Οικογένεια και Οικογενειακές σχέσεις Ψυχολογία - Συμβουλευτική - Ψυχοθεραπεία

ΠΑΙΔΟΦΙΛΙΑ (PEDOPHILIA) Σεξουαλικότητα 4 Ορισμός Ο όρος “παιδοφιλία” χρησιμοποιήθηκε επίσημα για πρώτη φορά στο DSM-III (1980) (30) για να περιγράψει μία ειδική κατηγορία ατόμων που κακοποιούν σεξουαλικά τα παιδιά (child molesters), και παρουσιάζουν κάποια ειδικά χαρακτηριστικά. Τόσο το DSM-III όσο και το DSM-III-R (1987), όριζαν την παιδοφιλία σαν “επαναλαμβανόμενες και επίμονες σεξουαλικές τάσεις και φαντασιώσεις που αφορούν σεξουαλική δραστηριότητα με παιδιά”. Σύμφωνα με το κριτήριο αυτό δεν απαιτείται σωματική δραστηριότητα και επομένως η διάγνωση της παιδοφιλίας θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε άτομα που έχουν επιθυμία αλλά δεν την διαπράττουν, ενώ δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε άτομα που δεν έχουν παρεκκλίνουσες φαντασιώσεις και επιθυμίες αλλά έχουν κακοποιήσει σεξουαλικά ένα παιδί. Ο Marshal (1997), βρήκε ότι δεν υπήρχαν επαναλαμβανόμενες επιθυμίες και φαντασιώσεις στο 60% των παιδοφίλων και στο 75% των αιμομικτών. Επομένως οι επαναλαμβανόμενες επιθυμίες...

ΕΦΑΨΙΜΑΝΙΑ (FROTTEURISM ) Σεξουαλικότητα 3 Διαγνωστικά κριτήρια Η εφαψιμανία είναι μία παραφιλία που χαρακτηρίζεται από το άγγιγμα ερωτογόνων περιοχών ενός άγνωστου ατόμου σε μέρη όπου υπάρχει πολυκοσμία ή όπου η διαφυγή θα ήταν εύκολη αν γινόταν αντιληπτός. Σύμφωνα με το DSM-IV (American Psychiatric Association, 1994) (4), τα διαγνωστικά κριτήρια συνίστανται από: Α. Πάνω από μία περίοδο 6 μηνών με επαναλαμβανόμενες και επίμονες σεξουαλικές φαντασιώσεις, τάσεις και συμπεριφορές που περιλαμβάνουν άγγιγμα και τρίψιμο έναντι μη-συγκατατιθέμενου ατόμου. Β. Οι σεξουαλικές φαντασιώσεις, τάσεις και συμπεριφορές προκαλούν σημαντική κλινική δυσφορία ή διαταραχή στη κοινωνική, εργασιακή, ή άλλη σημαντική περιοχή της λειτουργικότητας. Επιδημιολογία Η βιβλιογραφία για την εφαψιμανία είναι αρκετά μικρή σε σχέση με αυτήν των παραφιλιών. Για παράδειγμα, σε σχετική έρευνα για τα έτη 1966-1997, βρέθηκαν μόνο 17 μελέτες με το θέμα αυτό. Οι Abel et al (1987) (26), τόνισαν ότι η εφαψιμανία είναι πολύ συχ...

ΕΠΙΔΕΙΞΙΜΑΝΙΑ (EXHIBITIONISM) Σεξουαλικότητα 2 Διαγνωστικά κριτήρια Οι έρευνες για την επιδειξιμανία παρουσιάζουν τάση μείωσης σε σχέση με τις άλλες παραφιλίες τα τελευταία χρόνια. Υπήρξε κάποια έξαρση από περιγραφικές μελέτες ανάμεσα στο 1940-1960 και με ερευνητικές μελέτες αμέσως μετά. Ο κύριος όγκος όμως της έρευνας φαίνεται να έχει στραφεί στη βίαιη σεξουαλική παραπτωματικότητα, κυρίως την παιδοφιλία και το βιασμό. Τα κριτήρια του όρου “exhibitionism” (επιδειξιμανία) που προτάθηκε από τον Lasgue το 1877 (3) φαίνεται να μην διαφέρουν πολύ από τα κριτήρια της τελευταίας (1994) ταξινόμησης της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας που αναφέρεται ως DSM-IV (4). Σύμφωνα με το DSM-IV, τα κριτήρια για τη διάγνωση της επιδειξιμανίας απαιτούν: Α. Την ύπαρξη για τουλάχιστον έξι μήνες επαναλαμβανόμενων σεξουαλικών τάσεων, φαντασιώσεων ή συμπεριφορών έκθεσης των γεννητικών οργάνων σε έναν ανυποψίαστο άγνωστο. Β. Αυτές οι φαντασιώσεις, τάσεις και συμπεριφορές προκαλούν σημαντική κλινική δυσφορία ...

ΦΕΤΙΧΙΣΜΟΣ (FETISHISM ) Σεξουαλικότητα 1 Ιστορικά στοιχεία Η λέξη “fetish” προέρχεται από την Πορτογαλική fetico. Οι γλωσσολόγοι πιστεύουν ότι η λέξη δημιουργήθηκε μετά την ανακάλυψη από τους Πορτογάλους εξερευνητές του 15ου αιώνα κάποιων ξύλινων ή πέτρινων ομοιωμάτων λατρείας ιθαγενών της Δ. Αφρικής. Αργότερα ο όρος fetishism χρησιμοποιήθηκε για το χαρακτηρισμό ειδικών σεξουαλικών συμπεριφορών από τους Binet (1887) (20) και Krafft-Ebing (1886/1965) (21). Διαγνωστικά κριτήρια Τόσο το ICD-10 της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας (1988) (22), όσο και το DSM-IV της Αμερικάνικης Ψυχιατρικής Εταιρίας (1994) (4), περιλαμβάνουν τον φετιχισμό σαν ξεχωριστή κατηγορία. Και τα δύο ταξινομικά συστήματα ορίζουν τον φετιχισμό σαν τη διαταραχή που χαρακτηρίζεται από τη χρήση ή εμμονή σε αντικείμενα που χρησιμοποιούνται σαν ερεθίσματα με σκοπό τη σεξουαλική διέγερση και την ευχαρίστηση. Τα διαγνωστικά κριτήρια του DSM-IV για το φετιχισμό είναι: Α. Για πάνω από 6 μήνες, επαναλαμβανόμενες και επίμονες σεξου...

Κείμενο συμπερασμάτων δημόσιας ακρόασης στην Ε.Ε. για τα ναρκωτικά Βρυξέλλες, 23/02/2010Στις 23 Φεβρουαρίου 2010, μια δημόσια ακρόαση πραγματοποιήθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σχετικά με το ζήτημα της πολιτικής για τα ναρκωτικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Με την πρόσκληση του Έλληνα ευρωβουλευτή Μιχάλη Τρεμόπουλου και της ENCOD (Ευρωπαϊκή Συμμαχία για Δίκαιες και Αποτελεσματικές Πολιτικές για τα Ναρκωτικά), περίπου 40 αντιπρόσωποι ευρωπαϊκών κοινωνικών φορέων από 15 διαφορετικές χώρες συναντήθηκαν με σκοπό να καταθέσουν τις προτάσεις τους στα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου σχετικά με την προσέγγιση που η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να υιοθετήσει στο μέλλον σχετικά με τις απαγορευμένες ουσίες. Την ακρόαση παρακολούθησαν οι εκπρόσώποι της Διεύθυνσης Συντονισμού για τα Ναρκωτικά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και οι ευρωβουλευτές Dennis de Jong (Ολλανδία, Αριστερά) και Μιχάλης Τρεμόπουλος (Ελλάδα, Πράσινοι). Η ακρόαση έγινε δύο εβδομάδες πριν την ...

Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας, είναι οι γιοί και οι κόρες της αγωνιώδους επιθυμίας της ζωής για την διαιώνιση του είδους. Μέσ' από σας συλλαμβάνονται, μα όχι από εσάς. Και αν και βρίσκονται πλάι σας, δεν σας ανήκουν. Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, όχι όμως τις σκέψεις σας, γιατί αυτά έχουν δικές τους σκέψεις. Μπορείτε να παρέχεται στέγη στο σώμα τους, μα όχι στην ψυχή τους. Επειδή η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του μέλλοντος, κλειστό για εσάς, κλειστό ακόμα και για τα όνειρά σας. Μπορείτε να προσπαθείτε να είσθε όπως αυτά, όχι όμως να τα κάνετε ίδια με εσάς, επειδή η ζωή δεν είναι προς τα πίσω ούτε σταματά στο χθες. Khalil Gibran: Ο προφήτης 1923

Τα όρια κοινωνικοποίηση 12 Το θέμα των ορίων είναι ένα βασικό θέμα για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του ανθρώπου. Οι γονείς έρχονται να θέσουν κάποια όρια, η εκμάθηση των οποίων αποτελεί βασικό παράγοντα επιβίωσης του παιδιού, τόσο σε οργανικό όσο και σε ψυχοκοινωνικό επίπεδο. Βασικά τα όρια οριοθετούν τον χώρο και τον χρόνο της ανάπτυξης αποτελώντας τα σημεία αναφοράς απαραίτητα, μέσα στα οποία το παιδί καλείται να κτίσει την προσωπικότητα του, την ταυτότητα του. Τα όρια αποτελούν από την μια εμπόδια και από την άλλη ασφαλή όρια. Από την μια το παιδί θέλει να τα παραβιάσει και από την άλλη έχει ανάγκη από την προστασία τους. Η σύγκρουση μαζί τους δεν είναι παρά η δοκιμασία των ορίων καθώς και δοκιμασία του ίδιου τους εαυτού. Σε αυτή την περίπτωση έχουμε να κάνουμε με ένα “παιχνίδι” θα λέγαμε, όπου το παιδί δοκιμάζει την αντοχή τους, η οποία για το ίδιο είναι πολύ σημαντική διότι η αντοχή των ορίων, δηλαδή η σταθερότητα των γονέων μπορεί σε ένα επίπεδο να σ...