Οικογένεια και Οικογενειακές σχέσεις Ψυχολογία - Συμβουλευτική - Ψυχοθεραπεία

Αυτή το μικρό άρθρο είναι μια μικρή προσπάθεια να καταλάβουμε, αλλά και να καταλάβουν οι Αρχές την σημασία που έχει ο εγκλεισμός των παιδιών σε κελιά με τις μητέρες τους. Πόσο το γεγονός αυτό θα αποτελέσει το καθοδηγητικό παράγοντα στην μετέπειτα ζωή τους, και με ποιο τρόπο μπορεί να την στιγματίσει για πάντα. Βασικά θα θέσουμε τέσσερα ερωτήματα και θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε αυτά. 1)Ποιες είναι αυτές οι μητέρες που βρίσκονται στην φυλακή; Είναι κοπέλες που μεγάλωσαν κάτω από συνθήκες, πρώτα οικογενειακές και δεύτερον κοινωνικές, οι οποίες τις έφεραν πολύ γρήγορα σε επαφή με την απόρριψη, το διαχωρισμό την απομόνωση και το στιγματισμό. Αυτό σημαίνει ότι έχουν βιώσει άσχημα την σχέση με τον κόσμο, καθώς και την σχέση με τον εαυτό τους. Στην ουσία οι κοπέλες αυτές είναι κοινωνικές κατασκευές ενός συστήματος σχέσεων που τις οδήγησαν εκτός ορίων της κοινωνίας και εντός ορίων της φυλακής. Με λίγα λόγια έχουμε να κάνουμε με κοινωνικά θύματα. 2)Ποια είναι τα παιδιά της φυλα...

Η μελέτη της προέλευσης και της ιστορίας των ανθρώπινων κοινωνιών αποκαλύπτει μια ιδιαίτερα σημαντική ερμηνευτική πτυχή που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η εξήγηση των ιστορικών συμβάντων απαιτεί την ιστορική αναδρομή στους τρόπους προσδιορισμού της σχέσης των ατόμων με τους “άλλους”. Οι “άλλοι” είναι είτε “μη άνθρωποι”, δηλαδή θεοί, θεότητες, πνεύματα, ζώα, μηχανές είτε “διαφορετικοί άνθρωποι”, δηλαδή αλλόφυλοι, αλλόθρησκοι, “περιθωριακοί”, πάσης φύσεως μειονότητες, καθώς και γυναίκες –όταν πρόκειται για ανδροκρατούμενες κοινωνίες. «Ο τρόπος κατανόησης του “άλλου” προσδιορίζει την επικοινωνιακή δομή μιας κοινωνίας» 1 , αφού η έννοια της ταυτότητας, παρόλο που, σύμφωνα με ορισμένους ισχυρισμούς αναφέρεται σ’ ένα “φαντασιακό αντικείμενο”, βρίσκεται στο επίκεντρο της διαλεκτικής σχέσης του ενός και του πολλαπλού. Οι έννοιες του εαυτού και του άλλου είναι κατά βάση συμπληρωματικές, δομικά συστατικά του αισθήματος της προσωπικής ταυτότητας. Από την άλλη πλευρά, βέβαια, η έννοια της “ετ...

Ορισμός Η καταπίεση είναι μια δυσάρεστη υποκειμενική εμπειρία με πολλές πτυχές. Κλείνει μέσα της κάθε απόχρωση από το φάσμα της ανθρώπινης δυστυχίας. Δεν της λείπουν η ανάγκη και ο μόχθος, η αμφιβολία κι ο φόβος ούτε η στέρηση και ο πόνος. Το άτομο που καταπιέζεται άλλοτε περιγράφει πως αισθάνεται να είναι ασφυκτικά περικυκλωμένο, στεναχωρημένο και εμποδισμένο στην πραγμάτωση και ικανοποίηση μιας επιθυμίας του. Άλλοτε πάλι, νιώθει πως είναι υποταγμένο κι ότι σπρώχνεται σε μια αθέλητη συμπεριφορά, που πολλές φορές ξεπερνάει και την αντίστασή του. Η ψυχή του ανθρώπου είναι αδιάκοπα πλημμυρισμένη από ανάγκες σωματικές και ψυχολογικές. Οι ανάγκες γεννούν τις επιθυμίες και κάθε μια από αυτές μπορεί, ως παραπροϊόν να μας δημιουργήσει την καταπίεση. Γι αυτό και την καταπίεση μπορεί να την βρούμε σε όλες τις έννοιες, που παίρνουν μια θέση στην αλυσίδα της ανθρώπινης επιθυμίας, από την γέννηση της, την πραγμάτωση, μέχρι και τις συνέπειες της. Την βρίσκουμε στο σχεδιασμό, στο δίλημμα...

Κύριε Τσίπρα λυπάμαι αλλά... είσθε πολύ μικρός σε ηλικία για να γίνετε ο πατέρας του έθνους. Μόνο για αδελφός κάνετε, ή το πολύ για κολλητός. Ο λαός διψά για ένα ΠΑΤΕΡΟΎΛΗ που θα καταλάγιαζε το άγχος της υπευθυνότητας της ζωής του, μόνο και μόνο με την γερασμένη του παρουσία. Κύριε Τσίπρα, σαν πρότυπο μας αφήνετε ακάλυπτους και τα φαντασιακά σενάρια παρατημένων, ορφανεμένων ψυχών στις λεωφόρους της παγκοσμιοποίησης βρικολακιάζουν τις νύχτες και τις ημέρες μας. Μάταια ψάχνουμε την μεστότητα των ρυτίδων στο πρόσωπό σας, δεν μας βγαίνει καθόλου. Και δεν έχει να κάνει με τις πράξεις...όχι έχει να κάνει με την παιδικότητα που ξυπνάει μέσα μας την δική μας παιδικότητα και το άγχος της ανασφάλειας από αυτή. Η νεανικότητα σας μαρτυράει έλλειψη εμπειρίας, ενώ τα γερασμένα πρότυπα ηγετών οι οποίοι δικαίωναν με την αυταρχική παρουσία τους την καταπίεση και τον περιορισμό, και δημιουργούσαν το αίσθημα της ασφάλειας τόσα χρόνια.. μας λείπει . Χάθηκε να είσθε ένας “γέρος της δημοκρατίας...

Είναι 21 χρονών και οι γονείς μου έχουν μαγαζί και βρίσκονται όλη μέρα έξω από το σπίτι. Έχω έναν αδελφό 15 χρονών που σπουδάζει, αλλά δεν το θέλει καθόλου. Εγώ αντίθετα που ήθελα πολύ να σπουδάσω, αναγκάστηκα να σταματήσω για να πάω να δουλέψω. Τώρα δουλεύω σε ένα παιδικό σταθμό 8 ώρες την ημέρα, η δουλειά που κάνω μου αρέσει πολύ αλλά την βρίσκω πολύ κουραστική. Δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Παρ' ότι οι γονείς μου κερδίζουν αρκετά χρήματα, εγώ είμαι υποχρεωμένη να καταθέτω στο σπίτι σχεδόν ο,τι κερδίζω και πρέπει να ζητάω χρήματα από αυτούς κάθε φορά που έχω ανάγκη να κάνω και το παραμικρό έξοδο. Όταν γυρίζω στο σπίτι από το παιδικό σταθμό στις 6 το απόγευμα, οι δικοί μου είναι ακόμα στο μαγαζί και απαιτούν από εμένα να συγυρίσω το σπίτι και να ετοιμάσω το δείπνο για όλους. Είμαι αρραβωνιασμένη, αλλά δεν μου επιτρέπεται να βγαίνω με το αγόρι μου που μπορεί μόνο να έρχεται να με βρίσκει το βράδυ στο σπίτι. Αν καμιά φορά αργοπορώ γιατί το αγόρι έρχεται να με πάρει και να κάνουμ...

Η Νοσηρότητα Η νοσηρότητα είναι μια κατασκευή, μια κατασκευή όπου η συμμετοχή του υποκειμένου περιορίζεται απλά στην αποδοχή της. Έγκειται στην επανάληψη γνωστών συναισθημάτων τα οποία το εγκλωβίζουν σε ένα επαναλαμβανόμενο συγκινησιακό πεδίο που δεν έχει διέξοδο. Νοσηρότητα είναι ο φόβος της συνειδητοποίησης του εαυτού και των αναγκών του. Είναι ο φόβος της ανακάλυψης της διαφορετικότητας του και η προσπάθεια συγκάλυψης οτιδήποτε καινούργιου υπάρχει σαν σκέψη, συναίσθημα, συμπεριφορά ή σχέση. Έτσι νοσηρότητα σημαίνει την επαναλαμβανόμενη στέρηση του εαυτού σαν κομιστή του καινούργιου και του διαφορετικού. Εκφράζεται με την μη αποδοχή του, η οποία αναπαράγει την στειρότητα του περιβάλλοντος σαν στοιχείο δικό του. Φύεται σε χωροχρόνους της ακινησίας ή της προμελετημένης κίνησης. Αποτελεί περιεχόμενο επαναληπτικών ενεργειών και συμπεριφορών οι οποίες αναπαράγουν το ίδιο και απαράλλαχτο, με μια σιγουριά που δεν είναι παρά η ίδια νοσηρή. Άρα η νοσηρότητα είναι προϊόν της στασιμότ...

Ο μύθος και η πολιτική Ο μύθος είναι μια ιστορία, ένα παραμύθι που έρχεται και ασφαλίζει την εξέλιξή των κοινωνικών καταστάσεων ερμηνεύοντας την ανάπτυξη τους με όρους που ξεπερνούν την πραγματικότητα. Το περιεχόμενό του άλλες φορές ιδεολογικό, άλλες συναισθηματικό έχει σαν στόχο να απλοποιήσει τις δύσκολες και την “αγριότητα” τους και να παρουσιάσει ένα διέξοδο. Ο μύθος τροφοδοτείται και τροφοδοτεί το ασυνείδητο και έχει να κάνει με το θρησκευτικό υπόβαθρο των πολιτισμών. Έχει να κάνει επίσης με ασυνείδητες επιθυμίες, φόβους και αγωνίες και γενικά ανασφάλειες, των οποίων η λύση πολλές φορές δεν υπολογίζει τις αντικειμενικές συνθήκες, αλλά τις “μαγικές” τελετουργίες αποφυγής. Κάτω από την πίεση των συναισθημάτων της μη ικανοποίησης, της έλλειψης, της στέρησης καθώς και της ματαίωσης, ο μύθος και η επιθυμία πραγματοποίησης, οδηγούν στην αποδοχή της “μαγικής” λύσης σαν προοπτική της πραγματικότητας. Το πολιτικό σύστημα τώρα, ξέχωρα από το ορθολογικότητα και το ρεαλισμό του απέναντ...