Αναρτήσεις

4…Το Πρόβλημα…

Εικόνα
Πολλές φορές η συνειδητοποίηση ορισμένων καταστάσεων μπορεί να δημιουργήσει περαιτέρω προβλήματα στην ζωή μας, οπότε το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να τις… αγνοήσουμε. Βέβαια η αγνόηση μεταθέτει το πρόβλημα… δεν το επιλύει.
Η μετάθεση από την επίλυση ενός προβλήματος διατηρεί την αγωνία της αναμονής, δίνοντας την εντύπωση ότι το πρόβλημα φαίνεται ακόμα πιο σημαντικό από ότι είναι. Έτσι προσφέροντας του μια περίοπτη θέση το κάνει ρυθμιστή της κοινωνικής μας συμπεριφορά.
Διατηρώντας λοιπόν το πρόβλημα και μεταθέτοντας την επίλυση του, διατηρούμε την παρουσία του, πράγμα που δηλώνει ότι το πρόβλημα προσφέρει και όχι ότι εμποδίζει την κοινωνική μας λειτουργία. Ότι αποτελεί και αυτό ένα λειτουργικό στοιχείο το οποίο παρόλο που παρουσιάζεται σαν εμπόδιο στην ουσία μας παρέχει μια διέξοδο… από άλλες προβληματικές καταστάσεις.
Με αυτό τον τρόπο επαληθεύεται ένα βασικό αξίωμα της συστημικής ψυχοθεραπείας όπου ορίζει ότι  «το πρόβλημα δεν είναι παρά η λύση ενός άλλου προβλήματος» .
Φωτό: …

3…Αποχωρισμός

Εικόνα
Μιλώντας για τον αποχωρισμό στην οικογένεια, καταλαβαίνουμε ότι αυτός αποτελεί αναπόσπαστο κεφάλαιο στην ζωή της. Υπάρχει και αναπτύσσεται σαν συστατικό των οικογενειακών σχέσεων. Αναπτύσσεται με τον ίδιο τρόπο που αναπτύσσονται τα «παιδιά» μέσα σε αυτή, και αποτελεί την υλική πραγματικότητα της ικανότητα της να δημιουργεί και να κοινωνικοποιεί ανεξάρτητες οντότητες με επιτυχία. Ο αποχωρισμός πραγματώνεται με την απομάκρυνση των «παιδιών» από την οικογενειακή εστία η οποία επιφέρει την αλλαγή της έννοιας και της μορφής της γονικής σχέσης, εισάγοντας την απόσταση η οποία εμπεριέχει τον πόνο αλλά και την χαρά της αλλαγής, την αναγκαία αντιμετώπιση μιας καινούργιας διάστασης του βίου του γονέα, αλλά και του παιδιού. Η διαφορά είναι ότι το «παιδί» με τον αποχωρισμό ανακαλύπτει συνεπαρμένο, όλο και περισσότερο τις δυνατότητες, τις ικανότητες, τον εαυτό του και κατ’ επέκταση την ζωή που ανοίγεται μπροστά του με τις άπειρες επιλογές του, ενώ ο γονέας βιώνει τον αποχωρισμό σαν ένα περιορισμό …

2… Η κακοποίηση

Εικόνα
Η κακοποίηση επιτυγχάνεται με την προσβολή της προσωπικότητας του υποκειμένου μέσω άσκησης λεκτικής, σωματικής,ψυχολογικής, κοινωνικήςβίας με στόχο την κάμψη της βούλησης του και την υποταγή στην επιθυμία του άλλου. Σε κοινωνικό επίπεδο στοχεύει στην προσαρμογή σε ένα κοινωνικό σύστημα, όπου οποιαδήποτε άρνηση, ή η αντίθεση θεωρείται σαν ένδειξη ανάρμοστης συμπεριφοράς.
Η κακοποίηση πριν εμφανιστεί σαν όρος των κοινωνικών επιστημών αποτελούσε το βασικό τρόπο διαπαιδαγώγησης των κοινωνιών, εφόσον αντιπροσώπευε με την μορφή της τιμωρίας, την μόνη οδό για την ενηλικίωση.
Η κακοποίησηείναι διαταξική δηλαδή την συναντάμε τόσο στην «υψηλές» όσο και στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις.Αποτελεί το βασικό περιεχόμενο αλληλεπίδρασης ανάμεσα στους πολίτες μιας κοινωνίας, συνιστώντας και το βασικό περιεχόμενο των θεσμών της, όπως η οικογένεια, η εκπαίδευση, η εργασία.
Έχει επίσης καταλάβει το χώρο της «διασκέδασης» σαν το βασικό διδακτικό περιεχόμενο της βιομηχανίας του θεάματος, κατακτώντας τον κινημ…

1… Η Ταπείνωση

Εικόνα
Αφημένοι στις εισόδους της ζωής, αναζητάμε την σιγουριά αποδεχόμενοι να αναπαραγάγουμε το σταθερό δοκιμασμένο πλαίσιο της κοινωνικής αδιαφορίας. Αυτό θα μας επιτρέψει,καθώς ταξιδεύουμε στην χαλαρότητα της παγκόσμιας καταστροφικότητας και του ανεξέλεγκτου άγχους της, να υιοθετήσουμε την πεπατημένη οδό της ταπείνωσης.
Να υιοθετήσουμε την θλίψη που γεννάται από την προσπάθεια να απαλλαγούμε από το βάρος της παρουσίας και να αποδεχτούμε τον αναγκαίο πλέον ευνουχισμό της επιθυμίας. Έτσι ώστε να αποποιηθούμε την ευθύνη και να πορευτούμε αγκαλιά με την απουσία της ελευθερίας μας.
Τυφλοί από το φως πουπηγάζει μέσα μας, προσπαθούμε να ντυθούμε το σκοτάδι που μας προσφέρουν απ’ έξω μας, και δεχόμαστε την αρχή της ζωής σαν να είναι το τέλος της.
Καταπίνουμε φαρμακευτικές δόσεις υποταγής σε ταμπλέτες καθημερινής βίας και σκυμμένοι πάνω από την οθόνη ενός μέλλοντος που δεν μας ανήκει. Εκλιπαρούμε την προσοχή ενός κόσμου χωρίς ανθρωπισμό.
Ενός κόσμου που χρωματίζει, κατατάσσει, ταξινομεί προσπαθώντας …

Η «τρέλα» της βαθμολογικής Αριστείας

Εικόνα
¨Όσο περνά ο καιρός γινόμαστε μάρτυρες ενός ανομολόγητου ανταγωνισμού που θεριεύει με θύματα τα «παιδιά». Μιας αγχωτικής κατάστασης των γονέων στο κέντρο της οποίας τα «παιδιά» μαζεύουν τους πικρούς καρπούς της.
Μιλάμε για την εκπαίδευση και για το πως το κυνήγι της βαθμολογίας έχει γίνει ο μοναδικός στόχος της. Μιλάμε για την όλο και μεγαλύτερη επιδίωξη της, η οποία αν κάποτε ήταν το ζητούμενο στις τελευταίες τάξεις του λυκείου τώρα, έχει καταλάβει όλο το γυμνάσιο και γλιστρά λίγο, λίγο και στο δημοτικό.
Έτσι αν κάποτε τα «παιδιά» ξεκίναγαν το φροντιστήριο στις τελευταίες τάξεις του λυκείου τώρα ξεκινάνε από τις πρώτες τάξεις του γυμνασίου! Και δεν τα ξεκινάνε μόνο αυτά που παρουσιάζουν ελλείψεις, αλλά και αυτά που έχουν καλές επιδώσεις με στόχο ναδιατηρήσουν την πρωτιά τους και την αριστεία τους.
Βέβαια η «αριστεία» σαν κοινωνική αξία παρακινεί τους νέους να γίνουν πάντα καλύτεροι από τους άλλους. Δηλαδή εισάγει τον ανταγωνισμό σαν βασικό κριτήριο σύγκρισης στις ανθρώπινες σχέσεις. …

Η θλίψη της χαράς μου...

Εικόνα
Ένα δίλημμα ορθώνεται πάντα ανάμεσα στο δικαίωμα στην προσωπική χαρά ή στην αποδοχή της κληρονομημένης θλίψης του κόσμου. Της κληρονομημένης θλίψης των άλλων που και αυτοί την κληρονόμησαν από τούς δικούς τους και μου την δώρισαν μέσα από κλάματα και αγωνίες για την επιτυχή μου ανάπτυξη με φόντο την διαγενεολογικής ιστορία του πόνου και της ματαιότητας. Την ανηδονικής πλευράς της ζωής οπού διαφεντεύει ο φόβος και η αγωνία που οδηγούν στη τραγωδία της παρεξηγημένης ευτυχίας. 
Η χαρά μου, μια απαγορευμένη διάσταση της πραγματικότητας σκεπασμένη από τα υφαντά του μυαλού των άλλων, μαζεύει το άγχος της καθημερινότητας. Μιας καθημερινότητας η οποία ορίζει την τραγικότητα της ύπαρξης μου την ώρα που απομακρύνεται από τον εαυτό της. Την ώρα που μακιγιάρεται με την χαρά των κοινωνικών επιταγών, με την χαρά των προϊόντων που με τυλίγουν σαν πακέτο με χρωματιστό περίβλημα, αλλά με περιεχόμενο που σαπίζει. Το περιεχόμενο αποτελείται από την θλίψη των προσωπικών δικαιωμάτων την στιγμή που υπο…

Πόσα πολλά έχεις να πεις για εσένα...

Εικόνα
Πολλές φορές είναι συγκλονιστικό να αφουγκράζεσαι πόσα πολλά έχεις να πεις για εσένα. 'Όσο μακρύτερα προχωρήσεις σε αυτή την αφήγηση, και όσο περισσότερο τολμάς να εκθέσεις τον εαυτό σου, τόσο ρέει ο πλούτος της παρουσίας σου, της ύπαρξής σου.
Η αφήγηση κινείται στα μονοπάτια τους συναισθήματος, στα αδιέξοδα του εαυτού, στα εμπόδια των ανθρώπινων διασυνδέσεων, σε προβληματισμούς της καθημερινότητας που συναντάνε την αιωνιότητα των σχέσεων με τους άλλους, των σχέσεων με τον εαυτό.
Η αφήγηση δεν εμποδίζεται από την υφή του κάθε “προβλήματος”, αλλά από την ιδέα της μη φυσιολογικότητας του, και την ψευδή αίσθηση ότι μόνο εσύ έχεις αυτό το “πρόβλημα”.
Η μη φυσιολογικότητα γεννά την παραλογικότητα της ενοχής, η οποία φυτρώνει και αναπτύσσεται στην αρχή μέσα από τα μάτια των άλλων και μετά μέσα στο δικό σου βλέμμα.
Αναπτύσσεται μέσα από τα εξεταστικά μάτια ή τα επικριτικά λόγια ανθρώπων οι οποίοι έχουν εξίσου ή και μεγαλύτερα “προβλήματα” από εσένα, για τα οποία και οι ίδιοι νιώθουν ντρο…