Οικογένεια και Οικογενειακές σχέσεις Ψυχολογία - Συμβουλευτική - Ψυχοθεραπεία

  Όσο οι κάθε λογής λογοκριτές της συνείδησης επιβάλουν την σιωπή, όσο εμποδίζουν το λόγο μας θεωρώντας ότι δεν είναι σωστός, ότι δεν είναι φορέας πείρας και γνώσης τόσο εμείς θα πρέπει να μιλάμε!! Θα πρέπει να μιλάμε ελεύθερα για τους φόβους, τις αγωνίες, τις προκαταλήψεις, τις στερήσεις, να μιλάμε για την συγκίνηση, για τον πόνο για την χαρά μας. Θα πρέπει να μιλάμε χωρίς ντροπή για τον εαυτό μας, για τις αντοχές των ενοχών μας, για τα πληγωμένα ή χαρούμενα τοπία των σχέσεων μας. Θα πρέπει να εκφράζουμε τα πάντα με το δικό μας λόγο, διότι μόνο μέσα από αυτόν μπορούμε να σχεδιάσουμε τα όνειρα μας, μόνο μέσα από αυτόν μπορούμε να κατασκευάσουμε την πραγματικότητα μας. Θα πρέπει να μιλάμε διότι... η σιωπή περιορίζει πάντα το νόημα της ζωής. Κερεντζής Λάμπρος Πίνακας: André Desjardins

  Το συναίσθημα της ενοχής έχει σχέση με την ευχαρίστηση. Έχει σχέση με την την σεξουαλικότητα, την ηδονή. Πυγή της ηδονής είναι το σώμα. Η ενοχή αποτρέπει με πολλούς τρόπους την επαφή μαζί του, με τον φόβο της απόρριψης από τους άλλους. Σαν στοιχείο της συνείδησης του ανθρώπου, υιοθετείται από την οποιαδήποτε εξουσία, αποτελώντας την βάση οικοδόμησης κοινωνικών συστημάτων στέρησης και υποταγής. Δηλαδή αποτελώντας μια φυσική λειτουργία με στόχο την προστασία της ακεραιότητας του ατόμου και της επιθυμίας του από τον εξωτερικό κόσμο, μέσω της εκπαίδευσης γίνεται μέσο προστασίας του από τον ίδιο του τον εαυτό!! Ενοχή είναι η μορφή που παίρνει το κοινωνικό “απαγορεύεται” μέσα μας. Μετατρέπεται σε εσωτερική δύναμη αποτροπής και τιμωρίας που δεν επιτρέπει την ικανοποίηση. Την θεωρεί προδοσία. Όταν η επιθυμία μας ζητά να υπερκεράσει τα εμπόδια για την επίτευξη της ηδονής, η ενοχή αποτελεί μια εσωτερικευμένη φωνή των άλλων για να αντισταθούμε στην παραλογικότητα της. Έτσι η παρ...

Όταν δεν επιτρέπουμε σε ένα άτομο να αποδώσει την δική του ερμηνεία στις καταστάσεις που βιώνει και να αξιολογήσει σύμφωνα με την εμπειρία του την σημασία τους για τον εαυτό του, αλλά του επιβάλουμε ερμηνείες και εκδοχές της πραγματικότητας οι οποίες εξαρτώνται από πηγές που δεν επηρεάζονται από το ίδιο, επικαλούμενοι την αυθεντικότητα τους, τότε του αφαιρούμε την δυνατότητα να δίνει νόημα στην παρουσία του και να αισθάνεται υπεύθυνος για την ζωή του. Τότε τον οδηγούμε να αποδεχτεί ότι αποτελεί μέρος ενός κόσμου που... δεν του ανήκει. Κερεντζής Λάμπρος Πίνακας: Pablo Picasso

Αν στο στο ξεκίνημα της ζωής μας η σχέση με τον “άλλον” (μητέρα, γονείς) ήταν η πηγή ικανοποίησης των αναγκών μας, αυτό συνεχίζεται μέχρι το τέλος της.  Ο “άλλος”  σαν φίλος , σύντροφος, σύζυγος, συνάδελφος, κ. λ.π συνεχίζει από διαφορετικές θέσεις και μορφές να τροφοδοτεί τη παρουσίας μας, όπως  και εμείς τη δικής του.  Η απουσία του, ή, η απουσία μας αποτελεί μια μορφής στέρησης που συνήθως παίρνει τραγικές διαστάσεις και για τους δυο μας. Σε προχωρημένες καταστάσεις  σαν απουσία του ίδιου του εαυτού!! Κερεντζής Λάμπρος Πίνακας: Nicolas Odinet

Η κοινωνία σήμερα εκφράζει τους ευσεβείς πόθους ενάντια στην εξάρτηση από τα ναρκωτικά, αλλά σε άλλους τομείς την αναπαράγει χωρίς μέτρο καθημερινά.   Έτσι δεν ενισχύει την ανεξαρτησία του ατόμου, αλλά περισσότερο την εξάρτηση του με την μορφή της υποταγής και την πρόσδεση του σε κέντρα αποφάσεων έξω από τον εαυτό του. Σε αυτή την περίπτωση οι κοινωνικοί θεσμοί όπως η οικογένεια, η θρησκεία, η εργασία κ.λ.π. δεν κάνουν τίποτα διαφορετικό από αυτό που κάνει μια ναρκωτική ουσία.   Προσπαθούν να διατηρήσουν την εξάρτηση του ατόμου από την παρουσία τους, προτείνοντάς του διάφορες μορφές “ευημερίας”, ενώ συγχρόνως προβάλλουν τον φόβο της στέρησης, ο οποίος θα έρθει με την δική τους απουσία. Κερεντζής Λάμπρος εικόνα :Γραφιτι από την Αϊτή

Οι κοινωνίες για να αναπτυχθούν χρειάζονται την θυσία. Η θυσία αποτελεί μια κοινωνική λειτουργία από αρχαιοτάτων χρόνων. Η Ιστορία είναι σπαρμένη από θυσίες. Συνήθως το θύμα είναι ο εχθρός. Αυτός χρειάζεται να θυσιαστεί. Σήμερα όμως οι κοινωνίες χρειάζεται να θυσιάσουν τον πληθυσμό τους. Η λήξη της κατάστασης παγκόσμιου συναγερμού, βάζει σε κίνδυνο τους πληθυσμούς. Αυτό είναι το δίλημμα. Ποιον πρέπει να προστατεύσουν, την οικονομία τους, ή τον πληθυσμό τους; Οι κοινωνίες έχουν φθάσει μπροστά στη θυσία και όχι οποιαδήποτε θυσία. Επίσης συμβαίνει και το άλλο παράδοξο.  Οι περιορισμένοι πληθυσμοί έχουν συσσωρεύσει την δυσαρέσκεια, τον φόβο και την αγωνία σε τέτοιο τέτοιο βαθμό, ώστε με την άρση του μέτρου, θα θεωρήσουν ότι ο κίνδυνος πέρασε. Η άρση θα βιωθεί σαν απελευθέρωση. Όχι μόνο δεν θα καταλάβουν ότι είναι μια απόφαση που τους οδηγεί στην θυσία, αλλά ότι τους ανοίγει τις πόρτες της ελευθερίας.  Φαίνεται ότι οι κοινωνίες έχουν φθάσει σε τέτοιο επί...

Η παρουσία του Κορονοϊού αλλάζει τις συνθήκες της ζωής μας. Όταν ο ένας μπορεί να μολύνει τους άλλους, ο φόβος εκφράζεται κοινωνικά και ατομικά. Εισβάλει και αλλάζει βίαια τις κοινωνικές μας σχέσεις. Ο κίνδυνος της μόλυνσης χρωματίζει κάθε μορφή αλληλεπίδρασης μας. Περιοριστικά μέτρα θέτουν καινούργιους κανόνες στην καθημερινότητα μας. Η ελευθερία περιορίζεται. Το σλόγκαν “Μένουμε σπίτι” είναι εμποτισμένο κοινωνικά από τον φόβο, και ατομικά από την ευθύνη. Δηλώνει ότι οι μόνες κοινωνικές σχέσεις που μας απέμειναν, μετά τον περιορισμό των μετακινήσεων και των διαδραστικών επαφών μας, είναι οι οικογενειακές. Ο περιορισμός κατ' οίκον, που αποτελεί μια λύση για την αποφυγή της διασποράς του ιού, επιδρά δραματικά επάνω μας. Μας γεμίζει ανησυχία. Η συμβίωση αλλάζει μορφή. Ο ιδιωτικός μας χώρος περιορίζεται.   Η σχέση μας με τον άλλον στην οικογένεια γίνεται πλέον κάτω από στρεσογόνες συνθήκες. Η παρουσία του φόβου δυναμώνει την εξάρτηση μας μαζί ...

Γυναίκα και κοινωνία Γνωρίζουμε ότι η απόλαυση της θηλυκότητας απειλούσε την λειτουργία της κοινωνίας από παλαιότατων χρόνων. Πάντα το γυναικείο κορμί ήταν εκείνο το οποίο προκαλούσε με την σαγήνη του και έπρεπε να υποταχθεί. Στις δυτικές χριστιανικές κοινωνίες η υποταγή του επιτυγχάνεται με την όλο περισσότερο προβολή του σαν αντικείμενο εμπορικής εκμετάλλευσης, Στις ανατολικές και ισλαμικές, με την απαγόρευση της θέασης του. Οι μεν την προβάλουν σαν ηδονικό σύμβολο, ή δε σαν ενοχικό και ντροπιαστικό. Και στις δύο περιπτώσεις... η Γυναίκα είναι χαμένη. Κερεντζής Λάμπρος Φωτο: Nadine Shaabana

Η στέρηση της αγάπης είναι μια πράξη βίας. Το άτομο νιώθει ανίσχυρο και ανεπαρκές. Νιώθει ότι απειλείται συνεχώς η ακεραιότητα του. Από την στέρηση της αγάπης πηγάζει ο φόβος, η ανασφάλεια, και δημιουργείται μια αρνητική εξάρτηση από αυτόν που την επιβάλει. Ο στερημένος    αυτό που γνωρίζει να μεταδίδει είναι η στέρηση. Για την αναπαραγωγή της υιοθετεί την βία που έχει μάθει και υποστεί. Έτσι γίνεται απειλητικός και βίαιος, προσπαθώντας να αποφύγει την απειλή στέρησης. Αυτό που τον απενοχοποιεί και του επιτρέπει να ασκήσει βία, είναι η απόδοση αυτής της απειλής που νιώθει στη παρουσία του “άλλου”, του ξένου , του διαφορετικού, του μακρινού... Δυστυχώς όμως η στέρηση της αγάπης για το καθένα μας δεν προήλθε από τον ξένο, τον άγνωστο, τον μακρινό, αλλά από τον γνωστό, τον οικείο, τον συγγενή. Κερεντζής Λάμπρος Πίνακας:   oswaldo guayasamín

Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης εμφανίζεται στη συνείδηση με τη μορφή της βαθιά ριζωμένης προσκόλλησης στη ζωή, την επιθυμία για ζωή που χαρακτηρίζει κάθε ζωντανή ύπαρξη. Αυτό το ένστικτο είναι που με απλό τρόπο λειτουργεί σε απλά οργανωμένες υπάρξεις, τις οποίες οδηγεί να αναζητούν τροφή και να αποφεύγουν τον κίνδυνο. Το ίδιο προτρέπει το σύνθετο οργανισμό, τον πολιτισμένο άνθρωπο, να εκτελεί πολυσύνθετες δραστηριότητες για «να βγάζει το ψωμί του». Κατά βάση είναι εγωιστικό ένστικτο, επειδή παροτρύνει το άτομο να ενδιαφέρεται μόνο για τη δική του καλοπέραση και να σκέφτεται τους άλλους μόνο όσο η ύπαρξή του εξαρτάται από τη δική τους. Για παράδειγμα, το κυνήγι απαγορεύεται την εποχή της αναπαραγωγής των θηραμάτων, όχι από πρόνοια για τα ζώα, αλλά επειδή είναι χρήσιμη η διαιώνιση του είδους τους. Η επίδρασή του πάντως συχνά εξισορροπείται από τα άλλα δύο μεγάλα ένστικτα, που η επιρροή τους μπορεί να δυναμώσει τόσο ώστε κάποιος όχι μόνο να αψηφήσει τα συμφέροντα του, αλλά και ν...

Η ψυχική υγεία μπορεί να οριστεί ως ικανότητα ευχαρίστησης του ατόμου από την κοινωνική του πράξη. Μια ικανοποίηση η οποία εξαρτάται από την δυνατότητα να διαχειρίζεται την καθημερινότητα του σύμφωνα με τα πιστεύω του και σύμφωνα με τις αποφάσεις που αυτό μπορεί να πάρει . Σε αυτό το επίπεδο η ελαστικότητα των συναισθηματικών επενδύσεων, η μεταβλητότητα των αμυντικών μηχανισμών και ο επαναπροσδιορισμός των στόχων, προσδίδει στο άτομο, όχι μόνο την δυνατότητα ορίζει την προσωπική του ανάπτυξη, αλλά και να καθορίζει καινούργιους πραγματοποιήσιμους στόχους προσδοκώντας την ικανοποίηση. Η ικανότητα λοιπόν να δεσμευτεί σε κάτι καινούργιο εμπεριέχει την δυνατότητα να επενδύει εκ νέου σε νέες σχέσεις και ανθρώπους, μη παραμένοντας «κολλημένος» σε παλιές. Αυτή την κατάσταση θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε με τον όρο μεταβίβαση, ή μετάθεση, τον οποίον ο Φρόιντ, πρώτος όρισε   σαν ένα μηχανισμό άμυνας του εγώ. Ο όρος έχει πολλές ερμηνείες, αλλά εμείς θα μείνουμε σε...

Πολλές φορές η απόγνωση καταλαμβάνει το χώρο της ζωής με τέτοιο τρόπο ώστε η προσπάθεια αποφυγή της να βιώνεται ευχάριστα. Η ευχαρίστηση όμως από την αποφυγή της απελπισίας δεν είναι παρά μια άλλη μορφή δυστυχίας. Όπως λέει και ο Boris Cyrulnik 1 η συνεχής ενασχόληση με την δυστυχία που μου συμβαίνει, προσδίδει την εντύπωση ότι είμαι ενεργητικός, δραστήριος πράγμα που κρύβει μια ικανοποίηση, αυτή όμως δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ευτυχία και δεν αναιρεί το πλαίσιο της δυστυχίας αντίθετα μπορεί να το ενδυναμώνει. Δηλαδή η ευτυχία από την ενασχόληση με αυτό που μου έχει συμβεί εξαρτάται από τον τρόπο που το προσεγγίζω. Η συνεχής αίσθηση της μη αποδοχής των γεγονότων και το μοιρολόι γύρο από αυτά, δεν έρχονται να αλλάξουν την δυστυχία της πραγματικότητας αλλά να την επεκτείνουν. Τις προσδίδουν διαστάσεις οι οποίες με περικλείουν και με αιχμαλωτίζουν οδηγώντας με στην ανικανότητα αντίδρασης, εφόσον αφήνω το γεγονός να με προσπερνά. Νομίζω ότι υπάρχουν δυο τρόποι ενασχ...

Οι παρουσία των προσφύγων, ή των μεταναστών των  “ξένων”, όπως λέμε, πυροδοτεί φόβους βαθιά φυλαγμένους στην ψυχή μας των οποίων φαίνεται ότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει την έκταση. Στην ουσία η παρουσία τους εκφράζει καταστάσεις που έχει βιώσει κάθε άνθρωπος, κάθε λαός, κάθε έθνος και κάθε φυλή, οι οποίες δηλώνουν την ομοιότητα, την συγγένεια και την ενότητα της ανθρώπινης κατάστασης ανεξαρτήτως των παραπάνω διαφορών. Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι οι κομιστές πανάρχαιων ανθρώπινων καταστάσεων, διότι ο “αποχωρισμός”, η “μετάβαση” και η “ενσωμάτωση” εκφράζουν στο πέρασμα των αιώνων την μορφή που μπορεί να πάρει η ζωή ενός ανθρώπου, όσο και ενός λαού. Άρα έχουμε να κάνουμε με τρεις βασικές πανάρχαιες ανθρώπινες καταστάσεις, τις οποίες συναντάμε υπό μορφή τελετουργιών σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου από την προϊστορική εποχή μέχρι σήμερα. Χρειάζεται επίσης να γνωρίζουμε ότι σαν τελετουργίες ο “αποχωρισμός”, η “μετάβαση” και η “ενσωμάτωση” είναι επενδεδυμέ...

…Τα ΜΜΕ εκπονούν το προφίλ του χρήστη (ναρκωτικών) ως ιδιαίτερης προσωπικότητας, μιλάνε για αίτια, για ευπαθής ομάδες κ.λπ. και ορίζουν το ερμηνευτικό πλαίσιο με ένα συντηρητικό, ηθικοπλαστικό, κανονιστικό λόγο, ο οποίος αναπαράγει κυρίαρχους λόγους όχι μόνο για τους χρήστες αλλά γενικότερα για την ομαλότητα και την παρέκκλιση.  Δηλαδή αναπαράγει ορισμούς, ερμηνείες, αντιλήψεις που επιβάλλονται στο κοινό ασυνείδητα και μέσα από την επανάληψή τους, διαβρώνουν τον καθημερινό λόγο με την μορφή της κοινής λογικής του κοινού νου. Με δύο λόγια τα ΜΜΕ δεν κατασκευάζουν πρωταρχικά κυρίαρχους λόγους αλλά δεν τους υπονομεύουν, δεν τους αμφισβητούν τους αναπαράγουν… Απόσπασμα από το άρθρο της  Αφροδίτης Κουκουτσάκη με τίτλο: " Η εικόνα των ναρκωτικών μέσα από την ποινική τους διαχείριση" πηγή Τετράδια Ψυχιατρικής 2016

Ακόμα μια φορά αναγκάζομαι να μιλήσω για την κοινωνική κατάσταση προσπαθώντας να κατανοήσω την συμβαίνει χρησιμοποιώντας την επαγγελματικές μου γνώσεις σε ένα θέμα που ξεφεύγει των αρμοδιοτήτων μου. Θα ήθελα να έχω την επιείκειά σας… Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η κοινωνία μας βίωσε και βιώνει δύσκολες κοινωνικές συνθήκες, (μνημόνια) οι οποίες αποδόθηκαν  βέβαια σε παράγοντες που δεν έχουν να κάνουν με αυτή, αλλά δεν σημαίνει ότι δεν μεγάλωσαν την αμφισβήτησης των διαφόρων πολιτικών και οικονομικών αποφάσεων   καθώς και των θεσμών που συμμετείχαν σε αυτές,  εγχώριων και αλλοδαπών. Η κοινωνία μας λοιπόν βίωσε την οικονομική απειλή και στο βαθμό που δεν αναγνώρισε την δική της ευθύνη, η απειλή θεωρήθηκε κατευθυνόμενη από αυτούς που μια ζωή επιβουλεύονται την παρουσία της.   Η ύπαρξη μιας νέας απειλής από την συμφωνία των Πρεσπών προκαλεί μια καινούργια κοινωνική αναστάτωση. Πυροδοτεί μέσα μας κάτι το αρχέγονο   το οποίο θα έλεγα ότι συνορεύει με το έν...

Ήμουν ένα σπίτι επιπλωμένο από άλλους! Από αυτούς που δικαιωματικά ασκούσαν τη γνώμης τους επάνω μου και καθόρισαν την επίπλωση του. Ήμουν ένας χώρος που προσμετρούσαν την ικανότητα της παρουσίας τους, τα όρια της επιβολής τους. Ένας χώρος που πρόβαραν την αθανασία τους έχοντας λόγο για το καθετί που σκεπτόμουν, αποφάσιζα και έκανα. Όσες φορές επιχείρησα να τους ξεφορτωθώ, να εγκαταλείψω την γεροντική σάρκα που τύλιγε τις νύχτες και τις μέρες μου, γέμιζα με πόνο και φόβο. Όσες φορές επιχείρησα για να την ξεκολλήσω από επάνω μου, ένιωθα να μένω ακάλυπτος απέναντι στην μεγάλη απειλή του απογυμνωμένου μου εαυτού. Αυτού του κατοικημένου εαυτού που δεν βρέθηκε ποτέ μόνος, όσο και αν αισθανόταν μόνος μέσα στο σπίτι του. Ατέλειωτες προσπάθειες που κράτησαν μια ολόκληρη ζωή. Μια ολόκληρη ζωή οι άλλοι στρίγκλιζαν από την αγωνία του αποχωρισμού και από το φόβο της απάρνησης τους και στρίγκλιζα και εγώ μαζί τους. Μια ολόκληρη ζωή αιμορραγούσα στην προσπάθεια να ξεκολλήσ...

Μία ενδιαφέρουσα συζήτηση στο Facebook στην οποία συμμετείχαν Evdoksia Pefkianaki , Ιωάννης Παπαπανάγου , Κερεντζής Λάμπρος , Vicky Deli , Kalliopi Esma Adali , Konstandina Trimmi , Rahel Hailu Κερεντζής Λάμπρος   Η εξουσία δεν είναι εθιστική μόνο γι' αυτούς που την ασκούν, αλλά και για αυτούς που... την υπομένουν. Evdoksia Pefkianaki   ΚΑΛΑ Ο ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΗΣ , ΑΛΛΑ Ο ΕΞΟΥΣΙΑΖΟΜΕΝΟΣ ???? ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΑΣ . Κερεντζής Λάμπρος     Καλό μήνα Ευδοξία, βέβαια από την στιγμή που ζεις μέσα από την παρουσία της... δηλαδή συγκροτείσαι σαν ταυτότητα κάτω από την "επίβλεψή" της... τότε η απουσία της... Evdoksia Pefkianaki   ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΕΝΤΑΞΗ ΤΑ ΒΑΖΩ ΕΓΩ . Ιωάννης Παπαπανάγου    Σωστό. Για αυτό άλλωστε, όσοι έχουν ελεύθερο και κριτικό πνεύμα, διώκονται. Ακόμη και στις δημοκρατίες. Κι εκεί η εξουσία δεν ανέχεται αμφισβήτηση πέραν ενός ορίου, εκείνου που δεν απειλεί την σταθερότητα της... Vicky Deli   Υπάρχει μια αρχή στην άγρια ...