Οικογένεια και Οικογενειακές σχέσεις Ψυχολογία - Συμβουλευτική - Ψυχοθεραπεία

  Ο κόσμος αλλάζει, γίνεται ένα κουρελόχαρτο, μια τσαλακωμένη φωτογραφία πεταμένη στο πεζοδρόμιο που την πατάει μια αρβύλα που προηγουμένως είχε λιώσει το κεφάλι μιας γυναίκας στην μέση του δρόμου. Καμένα κορμιά διασχίζουν το σύμπαν των ονείρων μας, προσπαθώντας να κρατήσουμε την ευημερία, στα περσινά επίπεδα ευτυχίας. Πνιγμένοι μετανάστες αφήνουν τα κορμιά τους σε παραλίες που παίζουμε ρακέτες τα καλοκαίρια. Δίπλα από τα δελτία ειδήσεων οι πλούσιες βιβλιοθήκες με ατελείωτους τόνους λέξεων προσπαθούν να ερμηνεύσουν τον θαύμα της ζωής, ενώ τα πρόσωπα με βγαλμένα μάτια και κομμένες γλώσσες μας κοιτάνε από τηλεοπτικά παράθυρα στην άκρη του μηδενός. Ο θεατής παρακολουθεί τα συμβάντα καπνίζοντας το τσιγάρο του μετά από ένα πλούσιο γεύμα. Παρακολουθεί τις καμένες σάρκες να κρέμονται από την οθόνη ενώ απολαμβάνουν μια κόκα κόλα λάιτ την ώρα που πρέπει. Αυτό που γίνεται, δεν είναι η αγριότητα του μέλλοντος, αλλά το μέλλον της αγριότητας σαν την μόνη πιθανή εκδοχ...

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΒΛΑΒΕΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΦΕΡΕ Ι 1. Τον τελευταίο μισό αιώνα η ψυχαγωγική χρήση της κάνναβης έχει καθιερωθεί ευρέως στους έφηβους και τα άτομα στα πρώτα χρόνια της ενήλικης ζωής, σε μεγάλο φάσμα ανεπτυγμένων και αναπτυσσόμενων χωρών. Στις ανεπτυγμένες χώρες με μεγαλύτερο ιστορικό χρήσης, μια σημαντική μειονότητα χρηστών συνεχίζει τη χρήση και μετά την είσοδό τους στη μέση ηλικία και αργότερα. 2. Υπάρχουν ορισμένες βλάβες που μπορεί να επιφέρει το κάπνισμα της κάνναβης στην υγεία. Η χρήση της κάνναβης μειώνει την ικανότητα απόδοσης σε δραστηριότητες που απαιτούν ακρίβεια. Η χρήση πριν από την οδήγηση αυξάνει ενδεχομένως τον κίνδυνο αυτοκινητιστικών ατυχημάτων. Το 10 περίπου τοις εκατό όσων δοκιμάζουν κάνναβη αναπτύσσουν εξάρτηση στην ουσία, και διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης αναπνευστικών παθήσεων, μειωμένης γνωστικής λειτουργίας (τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα) και ανάπτυξης ψυχωσικών συμπτωμάτων ή ψυχωσικής διαταραχής. Η...

Ο κονστρουκτιβισμός είναι μια γνωστική θεωρία (Erkenntnistheorie), η οποία θέτει ως βάση της ότι ο καθένας οικοδομεί τη δική του γνώση. Ο εγκέφαλος κατά τους ακραίους κονστρουκτιβιστές (Ernst von Glasersfeld, Heinz von Foerster) είναι ένα κλειστό σύστημα -όχι ανοιχτό- στον κόσμο που μας περιβάλλει και που κάτω από ορισμένες ίδιοκατασκευασμένες (autopoetisch) προϋποθέσεις επεξεργάζεται και αξιολογεί με τους νευρώνες τα σήματα που δέχεται. Δεν επεξεργάζεται βέβαια οποιαδήποτε σήματα αλλά αυτά που κατά περίπτωση έχουν την αρμόζουσα γνωστική δομή (Siebert, 1999• Gumin, H. & Meier, H., 1998). Η αντίληψή μας για τον κόσμο σύμφωνα με τον κονστρουκτιβισμό εξαρτάται από τον καθένα μας. Σε αντίθεση με τον εμπειρισμό ο κονστρουκτιβισμός είναι της άποψης ότι το κάθε Υποκείμενο δημιουργεί τη δική του κοσμοαντίληψη. Η καθημερινή μας επαφή με τον κόσμο αλλάζουν διαρκώς το περιεχόμενο και την ίδια τη δομή αυτής της κοσμοαντίληψης. Έτσι όμως δεν υπάρχει καμιά αντικειμενική πραγματικότη...

Το γραφείο της Νικόλ ......Την Νικόλ μου την είχε συστήσει ο Μισέλ ο καθηγητής μου στο μεταπτυχιακό. Την είχα συνάντησει σε ένα σεμινάριο ομαδικής ψυχοθεραπείας και μου άρεσε σαν παρουσία. Αυτό που μου άρεσε από τότε σε αυτήν, ήταν η γαλήνη και η ετοιμότητα των επεμβάσεων της στην ομάδα. Την πήρα λοιπόν μετά από πολύ σκέψη, διότι πίστευα πως δεν χρειαζόμουν θεραπεία, αλλά το έκανα διότι ήταν απαράβατος όρος για να ασκήσω αυτό το επάγγελμα. Το σκέπτομαι τώρα και γελάω με την στάση που κρατούσα τότε. Θεωρούσα ότι είχα ζήσει σε μια οικογένεια η οποία ήταν ισορροπημένη. Αυτή η οικογενειακή κατάσταση όμως πίστευα ότι, με είχε βοηθήσει να αυτονομηθώ πιο γρήγορα μέσα από την εργασία και ότι δεν είχα προβλήματα, αλλά και αν είχα πίστευα ότι μπορούσα να τα λύσω μόνος μου, θεωρώντας ότι ο θεραπευτής δεν θα μου έλυνε το πρόβλημα Ένα ακόμα λάθος παρανόησης για την δουλειά του θεραπευτή ήταν ακριβώς αυτό, ότι ο θεραπευτής θα μου έλυνε τα προβλήματα. Λάθος, τεράστιο λάθ...

___________________________ Περί Ευθύνης             Α ν μπορούσε κάποιος να σταθεί ως απλός παρατηρητής των τεκταινομένων της συλλο-γικής ή και προσωπικής καθημερινής ζωής, θα επισήμαινε μια συνεχή ροή χρήσης λέξεων των οποίων έχει μάλλον παραφθαρεί η κατ’ αρχήν έννοια και η σημασία ή έχουν απογυμνωθεί ή και απομακρυνθεί από το βάρος της φιλοσοφικής ή και συνειδησιακής αντιστοιχίας τους, δηλαδή της Ηθικής. Αυτές οι λέξεις χρησιμοποιούνται βασισμένες στην κατ’ ίδιον συμφέρον ερμηνεία τους, που εν τέλει καταλήγει σε ιδιοποίησή τους και από μικρές ή και μεγαλύτερες κοινωνικές ομάδες, έτσι που το ιδιοτελές ιδιωτικό, το οποίο στην ουσία του είναι διαχωριστικό, καταφέρνει, αναλόγως των συγκυριών, να ενώνει πληθυσμιακές μάζες. Ορισμένες από αυτές τις λέξεις μάλιστα κατά καιρούς γίνονται ιδιαιτέρως επίκαιρες και είναι συχνότατα αναμασώμενες από χείλη επίσημα: πνευματικών ταγών, εκπροσώπων της πο-λιτικής ή και της θρησκευτικής εξουσίας, καλ...