Άνθρωποι

και


ζώα



Από την εποχή του Δαρβίνου μέχρι σήμερα, η διαμάχη ανάμεσα σε αυτούς που υποστηρίζουν ότι δεν καταγόμαστε από το πίθηκο και σε αυτούς που υποστηρίζουν ότι αποτελούμε κομμάτι του ζωικού βασιλείου, υπάρχει και θα υπάρχει παρ΄ όλο που οι διάφορες επιστήμες (φυσική, χημεία, αστρονομία, ψυχολογία, κοινωνιολογία κ.λ.π.) έχουν αποδείξει ότι είμαστε κομμάτι αυτού του φυσικού φαινομένου που στηρίζεται στην εξέλιξη και την αναπαραγωγή και αποτελούμε ένα είδος το οποίο έχει κάτι κοινό με το σύμπαν που μας περιβάλλει τόσο σε διαπλανητικό, όσο και σε φυσικό επίπεδο. Σ' αυτή την έκκληση στην διαφορετικότητα και την θεϊκή, θα λέγαμε, καταγωγή του ανθρώπου στηρίχτηκε η μεγαλύτερη βαναυσότητα και αγριότητα του ανθρώπινου είδους τόσο προς την φύση, (χλωρίδα και πανίδα), όσο και προς τον ίδιο τον άνθρωπο και ομάδες ανθρώπων οι οποίες εθεωρούντο υποδεέστεροι, κατώτεροι. Πάνω σε αυτή λοιπόν την διαφορετικότητα, την ανωτερότητα του ενός είδους απέναντι στον άλλον στηρίχτηκε τόσο ο ρατσισμός απέναντι σε ανθρώπους ή ομάδες ανθρώπων με διαφορετικά χαρακτηριστικά, (χρώμα, γλώσσα, θρησκεία, συμπεριφορά), όσο και προς τα ζώα αλλά και προς την φύση που μας περιβάλει , (ποτάμια, θάλασσες, δάση). Περισσότερο οι πιστοί των θρησκείων που άνθισαν και ανθίζουν στην δύση, επικαλούμενοι τον επουράνιο πατέρα τους και την επουράνια καταγωγή τους, θεώρησαν την γη σαν ένα χώρο περαστικό και όχι μόνιμο. Στους ουρανούς υπήρχε ένας άλλος χώρος ο επονομαζόμενος παράδεισος, ο οποίος πρέπει να το ομολογήσουμε ότι αποτελούσε και αποτελεί από αρχαιοτάτων χρόνων το φαντασιακό χωροχρόνο κάθε θρησκείας με δόλωμα την αιωνιότητα απέναντι στον φόβο του θανάτου. Με αυτή την δικαιολογία σήμερα συνεχίζεται ο αποδεκατισμός των αδυνάτων, αυτών που δεν έχουν την δυνατότητα και την ικανότητα να υπερασπίσουν τον εαυτό τους απέναντι στην αγριότητα των δυνατών, αυτών των καθαρών, οι οποίοι, κατέβηκαν από τα επουράνια, ζωσμένοι με την θεική ουσία και ήρθαν στην γη μόνο για την επιτέλεση της αυτής της καταστροφής, με τον αποδεκατισμό της σε όλα τα επίπεδα της ζώσας ύλης, συμπεριλαμβανομένων και των ιδίων, χωρίς φυσικά να το γνωρίζουν.


(φωτο 1.Δήμητρα Σαριώτη )
(φωτο2. http.fotografia.blogs.gr Κώστας Μακρής)

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Τραγικότητα της Ελληνικής Οικογένειας

Ο “Μαμάκιας”: Μια δυσλειτουργία του πατρικού ρόλου.

Μια Πόρσε στην Εθνική οδό, ή... Μια οικογενειακή κατασκευή του θανάτου