Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Καρλ Ρότζερς – Carl Rogers (1902-1987) – Ανθρωπιστική Θεωρία.



Ολοκληρωμένος άνθρωπος: ένας άνθρωπος που μπορεί να είναι όλο και περισσότερο οι δυνατότητές του.

Ο Rogers θεωρεί ότι ο οργανισμός και ο εαυτός παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας. Ο οργανισμός είναι ο χώρος όπου περικλείονται οι εμπειρίες μας, η ολότητα των οποίων ονομάζεται φαινομενολογικό πεδίο και είναι το προσωπικό σύστημα αναφορών του ατόμου. Κάθε άνθρωπος μπορεί να καταλάβει τους συνανθρώπους του μέσω της ενσυναίσθησης (ψυχικής ταύτισης). Ο εαυτός είναι το διαφοροποιημένο τμήμα του φαινομενολογικού πεδίου στο οποίο περιέχονται οι αντιλήψεις, οι αξίες και οι σκοποί. Τροποποιείται συνεχώς ανάλογα με τις εμπειρίες που αποκτά στην επαφή με το περιβάλλον, το οποίο ευνοεί την ενεργοποίηση (την εγγενή τάση του οργανισμού να ενεργοποιεί τις ικανότητες του ώστε να ζει καλύτερα) ή την αυτοπραγμάτωση (την επίτευξη προσωπικής αρμονίας και γαλήνης).

Η θεωρία του Καρλ Ρότζερς σε δεκαεννέα προτάσεις:
1. Κάθε άτομο υπάρχει στον συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο της εμπειρίας του (φαινομενολογικό πεδίο), του οποίου είναι το κέντρο...

2. Ο οργανισμός αντιδρά στο πεδίο του, όπως αυτό εμπίπτει στην εμπειρία του και το αντιλαμβάνεται. Αυτό το φαινομενολογικό πεδίο είναι για το άτομο «πραγματικότητα».

3. Ο οργανισμός αντιδρά μέσα στο φαινομενολογικό πεδίο ως ένα οργανωμένο σύνολο .

4. Ένα μέρος του φαινομενολογικού αντιληπτικού πεδίου σταδιακά διαφοροποιείται ως ο εαυτός.

5. Ως αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον, και κυρίως ως αποτέλεσμα της συνεχώς αξιολογούμενης αλληλεπίδρασης του ατόμου με άλλους, σχηματίζεται η δομή του εαυτού –ένα οργανωμένο, ρευστό, αλλά σταθερό εννοιολογικό μοντέλο αντιλήψεων για τα χαρακτηριστικά και τις σχέσεις του «Εγώ, I» και του «Εμένα, Me» μαζί με τις αξίες που συνδέονται με αυτές τις έννοιες.

6. Ο οργανισμός έχει μία βασική τάση: προσπαθεί να ενεργοποιεί, να διατηρεί και να ενισχύει τον οργανισμό στις εμπειρίες που αντιμετωπίζει.

7. Η πλεονεκτικότερη θέση να σταθείς και να κατανοήσεις τη συμπεριφορά ενός ατόμου είναι το εσωτερικό πλαίσιο αναφοράς του.

8. Συμπεριφορά είναι, βασικά, η στοχοθετημένη προσπάθεια του οργανισμού να ικανοποιήσει τις ανάγκες του, όπως τις βιώνει, στοφαινομενολογικό πεδίο του.

9. Το συναίσθημα συνοδεύει και γενικά διευκολύνει αυτή τη στοχοθετημένη συμπεριφορά: το είδος των συναισθημάτων σχετίζεται με την αντιληπτή σημασία της συμπεριφοράς για τη διατήρηση και την ενίσχυση του οργανισμού.

10. Οι αξίες βιώνονται άμεσα από τον οργανισμό και, σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι αξίες ενδοβαλμένες ή προερχόμενες από άλλους, αλλά είναι αντιληπτές με στρεβλό τρόπο, σαν να βιώθηκαν άμεσα.

11. Καθώς οι εμπειρίες εμφανίζονται στη ζωή του ατόμου, αυτές:

α) ή συμβολίζονται, γιατί είναι αντιληπτές και οργανωμένες σε κάποια σχέση με τον εαυτό,

β) ή αγνοούνται, γιατί δεν υπάρχει αντιληπτή σχέση με τη δομή του εαυτού,

γ) ή δεν συμβολίζονται ή δίνεται στρεβλός συμβολισμός, γιατί η εμπειρία είναι ασύμβατη με τη δομή του εαυτού.

12. Οι περισσότεροι από τους τρόπους συμπεριφοράς που εγκρίνονται από τον οργανισμό είναι εκείνες που συνάδουν με την έννοια του εαυτού.

13. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η συμπεριφορά μπορεί να προκύψει από οργανικές εμπειρίες και ανάγκες που δεν έχουν σημαινόμενο (δεν συμβολίζονται). Μια τέτοια συμπεριφορά μπορεί να είναι ασυμβίβαστη με τη δομή του εαυτού, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις η συμπεριφορά δεν είναι “ιδιοκτησία” του ατόμου.

14. Ψυχολογικές προσαρμογές συμβαίνουν όταν η έννοια του εαυτού είναι τέτοια ώστε το σύνολο των αισθητηριακών και σπλαχνικών εμπειριών του οργανισμού είναι, ή μπορούν να εξομοιωθεί σε ένα συμβολικό επίπεδο, σε μια σταθερή σχέση με την έννοια του εαυτού.

15. Κακή ψυχική ρύθμιση υπάρχει όταν ο οργανισμός αρνείται την ευαισθητοποίηση των σημαντικών αισθητηριακών και σπλαχνικών εμπειριών, οι οποίες, κατά συνέπεια, δεν συμβολίζονται και δεν οργανώνονται στη Gestalt της δομής του εαυτού. Όταν συμβαίνει αυτό, υπάρχει μια βασική ή δυνητική ψυχολογική ένταση.

16. Κάθε εμπειρία που έρχεται σε αντίθεση με την οργάνωση της δομής του εαυτού μπορεί να εκληφθεί ως απειλή, και όσο περισσότερες από αυτές τις αντιλήψεις υπάρχουν, τόσο πιο αυστηρά οργανώνεται η δομή του εαυτού για να διατηρηθεί.

17. Υπό ορισμένες προϋποθέσεις, που αφορούν κυρίως παντελή απουσία απειλής για τη δομή του εαυτού, εμπειρίες που είναι ασυμβίβαστες με τον εαυτό μπορεί να γίνουν αντιληπτές και να εξεταστούν, καθώς η δομή του εαυτού αναθεωρείται ώστε να αφομοιώσει και να συμπεριλάβει και παρόμοιες εμπειρίες.

18. Όταν το άτομο αντιλαμβάνεται και αποδέχεται σε ένα συνεκτικό και ολοκληρωμένο σύστημα όλες τις αισθητηριακές και σπλαχνικές εμπειρίες του, τότε κατ’ ανάγκη κατανοεί καλύτερα τους άλλους και τους αποδέχεται περισσότερο, ως ξεχωριστά άτομα.

19. Καθώς το άτομο αντιλαμβάνεται και αποδέχεται στη δομή του εαυτού του, όλο και περισσότερες οργανικές εμπειρίες του, διαπιστώνει ότι αντικαθιστά το υφιστάμενο σύστημα αξιών του -που βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό σε ενδοβολές που συμβόλιζε στρεβλά- με συνεχή οργανισμική διαδικασία αξιολόγησης.

Επιπλέον, ο Rogers είναι γνωστός για την πρακτική της “άνευ όρων θετικής στάσης”, η οποία ορίζεται ως η αποδοχή ενός προσώπου “χωρίς αρνητικές κρίσεις για τις βασικές αξίες του”.


Ο Rogers, κύριος εκπρόσωπος της ανθρωπιστικής ψυχολογίας,αντιλαμβάνεται τον άνθρωπο κατ’ ουσίαν καλό που, όμως, μπορεί να έχει ανάγκη βοήθειας. Ο ψυχολόγος παρεμβαίνει για να προσφέρει την κατάλληλη βοήθεια χρησιμοποιώντας τεχνικές παρέμβασης μη κατευθυντικές.
Από τις θεωρητικές παραδοχές του προκύπτει ότι το άτομο ελέγχει και κατευθύνει τη δική του εξέλιξη, είναι ένας ζωντανός οργανισμός που διαθέτει το ένστικτο της ανάπτυξης, γι’ αυτό και είναι ιδιαίτερη σημαντική η δημιουργία ενός περιβάλλοντος που ευνοεί την ανάπτυξη αυτή. Πιο συγκεκριμένα:
α) Τα άτομα παρουσιάζουν μια ενδογενή τάση για αυτοπραγμάτωση και αυτοεκπλήρωση
β) Η διαδικασία της αυτοπραγμάτωσης πραγματοποιείται ευκολότερα μέσα σε ένα κλίμα ομαλών διαπροσωπικών σχέσεων και συναισθηματικής ασφάλειας και αποδοχής
γ) Το κοινωνικό περιβάλλον επηρεάζει θετικά ή αρνητικά την ανάπτυξη του ατόμου, ανάλογα με τον τρόπο με τον οποίο το ίδιο το άτομο αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει το περιβάλλον του.
Σε θεραπευτικό επίπεδο (η ψυχοθεραπευτική προσέγγιση του Ρότζερς), βασικό χαρακτηριστικό της θεραπείας είναι η μη παρεμβατικότητα καθώς και η επικέντρωση στον πελάτη με ιδιαίτερη βαρύτητα στη δόμηση του εαυτού. Για το λόγο αυτό η θεραπεία αυτή ονομάζεται και προσωποκεντρική / πελατοκεντρική. Σύμφωνα μ’ αυτή την προσέγγιση, η ψυχοπαθολογία οφείλεται στη σύγκρουση του ιδεατού εαυτού με τις εμπειρίες της καθημερινότητας. Επίσης, σ’ ό,τι αφορά τη θεραπευτική διαδικασία, βασικότερο στοιχείο θεωρείται η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου. Η σχέση αυτή πρέπει να χαρακτηρίζεται από αυθεντικότητα, αμοιβαία εμπιστοσύνη και άνευ όρων αποδοχή του πελάτη από το θεραπευτή του.
Ο Rogers τονίζει τη σημασία των ενσυνείδητων διαδικασιών που αφορούν την προσπάθεια κατανόησης των απόψεων και αντιλήψεων που τα ίδια τα άτομα έχουν για τον εαυτό τους και τον κόσμο, όπως και τη διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο κάθε άτομο βιώνει τις εμπειρίες του.
Ο Rogers υποστηρίζει ότι κάθε παιδί επιδιώκει να καλύψει την ανάγκη για αγάπη και αναγνώριση από τα σημαντικά πρόσωπα. Για να υπάρχει αποδεκτή κοινωνική συμπεριφορά ο οργανισμός και ο εαυτός συνεργάζονται αρμονικά. Η προσωπικότητα ωριμάζει όταν οι συμβολικές εμπειρίες του εαυτού αντικατοπτρίζουν τις βαθιές εμπειρίες του οργανισμού.
Το μοντέλο του Rogers βασίζεται στη δυναμική αλληλεπίδραση του ατόμου με τα άλλα άτομα, στη μεγάλη πίστη για τον άνθρωπο και στις δυνατότητες της ενεργοποίησης και της αυτοπραγμάτωσης σε όλες τις ηλικίες.
Η πελατοκεντρική θεραπεία του βασίζεται σε δύο κύριες υποθέσεις:
α) Ο άνθρωπος έχει από τη φύση του, σε λανθάνουσα κατάσταση, την ικανότητα να κατανοεί τους παράγοντες που του προκαλούν δυστυχία και πόνο στη ζωή του και μπορεί ν’ αναδιοργανώνει τον εαυτό του με τρόπο που να ξεπερνά τους παράγοντες αυτούς.
β) Αυτές οι έμφυτες δυνάμεις θα ενεργοποιηθούν και θα είναι αποτελεσματικές μόνο όταν ο σύμβουλος καταφέρει να δημιουργήσει με το συμβουλευόμενο μία θερμή σχέση, βασισμένη στην κατανόηση και την αποδοχή.

Η Θεωρία του Ρότζερς στην Εκπαίδευση.

Ο Ρότζερς τη μη κατευθυντική μέθοδο, που εφαρμόζει στην κλινική εργασία ως ψυχολόγος, τη μεταφέρει και στην εκπαίδευση. Υποστηρίζει μια εκπαίδευσημε κέντρο το μαθητή, σε αντικατάσταση της υπάρχουσας αυταρχικής εκπαίδευσης. Σύμφωνα με το Rogers,η διδασκαλία πρέπει να έχει στόχο τη δημιουργία ατόμων:
  • υπεύθυνων και ικανών να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες,
  • ικανών να επιλέγουν με έξυπνο τρόπο,
  • ικανών να προσαρμόζονται στις εκάστοτε περιστάσεις,
  • ικανών να εργάζονται συνεργατικά,
  • ικανών να αξιοποιούν δημιουργικά την εμπειρία τους.
Από τα παραπάνω συνάγεται ότι το σχολείο πρέπει πρώτα απ’ όλα να στοχεύει στην εξασφάλιση ενός κλίματος ελεύθερης έκφρασης, το οποίο επιτρέπει στο μαθητή να αυτοπραγματωθεί, γεγονός που αποτελεί την ύψιστη επιδίωξη του ατόμου.
Λόγω της έμφυτης επιθυμίας του ατόμου για γνώση και κατανόηση του κόσμου, ο μαθητής εκδηλώνει αυθόρμητα ενδιαφέρον για την απόκτηση των γνώσεων και των δεξιοτήτων που προσφέρει το σχολείο, το οποίο σχολείο του παρέχει διευκολύνσεις να αποκτήσει εκείνες τις γνώσεις και τις δεξιότητες που τον ενδιαφέρουν.
Στο πλαίσιο αυτό, ο εκπαιδευτικός, διαδραματίζει το δικό του σημαντικό ρόλο: δημιουργεί θετικό κλίμα μέσα στην τάξη και είναι το άλλο “Εγώ” του μαθητή, τον βοηθάει να κατανοήσει τον εαυτό του και να νοηματοδοτήσει τον κόσμο γύρω του.
Και ο ίδιος ο μαθητής, όμως, διαδραματίζει το ρόλο του. Γίνεται άτομο δραστήριο, με πρωτοβουλίες και αίσθημα ευθύνης.
Σύμφωνα με το μη κατευθυντικό μοντέλο που εισήγαγε ο Rogers, έργο του εκπαιδευτικού, κατά την προσωπική του επικοινωνία τόσο με μεμονωμένους μαθητές όσο και με ομάδες μαθητών, είναι η συζήτηση θεμάτων που αφορούν τις δυσκολίες που οι τελευταίοι συναντούν στην ακαδημαϊκή μάθηση και στην κοινωνική συμπεριφορά τους καθώς και τα ενδιαφέροντα τους σ΄ αυτούς τους τομείς.
Για να εξασφαλίσει, όμως, ο εκπαιδευτικός μια εποικοδομητική διαπροσωπική επικοινωνία, φροντίζει τη δημιουργία ενός κλίματος συναισθηματικής αποδοχής και θέρμης, το οποίο συντελεί στην ελεύθερη έκφραση από το μαθητή των συναισθημάτων και των σκέψεων του. Επίσης, φροντίζει να αποφεύγει κρίσεις και υποδείξεις, αφού στην επικοινωνία διδάσκοντα –διδασκόμενου η έμφαση δίνεται στη συναισθηματική πλευρά της συμπεριφοράς.
Πιο συγκεκριμένα, ο μαθητής, ο οποίος θεωρείται ικανός να αντιληφθεί τη φύση των προβλημάτων του, ενθαρρύνεται να εκφράσει τα συναισθήματά του -σε σχέση με τα προβλήματα που συναντά- για να δώσει λύσεις. Ο εκπαιδευτικός, επομένως, αποφεύγοντας κρίσεις και συμβουλές, καταβάλει προσπάθειες να κατανοήσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τα πράγματα ο μαθητής από τη δική του οπτική γωνία. Ο Rogers περιγράφει τα στάδια που περνάει ο μαθητής στη διάρκεια της διαπροσωπικής επικοινωνίας του με τον εκπαιδευτικό:
1. Συναισθηματική κάθαρση
2. Κατανόηση του προβλήματος
3. Δράση
Ας δούμε τώρα πώς δομείται το μοντέλο του Rogers για τη συνεργασία μαθητή-εκπαιδευτικού:
α) Δημιουργία κλίματος και προγραμματισμός
β) Διερεύνηση του προβλήματος
γ) Σχηματισμός ολοκληρωμένης αντίληψης
δ) Προγραμματισμός και λήψη αποφάσεων
ε) Σύνθεση προσέγγισης
Οι προαναφερόμενες φάσεις καλύπτουν μία ή περισσότερες προσωπικές συναντήσεις εκπαιδευτικού – μαθητή και μετά την ολοκλήρωση τους παρέχουν στο μαθητή τη δυνατότητα να αναλάβει δράση. Στο μοντέλο αυτό του Rogers δεν γίνεται χρήση εξωτερικών αμοιβών, αλλά μόνον εσωτερικών, με τη μορφή της αποδοχής, της κατανόησης και του ενδιαφέροντος.
Ο εκπαιδευτικός αναλαμβάνει μέσα στην τάξη το ρόλο του συμβούλου, του γνωμοδότη, του ειδικού που θα κάνει, τις ποικίλες πηγές μάθησης προσιτές στους μαθητές. Ο εκπαιδευτικός δεν επιβάλλει στους μαθητές παιδαγωγικές διαδικασίες, αλλά περιορίζεται στο να προτείνει τα μέσα με τα οποία εκείνοι θα εργαστούν.
Πηγή: http://www.edu4adults.blogspot.gr/2011/05/carl-rogers-1902-1987.html

Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2015

Καλές διακοπές...


Καλές διακοπές σε όλους και σε όλες, 
σας ευχαριστώ για την προτίμησης σας στο μπλοκ .
Τα λέμε το Σεπτέμβριο με καινούργια θέματα.
 Ευχαριστώ πάρα πολύ...


Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2015

Το ορφανεμένο πλήθος, είναι ένα πλήθος ανεξέλεγκτο!


Το πολιτικό σύστημα διάτρητο από “αριστερές”παρουσίες εσώτερων φιλοδοξιών και εξωτερικών αναγκαιοτήτων χάνει το οικουμενικό του έρεισμα και φαίνεται ότι γίνεται ένα βάναυσο προσωπικό όργανο τυφλής αδιαφορίας για κάθε συλλογική προσδοκία για κάθε παρανομία του άδικου. Νοηματικά δεν μπορεί να αποδώσει την αίσθηση της ελπίδας που καλλιέργησε τόσο καιρό και χωρίς να το καταλάβει η “Αριστερά “ μπήκε και αυτή στην τάξη των πολιτικών προθέσεων που κατηγορούσε οδηγώντας την απογοήτευση στα τρίσβαθα τις ψυχής του ανώνυμα, επώνυμου πλήθους.
Βέβαια οι ματαιόδοξοι πουλάνε ακόμα την ελπίδα. Αραδιάζουν την πληγωμένη αφήγηση ενός ηρωικού σκηνικού με το οποίο ντύνεται η αιωνιότητα της εργατικής μιζέριας και το δίκαιο του αδυνάτου. Με το οποίο ντύνεται η εξέγερση ενός μακρινού-τωρινού μέλλοντος, προσπαθώντας να κρύψουν από τα μάτια του πλήθους την πραγματικότητα του διαχρονικού βιασμού των συνειδήσεων, του πριν και του τώρα. Οι ματαιόδοξοι προσπαθούν ακόμα να κρύψουν από τον ίδιο τους τον εαυτό το ξόδεμα της ζωής σε οργανωμένα ωράρια εκμετάλλευσης που θα οργανώσουν οι ίδιοι.
Και εκείνο, το πλήθος, χαμένο αιωρείται ανάμεσα στην φθορά και την ανυπαρξία, χωρίς να γνωρίζει τι συμβαίνει, πως συμβαίνει και τι σημαίνει αυτό που συμβαίνει. Σαν να μην μπορεί να στοιχειοθετήσει ένα πλαίσιο αναφοράς μέσα στο οποίο θα μπορέσει να κατανοήσει την δική του θέση αφού βέβαια κατανοήσει την θέση των άλλων. Μένει ακινητοποιημένο κολλημένο στο τοίχο της ιστορίας, αναπολώντας το τότε, που αισθανόταν μια οντότητα και το συγκρίνει με το τίποτα του τώρα.
Το πλήθος κουράστηκε πια και δεν σηκώνει την τόση ματαίωση, την τόση απογοήτευση, την τόση μοναξιά μέσα στο σπίτι του ανάμεσα στους ανθρώπους του. Τους βλέπει και αυτούς να παραμιλάν προσπαθώντας να κρύψουν αυτό που δεν κρύβεται, να ξεπεράσουν αυτό που δεν ξεπερνιέται, την ορφάνια, το κενό.
Οι κοινοτοπίες της καθημερινότητας αδυνατούν πλέον να διατηρήσουν τις σχέσεις όρθιες μπροστά στο απέραντο τίποτα της ύπαρξης η οποία εκλαμβάνεται μόνο σαν οικονομικός παράγοντας, σαν στοιχείο οικονομικής ευημερίας των άλλων. Το εξοστρακισμένο συναίσθημα αλυσοδεμένο στα υπόγεια του ρεαλισμού αντιμετωπίζει την κατάσταση με διαθέσεις φυγής μέσα από την παραίτηση και μέσα από το επαναληπτικό παραμιλητό του πως θα ήταν αν...
Το πλήθος βομβαρδίζεται συνεχώς από το τι δεν είναι, από το τι δεν μπορεί να κάνει, από το τι δεν πρέπει πια να πει, να εκφραστεί, να ελπίσει. Σέρνεται από μια ερμηνεία στην άλλη χωρίς να μπορεί, όπως είπαμε να βγάλει νόημα. Έτσι προσπαθεί να διατηρήσει και να πιαστεί από το ψέμα που του σερβίρουν οι ελπιδοφόροι καταχραστές της ζωής του, σαν να είναι αλήθεια μέσα από το οποίο τρέφεται η ψυχή του για να μην καταντήσει στο ψυχιατρείο.
Έτσι ευχάριστα προσφέρει το σαρκίο του σε στους μηχανισμούς αναπαραγωγής του ψέματος σαν να είναι αλήθεια, με μια ελαφρότητα αυταπάρνησης που το εγκλωβίζει ακόμα περισσότερο στην αδράνεια και στο παρασιτισμό. Νιώθει ότι αυτή η κατάσταση το διαπερνά, μπαίνει μέσα του και μολύνει την σχέση με τον εαυτό του την σχέση με τον άλλον! Νιώθει ότι τίποτα δεν είναι όπως πριν, τίποτα δεν μπορεί να ενώσει το χθες και το σήμερα, και όμως αρπάζεται από αυτό το χάσμα. Προσπαθεί να πληρώσει το κενό, να χαμογελάσει στην έλλειψη ασφάλειας και το σπουδαιότερο περιμένει την σωτηρία απ' έξω. Από εκείνους που του την αφαίρεσαν.
Το πλήθος δεν έχει άλλη λύση. Η σημερινή δημοκρατία το μόνο που του επιτρέπει είναι να ελπίζει, αφαιρώντας του όμως την δυνατότητα να ενεργήσει, να σηκωθεί, να αναλάβει την ζωή του, να ξανακτίσει έτσι όπως αυτό νομίζει, έτσι όπως έκανε τόσο καιρό. Δηλαδή η σημερινή δημοκρατία του επιτρέπει να ελπίζει αλλά όχι στο ίδιο του τον εαυτό, αλλά μόνο στους επίδοξους κατ' εξακολούθηση σωτήρες.
Όχι, όλα αυτά τελειώσανε πια. Η δημιουργικότητα, η συνεργασία, η αλληλεγγύη και η συμμαχία με τους άλλους δεν αποδίδουν στο επιχειρησιακό πλάνο του μέλλοντος. Άλλωστε το μέλλον είναι προσχεδιασμένο να απορρίψει τέτοιες τακτικές που φέρνουν πιο κοντά τους ανθρώπους, που κρύβουν την ικανοποίηση της αναγνώρισης, την αποδοχή από τον άλλον και την συνεργασία μαζί του σαν διαδικασίες που απειλούν την ύπαρξή του.
Και οι ματαιόδοξοι πολιτικοί το ξέρουν αυτό, γνωρίζουν ποιες καταστάσεις μπορούν να ανατρέψουν την σωτήρια ύπαρξή τους, αλλά κάνουν ότι δεν το ξέρουν, και διατηρούν τις ελπίδες της αλλαγής με διάμεσο την δική τους παρουσία, με διαμεσολαβητή το δικό τους ψέμα. Διατηρούν την μηχανική υποστήριξη της δημοκρατίας μέσα στο νοσοκομεία του μέλλοντος που ενώ φαίνεται ότι επιμελούνται την υγεία του πλήθους στην ουσία την εκμεταλλεύονται για την υποστήριξη της οικονομικής νοσηρότητας που την επιβάλλουν σαν υγεία.
Το νοηματικό πεδίο που απλώνει η ορθολογικότητα του μη ορθολογικού, οδηγεί στο μαρασμό του πλήθους ποντάροντας στην ευημερία του ατόμου. Διαλαλεί ότι το πλήθος δεν είναι ένα όλον, αλλά αποτελείται από μονάδες οι οποίες είναι διαφορετικές από το όλον, στοχεύοντας τες σαν να είναι τα μόρια της καθημερινής ευημερίας, της ατομικής ευτυχίας, ξεκομμένα από τους όρους παραγωγής τους και αναπαραγωγής ενός παράλογου συστήματος που στηρίζεται σε τέτοιου είδους νοηματικά παιχνίδια με την πραγματικότητα.
Για να μπορέσει λοιπόν να επιζήσει το σύστημα οργάνωσης και εκμετάλλευσης πρέπει να αποβάλει από το νου του πλήθους την κριτική σκέψη που μπορεί να συνδυάσει τα γεγονότα, να αντιληφθεί τις συνθήκες και να βγάλει συμπεράσματα τα οποία θα αμφισβητήσουν το κυρίαρχο πρόταγμα της υποταγής στο σύστημα κατασκευής νοηματικών δεδομένων της κυρίαρχης ιδεολογίας.
Να αποβάλει την δυνατότητα του συσχετισμού, δηλαδή την ικανότητα ελέγχου μέσω της αντίληψης, της σύγκρισης, της αξιολόγησης και της οριοθέτησης. Να αποβάλει το συσχετισμό ανθρώπων, καταστάσεων,ιδεολογικών, τοποθετήσεων, πρακτικών αναζητήσεων.
Το μοναχικό, το ατομικό, η ευτυχία μέσα στα σύνορα του προσώπου, της οικογένειας αποτελεί για το σύστημα επεξεργασίας των μελλοντικών υποταγών, το βασικό κριτήριο ευτυχίας αποφεύγοντας την δυστυχία του πλήθους. Μόνο μέσα από το ατομικό θα φθάσει κάποιος στην πληρότητας της ευημερίας σε συναισθηματικό και κοινωνικό επίπεδο. Έτσι το πλήθος ορφανεμένο από τον εαυτού καθώς και από την ελπίδα των καθοδηγητών των, παραπαίει ανάμεσα στην φθορά και την ανυπαρξία τεμαχισμένο σε μοναχικές οντότητες που μοιάζουν εξόριστες σε ένα σύμπαν με διαμελισμένη την συντροφικότητα, την αλληλεγγύη, μακριά από τον άλλον μακριά από τον εαυτό.
Όμως τίποτα δεν τελειώνει τόσο απλά, τίποτα δεν μπορεί να είναι τόσο σίγουρο για την νίκη του απέναντι στην ζωή. Η ζωή εκδικείται, μπορεί να απελευθερωθεί μόνη της να βγει στις πλατείες και να συναντήσει τον εαυτό της. Να συναντήσει τον άλλον πάνω σε ένα καινούργιο συλλογικό νόημα που δεν επαναλαμβάνει τον φόβο και τον τρόμο μιας κατασκευασμένης πραγματικότητα από τους βιαστές της.
Να εναντιωθεί στα προβαλλόμενα αδιέξοδα του νου, στα νοηματικά περιεχόμενα της απολυταρχικής εξουσίας τα οποία καταλαμβάνουν το χώρο/χρόνο της υποταγμένης οντότητας, μιας κατασκευασμένης συνθήκης που τίποτα δεν αποδεικνύει ότι είναι πραγματική.
Το πλήθος θα πρέπει να στραφεί στην δημιουργική φύση των σχέσεων. Μέσα από αυτές θα ξαναβρεί το φυλακισμένο συναίσθημα από το ρεαλισμό της οικονομίας. Μέσα από την συνάντηση με τον άλλον μπορεί να ξανακτίσει τον αμυντικό τοίχο ενάντια στην μοναξιά ο οποίος αποτελεί το σημαντικότερο όπλο της εξουσία του απόλυτου που γονατίζει το μυαλό και μετά ολόκληρο το είναι του πλήθους.
Το πλήθος, πρέπει να ξαναγίνει ένα πλήθος ανεξέλεγκτο!
Ένα πλήθος που οι δυνάμεις της τάξης και του νόμου δεν θα προλαβαίνουν να μαζεύουν τα κομμάτια της ανανεωμένης σκέψης που κατασκευάζει τα μελλοντικά συναισθηματικά τοπία της ελευθερίας.
Ένα πλήθος που φόρμες καταπιεσμένης σκέψης, της σκέψης που ετοιμάστηκε στα εργαστήρια του βιομηχανικού πολέμου των αναπαραστάσεων της πραγματικότητας, δεν θα μπορούν να περιορίσουν την ευχαρίστηση που εκείνο κατασκευάζει για το αύριο μέσα από την ηδονή της σκέψης του σήμερα.
Κερεντζής Λάμπρος
Πίνακας: María Blanchard

Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2015

Η επιθυμία των κορμιών που δεν προκαλούν την επιθυμία.


Η μοναδικότητα των ανθρωπίνων σωμάτων ζωγραφίζει σχήματα στον ορίζοντα του καλοκαιριού. Το παρελθόν τους πλησιάζει από μακριά και το μέλλον τους δεν μπορεί να αποφύγει την μακρινή γραμμή του ορίζοντα που κρύβεται σαν τετελεσμένη κατάσταση μέσα τους.
Έχουν αφήσει πίσω τις ερωτικές περιπτύξεις, τις αναγκαστικές συνευρέσεις σε εποχές της ντροπής. Μια νεότητα μαράθηκε, μαθαίνοντας να φοβάται να κοιτάξει κατάματα την ευχαρίστηση της αποδιωγμένη σάρκας στα άδυτα των κοινωνικών υποχρεώσεων.
Η σκέψη της ηδονής κλειδωνόταν νωρίς κάτω από γκρίζα χρώματα. Μια φυλακή από δέρμα παραμόνευε το κάθε βλέμμα, την κάθε λέξη που πλησίαζε φέρνοντας στην επιφάνεια την επιθυμία.
Οικογενειακές, κοινωνικές, πολιτικές και το περισσότερο θρησκευτικές καταβολές για την αποφυγή της ηδονής, σέρνονταν εσωτερικά και εξωτερικά κρατώντας την αμαρτία και το σφάλμα σαν μαστίγιο της σάρκας που ήθελε να ζήσει την ευτυχία που ανάβλυζε από μέσα της. Έτσι με το χρόνο αφήσανε πίσω τις ερωτικές περιπτύξεις, τις χαρούμενες, παιχνιδιάρικες συνευρέσεις στο σύμπαν της απαγορευτικής δημοκρατίας των ηδονών.
Τώρα εδώ μέσα στο ηλικιωμένο δέρμα πνίγεται η σφοδρότητα της ηδονής. Πνιγμένη, σχεδόν νεκρή μεταφέρεται στο ρυτιδωμένο βλέμμα της ηλικίας. Παρ' όλα αυτά κάτω από την αδιαφορία των ξεχειλωμένων ορίων του σώματος καραδοκά η επιθυμία με την ίδια νεανική σφοδρότητα που κανείς δεν παραδέχεται.
Είναι η επιθυμία των κορμιών που δεν προκαλούν την επιθυμία.
Τι μπορεί να γίνει; Σε ποιο όνειρο να βουτηχτούν για ξανακερδίσουν το χαμένο χάδι της αναστάτωσης της σάρκας και της ηρεμίας της ψυχής;
Ποιο μονοπάτι να πάρουν για να συναντήσουν την ηδονή που πηγάζει κρυφά μέσα τους και ψάχνει ανήλια μέρη για να βγει φοβισμένη;
Κανείς δεν παραδέχεται την αιώνια κράση της, κανείς δεν βλέπει την ομορφιά της ηλικίας της. Όλοι κοιτάζουν τα αυλάκια του χρόνου που άνοιξε η στέρηση και η μετουσίωση της ζωής σε συννεφάκι του Άδη, ή το καλύτερο σε κάθισμα αναπαυτικό του παράδεισου.
Η ηλικιωμένη ηδονή δεν είναι παρά η ηδονή της νεότητας που θάφτηκε κάτω από τόνους συντηρητικού ρεαλισμού. Που θάφτηκε από πολιτικές και θρησκευτικές εκπαιδευτικές τεχνικές της στέρησης καθώς και από νυχτερινές προσφυγές σε φαρμακευτικές συνταγές ανεκτικότητας.
Μυστικές επιβουλές μιας καθημερινότητας που αναπτύσσουν το νόμιμο βιασμό του σώματος σαν την μόνη διέξοδο στο απέραντο ψυχιατρείο των απαγορευμένων ηδονών.
Το καλοκαίρι σαν φάρμακο, σαν βάλσαμο απλώνεται πάνω στην ξεχασμένη νιότη, η οποία είναι θαμμένη κάτω από την ζαρωμένη σάρκα. 
Ψάχνει ακόμα το βλέμμα του άλλου. 
Ψάχνει ακόμα το χάδι για να ξανανιώσουν οι πόροι της.
Κερεντζής Λάμπρος