Αναρτήσεις

Το ήθος των νεκρών στην χειριστικότητα των ζωντανών

Εικόνα
Κάθε φορά που η πολιτική ηθική επιτρέπει την χρησιμοποίηση του θανάτου για να « ανέβει» στην εξουσία, στην ουσία…συμβάλει στο θάνατο της κοινωνικής ηθικής.
Χρησιμοποιώντας την οδύνη από την απώλεια και υιοθετώντας τη σαν στοιχείο της ηθικής της, συχνά της προσδίδει διαστάσεις και χαρακτηριστικά τα οποία δεν έχουν να κάνουν με την οδύνη αυτή καθεαυτή, αλλά μόνο με την ανάγκη εξασφάλισης της πολιτικής υπεροχής της.
Με αυτό τον τρόπο καταφέρνει να αφαιρέσει από την οδύνη την ουσιαστική λειτουργία της και να την επιφορτίσει μ’ ένα στόχο που δεν έχει σχέση με τους νεκρούς, αλλά με την χειριστικότητα από τους ζωντανούς, δηλαδή την δική της χειριστικότητα. Σε αυτό το στόχο επιστρατεύει το κάθε τι ξεπερνώντας τα όρια της κοινωνικής ηθικής αποδίδοντας την ευθύνη της ανηθικότητας της, στους αντιπάλους της.
Το πένθος για εκείνη δεν αποτελεί παρά ένα στοιχείο που ενισχύει την θέση της. Η απόδοση ευθυνών η οποία αποτελεί και το σημαντικό «όπλο» απέναντι στον αντίπαλο έρχεται να καλύψει το πένθος, …

Εγκατάλειψη και Κρατική φροντίδα

Εικόνα
Στην μικρή μας χώρα, η διαταραγμένη διαχρονικά σχέση που φαίνεται ότι υπάρχει με τους κοινωνικούς θεσμούς και ιδίως οι σχέσεις εξουσίας που αναπτύσσονται με τους εκάστοτε κρατικούς φορείς, διαμορφώνουν την απεραντοσύνη της ανασφάλειας που νιώθει ο πολίτης, τον φόβο του μέλλοντος που τον κυριεύει, την ανικανότητα ελέγχου της ζωή που τον διαπερνά, την έλλειψη εμπιστοσύνης προς τον άλλον και τις προθέσεις του.
Η κατάσταση αυτή του δημιουργεί ψυχικά: έλλειψη συναισθηματικής σταθερότητας, συνεχιζόμενη ανασφάλεια και αδυναμία καταπολέμησης της. Διαταραχή στην αντίληψη της πραγματικότητας όπου μπορεί εύκολα να επικρατήσει η απουσία ρεαλιστικής αποδοχής της και η ανάγκη διαφυγής σε μύθους και μαγικές σκέψεις για κατευνασμού του άγχους και της αγωνίας ενός αβέβαιου μέλλοντος.
Το βασικό λοιπόν συναίσθημα στην σχέση του πολίτη και του κράτους το οποίο εκφράζεται περισσότερο σε καταστάσεις κρίσης, είναι αυτό της ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗΣ, η οποία βιώνεται από την αίσθηση απουσίας φροντίδας και πρόληψης. Μια αί…

Το bullying είναι μια πράξη πολιτικής βίας.

Εικόνα
Μετά το άρθρο μου με τίτλο «Η αυτοχειρία ενός 14χρονου» σκέφτηκα ότι οι λέξεις που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε μια πραγματικότητα καθορίζουν την αντίληψη μας πάνω σε αυτή. Πολλές φορές δεν μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε την σοβαρότητα των συμβάντων, αποδίδοντας τους μια σημασία η οποία καταστεί τα γεγονότα απομονωμένα από την ιστορία με την οποία συνδέονται, σύμφωνα με την υφή και τον χαρακτήρα τους.Το bullying παραδείγματος χάριν ορίζεται από την Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου (ΕΨΥΠΕ),  «ως σχολικός εκφοβισμός και εκφράζει την εσκεμμένη και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά με σκοπό την πρόκληση σωματικού ή και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου» .
Το bullying λοιπόν φανερώνει μια πραγματικότητα την οποία μπορούμε να προσεγγίσουμε τόσο από ανθρωπολογικής πλευράς όσο και από πολιτικής. Δηλαδή να ενώσουμε την πράξη με το ιστορικό, ανθρωπολογικό και εθνολογικό υπόβαθρο για να κατανοήσουμε την σημασία της σ…

Η αυτοχειρία ενός 14χρονου

Εικόνα
Η αυτοχειρία, είναι ότι ότι χειρότερο μπορεί να στείλει σαν μήνυμα, ένας 14χρονος «καταδιωκόμενος» από συνομηλίκους του, οι οποίοι επάνω του ασκούσαν την βία που η κοινωνία τους διδάσκει καθημερινά και με εξαίρετη φροντίδα. Η αυτοχειρία, είναι ένα μήνυμα προς την κοινωνία, προς την εκπαίδευση, προς την οικογένεια, προς τους πάντες. Δηλώνει ότι ο αυτόχειρας ήταν θεσμικά απροστάτευτος. Ότι ούτε η κοινωνία, ούτε το σχολείο, αλλά ούτε και η οικογένεια μπόρεσε να τον προστατεύσει.
Η αυτοχειρία έρχεται να ξεδιαλύνει τους μύθους που η κοινωνία έχει φτιάξει για τον εαυτό της. Έρχεται να δηλώσει με το πιο χειρότερο τρόπο, την ύπαρξη της μοναξιάς, του φόβου, της καταπίεσης της παιδικής και εφηβικής ηλικίας. Μια καταπίεση που υφίσταται όχι μόνο από τους ενήλικες, αλλά και από τους συνομήλικες τους. Η αυτοχειρία ενός 14χρονου έρχεται να δηλώσει την ύπαρξη σωματικής και ψυχολογικής βίας, την ύπαρξη βασανιστηρίων που μπορεί να υποστεί ένα «παιδί» από τα άλλα. Έρχεται να δηλώσει επίσης ότι κανένας δε…

Μελαγχολία και κατάθλιψη: κοινά και αποκλίσεις

Εικόνα
Μελαγχολία και κατάθλιψη: κοινά και αποκλίσεις14
Η σχέση ανάµεσα στη σηµερινή µορφή της κατάθλιψης και στην παλιότερη µορφή της µελαγχολίας είναι αλληλένδετη, αλλά και προβληµατική. Οι περιγραφές ανάµεσα στην κατάθλιψη, όπως εµφανίστηκε στον εικοστό αιώνα, και στη µελαγχολία που ίσχυε µέχρι τον δέκατο ένατο αιώνα, δείχνουν οµοιότητες, αλλά και σηµαντικές διαφορές. Και όµως, µία εξίσωση ανάµεσα στους δύο όρους ήταν πάντα δεδοµένη. Στο παρόν κεφάλαιο θα εξεταστεί η µελαγχολία, και η κατάθλιψη ως µέρος της µελαγχολίας, που σήµερα θεωρείται πιο γενικός όρος.
Μία σύγκριση ανάµεσα στη µελαγχολία και τη σηµερινή κατάθλιψη δείχνει τουλάχιστον τέσσερις σηµαντικές οµοιότητες. Πρώτον, το σύµπλεγµα των συµπτωµάτων λύπης, αθυµίας και απελπισίας ταυτίζεται µε αυτό των συµπτωµάτων άγχους και φόβου. Από τους Έλληνες φυσικούς και φιλοσόφους και από εκεί στην Αναγέννηση µέχρι και τον πρώιµο µοντερνισµό, η συστάδα των χαρακτηριστικών που κινούνται γύρω από τους πόλους της λύπης και του φόβου έχουν µια πρ…

Facebook: Πολικές συζητήσεις και η ισοπέδωση της ταυτότητας των συνομιλητών.

Εικόνα
Κάθε μέρα γινόμαστε μάρτυρες πολλών αντεγκλήσεων και συγκρούσεων στο Facebook. Λες και ο άλλος υπάρχει μόνο για να εκφράσουμε την «ανωτερότητα» μας απέναντί του. Για να μας βοηθήσει να προβάλουμε την ανάγκη διάκρισης που μας διακατέχει και στην κανονική μας ζωή δεν μπορεί να ικανοποιηθεί. Συνήθως οι κόντρες έχουν σαν αφορμή την πολιτική τοποθέτηση του καθένα, αλλά τα αίτια αυτής της λεκτικής βίας θα πρέπει να την ψάξουμε αλλού.
Αυτό λοιπόν που παρατηρείται είναι ότι η πολιτικής φύσεως συζήτηση δεν μένει στα πολιτικά θέματα που διαπραγματεύεται. Πολύ γρήγορα, στην πρώτη διαφωνία, περνάει στην προσωπική επίθεση προς τον άλλον καυτηριάζοντας χαρακτηριστικά που δεν έχουν σχέση με την συζήτηση, αλλά με την προσωπικότητα του. Η πολιτική αντιπαράθεση λοιπόν γίνεται ο χώρος όπου ο καθένας μπορεί να αφεθεί ελεύθερος, καλυμμένος από την δήθεν ιδεολογική του ταυτότητα - η οποία μεταφράζεται σε δήθεν πολιτική γνώση - και να μιλήσει με τον πιο άσκημο τρόπο για τον άλλον, όχι τόσο για τα πολιτικά τ…

Gay pride και η ελληνική κοινωνία.

Εικόνα
Η αλήθεια είναι ότι αυτό που βιώνει από το gay pride σαν γεγονός περισσότερος πληθυσμός της χώρας είναι αυτό που τα ΜΜΕ προβάλουν εφόσον κάποιος δεν έχει ουσιαστική πρόσβαση στα γεγονότα. Πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι η κοινωνία του θεάματος και ένα κομμάτι τους που είναι τα ΜΜΕ, αντιπροσωπεύουν και υποστηρίζουν την συντηρητικότητα η οποία τα καθιστά απαραίτητους διαμεσολαβητές ανάμεσα στους πολίτες. Παραμονεύουν πάντα την επικαιρότητα και την διαμορφώνουν με τον τρόπο που τα συμφέρει είτε οικονομικά, είτε πολιτικά. 

Οτιδήποτε πουλάει το προβάλλουν, το διαφημίζουν σαν το μόνο ουσιαστικό στοιχείο ενός εγχειρήματος, αφαιρώντας την ουσία του. Έχουν την ικανότητα να απομονώνουν ένα μέρος, ένα κομμάτι, μια λεπτομέρεια ενός γεγονότος. Κάτι το οποίο θα μπορούσαμε να το δούμε σαν εξαίρεση σε ένα συμβάν αποκτά μεγαλύτερη σημασία από το ίδιο το συμβάν. Άρα προβάλλοντας την εξαίρεση σαν γενικότητα διαστρέφουν την σημασία του, και επικεντρώνουν την προσοχή του κοινού στην εξαίρεση η οποία, όπως …