Αναρτήσεις

Η ενοχή

Εικόνα
Το συναίσθημα της ενοχής έχει σχέση με την ευχαρίστηση. Έχει σχέση με την την σεξουαλικότητα, την ηδονή. Πυγή της ηδονής είναι το σώμα. Η ενοχή αποτρέπει με πολλούς τρόπους την επαφή μαζί του, με τον φόβο της απόρριψης από τους άλλους. Σαν στοιχείο της συνείδησης του ανθρώπου, υιοθετείται από την οποιαδήποτε εξουσία, αποτελώντας την βάση οικοδόμησης κοινωνικών συστημάτων στέρησης και υποταγής. Δηλαδή αποτελώντας μια φυσική λειτουργία με στόχο την προστασία της ακεραιότητας του ατόμου και της επιθυμίας του από τον εξωτερικό κόσμο, μέσω της εκπαίδευσης γίνεται μέσο προστασίας του από τον ίδιο του τον εαυτό!! Ενοχή είναι η μορφή που παίρνει το κοινωνικό “απαγορεύεται” μέσα μας. Μετατρέπεται σε εσωτερική δύναμη αποτροπής και τιμωρίας που δεν επιτρέπει την ικανοποίηση. Την θεωρεί προδοσία. Όταν η επιθυμία μας ζητά να υπερκεράσει τα εμπόδια για την επίτευξη της ηδονής, η ενοχή αποτελεί μια εσωτερικευμένη φωνή των άλλων για να αντισταθούμε στην παραλογικότητα της. Έτσι η παραλογικότητ…

Η επιβολή... ερμηνειών

Εικόνα
Όταν δεν επιτρέπουμε σε ένα άτομο να αποδώσει την δική του ερμηνεία στις καταστάσεις που βιώνει και να αξιολογήσει σύμφωνα με την εμπειρία του την σημασία τους για τον εαυτό του, αλλά του επιβάλουμε ερμηνείες και εκδοχές της πραγματικότητας οι οποίες εξαρτώνται από πηγές που δεν επηρεάζονται από το ίδιο, επικαλούμενοι την αυθεντικότητα τους, τότε του αφαιρούμε την δυνατότητα να δίνει νόημα στην παρουσία του και να αισθάνεται υπεύθυνος για την ζωή του. Τότε τον οδηγούμε να αποδεχτεί ότι αποτελεί μέρος ενός κόσμου που... δεν του ανήκει. Κερεντζής Λάμπρος
Πίνακας:
Pablo Picasso

... η σχέση με τον “άλλον”...

Εικόνα
Αν στο στο ξεκίνημα της ζωής μας η σχέση με τον “άλλον” (μητέρα, γονείς) ήταν η πηγή ικανοποίησης των αναγκών μας, αυτό συνεχίζεται μέχρι το τέλος της. Ο “άλλος”  σαν φίλος , σύντροφος, σύζυγος, συνάδελφος, κ. λ.π συνεχίζει από διαφορετικές θέσεις και μορφές να τροφοδοτεί τη παρουσίας μας, όπως και εμείς τη δικής του. Η απουσία του, ή, η απουσία μας αποτελεί μια μορφής στέρησης που συνήθως παίρνει τραγικές διαστάσεις και για τους δυο μας. Σε προχωρημένες καταστάσεις  σαν απουσία του ίδιου του εαυτού!!Κερεντζής Λάμπρος
Πίνακας: Nicolas Odinet

Ναρκωτικά και Κοινωνία

Εικόνα
Η κοινωνία σήμερα εκφράζει τους ευσεβείς πόθους ενάντια στην εξάρτηση από τα ναρκωτικά, αλλά σε άλλους τομείς την αναπαράγει χωρίς μέτρο καθημερινά. Έτσι δεν ενισχύει την ανεξαρτησία του ατόμου, αλλά περισσότερο την εξάρτηση του με την μορφή της υποταγής και την πρόσδεση του σε κέντρα αποφάσεων έξω από τον εαυτό του. Σε αυτή την περίπτωση οι κοινωνικοί θεσμοί όπως η οικογένεια, η θρησκεία, η εργασία κ.λ.π. δεν κάνουν τίποτα διαφορετικό από αυτό που κάνει μια ναρκωτική ουσία. Προσπαθούν να διατηρήσουν την εξάρτηση του ατόμου από την παρουσία τους, προτείνοντάς του διάφορες μορφές “ευημερίας”, ενώ συγχρόνως προβάλλουν τον φόβο της στέρησης, ο οποίος θα έρθει με την δική τους απουσία.Κερεντζής Λάμπροςεικόνα :Γραφιτι από την Αϊτή

Ο γονέας “μαιευτήρας”

Εικόνα
Ο γονέας σαν παιδαγωγός χρειάζεται να γίνει “μαιευτήρας” της ζωής του παιδιού του. Δηλαδή να το βοηθήσει να “γεννήσει” τον εαυτό του και όχι να επιβάλει ένα εαυτό που εκείνος έχει φανταστεί και επιθυμήσει. Για να το πετύχει αυτό θα πρέπει να έχει την ικανότητα της σύνθεσης των προσωπικών ιδεών, και αντιλήψεων για την ζωή, έτσι ώστε να μπορεί να σκέφτεται “συνολικά” αλλά να ενεργεί “τοπικά”. Δηλαδή να έχει μια γενική γνώση των ρόλου του γονέα, αλλά να μπορεί να διακρίνει τις διαφορετικές πλευρές του οι οποίες χρειάζονται να προσαρμοστούν στην διαφορετικότητα του κάθε παιδιού. Αυτή η ικανότητά του για διαφοροποίηση θα επιτρέψει την γέννηση της ιδιαίτερης έκφρασης και επιθυμίας για ζωή του παιδιού του. Τότε λοιπόν θα γίνει ένας καλός “μαιευτήρας” όταν θα προσέχει να μην πληγώνει αλλά να επιτρέπει και να προστατεύει την ανάδυση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της προσωπικότητας του παιδιού του... Κερεντζής Λάμπρος


Η λήξη της κατάστασης παγκόσμιου συναγερμού.

Εικόνα
Οι κοινωνίες για να αναπτυχθούν χρειάζονται την θυσία. Η θυσία αποτελεί μια κοινωνική λειτουργία από αρχαιοτάτων χρόνων. Η Ιστορία είναι σπαρμένη από θυσίες. Συνήθως το θύμα είναι ο εχθρός. Αυτός χρειάζεται να θυσιαστεί. Σήμερα όμως οι κοινωνίες χρειάζεται να θυσιάσουν τον πληθυσμό τους.
Η λήξη της κατάστασης παγκόσμιου συναγερμού, βάζει σε κίνδυνο τους πληθυσμούς. Αυτό είναι το δίλημμα. Ποιον πρέπει να προστατεύσουν, την οικονομία τους, ή τον πληθυσμό τους; Οι κοινωνίες έχουν φθάσει μπροστά στη θυσία και όχι οποιαδήποτε θυσία.
Επίσης συμβαίνει και το άλλο παράδοξο. 
Οι περιορισμένοι πληθυσμοί έχουν συσσωρεύσει την δυσαρέσκεια, τον φόβο και την αγωνία σε τέτοιο τέτοιο βαθμό, ώστε με την άρση του μέτρου, θα θεωρήσουν ότι ο κίνδυνος πέρασε. Η άρση θα βιωθεί σαν απελευθέρωση. Όχι μόνο δεν θα καταλάβουν ότι είναι μια απόφαση που τους οδηγεί στην θυσία, αλλά ότι τους ανοίγει τις πόρτες της ελευθερίας. 
Φαίνεται ότι οι κοινωνίες έχουν φθάσει σε τέτοιο επίπεδο παραπλάνησης του πληθυσμού του…

Μένουμε σπίτι...

Εικόνα
Η παρουσία του Κορονοϊού αλλάζει τις συνθήκες της ζωής μας. Όταν ο ένας μπορεί να μολύνει τους άλλους, ο φόβος εκφράζεται κοινωνικά και ατομικά. Εισβάλει και αλλάζει βίαια τις κοινωνικές μας σχέσεις.
Ο κίνδυνος της μόλυνσης χρωματίζει κάθε μορφή αλληλεπίδρασης μας. Περιοριστικά μέτρα θέτουν καινούργιους κανόνες στην καθημερινότητα μας. Η ελευθερία περιορίζεται.
Το σλόγκαν “Μένουμε σπίτι” είναι εμποτισμένο κοινωνικά από τον φόβο, και ατομικά από την ευθύνη. Δηλώνει ότι οι μόνες κοινωνικές σχέσεις που μας απέμειναν, μετά τον περιορισμό των μετακινήσεων και των διαδραστικών επαφών μας, είναι οι οικογενειακές.
Ο περιορισμός κατ' οίκον, που αποτελεί μια λύση για την αποφυγή της διασποράς του ιού, επιδρά δραματικά επάνω μας. Μας γεμίζει ανησυχία. Η συμβίωση αλλάζει μορφή.Ο ιδιωτικός μας χώρος περιορίζεται.

Η σχέση μας με τον άλλον στην οικογένεια γίνεται πλέον κάτω από στρεσογόνες συνθήκες.Η παρουσία του φόβου δυναμώνει την εξάρτηση μας μαζί του. 
Ο φόβος της μόλυνσης από τον Κορονο…