουσία” στο διπλανό τραπέζι από τον πολίτη, δηλαδή κοντά του και στο ίδιο ύψος με εκείνον. Το να κυκλοφορεί με τον ίδιο τρόπο που κυκλοφορεί και αυτός, και τέλος πάντων ο πολιτικός να φαίνεται σαν ένας ΄καθημερινός άνθρωπος χωρίς το μυθικό περιτύλιγμα της εξουσίας που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί, θεωρείται περισσότερο επικίνδυνο από οποιοδήποτε οικονομικό μέτρο.
Αυτό το αντιλήφθηκαν αμέσως οι λάτρεις της εξουσίας, εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι και αντέδρασαν ο καθένας από την θέση του και τον ρόλο του.
Οι μεν εξουσιαστές κατάλαβαν ότι μέσα στις γραμμές τους είχε παρεισφρήσει ένας “αναρχικός”. Κάποιος που με την συμπεριφορά του κατέλυε τα κεκτημένα αιώνων. Ένα “αναρχικό” στοιχείο, που αμφισβητούσε από μέσα την συμπεριφορά του την ίδια την θεσμική του εξουσία! Αυτό ήταν ότι χειρότερο μπορούσε να τους συμβεί. Διότι όχι μόνο απομυθοποιούσε τον ρόλο της, αλλά παρουσίαζε και όλο τον παραλογισμό της.
Οι δε εξουσιαζόμενοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν αυτή την μορφή της εξουσίας που αμφισβητούσε την μυθολογία της, που αμφισβητούσε την μορφή της, και δεν τους καταπίεζε, δεν τους κρατούσε σε απόσταση και ήταν έτοιμη να συνδιαλλαχτεί μαζί τους, κάτι που αποπροσανατόλιζε και τους απειλούσε .
Έτσι ένας τύπος σαν τον κ. Βαρουφάκη, στο ρόλο του πολιτικού της Ευρωπαϊκής ένωσης, έφερνε τα πάνω κάτω ξέχωρα από την επιστημονική του ιδιότητα, αρνούμενος το λόγο και την συμπεριφορά της εξουσίας, αρνούμενος το μυθικό πλαίσιο της.
Όταν η εξουσία κατάλαβε ότι έχει έναν “αντιεξουσιαστή” στους κόλπους της, κόντεψε να πάθει καρδιακή προσβολή και αξίωσε από την κυβέρνηση την αποπομπή του.
Με λίγα λόγια, ο κ. Βαρουφάκης , το παράκανε και καλά έκανε, διότι δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Αν μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικό δεν θα ήταν ο ΚΥΡΙΟΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ!!
Κερεντζής Λάμπρος

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ




Είναι η νοθευμένη, αναληθής πληροφόρηση του πολίτη, σε θέματα κοινού ενδιαφέροντος. Δεν πρόκειται για μια απλή αυθόρμητη ενέργεια επικοινωνίας μεταξύ πομπού και δέκτη, αλλά για μια ειδικά σχεδιασμένη μετάδοση μηνύματος, με σκοπό την παραποίηση της αλήθειας και την παραπλάνηση της κοινής γνώμης.

Αίτια παραπληροφόρησης (από Πομπούς).

1. Εξυπηρέτηση κομματικών συμφερόντων –φιλοδοξίες πολιτικών και έλλειψη ανάλογου ήθους από μέρους τους –στυγνός επαγγελματισμός των δημοσιογράφων και των μέσων χωρίς συναίσθηση του λειτουργήματος που επιτελούν.Εμπορευματοποίηση των μέσων ενημέρωσης – αναγωγή τους σε κερδοσκοπικές επιχειρήσεις με προτεραιότητα το υλικό κέρδος και όχι την ποιότητα της πληροφόρησης.

2. Σε ολοκληρωτικά καθεστώτα η ίδια η εξουσία επιδιώκει να αποστρέψει το ενδιαφέρον του κοινού από τα βασικά πολιτικοκοινωνικά θέματα σε άλλες κατευθύνσεις να αποκρύψει στοιχεία, ώστε να μην αφυπνίζεται ο λαός.

3. Έλλειψη παιδείας, εσωτερικό κενό, ανασφάλειες, συμπλέγματα, εγωκεντρικές τάσεις, επικράτηση ατομικιστικού πνεύματος παρατηρούνται στους ανθρώπους των μέσων, οι οποίοι χωρίς ηθικές αναστολές επαληθεύουν ότι η κρίση αξιών σε μια εποχή ηθικής ρευστότητας ο άνθρωπος παύει να σέβεται το συνάνθρωπό του.

4. Ανώτεροι λόγοι ή λόγοι εθνικού-δημόσιου συμφέροντος «δικαιολογούν» την παραπληροφόρηση και την προπαγάνδα, προκειμένου να αποφευχθούν άλλες, περισσότερο αρνητικές συνέπειες (π.χ. πρόκληση πανικού).

Αίτια παραπληροφόρησης (από Δέκτες).

Επικράτηση στείρας τεχνοκρατικής αντίληψης, θεοποίηση της τεχνολογίας. Στα πλαίσια της ηθικοπνευματικής κρίσης που επέρχεται, παρατηρείται έλλειψη ενδιαφέροντος για πολύπλευρη ενημέρωση. Μην έχοντας συγκροτημένη άποψη για τα τεκταινόμενα ο πολίτης, είναι πολύ ευκολότερο να παραπληροφορηθεί. Στο πλαίσιο του σημερινού βιομηχανοποιημένου τρόπου ζωής, ο άνθρωπος μετατρέπεται σε γρανάζι, της μηχανής, εγκλωβίζεται στην ειδίκευση, συρρικνώνοντας τα υπόλοιπα ενδιαφέροντα του και η παραπληροφόρηση είναι συχνό επακόλουθο αυτής του της μονομέρειας.

Στροφή στο χρήμα και την υπερκατανάλωση - αδιαφορία για τις πολιτικοκοινωνικές εξελίξεις. Ιδεολογική σύγχυση της εποχής μας – κενό ιδεολογίας και απουσία νέων φιλοσοφικών συστημάτων, νέων κοινωνικοπολιτικών τάσεων κ.λπ. Όλα αυτά απευαισθητοποιούν το σύγχρονο πολίτη και γίνεται πιο επιρρεπής στην παραπληροφόρηση, γιατί δεν έχει το απαιτούμενο ιδεολογικό υπόβαθρο. Ζωτικά προβλήματα που εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμη και σήμερα, όπως η ανεργία, οι αδικίες, οι ανισότητες παρασύρουν πολλούς στην παραπληροφόρηση. Χρησιμοποιούνται συνήθως έντεχνοι ύπουλοι μηχανισμοί προπαγάνδας οπότε είναι πιο εύκολο να παρασυρθεί ο κόσμος.

Συνθετότητα – πολυπλοκότητα σημερινών κοινωνιών. Πολλοί και αλληλοσυγκρουόμενοι οι ρόλοι που επιτελεί ο σύγχρονος άνθρωπος, πολλαπλά τα μηνύματα που χρειάζεται να αφομοιωθούν, γρήγοροι οι ρυθμοί εκτύλιξης των γεγονότων –ραγδαίες οι αλλαγές, υπεραυξημένες οι ανάγκες και οι απαιτήσεις. Επομένως, δεν υπάρχει ούτε ελεύθερος χρόνος αλλά ούτε διάθεση, στις περισσότερες περιπτώσεις, για ενασχόληση του μέσου πολίτη με τα κοινά. Είναι σαφώς ευκολότερο να διαστρεβλωθεί γι` αυτόν η αλήθεια.

Απουσία μελέτης-εντυπωσιακή και «εύπεπτη πληροφόρηση»,η οποία δεν απαιτεί βαθύ προβληματισμό και αναζήτηση της αλήθειας. Κυριαρχεί η άκριτη πληροφόρηση από αμφίβολες πηγές του διαδικτύου
και της καταιγιστικής ψηφιακής πληροφόρησης

Συνέπειες παραπληροφόρησης.

Οι παραπληροφορημένοι πολίτες βλέπουν τα πράγματα μονοδιάστατα και γίνονται θύματα φανατισμού, χειραγώγησης και αποπροσανατολισμού. Στερούνται λοιπόν τη δυνατότητα να εμβαθύνουν στα πράγματα και να διαμορφώσουν μια οργανωμένη αντίληψη για τον κόσμο. Έτσι περιορίζεται, η κριτική σκέψη και δεν είναι σε θέση να αμφιβάλλουν γόνιμα.
Οι πολίτες αυτοί ουσιαστικά δεν είναι σε θέση να ασκήσουν αποτελεσματικό έλεγχο στους ηγέτες άρα και να συνειδητοποιήσουν τις όποιες ατασθαλίες ή παραβιάσεις αυτών.
Την ίδια στιγμή, όταν η παραπληροφόρηση προέρχεται από φορείς της αντιπολίτευσης, τότε οι παραπληροφορημένοι πολίτες δεν είναι σε θέση να εκτιμήσουν το έργο των κυβερνώντων.
Πολίτες παραπληροφορημένοι είναι θύματα του λαϊκισμού και της δημαγωγίας, πολίτες χωρίς ουσιαστική πολιτική γνώση, που μπορεί να γίνουν άθυρμα στα χέρια επιτήδειων πολιτικών που προωθούν τον τυφλό κομματισμό σε βάρος τους.
Ορισμένοι πολίτες, επειδή δεν έχουν σαφή αντίληψη των πραγμάτων, καταλήγουν συχνά σε ακρότητες. Μπορεί να υποδουλωθούν ακόμη και σε ρατσιστικές αντιλήψεις, να γίνουν θύματα του ρατσισμού και της προπαγάνδας.

Όταν σε μια κοινωνία κυριαρχεί η παραπληροφόρηση, η κοινή γνώμη αποπροσανατολίζεται, η δημοκρατία ναρκοθετείται και περιορίζονται ο σεβασμός προς το συνάνθρωπο και η πνευματική ελευθερία των πολιτών.

Αντιμετώπιση

Μέσα Ενημέρωσης: Σκοπός τους πρέπει να είναι ο σεβασμός στον πολίτη, η αντικειμενική πληροφόρηση, χωρίς τάσεις υπερδιόγκωσης. Όταν τα μέσαενημέρωσης προβούν σε αυτοανάλυση, τότε θα υλοποιηθεί ο στόχος τους και έτσι θα είναι φορείς ιδεολογίας, βήμα πραγματικής ελευθεροτυπίας. Χρειάζεται απαλλαγή από προκαταλήψεις και φανατισμό, ήθος κι υπευθυνότητα από τους δημοσιογράφους και τήρηση από μέρους τους του κώδικα δεοντολογίας.

Οικογένεια:Μετάγγιση αρχών και αξιών, ώστε οι νέοι να διαμορφώσουν έναν υγιή χαρακτήρα, που θα αποτρέπει τη χειραγώγηση.
Έλεγχος από τους γονείς των μηνυμάτων που δέχεται το παιδί και ουσιαστική συζήτηση, για την αποκωδικοποίηση και επεξεργασία τους.
Γενικότερα, αντιμετώπιση της παραπληροφόρησης μέσα από τη γόνιμη επικοινωνία.

Σχολείο:Το σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα χρειάζεται προσανατολισμό ανθρωποκεντρικό. Τη στείρα αποστήθιση και συσσώρευση γνώσεων πρέπει να διαδεχθεί η ανάπτυξη της κριτικής ικανότητας, ώστε από μικρή ηλικία ο νέος να εθίζεται στον προβληματισμό, ο οποίος συμβάλλει στην άμβλυνση της παραπληροφόρησης. Η σχολική κοινότητα οφείλει να καλλιεργεί την κοινωνική συνείδηση με αφετηρία το γόνιμο διάλογο διδασκόντων-διδασκομένων.

Πολίτευμα –Κράτος: Μόνο σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα μπορεί να υπάρξουν ευσυνείδητοι πολίτες, οι οποίοι θα διαπνέονται από υψηλές αρχές και θα βιώνουν το δημοκρατικό τρόπο ζωής. Κάθε πολίτης να αντισταθεί σε κάθε μηχανισμό παραπληροφόρησης αναζητώντας πηγές ποικίλες ενημέρωσης. Οι πολιτικοί οφείλουν να λειτουργούν με γνώμονα το κοινό και όχι ως φερέφωνα κομματικών σχηματισμών, γεγονός που σημαίνει περισσότερη αλήθεια.

Πνευματικοί άνθρωποι:Οφείλουν να στηλιτεύουν φαινόμενα παραπληροφόρησης και να μην αποστασιοποιούνται. Κυρίως δεν πρέπει να εξυπηρετούν συμφέροντα, είτε πρόκειται για επιστήμονες (διαφημιστές, ιστορικοί, κοινωνιολόγοι) είτε για καλλιτέχνες

Πηγή:
http://www.onlineclass.gr/modules/document/file.php/EKTHG110/%CE%A0%CE%91%CE%A1%CE%91%CE%A0%CE%9B%CE%97%CE%A1%CE%9F%CE%A6%CE%9F%CE%A1%CE%97%CE%A3%CE%97.pdf

πίνακας:
David Alfaro Siqueiros

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Τα Ψίχουλα της Ευρωπαϊκής Ευημερίας.


Πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε τους βιαστές μας! Να διαδηλώνουμε για αυτούς και να υπερασπιζόμαστε το συμφέρον τους καλύτερα από το συμφέρον μας, περιμένοντας τα ψίχουλα που θα παίσουν από το τραπέζι τους να χορτάσουν εμάς και την οικογένεια μας.
Αυτό είναι το μήνυμα που εκπέμπει σήμερα η Ευρώπη μέσω των Ελλήνων σε όλους τους πολίτες της. Αυστηρή και απόλυτη θέλει να γίνει κατανοητό ότι η ευρωπαϊκός κατασταλτικός μηχανισμός δεν ανέχεται πλέον άναρχες κυβερνήσεις και λαούς που δεν δέχονται τις αποφάσεις του διευθυντηρίου της. Δεν ανέχεται την άρνηση της υιοθέτησης των αρχών της που στηρίζονται στην απαξίωση της ανθρώπινης ύπαρξης και την υποβάθμισή της σε απλό μέσο αναπαραγωγής λειτουργίας του κέρδους. Δεν ανέχεται την αμφισβήτηση του κέρδους των επιχειρήσεων και της παγκοσμιοποιημένης κατανάλωσης.
Η Ευρώπη δεν ενδιαφέρεται για την ελευθερία, την δικαιοσύνη, την δημοκρατία. Δεν ασχολείται με τα δικαιώματα των πολιτών της, με τις εργασιακές σχέσεις, με την εκμετάλλευση, την αδικία, την συρρίκνωση και την φτώχεια που μαστίζει τις γειτονίες της. Δεν ασχολείται με όλα αυτά που στο παρελθόν αποτέλεσαν την βασική κινητήριο δύναμη την κοινωνικής ανάπτυξης και του πολιτικού πολιτισμού της. Όχι! Η Ευρώπη σήμερα το μόνο που με επιτυχία αναπτύσσει είναι οι μηχανισμοί κυριαρχίας και οι μορφές κοινωνικού ελέγχου τόσο των πολιτών, όσο και των κρατών που την απαρτίζουν.
Στην Ευρώπη σήμερα τα κράτη έχουν γίνει όμηροι οικονομικών οργανισμών, που ονομάζονται τραπεζικά ιδρύματα που δικαιολογούν την παρουσία τους μόνο μέσω του κέρδους, καθιστώντας τους πολίτες αυτών των χωρών αιώνιους σκλάβους. Η Ευρώπη είναι ένας παράλογος μηχανισμός που καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά του και που αυτή την καταστροφή την παρουσιάζει σαν την οικοδόμηση της μελλοντικής ευημερίας.
Η Ευρώπη δεν ανέχεται πλέον την κριτική σκέψη, δεν ανέχεται την άρνηση, την αμφισβήτηση, με λίγα λόγια την αντιπολίτευση. Αποζητά την συμμόρφωση στην κοινωνία που κατασκευάζει, την υπακοή και την βιομηχανική παραγωγή ανθρώπων που έχουν χάσει την ικανότητα τους να διαφωνούν, έτσι ώστε να μην μπορούν από πολλές πλευρές να αντισταθούν στα προτεινόμενα σενάρια οικονομικής και υπαρξιακής εκμετάλλευσης τα οποία διαφημίζονται σαν λαχταριστές λύσεις μπροστά στον οικονομικό εφιάλτη που η ίδια κατασκευάζει.
Ο εφιάλτης αυτός παρουσιάζεται σαν ουτοπία, σαν ένας παράδεισος του μέλλοντος, αυτόν που θα έρθει κάποτε, αν όχι για τον τωρινό πολίτη, ίσως έρθει για τα παιδιά του, ίσως για τα εγγόνια τους ίσως ποτέ. Αυτό δεν έχει καμιά σημασία, αυτό που έχει σημασία είναι η δημιουργία της προσδοκίας. Μέσω της παραγωγής, αναπαράγει τα δολοφονημένα όνειρα του πωλητών της, αλλά και των χώρων που την απαρτίζουν. Μέσα από αυτό το μηχανισμό η προσδοκία της ευημερίας γίνεται ευημερία της προσδοκίας.
Η ευημερία της προσδοκίας είναι αποκομμένη από την ενεργητική στάση του πολίτη, αποκομμένη από την δημιουργικότητα, την φαντασία, την συνεργατικότητα και την αλληλεγγύη. Αποτελεί μια προσδοκία κομμάτι μιας βιομηχανίας προσδοκιών που κατασκευάζονται και εξαρτώνται από το οικονομικό σύστημα εκμετάλλευσης με βασικό σκοπό να καλλιεργήσει την ψευδή συνείδηση του πολίτη έτσι ώστε η εκπλήρωση των δικών της προσδοκιών να βιώνονται σαν εκπλήρωση των δικών του. Η ικανοποίηση του πολίτη, σε αυτή την περίπτωση δεν ικανοποιείται παρά μόνο από τα ψίχουλα προσδοκιών που πέφτουν από το τραπέζι της οικονομικής εξουσίας του διευθυντηρίου της, προσφέροντας συγχρόνως στο πολίτη το ύψιστο δικαίωμα για την συγκομιδή τους.
Και θα τελειώσω όπως άρχισα:
Πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε τους βιαστές μας! Να διαδηλώνουμε για αυτούς και να υπερασπιζόμαστε το συμφέρον τους καλύτερα από το συμφέρον μας, περιμένοντας τα ψίχουλα που θα παίσουν από το τραπέζι τους να χορτάσουν εμάς και την οικογένεια μας.
Κερεντζής Λάμπρος
πίνακας: Tomasz Alen Kopera