Η τοξικομανία είναι μια ευδαιμονική τιμωρία.
Η τοξικομανία για τον χρήστη εκφράζει μια λανθασμένη άρνηση. Μια άρνηση η οποία περισσότερο εγγράφεται ανάμεσα σε αυτόν και τον εαυτό του, παρά σε αυτόν και το περιβάλλον. Ο χρήστης αρνείται το περιβάλλον αρνούμενος τον εαυτό του. Από την μια αρνείται να είναι όπως οι άλλοι θέλουν και από την άλλη τον τιμωρεί διότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις προσδοκίες τους. Σε αυτό το πλαίσιο, η χρήση, δεν στρέφεται ξεκάθαρα προς το οικογενειακό περιβάλλον, προς την κοινωνία, αλλά περισσότερο αμφισβητεί την δική του παρουσία. Στρέφεται προς τον ίδιο τον εαυτό. Είναι μια προσπάθεια ενοχικής αυτοδιάθεσης, που τον οδηγεί στον αφανισμό του. Η τοξικομανία είναι μια ευδαιμονική τιμωρία, η οποία περνάει από τον παράδεισο για να καταλήξει στην κόλαση. Σαν τέτοια εκφράζει την αιματηρή μετάνοια για την παρουσία του χρήστη στην ζωή. Στο πρόσωπό του ξεπλένονται τα διαγενεολογικά “αμαρτήματα” της οικογένειας. Πληρώνει για τα κρυμμένα τραύματα που κουβαλάνε όλα τα μέλη της, εδώ και ...