Να μεγαλώσουμε σε τρία χρόνια...γίνεται...;


Τα λεφτά τα φάγαμε και μπορεί μερικοί να λένε ότι τα φάγανε οι πλούσιοι και από αυτούς να τα πάρετε, αλλά τους δανειστές μας, δεν τους ενδιαφέρει ποιος Έλληνας τα έφαγε. Αυτό είναι μια εσωτερική διαμάχη η οποία δεν ενδιαφέρει τους δανειστές. Αυτοί τα λεφτά τους θέλουνε και το κέρδος που υπολόγισαν από την συμφωνία που είχαμε κάνει,ή τέλος με την Ελληνική οικονομία και πάμε από εκεί που ξεκίνησαν οι πατεράδες μας.
Σε μια πρώτη φάση, είναι καλό να μην μπερδεύουμε το εσωτερικό πρόβλημα με το εξωτερικό.
Το εσωτερικό είναι πρόβλημα κατάχρησης και αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος, Είναι πρόβλημα λειτουργικό και οργανωτικό της κοινωνίας μας. Συγχρόνως είναι πρόβλημα αξιών, πρόβλημα προτεραιοτήτων, πρόβλημα ηθικό.
Το εξωτερικό πρόβλημα είναι καθαρά οικονομικό πρόβλημα, πρόβλημα δανεισμού.
Εμείς δεν ασχολούμαστε, όπως πάντα με το εξωτερικό πρόβλημα, αλλά με το εσωτερικό.
Ποιος τα έφαγε;
Μα σήμερα δεν είναι αυτό το πρωτεύον ζήτημα, το ζήτημα είναι πως θα ξεχρεώσουμε.
Από την στιγμή που δανειστήκαμε πρέπει να τα δώσουμε.
Κανείς δεν μας φταίει. Παίζουμε μέσα στο παγκόσμιο οικονομικό παιχνίδι και έπρεπε να σεβαστούμε τους όρους.
Το πρόβλημα δεν είναι οι όροι του παιχνιδιού αλλά ο τρόπος που παίζουμε εμείς.
Και εμείς δεν παίξαμε καθόλου καλά. Επαναλαμβάνω δεν έχεις σημασία αν έπαιξε ο Καραμανλής, ή ο Παπανδρέου. Στο παγκοσμιοποιημένο παιχνίδι είτε είσαι ο Κώστας, είτε ο Γιώργος, Έλληνας είσαι. Αυτό σημαίνει ότι είμαστε όλοι ενωμένοι και αν κάποιοι από εμάς κερδίζουν περισσότερα είναι πρόβλημα δικό μας και όχι των δανειστών. Δεν τους νοιάζει και ούτε θα λυπηθούν από την κατάντια μας. Θα τα πάρουν!
Όμως ας θυμηθούμε τι έγινε.
Από το 80 άρχισαν να μπαίνουν λεφτά στην Ελλάδα από την Ε.Ο.Κ. Μας δανείσανε λεφτά για να μπορέσουμε να σταθούμε, να αναπτυχθούμε, να δουλέψουμε, να δημιουργήσουμε, να παράγουμε! Μας δάνεισαν για να δημιουργήσουμε ένα σύγχρονο κράτος με δομές στέρεες, Δανειστίκαμε με σκοπό να αναπτυχθεί η κοινωνία και οι επί μέρους θεσμοί της, όπως η εκπαίδευση, η υγεία , η δικαιοσύνη,
Να φτιαχτει το κράτος και να οργανωθεί μια κοινωνία που σέβεται τα δικαιώματα του πολίτη σε όλα τα επίπεδα της συνδιαλλαγής του με τους θεσμούς της.
Και εμείς πήραμε τα λεφτά και αγοράσαμε καινούργιο αμάξι, καινούργιο σπίτι, εξοχικό. Ξεκινήσαμε τα ταξίδια και τις αγορές και κάναμε ένα σωρό πράγματα που θα έκανε ένα στερημένο παιδί, βιαστικά και χωρίς μέτρο. Και γίναμε κατακαίνουργοι, κοιτιόμασταν στο καθρέφτη και θαυμάζαμε τους εαυτούς μας. Φτάσαμε το επίπεδο του Γάλλου, του Ιταλού, του γερμανού και μάλιστα τους κοροϊδεύαμε για την τσιγκουνιά τους. Αυτοί όμως ήταν τσιγκούνηδες γιατί τα λεφτά ήταν δικά τους, τα είχαν δουλέψει. Εμείς ήμασταν κουβαρντάδες, διότι τα λεφτά ήταν ξένα, δανεικά τα είχαμε πάρει με δάνεια σε κρατικό και οικογενειακό επίπεδο, ή τα είχαμε πάρει με αρπαχτές τις οποίες η κοινωνία μας, πριμοδοτούσε σαν τις πιο έξυπνες κινήσεις στο κοινωνικό παιχνίδι της ευτυχίας.
Η αρπαχτή ήταν μια αξία στην Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια περίπου. Όλοι μιλούσαν για αρπαχτές σαν δήγμα εξαιρετικό της εξυπνάδας τους. Και κάναμε τόσες αρπαχτές, ψεύτικες δουλειές, ψεύτικες δηλώσεις, ψεύτικους ισχυρισμούς και ψεύτικες κατασκευασμένες αξίες. Πόσο απερίσκεπτοι χωρίς μνήμη, χωρίς σχέδιο, χωρίς οργάνωση, χωρίς σχεδιασμό, χωρίς πλάνο. Πόσο αμόρφωτοι, ανήθικοι, ανώριμοι. ΄Ημασταν ανήλικοι που θέλαμε να παίξουμε τους μεγάλους και μας κατέστρεψε η παιδική παρορμητικότητα, η έλλειψη προνοητικότητας, έλλειψη δημιουργικότητας, παραγωγικότητας, η έλλειψη εμπιστοσύνης και αυτοπεποίθησης. Για αυτό διαλέξαμε την πιο εύκολη οδό για εμάς και τα παιδιά μας το μέσον, το βύσμα.
Διαλέξαμε την ξεκούραση παρά την κούραση, την αναβλητικότητα παρά την αποφασιστικότητα.
Το μέλλον απαιτεί να αλλάξουμε νοοτροπία, να αλλάξουμε στρατηγική, να γίνουμε ενήλικες, με λογική, ήθος, όρια....... Να μεγαλώσουμε σε τρία χρόνια, γίνεται...;
Ακόμα και τώρα που ο εχθρός είναι μπροστά στην πόρτα μας, εμείς μαλώνουμε για το ποιος τον έφερε εδώ, σε λίγο θα χάσουμε και το σπίτι.
πίνακας:William Blake

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Τραγικότητα της Ελληνικής Οικογένειας

Ο “Μαμάκιας”: Μια δυσλειτουργία του πατρικού ρόλου.

Μια Πόρσε στην Εθνική οδό, ή... Μια οικογενειακή κατασκευή του θανάτου