Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009



Θέλετε να κάμετε με την βία τους ανθρώπους να ενεργούν διότι αισθάνεστε φρίκη για την στασιμότητα. Τους βιάζεται να δρουν δίχως να σκέφτεσθε ότι όσο περισσότερο επεμβαίνετε στην στην διαμόρφωση των πράξεων τους τόσο λιγότερο αυτές οι πράξεις εξαρτώνται από αυτούς. Για το λόγο αυτό η δική σας ευθύνη αυξάνει, ενώ η δική τους ελαττώνεται αναλόγως. Και καθώς είναι γνωστό, μόνο η ευθύνη των πράξεων μπορεί να προσδιορίσει στον καθένα και την σημασία τους. Ενώ αντιθέτως η πατρότητα των πράξεων δεν σημαίνει τίποτα.

Andre Gide
Οι Βάλτοι
Πίνακας: George Grozs

Αναστοχαστική σκέψη

Η συνείδηση είναι το μέσον δια του οποίου το υποκείμενο μετατρέπεται σε υποκείμενο για τον εαυτό του, στοχαζόμενο εαυτόν, ορίζοντας τον εαυτό του ως στοχαστικό και αναστοχαστικό ον.
Το “εγω” δεν είναι απλώς κάποιος/κάποια που στοχάζεται τον εαυτό του/της, αλλά ορίζεται από αυτήν την ικανότητα στοχαστικής αυτοσχεσίας ή αναστοχαστικότητας.
Για τον Νίτσε η αναστοχαστικότητα είναι μια συνέπεια της συνείδησης, η δε αυτογνωσία έλκει την καταγωγή της από την αυτοτιμωρία (Ως εκ τούτου, δεν “γνωρίζει” ποτέ κανείς προ της οπισθοχώρησης της εν λόγω επιθυμίας.)
Προκειμένου να τιθασεύσει κανείς την επιθυμία μετατρέπει τον εαυτό του σε αντικείμενο στοχασμού.
Ενόσω παράγει κανείς την ίδια του την ετερότητα, θεμελιώνει τον εαυτό του σαν αναστοχαστικό ον με την έννοια του όντος που μπορεί να εκλάβει τον εαυτό του ως αντικείμενο.
Η αναστοχαστικότητα γίνεται το μέσο του οποίου η επιθυμία μεταστοιχιώνεται αδιαλείπτως στο κύκλωμα του αναστοχασμού.
Judith Butler:
Η ψυχική ζωή της εξουσίας
Φωτο: sfaires -Dali

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2009




Η επιθυμία του άλλου

Κοινωνικοποίηση 5

Ο Henri Wallon1 πάντα έλεγε ότι είναι αδύνατον να καταλάβουμε την πρόοδο της κοινωνικοποίησης αν αρνιόμαστε να δούμε την κοινωνικότητα σαν ομοούσια της ανθρώπινης φύσης
Ο άλλος δεν είναι για το παιδί μόνο ένα μέσα αναγκαίο για την ανάπτυξη του, αλλά είναι ένας βασικός πόλος γύρω από τον οποίο κτίζεται η προσωπικότητα του. Διότι οι αντιδράσεις απέναντι στον άλλον εμπεριέχουν την δυνατότητα του σχηματισμού του ΕΓΩ του. Ο άλλος τον βοηθά να ανακαλύψει καινούργιους τρόπους κοινωνικής ύπαρξης και πράξης.
Κατ' αρχάς η παρουσία της μητέρας προσφέρει στο παιδί την δυνατότητα, από τις πρώτες στιγμές της ζωής του, να ικανοποιήσει τις οργανικές του ανάγκες, πράγμα που σημαίνει ότι έχει την ανάγκη του άλλου για την επιβίωση του, πριν ακόμα κοινωνικοποιηθεί.
Σ' αυτό το στάδιο, το οποίο θα το λέγαμε αρχέγονο, παρατηρούμε ότι υπάρχουν τα πρώτα δείγματα μιμητισμού ήχων και κινήσεων και η πρώτη εκδήλωση ικανοποίησης, η οποία προκαλείται από το θέαμα του προσώπου του άλλου. Η συνήθεια σχηματίζεται από την αντίληψη της κίνησης και του ρυθμού που επιβάλλει ο άλλος. Το πρόσωπο του άλλου, συγκεκριμένα της μητέρας, ξεχωρίζεται από τα άλλα πρόσωπα, ξεχωρίζεται η έκφρασή του, η οποία αιχμαλωτίζεται από το παιδί και αποτελεί πρότυπο για αυτό. Παραδείγματος χάριν το χαμόγελο της γίνεται χαμόγελο του παιδιού
Έχουμε λοιπόν τρεις διαφορετικές διαστάσεις που οδηγούν στην κοινωνικότητα το παιδί
α) Η ικανοποίηση που προσφέρει ο άλλος στις οργανικές του ανάγκες.
β) Οι ήχοι και οι κινήσεις του άλλου.
γ) Η ικανοποίηση στο πρόσωπο του άλλου.
Όλα τα παραπάνω συνεργούν στην διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού και μπορούν να συνοψιστούν σε αυτό που θα καθορίζαμε σαν επιθυμία του άλλου.
Βασικά η επιθυμία του άλλου αλλάζει ανάλογα την συμπεριφορά του παιδιού και το παιδί αλλάζει την συμπεριφορά του σύμφωνα με την επιθυμία του άλλου


Πολλές έρευνες δείχνουν ότι υπάρχει μια στενή σχέση ανάμεσα στις συμπεριφορά της μητέρας και στην συμπεριφορά του παιδιού. Επίσης δείχνουν ότι οι προσδοκίες της μητέρας καθορίζονται από τον χαρακτήρα της, από την σχέση της με τον σύζυγό της και από την ιδέα που έχει για τον ρόλο της σαν μητέρα, οι οποίες με την σειρά τους καθορίζουν την συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού.
Η αντίληψη του άλλου εξελίσσεται τόσο στο χρόνο όσο και στο χώρο. Τα πράγματα όσο και τα πρόσωπα και η μετακίνηση τους στο χώρο επιτρέπουν στο παιδί να ανακαλύψει την ενότητα τους αλλά και τις διαφορές τους. Σε αυτό το σημείο πρέπει να σημειώσουμε ότι το παιδί δεν έρχεται σε επαφή μόνο με την μητέρα αλλά και με άλλα πρόσωπα του περιβάλλοντος του, τα οποία δεν προσφέρουν τις ίδιες ικανοποιήσεις. Έτσι το παιδί μαθαίνει από τα πρώτα χρόνια τις ζωής του να ξεχωρίζει τα πρόσωπα που το περιβάλλουν και ανάλογα στο καθένα να αντιδρά διαφορετικά
Με αυτόν το τρόπο το παιδί μαθαίνει να ερμηνεύει τα μηνύματα που έρχονται από τον άλλον. Μαθαίνει να περιμένει τις κινήσεις του άλλου, τις εκφράσεις του προσώπου του, τα λόγια του.
Αν αυτά τα μηνύματα είναι μπερδεμένα, του είναι δύσκολο να τα αποκρυπτογραφήσει. Αυτό δημιουργεί μια σύγχυση στην αντίληψη της πραγματικότητας που το περιβάλλει όπως και μια σύγχυση στην αντίληψη του εαυτού του. Που σημαίνει μια συναισθηματική αστάθεια που οδηγεί το παιδί σε μια κατάσταση συνεχούς παρατήρησης του άλλου με σκοπό να διαφοροποιήσει την συμπεριφορά του σύμφωνα με την ικανοποίηση που περιμένει ο άλλος από αυτό.

Και όλα αυτά ακόμα πριν φθάσει στους έξη μήνες τις ζωής του!

Ο γονέας πρέπει να αλλάζει την συμπεριφορά του σύμφωνα με τη ανάπτυξη του παιδιού.

Πρέπει να ακολουθεί αυτή την ψυχοκινητική του ανάπτυξη.
Να του προσφέρει αυτά που έχει ανάγκη σύμφωνα με την χρονολογική του εξέλιξη.

Συμπεριφορές που χαρακτηρίζονται υπέρ προστατευτικές, το εξαρτούν και η απομάκρυνσής του έπειτα από αυτόν, επιφέρει άγχος και ανασφάλεια
Τα παιδιά που δεν είναι υπέρ - προστατευόμενα παρουσιάζουν μικρότερη εξάρτηση από τον άλλον, άρα λιγότερο άγχος και λιγότερη ανασφάλεια..


φωτό: γλυπτό Katsura Finokoshi
1Henri Wallon 1879-1962 Γάλλος φιλόσοφος και ψυχολόγος

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2009



Ο φόβος της επαφής

Τίποτα δεν φοβάται ο άνθρωπος περισσότερο από το άγγιγμα του αγνώστου.

Θέλουμε να βλέπουμε αυτό που απλώνει να μας αγγίξει, θέλουμε να το αναγνωρίζουμε ή τουλάχιστον να μπορούμε να το κατατάξουμε.

Παντού ο άνθρωπος αποφεύγει την επαφή από το Ξένο.

Τη νύχτα, ή, γενικά, στο σκοτάδι, ο τρόμος μιας αναπάντεχης επαφής μπορεί να φθάσει έως τον πανικό.

Ούτε καν τα ρούχα δεν μας δίνουν αρκετή σιγουριά, πόσο εύκολο είναι να σχιστούν, πόσο εύκολο είναι ο επιτιθέμενος να φθάσει ως την γυμνή, λεία, ανυπεράσπιστη σάρκα του θύματος.


Ελία Κανέττι
Μάζα και Εξουσία

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009



Η οικονομική και ερωτική κακομοιριά


« Ο Χίτλερ τα ξέρει όλ' αυτά καλύτερα από τον καθένα” "Ο Χίτλερ θα τα καταφέρει οπωσδήποτε”
Εδώ εκφράζεται καθαρά η παιδική ανάγκη καταφυγής στην προστασία του πατέρα.
Στην κοινωνική πραγματικότητα, αυτό ακριβώς το ομαδικό αίσθημα καταφυγής κι εμπιστοσύνης δίνει κατ' αρχήν την δύναμη στον δικτάτορα να “ κατορθώσει το πάν”.
Αυτή η συναισθηματική έξη των μαζών εμποδίζει την κοινωνική αυτοκυβέρνηση, δηλαδή την έλλογη ανεξαρτησία και συνεργασία.
Η γνήσια δημοκρατία δεν μπορεί μα ούτε και της επιτρέπεται να στηριχτεί στ' αγελαία συναισθήματα.
Ακόμα πιο ουσιαστική όμως είναι η ταύτιση του αγελαίου ατόμου με τον “ηγέτη” .
Όσο πιο παθητικό και άπραγο έχει καταντήσει το αγελαίο άτομο εξαιτίας της ανατροφής του, τόσο πιο έντονα εκδηλώνεται η ταύτιση με τον ηγέτη, τόσο περισσότερο μεταμφιέζεται η παιδική ανάγκη καταφυγής στο γονιό και παίρνει την μορφή του “αισθάνομαι ένα με τον ηγέτη'.
Αυτή η ταυτιστική ροπή είναι η ψυχολογική βάση του εθνικού ναρκισσισμού, δηλαδή της αυτοπεποίθησης, που πηγάζει από το μεγαλείο του έθνους.
Ο Αντιδραστικός μικροαστισμός ανακαλύπτει τον εαυτό του στο πρόσωπο του ηγέτη, στο αυταρχικό κράτος – και έτσι χάρη σε αυτή την ταύτιση αισθάνεται υπέρμαχος της “λαο-σύνης” του “έθνους” (λαοαμύντωρ και εθνομύντωρ!) - πράγμα που δεν τον εμποδίζει καθόλου, πάλι χάριν σε αυτή την ταύτιση να περιφρονεί συγχρόνως “την μάζα, τον “όχλο” και να παίρνει ύφος ξεχωριστού ανθρώπου απέναντί τους.

Η οικονομική και η ερωτική κακομοιριά καταπνίγεται μέσα στην ανυψωτικής ιδέα του “κυρίαρχου λαού” και του εμπνευσμένου ηγέτη τόσο πολύ, ώστε σε κρίσιμες στιγμές να ξεχνάει πόσο ανεπανόρθωτα έχει ξεπέσει ο ίδιος και καταντήσει ένας ασήμαντος και άκριτος οπαδός

Βίλχελμ Ράιχ
Η μαζική ψυχολογία του φασισμού
φωτο:Gilbert et George

Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2009



Η Καθυπόταξη

Καθυπόταξη: Το να εξαρτάται κανείς από κάποιον άλλον ή να τελεί υπό την κυριαρχία του
Ως εκ τούτου γενικότερα υποταγή.(....) Το να υπάγεται κανείς σε, να εκτίθεται σε, να υπόκειται σε Υπόκειμαι (...)
Oxford English Dictionary


Ως μορφή εξουσίας η καθυπόταξη είναι παράδοξη. Η κυριαρχία την οποία υφίσταται κανείς από μια εξωτερική προς αυτόν εξουσία συνιστά μια οικεία και βασανιστική μορφή εξουσίας. Είναι όμως εντελώς άλλης τάξεως ζήτημα να διαπιστώνει κανείς ότι αυτό που ο ίδιος είναι, η διαμόρφωση που έχει σαν υποκείμενο, εξαρτάται κατά μια έννοια από αυτή ακριβώς την εξουσία. Υφίσταται να σκεφτόμαστε την εξουσία ως κάτι που ασκείται στο υποκείμενο απ' έξω κάτι που υποτάσσει, που υποβιβάζει και εκτοπίζει σε μια κατώτερη τάξη. Πρόκειται, βέβαια για μια θεμιτή περιγραφή ενός μέρους των αποτελεσμάτων που έχει η εξουσία. Αν όμως, ακολουθώντας τον Φουκώ, κατανοήσουμε την εξουσία ως κάτι το οποίο διαμορφώνει το υποκείμενο,ως αυτό που προσφέρει στο υποκείμενο την συνθήκη της ύπαρξή του και την τροχιά της επιθυμία του, τότε η εξουσία δεν είναι απλώς αυτό στο οποίο εναντιωνόμαστε, αλλά επίσης, με την αυστηρή έννοια του όρου, αυτό από το οποίο εξαρτάται η ύπαρξή μας, αυτό που στεγάζουμε και φυλάσσουμε μέσα μας σαν όντα. Το σύνηθες μοντέλο περιγραφής αυτής της διαδικασίας έχει ως εξής: η εξουσία επιβάλλεται επάνω μας και από την πίεση της ισχύος της εσωτερικεύουμε ή αποδεχόμαστε τελικώς τους όρους της. Μια τέτοια περιγραφή αδυνατεί μολαταύτα να επισημάνει ότι το “εμείς” που αποδέχεται τους εν λόγω όρους εξαρτάται θεμελιωδώς από αυτούς ακριβώς τους όρους για την ύπαρξή “μας”. Δεν υπάρχουν άραγε προϋποθέσεις στο επίπεδο του λόγου για την άρθρωση ενός οποιουδήποτε “εμείς”;

Η καθυπόταξη συνίσταται ακριβώς σε αυτήν την θεμελιώδη εξάρτηση από έναν λόγο που δεν επιλέξαμε ποτέ, αλλά που παραδόξως εγκαινιάζει και στηρίζει την ικανότητα της δράσης μας.
Ο Όρος καθυπόταξη, περιγράφει τόσο την διαδικασία μέσω της οποίας υποτάσσεται κανείς σε μία εξουσία, όσο και την διαδικασία μέσω της οποία γίνεται υποκείμενο.

Judith Butler:
Η Ψυχική ζωή της εξουσίας
Φωτό:Gilbert et George

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009



Έρις και Έρως


ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ το γεννητικό όργανο του Ουρανού που ο Κρόνος πέταξε στην θάλασσα, μέσα στον Πόντο; Δε βούλιαξε μέσα στα κύματα, επιπλέει, και ο αφρός του σπέρματος ανακατεύεται με τον αφρό της θάλασσας. Από το σμίξιμο αυτό του αφρού γύρω από το φαλλό που τον παρασύρουν τα κύματα, δημιουργείται ένα πλάσμα υπέροχο: η Αφροδίτη η θεά της θάλασσας και του αφρού, για λίγο καιρό ταξιδεύει και μετά αράζει στο νησί της, την Κύπρο. Βαδίζει πάνω στην άμμο και καθώς προχωράει τα πιο ευωδιαστά και τα πιο όμορφα λουλούδια φυτρώνουν κάτω από τα πόδια της. Στα χνάρια της Αφροδίτης ακολουθούν ο Έρως και ο Ίμερος,΄Έρωτας και ο Πόθος. Ο Έρωτας αυτός δεν είναι ο πρωταρχικός έρωτας, αλλά ένας Έρωτας που απαιτεί να υπάρχει στο εξής το αρσενικό και το θηλυκό.. Πολλές φόρες θεωρείται γιος της Αφροδίτης. Ο Έρωτας αυτός λοιπόν έχει αλλάξει ρόλο. Αποστολή του δεν είναι πια να φέρει στο φως όλα όσα οι αρχέγονες δυνάμεις έκρυβαν βαθιά στα σκοτεινά τους σπλάχνα. Αποστολή του τώρα είναι να ενώσει δύο χωριστά πλάσματα, διαφορετικού φύλου, σε ένα παιχνίδι ερωτικό που προϋποθέτει μια ερωτική στρατηγική με όλα τα επακόλουθα, έλξη, συναίνεση, ζήλια. Ο Έρωτας ενώνει δύο πλάσματα διαφορετικά για γεννηθεί από αυτά ένα καινούργιο πλάσμα, που δεν είναι ολόιδιο ούτε με τον έναν ούτε με τον άλλον γονιό, αποτελεί όμως προέκταση και των δύο. Η δημιουργία λοιπόν που έχουμε τώρα είναι διαφορετική από την πρωταρχική δημιουργία. Με άλλα λόγια κόβοντας το όργανο του πατέρα του, ο Κρόνος καθιέρωσε δυο δυνάμεις τις οποίες οι Έλληνες θεωρούν συμπληρωματικές η μια ονομάζεται Έρις, Φιλονικία, και η άλλη Έρως, Αγάπη.

Jaen - Pierre Vernant
Το Σύμπαν, οι Θεοί, οι Ανθρωποι

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009



Έρως και Θάνατος

Στην ανάπτυξη επενεργούν δυο αρχέγονες βασικές ορμές: οι ορμές της ζωής ( η αφροδίσια ορμή, που ο Φρόιντ την ονομάζει τώρα Έρωτα) και το ένστικτο του θανάτου, ή καταστροφική ορμή. Ενώ ο Έρως ορμά να συνάξει σε όλο και μεγαλύτερες και μονιμότερες ενότητες την ζωντανή υπόσταση, το ένστικτο του θανάτου και της καταστροφής επιζητεί την επιστροφή στην “ανενδεή” και επομένως ανώδυνη προ γενετική κατάσταση:επιδιώκει τον εκμηδενισμό της ζωής την πτώση της στην ανόργανη ύλη. Ο προικισμένος με αυτή την ανταγωνιστική ορμέμφυτη δομή οργανισμός βρίσκεται μέσα σε ένα κόσμο που η φτώχεια του κ' η εχθρότητα του δεν επιτρέπει την άμεση πλήρωση των ορμών της ζωής. Ο Έρως ποθεί να ζήσει σύμφωνα με το αξίωμα της ηδονής, ενώ το περιβάλλον εναντιώνεται σε αυτή του την επιθυμία. Έτσι το περιβάλλον αναγκάζει τις ορμές της ζωής- μόλις αυτές υποτάξουν το ένστικτο του θανάτου( υποταγή που διαρκεί ολόκληρη την ζωή)- να υποστούν μια ριζική μετατροπή: αφ' ενός τις απομακρύνει από το αρχικό σκοπό τους ή τις ανακρατά μεσοδρομίς, αφ' ετέρου τις περιορίζει στον ορμέφυτό τους χώρο και τους αλλάζει την κατέυθηνση. Το αποτέλεσμα αυτής της μετατροπής είναι μια αναχαιτισμένη, καθυστερημένη, υποκατάσταστη απόλαυση- αλλά για τούτο εξασφαλισμένη, χρήσιμη και σχετικώς μόνιμη.
Η δυναμική της ψυχικής ζωής φαίνεται έτσι σαν ένας αδιάκοπος αγώνας τριών βασικών δυνάμεων: του Έρωτα, του Θανάτου και του εξωτερικού κόσμου. Σε αυτές τις δυνάμεις ανταποικρίνονται τρεις βασικές αρχές, τρία βασικά αξιώματα που κατα τον Φρόιντ προσδιορίζουν τις λειτουργίες του ψυχικού οργάνου: το αξίωμα της ηδονής, το αξίωμα της Νιρβάνα και το αξίωμα της πραγματικότητας. Αν το αξίωμα της ηδονής συνηγορεί για την ανεμπόδιστη ανάπτυξη των ορμών της ζωής και το αξίωμα της Νιρβάνα για την επιστροφή στο μητρικό κόλπο, στην ανώδυνη προγεννητική κατάσταση, το αξίωμα της πραγματικότητας σημαίνει τις συνολικές μετατροπές που επιβάλει ο έξω κόσμος στις ορμές εκείνες, σημαίνει το “Λόγο” που ταυτίζεται με την ίδια την πραγματικότητα.


Herbert Marcuse
Ψυχανάλυση και πολιτική


Οι πρώτοι μήνες
κοινωνικοποίηση 4

Η πρώτη περίοδο της ζωής του ανθρώπου χαρακτηρίζεται από την απουσία της γλώσσας. Χαρακτηρίζεται από πρωτόγονες συναισθηματικές εκδηλώσεις όπου κυριαρχεί η τυχαία και ανοργάνωτη συμπεριφορά. Χαρακτηρίζεται από την αναγκαιότητα της τυποποίησης αυτή της συμπεριφοράς κάτω από την φροντίδα του περιβάλλοντος. Αυτή η τυποποίηση επιτυγχάνεται δια μέσου της ανταλλαγής, και του μιμητισμού, με την εκδήλωση συναισθημάτων συμπάθειας και αντιπάθειας.
Μπορούμε να χωρίσουμε σε διάφορα επίπεδα αυτή την περίοδο σύμφωνα με την ψυχό-οργανική ανάπτυξη του παιδιού και ανάλογα την κινητικότητα και την αντίληψη οι οποίες του επιτρέπουν να κατανοήσει τα μηνύματα του περιβάλλοντος και να τα ελέγξει όσο το δυνατόν καλύτερα.
Έως 6 μηνών,
η επικοινωνία επικεντρώνεται στις συγκινησιακές ανταλλαγές με το περιβάλλον με αντικείμενο τις ζωτικές ανάγκες του παιδιού
Από 5 έως 11 μηνών,
το παιδί μπορεί να κατακτήσει την αντίληψη των αντικειμένων, καθώς και να ελέγξει, σε ένα ικανοποιητικό βαθμό τις ενέργειες των άλλων, παίρνοντας μέρος στην σχέση σαν βασικός παράγοντας ανταλλαγής μέσα σε αυτή.
Από 11 έως 15 μηνών,
στο παιδί συμβαίνει μια ενδιαφέρουσα αλλαγή. Η εξέλιξη της μιμητικής ικανότητας του του παρέχει την δυνατότητα να οργανώνει την συμπεριφορά του, σύμφωνα με την επιθυμία του, και να μπορεί να επαναλάβει μια κατάσταση που του προκάλεσε ευχαρίστηση.
Σε αυτή την περίοδο επίσης αρχίζει να εσωτερικεύει τους κληρονομούμενους κώδικες από το περιβάλλον. Ελέγχεται από εσωτερικευμένα μοντέλα και από την συγκίνηση και την επιθυμία που προκαλούν σε αυτό.
Αυτή η εξέλιξη εξαρτάται από τις εύρος των κοινωνικών σχέσεων μέσα στις οποίες το παιδί κινήται. Οι κοινωνικές σχέσεις έχουν να κάνουν τόσο με την οικογένεια, όσο και με τον εξωτερικό κόσμο, όπως η ευρύτερη οικογένεια και ο παιδικός σταθμός.

Οι απαντήσεις του περιβάλλοντος στις οργανικές του ανάγκες, όπως η φροντίδα και η στήριξή του, σε καταστάσεις πόνου και η δυσαρέσκεια, καθορίζουν το ρυθμό της οριοθέτησης του από το περιβάλλον.

Η μίμηση και το παιχνίδι ηρεμούν και εισάγουν το παιδί στην σχέση με το περιβάλλον.
Το οδηγούν σε επαναλαμβανόμενες πράξεις οι οποίες με τον καιρό συστηματοποιούνται και αποτελούν τα πρώτα δείγματα της κοινωνικοποίησης του .

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009


25/11/09




Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών




Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών έχει κηρύξει την 25η Νοεμβρίου Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών, ενός φαινομένου με πανδημικές διαστάσεις. Τις φετινές εκδηλώσεις ευαισθητοποίησης του κόσμου έρχεται να συμπληρώσει μια βρετανική μελέτη που αποκαλύπτει το μέγεθος της βίας και των συνεπειών της τόσο στις γυναίκες όσο και στα παιδιά σε μια αναπτυγμένη χώρα.
Σύμφωνα με δεδομένα του ΟΗΕ, έως 70% των γυναικών βιώνουν σωματική ή σεξουαλική βία από άνδρες στη διάρκεια της ζωής τους - στις περισσότερες περιπτώσεις η βία ασκείται από τον σύζυγο, τον σύντροφο ή κάποιον γνωστό. Στις ηλικίες 15-44 ετών, οι πράξεις βίας προκαλούν περισσότερους θανάτους και αναπηρία από ό,τι ο καρκίνος, η ελονοσία, τα τροχαία ατυχήματα και ο πόλεμος, όλα μαζί.

Η βία κατά των γυναικών δεν ανθίζει μόνο στις αναπτυσσόμενες χώρες
Βρετανική μελέτη
Σύμφωνα με την πιο ενδελεχή μελέτη που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ για την οικιακή βία στη Μ. Βρετανία, και η οποία δημοσιεύεται αυτή την εβδομάδα, χιλιάδες παιδιά κάθε χρόνο γίνονται αντικείμενο δολοφονικών απειλών από τον πατέρα τους, στο πλαίσιο της βίας που ασκείται στις μητέρες τους.
Η μελέτη έδειξε ότι η μία στις δέκα γυναίκες που βιώνουν σχέση κακοποίησης με τον σύντροφό τους, δέχεται άμεση απειλή ότι το παιδί τους θα σκοτωθεί.
Σύμφωνα με τη μελέτη, οι δύο στις τρεις γυναίκες που προσπαθούν να ξεφύγουν από την κακοποίηση έχουν παιδιά, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι παιδιά του δημοτικού σχολείου ή μικρότερα.
Κατά μέσον όρο, οι σχέσεις κακοποίησης διαρκούν 5,5 χρόνια, γεγονός το οποίο σημαίνει ότι τα περισσότερα παιδιά που καλύπτονται από μελέτη έχουν ζήσει ολόκληρη τη ζωή τους στη σκιά της βίας.
Η μελέτη πραγματοποιήθηκε από το φιλανθρωπικό ίδρυμα The Hestia Fund και περιελάμβανε 2.500 γυναίκες που ζήτησαν βοήθεια για να ξεφύγουν από την οικιακή βία σε επτά διαφορετικά μέρη του Ην. Βασιλείου.
Παρόλο που τα τρία τέταρτα αυτών των γυναικών δεν ζούσαν πλέον με βίαιους συντρόφους, 44% φοβούνταν για τη ζωή τους, ενώ 11% είπαν ότι τα παιδία τους είχαν πέσει θύμα δολοφονικών απειλών.
Οι συγγραφείς αναφέρουν ότι αν τα ευρήματά τους αναχθούν σε ολόκληρη τη χώρα, σημαίνουν ότι περισσότερα από 7.500 παιδιά έχουν φόβο για τη ζωή τους κάθε χρόνο.
Επίτροπος του ιδρύματος δήλωσε: «Οι άμεσες απειλές για δολοφονία των παιδιών είναι πραγματικά η κορυφή του παγόβουνου. Για κάθε άμεση απειλή που διατυπώνεται για τη ζωή ενός παιδιού, υπάρχουν τριπλάσια περιστατικά όπου η μητέρα είχε λόγους να φοβάται ότι το παιδί μπορεί να υποστεί βλάβη».
Η μελέτη έδειξε επίσης ότι ο μέσος όρος ηλικίας φυγής από την καταχρηστική σχέση είναι τα 33 έτη. Σχεδόν το ήμισυ των γυναικών που ξέφυγαν, συνέχισαν να έχουν συγκρούσεις σχετικά με διευθετήσεις για τα παιδιά.
60% των θυμάτων είχαν δεχθεί απόπειρα στραγγαλισμού ή πνιγμού, ενώ 25% είχαν δεχθεί επιθέσεις με όπλα.
Η μελέτη παρέχει επίσης ένα λεπτομερές προφίλ των αυτουργών βίας στο σπίτι: 30% είχαν ιστορικό βίαιης συμπεριφοράς κατά προηγούμενων συντρόφων, ενώ 50% είχαν πρόβλημα κατάχρησης αλκοόλ ή ουσιών.
Η πανδημία της βίας κατά των γυναικών
Γυναικοκτονία - η δολοφονία γυναικών επειδή είναι γυναίκες* Στις ΗΠΑ, ένα τρίτο των γυναικών που δολοφονούνται κάθε χρόνο δολοφονούνται από τον σύντροφό τους* Στη Ν. Αφρική, μία γυναίκα σκοτώνεται κάθε 6 ώρες από τον σύντροφό της* Στην Ινδία, το 2007, κάθε μέρα δολοφονούνταν 22 γυναίκες για λόγους που σχετίζονταν με την προίκα* Στη Γουατεμάλα, κατά μέσον όρο δολοφονούνται δύο γυναίκες καθημερινά
Εμπόριο γυναικών* Οι γυναίκες και τα κορίτσια αποτελούν το 80% των 800.000 ατόμων που εκτιμάται ότι πέφτουν θύματα δουλεμπορίου κάθε χρόνο - στην πλειοψηφία τους (79%) πωλούνται για σεξουαλική εκμετάλλευση
Τραυματικές πρακτικές* Περίπου 100-140 εκατομμύρια κορίτσια και γυναίκες παγκοσμίως έχουν υποστεί ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων - κάθε χρόνο στην Αφρική περισσότερα από 3 εκ. κορίτσια κινδυνεύουν να υποστούν την πρακτική αυτή* Περισσότερα από 60 εκατομμύρια κορίτσια παγκοσμίως είναι παιδιά-νύφες, που παντρεύονται πριν την ηλικία των 18 ετών, κυρίως στη Νότια Ασία (31,1 εκατομμύρια) και την Αφρική κάτω από τη Σαχάρα (14,1 εκατομμύρια)
Σεξουαλική βία κατά γυναικών και κοριτσιών* Εκτιμάται ότι, μόνο το 2002, 150 εκατομμύρια κορίτσια κάτω των 18 υπέστησαν κάποια μορφή σεξουαλικής βίας* Μία στις 4 γυναίκες υφίστανται σωματική και/ή σεξουαλική βία στη διάρκεια της εγκυμοσύνης, κάτι που αυξάνει την πιθανότητα αποβολής, γέννησης νεκρού βρέφους και έκτρωσης. Έως 53% των γυναικών που κακοποιούνται σωματικά από τον σύντροφό τους δέχονται κλωτσιά ή σπρώξιμο στην κοιλιά.* Στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, κάθε 15 δευτερόλεπτα μία γυναίκα δέχεται σεξουαλική επίθεση * Στο Εκουαδόρ, οι έφηβες που αναφέρουν σεξουαλική βία στο σχολείο, στο 37% των περιπτώσεων δηλώνουν κάποιον καθηγητή ως τον αυτουργό
Ο βιασμός ως πολεμική μέθοδος* Περίπου 250.000-500.000 γυναίκες και κορίτσια βιάστηκαν το 1994 στη γενοκτονία στη Ρουάντα* Στην ανατολική Δημοκρατία του Κογκό, τουλάχιστον 200.000 περιστατικά σεξουαλικής βίας, που αφορούσαν κυρίως γυναίκες και κορίτσια, έχουν τεκμηριωθεί από το 1996, αν και οι πραγματικοί αριθμοί θεωρούνται πολύ υψηλότεροι
Κόστος της βίας κατά των γυναικών* Η οικιακή βία μόνο κοστίζει περίπου 1,16 δις δολάρια στον Καναδά και 5,8 δις δολάρια στις ΗΠΑ. Στην Αυστραλία, η βία κατά των γυναικών και των παιδιών εκτιμάται ότι κοστίζει 11,38 δις δολάρια το χρόνο
Σεξουαλική παρενόχληση* Μεταξύ 40-50% των γυναικών στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης υφίστανται διάφορες μορφές σεξουαλικής παρενόχλησης στο χώρο εργασίας τους* Στις ΗΠΑ, 83% των κοριτσιών ηλικίας 12-16 ετών υφίστανται κάποια μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης στα δημόσια σχολεία
Πηγή:Οργανισμός Ηνωμένων ΕθνώνTelegraph

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009



Η Σημασία του άλλου
Κοινωνικοποίηση 3

Η Εκμάθηση των πολιτιστικών δεδομένων μιας κοινωνίας, βοηθάει στην ανάπτυξη μιας έφεσης στο παιδί να γίνει προσεκτικό , στα μηνύματα του άλλου και να μοιραστεί μαζί του τα συναισθήματά του, ή τις προσδοκίες του. Με μια λέξη βοηθά στην ανάπτυξη της επικοινωνίας του παιδιού με το περιβάλλον.
Αυτό πραγματοποιείται σε διάφορα επίπεδα, συναισθηματικό, γλωσσολογικό, πρακτικό, και πνευματικό. Δύο είναι όμως, αυτά τα επίπεδα τα οποία δημιουργούν ουσιαστικές θεωρητικές προοπτικές, οι οποίες διαπερνούν την κοινωνική ψυχολογία.
Η πρώτη υποθέτει ότι,
Το παιδί αναγνωρίζεται σαν υποκείμενο μέσα στην σχέση με τον άλλον, προβάλλει σε αυτόν συναισθήματα, τρόπους, αντιλήψεις, αναπαραστάσεις, οι οποίες υπάρχουν μέσα του, έστω και σε μορφή εμβρυακή. Αυτή την υπόθεση μπορούμε να την βρούμε στην Φαινομενολογία του Husserl.
Η δεύτερη αντιθέτως υποθέτει ότι,
Τ ο παιδί δημιουργείται σαν υποκειμενικότητα μέσω της επικοινωνίας, διότι η επικοινωνία συγκροτεί την υποκειμενικότητα των συμμετεχόντων σε αυτή. Δημιουργεί τις συναισθηματικές τους καταστάσεις, τον τρόπο που βλέπουνε τον κόσμο, τον στόχο των σχεδίων τους.
Αυτήν την υπόθεση μπορούμε να την συναντήσουμε στα γραπτά του G. H. Mead.


Πρώτη υπόθεση


Για τον Husserl, ο άλλος μέσα από εμένα θέτει τις βάσεις τις ύπαρξής του. Πρώτα στο επίπεδο της εμπειρική γνωριμίας, διαμέσου της αναγνώρισης στο ζωντανό σώμα του άλλου, χαρακτηριστικά που αναγνωρίζω ότι έχω και εγώ. Με αυτό τον τρόπο μπορώ να κατανοήσω τον ψυχισμό μου. Έτσι μαθαίνω αν ο άλλος είναι θυμωμένος, παρατηρώντας τις κινήσεις του, την συμπεριφορά του.
Εάν αυτή η γνώση που έχω για την συμπεριφορά του άλλου, την αναγνωρίζω και σαν δικιά μου συμπεριφορά, τότε η γνώση παρουσιάζεται υπό μορφή αναμνήσεων του εαυτού μου και η επικοινωνία - η οποία είναι μια κοινωνική πράξη - γίνεται επίσης, ένας διάλογος με τον εαυτό μου. Με αυτό τον τρόπο βλέπω στον άλλον, μια υποκειμενική ύπαρξη ευαίσθητη στο πλησίασμα, όπως είμαι και εγώ, μεταδίδοντας μου την ικανότητα να αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου σαν αντικείμενο της σκέψης μου. Αυτή η αφομοίωση της εικόνα του άλλου όταν δεν είναι παρόν, προϋποθέτει την συναίσθηση του ίδιου μου του εαυτού.


Δευτερη υπόθεση


Για τον G. H. Mead η ανάλυση της επικοινωνίας δείχνει ότι ο άτομο δεν μπορεί να επικοινωνήσει χωρίς να παράγει μια αντίδραση στον ίδιο τον εαυτό του, όπως την περιμένει από τον άλλον. Ο πομπός εμπεριέχει προκαταβολικά την αντίδραση του δέκτη μέσα στο μήνυμά του . Αυτή η γνώση της αντίδραση του άλλου έχει συνέπειες
Πρώτον
σε σχέση με τα πράγματα,
δημιουργεί την σημαντικότητα της σημασίας τους σε συνεργασία με τον άλλον, έτσι αυτά αποκτούν την σημασία τους μέσα από την σχέση που αυτά παράγουν.
Δεύτερον
σε σχέση με την πράξη,
ελέγχει τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ πομπού και δέκτη. Ο πρώτος προσπαθεί να καταλάβει εάν έγινε κατανοητός, ο δεύτερος αν η αντίληψή του έχει κατανοηθεί από τον άλλον.


Στο επίπεδο της προσωπικότητας το κάθε υποκείμενο οδηγείται στον έλεγχο της κίνησή του για να μπορέσει να καταλάβει την σημασία της κίνησης του άλλου. Αυτό του επιτρέπει να γίνει αντικείμενο για τον ίδιο, και να συνειδητοποιήσει τον εαυτό του όπως συνειδητοποιεί τον άλλον.

Βλέπουμε λοιπόν ότι, είτε με την μία, είτε με την άλλη προσέγγιση,
η παρουσία του άλλου αποτελεί βασική προϋπόθεση για την αντίληψη του ίδιου μου του εαυτού, σαν αντικείμενο, αλλά και υποκείμενο συγχρόνως μιας κατάστασης
Αυτό επίσης σημαίνει
ότι δεν υπάρχει κοινωνικοποίηση χωρίς άνοιγμα και σχέση με τον άλλον.

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009



Η προσαρμογή στους κοινωνικούς θεσμούς
κοινωνικοποίηση 2

Η κοινωνικοποίηση έχει σαν έργο να “υποτάξει” την πρωτόγονη φύση του νέου ανθρώπου καθορίζοντας την σύμφωνα με τα κοινωνικά πλαίσια μέσα στα οποία αναπτύσσεται.
Οι κοινωνικές καταστάσεις εμποτίζουν το παιδί από διαφορετικές οδούς:
α) Με ασυνείδητους μηχανισμούς συστολής.
β) Με απαγορεύσεις που μπορούν να επισύρουν την τιμωρία.
γ) Με την επικοινωνία της ιδεολογικής αιτιολόγησης της κοινωνικής αναγκαιότητας.
δ) Με την εμφύτευση της υπευθυνότητας.


Η ατομική συνείδηση δημιουργείται, κτίζεται από την προσκόλληση του ατόμου στα πιστεύω της κοινωνίας που ανήκει και στο συλλογικό συναίσθημα που την διέπει.

Η κοινωνία περιβάλλει και προστατεύει το παιδί με δύο τρόπους, βιολογικά, ψυχολογικά.
α) Βιολογικά,
προσφέροντας τροφή ενάντια στην πείνα, ασφαλίζοντας την οργανική του ανάπτυξη, προστατεύοντας το από εξωτερικές απειλές
β) Ψυχολογικά,
προσφέροντας εκείνα τα ερεθίσματα, μέσω της εκπαίδευσης, της αγωγής, της θρησκεία, της κοινωνικής ιδεολογίας, για την σωστότερη ψυχοκοινωνική του ανάπτυξη.

Η κοινωνικοποίηση συγκροτείται μέσω της προοδευτικής συμμετοχής του παιδιού στο κοινωνικό παιχνίδι των ανταλλαγών, στο κέντρο της κοινωνικής ομάδας στην οποία ανήκει. Παιχνίδι το οποίο δεν είναι εξαρχής καθορισμένο. Παιχνίδι το οποίο εμπεριέχει συγκρούσεις, αντιπαλότητες στις οποίες πρωταγωνιστεί το παιδί και οι οποίες το προσελκύουν και το“παθιάζουν”. Σε αυτή την περίπτωση το παιδί καλείται να πάρει μέρος, να αφοσιωθεί, να αγωνιστεί και να εξυψώσει αυτόν τον αγώνα με σκοπό την αναγνώριση και την αποδοχή του.
Η προσαρμογή λοιπόν, δεν εκφράζει μια παθητική αποδοχή των κοινωνικών κανόνων από το παιδί αλλά μια ενεργητική και αγωνιστική διάθεση, απέναντι σε αυτούς, με σκοπό την κατάκτησή τους, σύμφωνα με την προσωπική του αντίληψη και στάση.

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009



Αντιλήψεις για την Κοινωνικοποίηση

Κοινωνικοποίηση 1

Η όρος κοινωνικοποίηση βασίζεται σε δύο πρωταρχικές ερμηνευτικές αντιλήψεις.
Η πρώτη αντίληψη,
ορίζει την κοινωνικοποίηση σαν ένα σύνολο διαδικασιών προσαρμογής ενός ατόμου στους κοινωνικούς θεσμούς οι οποίοι το περιβάλλουν.
Σε αυτή την περίπτωση:“Η κοινωνικοποίηση αποτελεί την διαδικασία μέσω της οποίας, το άτομο μαθαίνει τις κοινωνικές νόρμες, τους κανόνες μιας κοινωνίας ή μια κοινωνικής ομάδας, με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι ικανό να τους χειριστεί σύμφωνα με την επιθυμία του.”1
Οι υπεύθυνοι ενήλικες, αντιπρόσωποι κοινωνικών θεσμών, όπως είναι η οικογένεια ή, η εκπαίδευση, ενδυναμώνουν τα ενδιαφέροντα του παιδιού καθοδηγώντας το σε αποδεχτές συμπεριφορές, δίνοντας του την ευκαιρία να συμμετάσχει στην ομάδα των άλλων παιδιών. Επίσης το υποστηρίζουν προς αυτή την κατεύθυνση, αποθαρρύνοντας συγχρόνως, την τάση της αντίθεσης του παιδιού, στα όρια τα οποία θέτει η ομάδα και οι κοινωνικοί κανόνες που την διέπουν. Οι υπεύθυνοι ενήλικες, παρέχουν τις απαραίτητες πληροφορίες για την εκτέλεση του έργου που έχει ανατεθεί στο παιδί και το παρακινούν, το επιβραβεύουν αλλά και το ελέγχουν, για την εκτέλεση αυτού έργου.
Η δεύτερη αντίληψη,
ορίζει την κοινωνικοποίηση σαν το σύνολο των διαπροσωπικών σχέσεων του ατόμου με τους άλλους. Σε αυτή την περίπτωση η κοινωνικοποίηση στοχεύει την παρουσία του άλλου και αποτελεί το περιεχόμενο των σχέσεων με αυτόν. "Η κοινωνικοποίηση υπάρχει μέσα από την αίσθηση της συμμετοχής και της δυνατότητας επικοινωνίας του ατόμου με το κοινωνικό του περιβάλλον2.
Αυτή η αναγκαιότητα της παρουσίας του άλλου μπορεί να μας κάνει να υποθέσουμε την ύπαρξη ενός ειδικού ένστικτου το οποίο, ή είναι δεμένο με το γονεικό ένστικτο, ή, μπορεί να είναι μια έμφυτη συμπάθεια προς την ανθρώπινη φύση, έτσι όπως εκφράζεται μέσα από την παρουσία του παιδιού, αποτελόντας για τους γονείς ένα αυθεντικό και πρωτόγνωρο τρόπο γνώσης.


1Elkin 1960
2J. Chateau 1960

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009




Το ξύλο μειώνει το δείκτη ευφυΐας των παιδιών
27 Σεπτεμβρίου 2009,

Ένα χτύπημα στην παλάμη η στα μαλακά μόρια του παιδιού, δεν είναι και τόσο αθώο όσο νομίζουμε. Κι αυτό γιατί, όπως επισημαίνει ο Αυστραλός κοινωνιολόγος Μάρι Στράους ενδέχεται να προκαλέσει, πέρα από κλάματα, μείωση του δείκτη ευφυΐας.
Αναλύοντας τα στοιχεία που συνέλεξε από ένα δείγμα 800 παιδιών, ηλικίας από 2 έως 4 ετών, ο Στράους συμπέρανε τα παιδιά που δέχονταν χτυπήματα από τους γονείς τους, είχαν δείκτη ευφυΐας πέντε βαθμούς χαμηλότερο από εκείνα που δεν υποβαλλόταν σ\' αυτήν την μέθοδο επιβολής …πειθαρχίας.
Στα παιδιά ηλικίας από 5 έως 9 ετών, που πήραν μέρος στην έρευνα, ο Αυστραλός κοινωνιολόγος διαπίστωσε ότι ο ξυλοδαρμός μείωνε το IQ τους κατά 2,8 βαθμούς.
Παράλληλα η ψυχολόγος δρ. Τζούντιθ Κέννεντι, από το Σίδνεϊ, υποστηρίζει ότι το συχνό ξύλο έχει σοβαρά αποτελέσματα στην εξυπνάδα, αλλά και στο χαρακτήρα των παιδιών.
Star.gr

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009



Αποδοχή!!

Απόρριψη 7


Παιδαγωγικό μανιφέστο που μόνο ένας λογοτέχνης θα μπορούσε να το γράψει

Ένα Ποίημα
Για Τους Φίλους

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις,
για όλα τα προβλήµατα της ζωής,
ούτε έχω απαντήσεις
στις αµφιβολίες ή τους φόβους σου,
αλλά µπορώ να σε ακούσω
και να τα µοιραστώ µαζί σου.

Δεν µπορώ ν' αλλάξω
το παρελθόν σου ούτε το µέλλον σου.
Αλλά όταν µε χρειάζεσαι
θα 'µαι δίπλα σου.

Δεν µπορώ ν' αποτρέψω
να µη σκοντάψεις.
Μόνο µπορώ να σου προσφέρω το χέρι µου,
για να κρατηθείς
και να µη πέσεις.

Οι χαρές σου.
Οι θρίαµβοί σου
κι οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικά µου.
Αλλά χαίροµαι ειλικρινά
να σε βλέπω ευτυχισµένο.

Δεν κρίνω τις αποφάσεις
που παίρνεις στη ζωή.
Περιορίζοµαι στο να σε στηρίζω,
να σε παροτρύνω
και να σε βοηθώ όταν µου το ζητάς.

Δεν µπορώ να σου χαράζω όρια
που µέσα τους οφείλεις να κινείσαι,
αλλά σου προσφέρω αυτό το χώρο,
τον απαραίτητο για ν’' αναπτυχθείς.

Δεν µπορώ να αποτρέψω τον πόνο σου
όταν κάποια λύπη σου σχίζει την καρδιά,
αλλά µπορώ να κλάψω µαζί σου
και να µαζέψω τα κοµµάτια,
για να τη φτιάξω από την αρχή.

Δεν µπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος θα όφειλες να είσαι.
Μονάχα µπορώ να σ' αγαπώ όπως είσαι
και να 'µαι φίλος σου.

Αυτές τις ηµέρες σκέφτηκα
τους φίλους και τις φίλες µου.
Δεν ήσουν ψηλά ούτε χαµηλά ούτε στη µέση.
Δεν ήσουν στην αρχή
ούτε στο τέλος της λίστας.
Δεν ήσουν το νούµερο ένα
ούτε το τελικό,
ούτε διεκδικώ να 'µαι πρώτος,
δεύτερος ή ο τρίτος στη δική σου.

Φτάνει που µε θες για φίλο.
Ευχαριστώ που 'µαι αυτό.
Luis Jorge Borges





Ψυχιατρεία 4


Τον Απρίλιο του 2008 το Παρατηρητήριο για τα Δικαιώματα στο Χώρο της Ψυχικής Υγείας ανέλαβε δράση, μεταφέροντας τις καταγγελίες πολυάριθμων ανθρώπων που είχαν απευθυνθεί \επώνυμα σ’ αυτό, καταγγέλλοντας – καταρχήν στην αρμόδια επιτροπή του Υπουργείου Υγείας – απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης και «θεραπείας» σε τρεις γνωστές ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές της Βόρειας Ελλάδας και ζητώντας άμεση και διεξοδική αυτοψία στους καταγγελλόμενους χώρους,. Πρόκειται συγκεκριμένα για τις κλινικές της Θεσσαλονίκης Άγιος Γεώργιος στο Πανόραμα και Αγία Μαρίνα στην Περαία και την κλινική Σπινάρη στην Κοζάνη.
Οι καταγγελίες των ανθρώπων που απευθύνθηκαν στο Παρατηρητήριο αφορούσαν σε:

Ø παντελή έλλειψη προαυλισμού και λήψης κανονικών αδειών εξόδου των νοσηλευομένων στον Άγιο Γεώργιο και την Αγία Μαρίνα επί ολόκληρα χρόνια,


Ø άτυπες (παράνομες) κρατήσεις νοσηλευομένων εν είδει ακούσιου εγκλεισμού χωρίς εισαγγελική παρέμβαση και στις τρεις κλινικές,
Ø παράνομη άρνηση των κλινικών να δώσουν εξιτήριο σε εκούσιες νοσηλείες, αγνοώντας τα ανθρώπινα δικαιώματα των νοσηλευομένων και διασπείροντας ψευδείς πληροφορίες σε συγγενείς με σκοπό τον πειθαναγκασμό,

Ø υπερβολική χρήση ηλεκτροσόκ και φυσικής καθήλωσης (δέσιμο) και για καθαρά πειθαρχικούς λόγους (π.χ. ανυπακοή σε κανόνες της κλινικής ή «ενοχλητική» συμπεριφορά),

Ø αυστηρό περιορισμό των προσώπων του επισκεπτηρίου από το διευθυντή των κλινικών κατά απολύτως αυθαίρετο τρόπο, παρά την επιθυμία νοσηλευομένων να τα συναντήσουν

Ø απειλές εκ μέρους του διευθυντή της κλινικής Άγιος Γεώργιος προς φιλικό πρόσωπο νοσηλευομένου ότι θα απαγορευτεί οριστικά η επαφή μαζί του, αν ασκήσει ξανά κριτική προς την κλινική του

Ø άκριτη φαρμακευτική αγωγή υψηλών δόσεων

Ø συστηματική απόκρυψη και διασπορά ψευδών πληροφοριών στους νοσηλευοόμενους σε σχέση με τα δικαιώματά τους.


Η αυτοψία της αρμόδιας επιτροπής του Υπουργείου Υγείας έλαβε χώρα στις κλινικές Άγιος Γεώργιος και Αγία Μαρίνα το Νοέμβριο του 2008, αφού ειδοποιήθηκαν οι (αυτό το γνωρίζουμε ή το υποψιαζόμαστε;μου το είπε εμένα προσωπικά)των κλινικών (ενώ η κλινική «Σπινάρη» στην Κοζάνη δεν ελέγχθηκε για λόγους που δεν αναφέρθηκαν). Το αποτέλεσμα ήταν οι κλινικές να βρίσκονται σε ωραιοποιημένη κατάσταση, μέχρις του σημείου να βρίσκονται αναρτημένα κείμενα με τα δικαιώματα των ασθενών (!!!) σ’ αυτές, όπως ορίζει ο νόμος. Η Έκθεση της Επιτροπής στάλθηκε στο Παρατηρητήριο την Άνοιξη του 2009. Σ’ αυτήν επιβεβαιώνονται έμμεσα ή άμεσα τα περισσότερα από τα σημεία της καταγγελίας και συνιστώνται στους κλινικάρχες βελτιωτικά μέτρα, χωρίς ωστόσο δεσμευτικό χαρακτήρα, δηλαδή δεν αναφέρονται περαιτέρω συνέπειες, αν κάτι τέτοιο δε συμβεί.
Περίπου ένα μήνα μετά την αυτοψία οι συνθήκες στις κλινικές ήταν ακριβώς οι ίδιες με πριν. Κανένα βελτιωτικό μέτρο δεν προωθήθηκε στην πράξη και βεβαίως τα τρίπτυχα με τα δικαιώματα των ασθενών εξαφανίστηκαν από τα «εμφανή μέρη των κλινικών». Οι ασθενείς του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Μαρίνας συνεχίζουν να μην προαυλίζονται, πολλοί απ’ αυτούς εξακολουθούν να κρατούνται παράνομα παρά τη θέλησή τους στις κλινικές σε συνθήκες απαράδεκτης βίας και καταπάτησης δικαιωμάτων, και οι συγγενείς τους παραμένουν σε άγνοια σε σχέση με το νόμο και τις παρανομίες που διαπράττονται σ’ αυτές.
Το Παρατηρητήριο απευθύνεται με νέα του έκθεση στο Υπουργείο, περιγράφοντας αυτή τη συνθήκη και προετοιμάζει περαιτέρω παρεμβάσεις με στόχο την προστασία των δικαιωμάτων των ανθρώπων που ζουν σ’ αυτούς τους χώρους, ενώ δεν υπάρχουν δημόσια θεραπευτήρια με υποδομή και άποψη για την ουσιαστική βοήθειά τους.
Αν επιθυμείτε, μπορείτε να υποστηρίξετε ως πολίτης την προσπάθεια αυτή, υπογράφοντας στο παρακάτω χαρτί ή στέλνοντας ηλεκτρονικά τη θέση σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση του Παρατηρητηρίου paratiritiriopsy@yahoo.com. Στην ίδια ηλεκτρονική διεύθυνση μπορείτε να απευθύνετε διευκρινιστικές ή άλλες ερωτήσεις ή σχόλια σε σχέση με τη συγκεκριμένη δράση.
ΔΗΛΩΣΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Υποστηρίζω το Παρατηρητήριο για τα Δικαιώματα στο Χώρο της Ψυχικής Υγείας στην περαιτέρω προώθηση του θέματος της προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων των νοσηλευόμενων στις κλινικές Άγιος Γεώργιος στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης, Αγία Μαρίνα στην Περαία Θεσσαλονίκης και Σπινάρη στην Κοζάνη, με κάθε νόμιμο μέσο.
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΟΝΟΜΑ –ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΙΔΙΟΤΗΤΑ
Αναρτήθηκε από παρατηρητήριο





ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ: Τριτοκοσμικά φαινόμενα στην Κέρκυρα




Ψυχιατρεία 3



Κατάλυση Δημοκρατίας – ακούσιος εγκλεισμός ατόμου μειωμένου καταλογισμού σε ψυχιατρική κλινική – απαγωγή – βασανισμοί και κακοποιήσεις κατ΄ εξακολούθηση, τραγελαφική «αντιμετώπιση» και ολιγωρία από μέρους της Πολιτείας


Με κάθε επιφύλαξη του ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΣΧΈΣΕΙΣ. το παρόν κείμενο αναδημοσιεύεται ώς έχει...


Αγαπητοί φίλοι,
Έχουν περάσει σχεδόν ΟΧΤΩ (8) μήνες αφ΄ ότου ως ενεργός πολίτης και ως δημοσιογράφος, κατήγγειλα επίσημα και επώνυμα προς Υπουργεία και αρμόδιες Υπηρεσίες, (Γενική Γραμματεία Πρόνοιας, Δ/νση Ψυχικής Υγείας, Επιθεωρητές Υπουργείου Υγείας, Αρχηγείο Αστυνομίας), προς τα εδώ Πολιτικά Γραφεία τ. Υπουργού Δικαιοσύνης και Βουλευτών, καθώς και προς Ελεγκτικούς Μηχανισμούς της Κέρκυρας, ότι

ΕΠΙΟΡΚΟΙ και ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΙ Δημόσιοι Λειτουργοί της Πρόνοιας – Ν.Α. Κέρκυρας μεταξύ άλλων τερατουργημάτων καταπατώντας την Οικουμενική Διακήρυξη Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το Άρθρο 5 του Συντάγματος, τους Νόμους του Κράτους και ξεπερνώντας κάθε ηθικό φραγμό,*

Αφού εξευτέλισαν ονομαστικά κερκυραϊκές οικογένειες παραβιάζοντας ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα,*

Αφού ταλαιπώρησαν ψυχικά και σωματικά ένα δύστυχο άνθρωπο μειωμένου καταλογισμού, στερώντας του ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΑ (τα οποία εισέπρατταν για λογαριασμό του) επί τριετία και αφήνοντάς τον στο έλεος του Θεού «να συμβιώνει με κατσαρίδες και ποντίκια σε τρώγλες» όπως τονίζει ο ίδιος σε μήνυσή του,*

Αφού τον ΑΡΠΑΞΑΝ εν ψυχρώ προ των έκπληκτων αυτοπτών μαρτύρων και τον «περιόρισαν» επί μέρες σε ένα ξύλινο πάγκο στην Ασφάλεια και αφού του στέρησαν κάθε συνταγματικό του δικαίωμα, (επιθυμία για διαμονή της αρεσκείας του, για επιλογή δικηγόρου κ.ά.), στη συνέχεια, αν και είχαν στην κατοχή τους διαγνώσεις δημοσίων και ιδιωτικών ψυχιάτρων ότι ήταν ΨΥΧΙΚΑ ΥΓΙΗΣ,

και αφού το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Κέρκυρας αρνήθηκε να τον κρατήσει, όταν προσπάθησαν να τον εγκλείσουν εκεί, Τον «ΜΑΝΤΡΩΣΑΝ» στην ψυχιατρική κλινική «ΑΡΓΩ» του Περάματος Κέρκυρας, δημιουργώντας ταυτόχρονα «συνθήκες «ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΑΣ» μη αφήνοντάς τον να έρθει σε επικοινωνία με κανένα, για να επακολουθήσει ΑΠΑΓΩΓΗ εν γνώσει τους, και να αποδειχθεί λίγο αργότερα ότι η εν λόγω κλινική ήταν «κολαστήριο ψυχών και σωμάτων» όπως θα διαπιστώσετε από μικρά ενδεικτικά αποσπάσματα που επισυνάπτω.

Αλλά και πάλι η Πρόνοια δεν απαίτησε να της επιστραφεί ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ (έτσι ονομάζεται ο δύστυχος), που τυχαίνει να είναι και πλούσιος (όπως τόνισε σε πρωτοσέλιδο δημοσίευμα η «ESPRESSO»), γιατί, προφανώς η συμφωνία με τους συνενόχους της κλινικής θα ήταν τελεσίδικη…

Το άκρον άωτον της αδιαφορίας της Πολιτείας, ήταν το ότι κανένας, ΚΑ-ΝΕ –ΝΑΣ επαναλαμβάνω, δεν ενδιαφέρθηκε να ζητήσει έστω και μια τυπική Ε..Δ.Ε. Οι πάντες στην Κέρκυρα (Βουλευτές, Περιφέρεια, Νομαρχία, μέλη Νομαρχιακού Συμβουλίου, Αστυνομία, Νομαρχιακές Επιτροπές οι οποίες συνεχώς «κόπτονται» και για το… «Κράτος Δικαίου» και άλλοι θεσμικοί ή μη, ΣΥΓΚΑΛΥΨΑΝ δια της σιωπής τους και της αδιαφορίας τους αυτά τα έκτροπα και μόνο κάποια Υπηρεσία του Υπουργείου Εσωτερικών ζήτησε εξηγήσεις από την Πρόνοια, οι οποίες φυσικά δεν δόθηκαν ποτέ επί της ουσίας και η υπόθεση… μάλλον περατώθηκε.

Η εξωφρενική αιτιολογία της Πρόνοιας ότι δήθεν διέταξε τον εγκλεισμό του η Εισαγγελία δεν ευσταθεί γιατί όλοι γνωρίζουν ότι τέτοιο δικαίωμα δεν έχει ούτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Εξ άλλου, παραθέτω και σχετικό απόσπασμα της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ» που αφορούσε ακούσιο εγκλεισμό στα Τρίκαλα:

«Ο ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ Τρικάλων διέταξε εγκλεισμό 36χρονου, ύστερα από καταγγελία γειτόνων Στο ψυχιατρείο με χουντικό νόμο Της ΑΡΓΥΡΩΣ Κ. ΜΩΡΟΥ...Ξέθαψε χουντικό νόμο και τον αναδιατύπωσε για να διατάξει τον ακούσιο εγκλεισμό 36χρονου σε ψυχιατρική κλινική, ύστερα από καταγγελία των γειτόνων του για «αντικοινωνική συμπεριφορά».

Αυτονόητο είναι δε, ότι η κλινική «ΑΡΓΩ» της Κέρκυρας που δέχθηκε να κλείσει σε τέσσερις τοίχους ΠΑΡΑΝΟΜΑ έναν ανύποπτο άνθρωπο, και να τον ρίξει «βορρά» κι αυτόν στα νύχια βασανιστών, θα είχε σίγουρα τον σκοπό της. Γι΄ αυτό, σας παρακαλώ θερμά για τις ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ πριν επιστρέψουν (αν επιστρέψουν) στην κερκυραϊκή κοινωνία έναν «άνθρωπο – φυτό».

Kαταγγελία απο email..listonplace
ΒΑΣ. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ Δημοσιογράφος
Τηλ. & FAX 26630.22348ΚΕΡΚΥΡΑ

Ακριβής Αναδημοσίευση από :

http://listonplace.blogspot.com/2009/10/blog-post_8457.htmlΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...

Της Μαρίας ΓΡΑΝΔΙΚΗ

Ψυχιατρεία 2


Θα ήθελα να καταθέσω τη δική μου εμπειρία γύρω από το θέμα της αποασυλοποίησης και για τον σκοπό αυτό θα εκθέσω μέρος της προσωπικής μου ιστορίας.
Όταν ήμουν ενάμισι χρόνων η μητέρα μου αρρώστησε και μπήκε στο ψυχιατρικό νοσοκομείο για να νοσηλευτεί, αλλά έκτοτε δεν ξαναγύρισε στο σπίτι. Δεν μπορώ να σας πω από τι έπασχε, κανείς δε μπόρεσε ποτέ να μου πει και δεν μπορώ να σας πω με ποιο τρόπο προσπάθησαν να τη θεραπεύσουν, αλλά ούτε και αν προσπάθησαν για κάτι τέτοιο.
Στην ευρύτερη οικογένεια δεν αναφέρονταν ποτέ στο όνομα της μητέρας μου και ήταν σα να μην υπήρχε. Η ντροπή για την εξέλιξη αυτή ήταν τόση, που όλοι παρίσταναν πως δεν συνέβη ποτέ στην οικογένειά τους αυτό το τρομερό, να έχουν άρρωστο με ψυχική ασθένεια. Όσο για μένα, μεγάλωσα με τον πατέρα μου, ο οποίος πάλευε μόνος του για να κάνει το καλύτερο που μπορούσε χωρίς καμιά κρατική παρέμβαση. Δυστυχώς, όμως, όταν έφτασα να γίνω 11 χρονών ο πατέρας μου, αφού είχε αρρωστήσει από σωματική ασθένεια, πέθανε. Κατόπιν, εγώ πήρα τον δρόμο των ιδρυμάτων για ορφανά παιδιά και συγκεκριμένα της Βασιλικής Πρόνοιας.
Εξευτελισμός
Η μητέρα μου εξακολουθούσε να είναι ξεχασμένη από όλους, συγγενείς και γνωστούς, μέχρι που αποφάσισα στα 17 μου χρόνια να την αναζητήσω και αφού βγήκα από το ίδρυμα προσπάθησα να τη βρω. Δεν ήταν εύκολο να εντοπίσω τα ίχνη της, γιατί είχε μετακινηθεί σε πολλά νοσοκομεία όλα αυτά τα χρόνια. Ύστερα από πολλούς κόπους τη βρήκα στο ψυχιατρικό νοσοκομείο της Πέτρας Ολύμπου. Εκεί βρήκα άθλιες καταστάσεις. Όταν πήγα, είδα ανθρώπους να γυρίζουν γυμνοί έξω στις αυλές. Έμοιαζαν με άγρια θηρία που μόλις είχαν κατέβει από τα βουνά του Ολύμπου, χωρίς κανείς να νοιάζεται αν ζουν ή αν πέθαναν.
Αντικρίζοντας αυτές τις εικόνες έπαθα δυνατό σοκ, φοβήθηκα, τρόμαξα πολύ και απογοητεύτηκα. Περίμενα να συναντήσω τη μητέρα μου άρρωστη, όμως αυτό που συνάντησα ήταν πέρα για πέρα σοκαριστικό. Δεν ήταν η ψυχική αρρώστια, αλλά οι εξευτελιστικές και ταπεινωτικές συνθήκες που έκαναν αυτούς τους ανθρώπους να μοιάζουν με ζώα που ζουν σε κλουβιά πίσω από μεγάλα και ψηλά κάγκελα. Έψαξα εκεί μέσα να βρω τη μητέρα μου και τη βρήκα κι αυτήν σε άθλια κατάσταση.
Ήταν χαμένη στον κόσμο της, φάνηκε να μην της είχε μιλήσει για χρόνια άνθρωπος και να μην είχε μιλήσει κι αυτή. Η πρώτη προσέγγιση μαζί της ήταν πραγματικά πολύ δύσκολη. Από τότε άρχισα έναν αγώνα, προκειμένου να φέρω τη μητέρα μου σε ένα ψυχιατρικό νοσοκομείο στην Αθήνα, όπου και διέμενα, για να είναι κοντά μου και να της προσφέρω ό,τι μπορώ. Κατάφερα, λοιπόν, να τη φέρω στο Δρομοκαΐτειο, όπου και εκεί έβλεπα άσχημα πράγματα για όλους τους αρρώστους, άνθρωποι ερείπια να γυρίζουν στο προαύλιο σα ζωντανοί νεκροί και πολλά άλλα στα οποία δε θα ήθελα να αναφερθώ. Το μόνο θετικό ήταν ότι ήμουν πλέον κοντά στη μητέρα μου και έτσι είχαμε πιο άμεση επαφή.
Η αποασυλοποίηση
Μια μέρα χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν ο κοινωνικός λειτουργός Δημήτρης Γαζής, ο οποίος μου ζήτησε να συναντηθούμε για να μιλήσουμε για τη μητέρα μου, όπως και έγινε. Μου μίλησε για το πρόγραμμα αποασυλοποίησης και μου ζήτησε να βοηθήσουμε τη μητέρα μου για να αλλάξει τόπο διαμονής και να μεταφερθεί σε ένα οικοτροφείο με καλύτερες συνθήκες. Συνεργαστήκαμε πάρα πολύ με τον Δημήτρη Γαζή και τη Μαρία Βαβίτσα, προκειμένου να διευκολυνθεί η μετακίνηση και η προσαρμογή της μητέρας μου στο καινούργιο περιβάλλον.
Το 2000 ήταν η χρονιά που η μητέρα μου εγκαταστάθηκε στο οικοτροφείο "Άκρη της πόλης" στην Πεντέλη. Αυτό που συνάντησα εκεί ήταν μια εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση στη μητέρα μου και σε όλους τους ενοίκους από όλο το προσωπικό. Οι ασθενείς έμοιαζαν πια με ανθρώπους, ζούσαν μέσα στην κοινωνία, είχαν τις εξόδους τους, ζούσαν σε ένα σπίτι με ανέσεις, με φροντίδα και, πάνω από όλα, είχαν αγάπη. Κάθε φορά που πήγαινα στο οικοτροφείο, ένιωθα ότι μπαίνω σε ένα οικείο περιβάλλον, όλοι οι ασθενείς μετά λίγο καιρό είχαν τεράστια διαφορά από την αρχική τους κατάσταση. Ήταν καθαροί, είχαν χαρούμενη διάθεση, έγιναν πιο ομιλητικοί και πιο ανοιχτοί προς τον κόσμο. Αυτές τις διαφορές τους τις έζησα από πολύ κοντά γιατί γνώρισα αυτούς τους ανθρώπους από την πρώτη τους μέρα στο οικοτροφείο και οι επισκέψεις μου ήταν συχνές. Έτσι παρακολούθησα βήμα βήμα τις αλλαγές τους. Αυτή η θετική έκβαση οφείλεται στο προσωπικό που βρίσκεται όλο το 24ωρο κοντά στους ενοίκους φροντίζοντάς τους και ικανοποιώντας τις πολλαπλές τους ανάγκες. Τότε όλοι οι εργαζόμενοι δούλευαν με μεγάλη όρεξη και όραμα, πιστεύοντας ότι συμβάλλουν για να προσφέρουν τη δυνατότητα στους ενοίκους τους να ζήσουν μια αξιοπρεπή ζωή που ποτέ τους δεν είχαν ώς τότε μέσα στα άσυλα. Εγώ έως τότε δούλευα σε δημόσιο νοσοκομείο, και ζώντας από κοντά την προσπάθεια των εργαζομένων στις δομές αποασυλοποίησης να δημιουργήσουν καλύτερες συνθήκες στους ενοίκους τους, θέλησα να εργαστώ κι εγώ γι' αυτόν τον σκοπό. Πίστευα ότι η εργασία σε αυτόν τον τομέα ήταν έργο ζωής και έχοντας ζήσει από κοντά το πρόβλημα της μητέρας μου και την πορεία της στη δομή αποασυλοποίησης είχα έντονη την ελπίδα πως είναι εφικτή μια αληθινά αξιοπρεπής ζωή για τους ανθρώπους με ψυχική ασθένεια. Έτσι, ξεκίνησα, λοιπόν, να εργάζομαι κι εγώ μέσα σε μια αντίστοιχη δομή, σε ένα άλλο οικοτροφείο. Στο ξεκίνημα του δικού μας οικοτροφείου ήμουν ενθουσιασμένη, όπως και όλοι οι συνάδελφοί μου και δίναμε στην κυριολεξία τα πάντα. Αργότερα, όμως, άρχισα να συμπεραίνω ότι όλη αυτή η καλή αρχική εικόνα δεν παρέμεινε. Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως εγώ και οι άλλοι εργαζόμενοι φανταζόμασταν και επιθυμούσαμε. Οι αρμόδιοι ήταν απόντες από τις ανάγκες των ενοίκων και των εργαζομένων. Τα κονδύλια για τους σκοπούς της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης μειώθηκαν δραματικά και οι εργαζόμενοι, εξουθενωμένοι ψυχικά και σωματικά, πάλευαν να βγάλουν μόνοι τους εις πέρας την ψυχιατρική μεταρρύθμιση.
Η υποχρηματοδότηση
Σήμερα εξακολουθούν οι εργαζόμενοι να μένουν απλήρωτοι για μήνες και η φροντίδα προς τους ενοίκους μειώνεται, είτε γιατί το προσωπικό αλλάζει συνεχώς λόγω της κόπωσης από την οικονομική εξαθλίωση είτε γιατί το προσωπικό μειώνεται και η αναλογία εργαζομένων - ενοίκων δεν είναι η προβλεπόμενη, οπότε και οι εναπομείναντες εργαζόμενοι επιβαρύνονται με περισσότερες ευθύνες και επιπρόσθετα καθήκοντα. Πλέον, αισθάνομαι την ίδια απογοήτευση και απελπισία που είχα αισθανθεί όταν είχα συναντήσει τη μητέρα μου στο ψυχιατρικό νοσοκομείο της Πέτρας Ολύμπου. Η μόνη ελπίδα που μου απομένει είναι να παλέψουμε όλοι οι εργαζόμενοι για να διεκδικήσουμε την πραγματική συνέχιση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης, μέσω συντονισμένης συνδικαλιστικής δράσης. Εμείς που πιστέψαμε και πιστεύουμε σε αυτήν την προσπάθεια μαζί με τους ασθενείς και τις οικογένειές τους αλλά και την ευρύτερη κοινότητα οφείλουμε να διεκδικήσουμε τους όρους αυτούς που θα εξασφαλίζουν ποιότητα ζωής στους ψυχικά ασθενείς, ανθρώπινες συνθήκες εργασίας στους εργαζόμενους, έλεγχο στη διαχείριση του προγράμματος για την ψυχιατρική μεταρρύθμιση. Δεν έχουμε άλλη διέξοδο, κι αυτό είναι πια σαφές σε πολλούς από εμάς, δεν μας έχουν αφήσει καμία ελπίδα, γι' αυτό πρέπει να την καλλιεργήσουμε εμείς, χωρίς μιζέρια, χωρίς παραίτηση, χωρίς παθητικότητα. Εμείς που και ευαισθησία έχουμε και εμπειρία διαθέτουμε μπορούμε να επιβάλλουμε τους όρους μας κι όχι να υπομείνουμε τους όρους αυτών που πολύ μακριά βρίσκονται από τις πραγματικές ανάγκες όλων μας.
* Η Μ. Γρανδίκη είναι εργαζόμενη σε οικοτροφείο αποασυλοποίησης ψυχικώς πασχόντων.





Σκληρή κριτική του BBC
για τις ψυχιατρικές κλινικές
στην Ελλάδα

Ψυχιατρεία 1

Ιούλιος 2009

Του ανταποκριτή μας στο Λονδίνο, Θανάση Γκαβού
Ρεπορτάζ του ραδιοφωνικού BBC από την Αθήνα ερευνά τις συνθήκες εγκλεισμού των ασθενών στις ψυχιατρικές κλινικές, είκοσι χρόνια μετά το σκάνδαλο με τις συνθήκες που επικρατούσαν στη Λέρο.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, αν και αυτές τις δύο δεκαετίες έγιναν βήματα βελτίωσης των συνθηκών στις κλινικές αυτές, μία επίσκεψη στο Δρομοκαΐτειο Ίδρυμα αποδεικνύει ότι «σε ορισμένους τομείς του συστήματος λίγα πράγματα έχουν αλλάξει». Η δημοσιογράφος περιγράφει εικόνες ασθενών δεμένων στα κρεβάτια τους με δερμάτινα λουριά και κουβάδες που χρησιμοποιούνται ως αυτοσχέδιες λεκάνες αποχωρητηρίων. Τονίζει την έλλειψη επαρκούς νοσηλευτικού προσωπικού και σημειώνει ότι εξωτερικά το κτίριο μοιάζει εγκαταλειμμένο, με τοίχους που καταρρέουν και σπασμένα πατζούρια που κρέμονται από τα παράθυρα.
Σε δηλώσεις του ο αρμόδιος κοινοτικός επίτροπος, Βλάντιμιρ Σπίντλα σημειώνει ότι οι μεταρρυθμίσεις συνεχίζονται, αλλά χαρακτηρίζει απαράδεκτη την πρακτική περιορισμού των ασθενών στις κλίνες τους, εκφράζοντας τη λύπη του που κάτι τέτοιο συμβαίνει σε χώρα μέλος της Ε.Ε.
Το BBC σημειώνει πως η Ε.Ε. απειλεί ότι εάν δεν προωθηθούν αλλαγές μέσα στον επόμενο μήνα τότε θα διακόψει την παροχή οικονομικής βοήθειας για κοινωνικά έργα προς την Ελλάδα.
Το ρεπορτάζ αναφέρεται και στο εκ διαμέτρου αντίθετο παράδειγμα ενός ψυχιατρικού ξενώνα, όπου οι ασθενείς τυγχάνουν πρότυπης μεταχείρισης.
http://www.kathimerini.gr/



Η online δικτύωση αλλάζει τον εγκέφαλο σε χρόνο ρεκόρ. Μια νέα επιστημονική έρευνα έδειξε ότι σε ενήλικες χωρίς εμπειρία στο Ίντερνετ αρκεί μόλις μια εβδομάδα στο διαδίκτυο για να παρατηρηθούν ευεργετικές αλλαγές στις εγκεφαλικές λειτουργίες τους.
Η μελέτη, μεταξύ άλλων, δείχνει ότι η χρήση του Ίντερνετ μπορεί να ενεργοποιήσει την εγκεφαλική δραστηριότητα και δυνητικά να βελτιώσει τις γνωσιακές λειτουργίες των ενηλίκων.
Καθώς ο εγκέφαλος «γερνάει», υφίσταται διάφορες δομικές και λειτουργικές αλλαγές, όπως ατροφία, βαθμιαία αποσύνθεση και μείωση στην κυτταρική (νευρωνική) δραστηριότητα.
Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, τα νοητικά ερεθίσματα που παρέχει το Ίντερνετ, επιδρούν θετικά στην αποτελεσματικότητα των εγκεφαλικών λειτουργιών και μεταβάλλουν τον τρόπο που ο εγκέφαλος κωδικοποιεί τις νέες πληροφορίες.
Η έρευνα, που έγινε σε υγιείς εθελοντές ηλικίας 55 – 78 ετών από ερευνητές του Ινστιτούτου Νευροεπιστήμης και Ανθρώπινης Συμπεριφοράς του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Λος Άντζελες (UCLA), υπό τον καθηγητή ψυχιατρικής Γκάρι Σμολ και την ερευνήτρια Τίνα Μούντι, διαπίστωσε ότι ακόμα και ηλικιωμένοι άνθρωποι με ελάχιστη ή μηδαμινή εμπειρία στο διαδίκτυο, όταν κάνουν αναζητήσεις στο Ίντερνετ, ακόμα και για σύντομο χρονικό διάστημα, μπορούν να μεταβάλλουν τα πρότυπα της εγκεφαλικής δραστηριότητάς τους και να βελτιώσουν τις λειτουργίες του μυαλού τους.
Ο έλεγχος του εγκεφάλου των εθελοντών, την ώρα που έκαναν αναζητήσεις στο Ίντερνετ, έγινε με τη γνωστή τεχνική της λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας (fMRI), η οποία κατέγραφε και τις παραμικρές μεταβολές στα νευρωνικά κυκλώματα, μετρώντας τις αυξομειώσεις στο επίπεδο του αίματος στον εγκέφαλο. Η παρακολούθηση του εγκεφάλου έδειξε ότι, εξαιτίας της χρήσης του Ίντερνετ, υπήρξαν αλλαγές στις περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη γλώσσα, την ανάγνωση, την μνήμη, τις οπτικές ικανότητες και την λήψη αποφάσεων.
Χρειάζονται μόνο λίγες μέρες προκειμένου όσοι είναι αρχάριοι με το διαδίκτυο, να φτάσουν περίπου στο ίδιο επίπεδο εγκεφαλικής δραστηριότητες όπου βρίσκονται πεπειραμένοι χρήστες του Ίντερνετ. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η αναζήτηση στο Ίντερνετ αποτελεί, όπως αποδείχτηκε, μια απλή μορφή εγκεφαλικής άσκησης, που μπορεί να αξιοποιηθεί πιο συστηματικά για τη βελτίωση των νοητικών λειτουργιών των ηλικιωμένων.
totefteri
απo TreloKouneli
http://trelokouneli.blogspot.com/2009/10/internet_23.html#

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2009



Προσδοκίες
και
αυστηρή αξιολόγηση

Απόρριψη 6


Η αξιολόγηση του παιδιού


Η αυστηρή αξιολόγηση του παιδιού στην οικογένεια μπορεί να αποτελέσει ακόμα μια μορφή απόρριψης. Μια μορφή που δεν είναι φανερή αλλά καλύπτεται πίσω από το ενδιαφέρον και την προσοχή των γονέων και πολλές φορές εξελίσσεται σε πηγή οδυνηρών καταστάσεων για το παιδί και αργότερα για τον ενήλικα που θα γίνει. Βασικά η αξιολόγηση του παιδιού φαίνεται ότι ξεκινάει από την είσοδό του στο σχολικό σύστημα, από την είσοδό του στην ομάδα Ξεκινάει από το δημοτικό και εντείνεται έως το τέλος του λυκείου με τις πανελλήνιες εξετάσεις. Άρα η αξιολόγηση του παιδιού φαίνεται ότι στηρίζεται στην σχολική του επίδοση και την ικανότητα του, είτε να συνεχίσει την πετυχημένη καριέρα του γονέα, είτε να ανταμείψει τον αδικημένο γονέα που δεν σπούδασε με το να σπουδάσει στην θέση του, το ίδιο.


Οι προσδοκίες των γονέων


Όμως η αξιολόγηση του παιδιού έχει αρχίσει πολύ πιο πριν, από την πρώτη στιγμή το παιδί αξιολογείται. Αξιολογείται το βάρος του, το ύψος του,η μορφή του. Από τότε που το οικογενειακό περιβάλλον ψάχνει να βρει “σε ποιόν μοιάζει” Αυτό το ερώτημα που θέτει το οικογενειακό περιβάλλον είναι η πρώτη μορφή αξιολόγησης. Είναι η πρώτη προσπάθεια να αποδώσουν στο παιδί χαρακτηριστικά και γνωρίσματα τα οποία δεν κατέχει, αλλά ανήκουν σε άλλον, ή αποτελούν έκφραση των πρώιμων προσδοκιών του οικογενειακού περιβάλλοντος.
Οι προσδοκίες αυτές, μπορούν αργότερα να γίνουν επιτακτικοί όροι συμμόρφωσης του παιδιού και να αποτελέσουν μέτρο αξιολόγησης του. Οι προσδοκίες, τις περισσότερες φορές κατασκευάζονται με βάση τις ελλείψεις των γονέων. Με αυτό τον τρόπο η ζωή του παιδιού δένεται στο άρμα των οικογενειακών προσδοκιών Για την επίτευξη αυτών των προσδοκιών οι γονείς μπορούν να γίνουν υπέρ προστατευτικά επικριτικοί. Η υπερπροστατευτηκότητα χωρίς μέτρο είναι και αυτή μια άλλη μορφή απόρριψης. Όταν συναντά την αυστηρή αξιολόγηση τότε πολλαπλασιάζονται οι πιθανότητες της αποτυχίας και του παρασιτισμού, στο παιδί
Είτε με την υπερπροστασία, είτε με την αυστηρή αξιολόγηση, οι προσδοκίες των γονέων μπορούν να εμποδίσουν, να ανατρέψουν,να αποσταθεροποιήσουν και να καθορίσουν την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού.
Οι προσδοκίες εμποδίζουν τους γονείς να καταλάβουν:
Ποιο είναι το παιδί τους.
Ποια είναι γνώμη του;
Ποια είναι επιθυμία του;
Ποια είναι η χαρά του;
Ποια είναι η λύπη του;.
Ποιες είναι οι ικανότητές του;
Ποια είναι η εξέλιξή του;
Ποια είναι η δική τους εξέλιξη μαζί του;
Αν το αφήνουν να αναλάβει τις ευθύνες του;
Αν προσπαθούν να μην επεμβαίνουν στην ζωή του;
Να μην θέλουν να την τακτοποιήσουν όπως την δικιά τους;
Αν είναι δίπλα του όποτε αυτό τους καλέσει;
Αν είναι ευχαριστημένοι και να δεν ζητάν πάντα κάτι περισσότερο;


Η καλυμμένη βία των σχέσεων.


Η εντύπωση που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία για την οικογένεια, είναι αυτή της ειρηνικής συνύπαρξης. Όμως η αυστηρή αξιολόγηση είναι μια βία καλυμμένη στις οικογενειακές σχέσεις με βασικό υπόβαθρο τις προσδοκίες των γονιών. Αν αυτές οι προσδοκίες είναι χωρίς μέτρο, μπορεί να γίνουν πιο επικίνδυνες και από την μια επικριτική συμπεριφορά των γονέων. Είναι πιο επικίνδυνες διότι κινούνται κρυφά και η καλυμμένη παρουσία. τους εμποδίζει την αντίληψη των προθέσεων τους, που σημαίνει, αβεβαιότητα στην αντίληψης της εν γένη πραγματικότητας, στο παιδί. Αυτή η κατάσταση δεν το βοηθά να διδαχτεί από την εμπειρία του. Το εμποδίζει να δημιουργήσει την ταυτότητα του με το να τον οδηγεί στην συνεχή αμφισβήτηση της. Με λίγα λόγια καθορίζει τα όρια της σημαντικότητας του εαυτού του. Πάνω σε αυτή την αίσθηση μπορεί να οικοδομηθεί ακόμα και η τρέλα.
Η καλυμμένη βία υπάρχει και ελίσσεται με διάφορους τρόπους που μπορούμε να τούς μπερδέψουμε, όπως είπαμε, με την αυξημένη προσοχή, το μεγάλο ενδιαφέρον, την φαινομενική αποδοχή του γονέα και την επιβολή των δικών στόχων εν αντιθέσει με τους στόχους του παιδιού. Όλες αυτές οι διφορούμενες εκφράσεις δημιουργούν ένα συναισθηματικό πεδίο γύρω από το παιδί , το οποίο δεν βοηθάει στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του σαν ανεξάρτητο άτομο, αλλά σαν άτομο πάντα συνδεδεμένο με τους άλλους για διαφορετικούς λόγους, αλλά με τον ίδιο παρανομαστή; την εξάρτηση από την προσμονή της αποδοχής.
Με αυτό τον τρόπο οι γονείς μπορούν κάλλιστα να κατασκευάσουν ένα παιδί στα μέτρα τους χωρίς να το καταλάβουν. Να κατασκευάσουν κάποιον που να τους μοιάζει ή, αν δεν τους μοιάζει να το μετατρέψουν σε ανταγωνιστή, αντίπαλο, στον οποίον προβάλουν επάνω του, ότι εκείνοι κατάφεραν ή δεν κατάφεραν στην ζωή τους. Αποδίδοντας τις επιτυχίες τους στον εαυτό τους και τις αποτυχίες τους στο παιδί τους.


Και στις δύο περιπτώσεις, είτε το παιδί μοιάζει στους γονείς , είτε όχι, η απόρριψη εκφράζεται με την αποδοχή της ιδιαιτερότητας όχι με σκοπό την ενίσχυσή της, την προβολή της, αλλά με σκοπό την καταπολέμηση της, με διαφορετικά μέσα, σε κάθε εποχή, για διαφορετικούς λόγους.

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2009



Για να ζουν με αξιοπρέπια μαζί μας


Στις 15 Οκτωβρίου, κάθε χρόνο, είναι η παγκόσμια ημέρα του Λευκού Μπαστουνιού:

Το λευκό μπαστούνι, είναι το τεχνικό βοήθημα που χρησιμοποιούν τα άτομα με πρόβλημα όρασης για να εντοπίζουν και να αποφεύγουν τα εμπόδια στην πορεία τους, στην προσπάθεια τους να κινούνται μόνοι, ανεξάρτητοι και με ασφάλεια.


Δεν βλέπω, βλέπεις όμως εσύ: Θέλεις να με βοηθήσεις;;; Τότε, διάβασε τα παρακάτω και να ξέρεις πως αν κάτι θυμάσαι απ’αυτά όταν κάπου, κάποτε, τυχαία ή για κάποιο λόγο με συναντήσεις, θα με κάνεις να νιώσω άνετα, δίνοντας μου αυτό ακριβώς που χρειάζομαι…


Όταν με συναντήσεις μπορείς να με βοηθήσεις αν θυμηθείς τα παρακάτω:

1. μόνο εμείς οι τυφλοί κρατάμε λευκό μπαστούνι και αυτό για να περπατάμε με ασφάλεια, όχι για να ξεχωρίζουμε, να παίζουμε, να μας δείχνουν ή να ζητιανεύουμε.


2. είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος αλλά τυφλός. Μη με ......... μεταχειρίζεσαι σαν παιδάκι.
Μεγαλώνω, παίζω, τρέχω, διαβάζω, γράφω, σπουδάζω, δουλεύω, παθιάζομαι, κλαίω, γελάω, ερωτεύομαι, θυμώνω, «σερφάρω», κάνω chat,…,όπως ΕΣΥ!


3. πιο εύκολα θα περπατήσω μαζί σου, παρά με το μπαστούνι ή με το σκύλο μου. Όμως, μη με πιάνεις από τον ώμο ή απ’το μπράτσο. άσε με να πιάσω εγώ το δικό σου μπράτσο: Έτσι θα νιώθω (=θα ξέρω) πότε σταματάς, πότε στρίβεις, πότε ανεβαίνεις ή κατεβαίνεις.


4. Μη ρωτάς τον συνοδό μου: «Πώς τον λένε;», «Τι θέλει να ψωνίσει;», «Ποιο φαγητό του αρέσει;», «Που θέλει να πάει;», «Πώς γράφει και διαβάζει;», «Πώς μπορεί;»,… Ρώτησε εμένα, ξέρω και εγώ να σου απαντήσω! Χρησιμοποίησε τον κανονικό τόνο της φωνής σου, όπως μιλάς στους άλλους μίλα και σε εμένα.


5. Μην αποφεύγεις τις λέξεις «βλέπω», «κοιτάζω», «τυφλός» κλπ., τις μεταχειρίζομαι και εγώ. Βλέπω με τα χέρια μου: βλέπω για μένα= αγγίζω, ακούω, μυρίζω, καταλαβαίνω, αισθάνομαι…


6. Σύστησε με στους άλλους, ακόμη και στα παιδιά. Θέλω να γνωρίσω ποιος είναι στην τάξη ή στο δωμάτιο μαζί μου. Μίλησε μου όταν μπαίνεις. Πες μου πως φεύγεις: με φέρνεις σε μεγάλη αμηχανία αν μ’αφήνεις να μιλάω με κάποιον που δεν είναι κοντά μου…


7. Οδήγησε το χέρι μου σε μια καρέκλα. Πες μου που είναι η πόρτα στο δωμάτιο, το αποχωρητήριο, το παράθυρο κλπ. Και αν υπάρχουν εμπόδια ή πράγματα στο πάτωμα. Δε θέλω να κάνω ζημιές, γιατί μπορώ να μην κάνω ζημιές.


8. Βοήθησε με διακριτικά στο τραπέζι και πες μου για το φαγητό στο πιάτο μου. Χρησιμοποίησε το πιάτο μου σαν «ρολόι» και πες μου σε ποια «ώρα» είναι το κάθε είδος του φαγητού μου, π.χ «Το κρέας σου είναι στο Έξι».Κοίτα το ποτήρι μου να είναι δίπλα στο πιάτο μου και πες μου αν είναι στο δεξί ή στο αριστερό μου χέρι, για να το…»δω» και εγώ όταν το χρειαστώ.


9. Μου αρέσουν οι αθλητικές εκδηλώσεις, το θέατρο και ο κινηματογράφος, φτάνει να με βοηθάς να καταλαβαίνω τι γίνεται διαβάζοντας/περιγράφοντας μου όσα δεν μπορώ να δω.


10. Μου αρέσουν οι εκδρομές και τα πάρτι. Πάρε με στην παρέα σου και γνώρισε με στους καλεσμένους σου.


11. Ξέρω να συμπεριφέρομαι. Αν υστερώ σε κάτι βοήθησε με. Δε θέλω τον οίκτο σου αλλά τη φιλία σου! Μη μιλάς για τη «θαυματουργό αντίληψη» των τυφλών. Μην ξεχνάς ότι όσα έμαθα είναι αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας και εργασίας…


12. Αν είσαι περίεργος θα μιλήσω μαζί σου για το πρόβλημα μου αλλά όχι μόνο γι’αυτό, γιατί για μένα είναι μια παλιά ιστορία! Έχω τόσα άλλα ενδιαφέροντα, χόμπι και απορίες όπως και εσύ!

Δώσε τώρα άλλα δύο λεπτά απ’τον χρόνο σου και προώθησε αυτό το email στους γνωστούς σου, στους φίλους σου.Σε δύο λεπτά, ενημερώνεις σωστά, για μια ζωή!!!


Για παραπάνω πληροφορίες, απορίες, σχόλια, κουβέντα, στείλε μου ένα email στο evavgoul@otenet.gr και πες μου, ότι θες.

Μη διστάσεις, μη ντραπείς και ας μην γνωριζόμαστε… Αν μάθεις κάνεις την αρχή! Και η αρχή είναι το ήμισυ του παντός!!!


Βαγγέλης Αυγουλάς

4οετής Φοιτητής της Νομικής Σχολής Αθηνών,

Μέλος της Διεθνούς οργάνωσης για νέους με προβλήματα όρασης VIEWS (Visually Impaired Education and Work Support)

Μέλος της Επιτροπής Νεολαίας του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών


απο το " ανεργοι δημοσιογραφοι"
Αναρτήθηκε από opateras στις 12:56 μμ

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009



Μετά την καταστροφή της γέννησης
Απόρριψη 5

Τα ανθρώπινα πλάσματα έρχονται στο κόσμο πριν την ώρα τους είναι ακόμα ατελή και ανέτοιμα προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον κόσμο. Έτσι, η μόνη τους άμυνα σε ένα καταιγισμό κινδύνων είναι η μάνα, που κάτω από την προστασία της παρατείνεται η ενδομήτρια περίοδος. Άρα, το εξαρτώμενο παιδί και η μητέρα απαρτίζουν -για μήνες μετά την καταστροφή της γέννησης-μια δυαδική ενότητα, όχι μόνο φυσικά αλλά και ψυχολογικά. Κάθε μακρόχρονη απουσία των γονέων προκαλεί ένταση στο νήπιο, η οποία μάλιστα συνοδεύεται και από επιθετικότητα. Ακόμα και όταν η μητέρα προσπαθεί να εμποδίσει το παιδί, αυτό ανταποκρίνεται επιθετικά. Άρα το πρώτο αντικείμενο της παιδικής έχθρας, ταυτίζεται με εκείνο της πρώτης του αγάπης και το πρώτο ιδανικό -που στην συνέχεια αποτελεί την ασυνείδητη βάση για κάθε εικόνα ελέους,, αλήθειας, ομορφιάς και τελειότητας- είναι η δυαδική ενότητα της Παναγίας και του βρέφους.

Joseph Campbell : Ο ήρωας με τα χίλια πρόσωπα


Η Απώλεια
Απόρριψη 4



Μια άλλη μορφή έκφρασης της απόρριψη, εκτός από την αδιαφορία την παραμέληση, και την επιθετικότητα, είναι η απώλεια.
Η απώλεια του γονέα η οποία μπορεί να επέλθει με τον χωρισμό ή με πρόωρο θάνατο.
Τόσο ο χωρισμός όσο και ο θάνατος αποτελούν για το παιδί μια κατάσταση η οποία το βρίσκει τελείως ανίκανο και ανυπεράσπιστο να την αντιμετωπίσει και την οποία δεν μπορεί να καταλάβει. Έτσι πολλές φορές, όταν πρόκειται για πρόωρο θάνατο αναγκάζεται να στερηθεί βίαια είτε την μητέρα, είτε τον πατέρα, και όταν πρόκειται για χωρισμό, συνήθως, δεν συμβαίνει κάτω από συνθήκες οι οποίες του επιτρέπουν να ζει και με τους δύο, έστω και χωριστά. Συνήθως εκ των πραγμάτων αναγκάζεται να στερηθεί κάποιον για να είναι με τον άλλον.

Η απώλεια της μητέρας

Επειδή η μητέρα είναι εκείνο το πρόσωπο το οποίο παρέχει την περισσότερη φροντίδα στο παιδί στα πρώτα χρόνια της ζωής του Όλοι οι χωρισμοί από την μητέρα, εκτός από τους πολύ σύντομους, μπορεί να επηρεάσουν και να έχουν συνεχή αντίκτυπο στην ψυχοκοινωνική του ανάπτυξη τόσο σε οργανικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο. Όσο και αν φαίνεται ακραίο αυτό το γεγονός, οι στατιστικές και οι έρευνες αποδεικνύουν ότι η σημαντικότητα αυτής της απώλειας είναι τεράστια Η απώλεια αυτή μπορεί να καθορίσει αρνητικά την σχέση του με τον εαυτό του και την κοινωνία


Η απώλεια του πατέρα.

Με τον ίδιο τρόπο η απώλεια του πατέρα έχει και αυτή τις δικές της τραυματικές επιπτώσεις. Η παρουσία του πατέρα, είναι εξίσου σημαντική με αυτή της μητέρας αλλά για άλλους λόγους. Η κυριότερη λειτουργία του ρόλου του πατέρα είναι η επαφή με την κοινωνία και το άνοιγμα προς αυτή. Η παρουσία του πατέρα και η σχέση μαζί του δημιουργεί εκείνα τα όρια, μέσα στα οποία το παιδί μπορεί να αναπτύξει με ασφάλεια και εμπιστοσύνη την ταυτότητα του Η έλλειψη του πατέρα αποτελεί την έλλειψη ορίων ανάμεσα στο παιδί και την κοινωνία, αφήνοντας το εκτεθειμένο σε ερεθίσματα τα οποία αδυνατεί να οργανώσει και να επεξεργαστεί, αδυνατεί να τα αντιμετωπίσει με επιτυχία και σύμφωνα με το συμφέρον του. Έτσι η απουσία της υποστήριξης του πατέρα βρίσκει το παιδί εκτεθειμένο και με την αίσθηση της ανικανότητας να αντιμετωπίσει τις καταστάσεις που τον περιβάλλουν μέσα και έξω από την διαλυμένη οικογένεια.

Η απώλεια ενός εκ των δύο γονέων στην παιδική ηλικία δημιουργεί κατά αρχάς ανήλικους και μετέπειτα ενήλικες

με:
Ασταθή συναισθηματικά θεμέλια.
Έντονη αίσθηση ανασφάλειας.
Καταθλιπτικές κρίσεις.
Αίσθηση συνεχούς απόρριψης.
Ανικανότητα διεκδίκησης.
Φόβος μήπως δυσαρεστήσει τους άλλους.
Έλλειψη αυτονόμησης.
Εξάρτηση από τους άλλους.
ή
διατάραξη των ορίων.
Ανάληψη ρίσκου το ποίο δεν είναι ικανοί να φέρουν εις πέρας.
Επιθετική και εγωιστική συμπεριφορά.

Η απώλεια δημιουργεί συνήθως
ενήλικες που ψάχνουν την αποδοχή
με αντίτιμο την ελευθερία τους.

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009



Χρόνια επίκριση,
Επιθετικότητα,
Βία
Απόρριψη 3
Αν η απόρριψη εκφράζεται με την ελλιπή υποστήριξη των γονιών προς τα παιδιά τους, εκφράζεται επίσης και με την επικριτική στάση, με την επιθετικότητα και τέλος με την βία μέσα στην οικογένεια.
Όσο και αν φαίνεται περίεργο η οικογένεια μπορεί να είναι, από την μια μεριά ο χώρος ασφάλειας και προσοχής για το παιδί και από την άλλη ο χώρος επίκρισης και κακοποίησης του, από τους ίδιους ανθρώπους που υποτίθεται ότι τα αγαπούν και το φροντίζουν.
Αυτό όσο και να φαίνεται παράλογο ισχύει για:
Γονείς, που έχουν μεγάλο βαθμό δυσκολίας να ελέγξουν το συναίσθημά τους, τον θυμό τους.
Γονείς οι οποίοι, από το άγχος, το αδιέξοδο, και από την απογοήτευσή που βιώνουν αυτοί, ξεσπάνε στα παιδιά τους.
Γονείς οι οποίοι είχαν υποστεί βία στην παιδική τους ηλικία και υπήρξαν θύματα κακοποίησης.
Γονείς με αίσθημα ανεπάρκειας του εαυτού τους και τον ρόλο τους.
Γονείς οι οποίοι εξαρτιούνται εύκολα από τους άλλους.
Γονείς που βλέπουν τα παιδιά τους σαν πυγή, αναγνώρισης φροντίδας και αφοσίωσης.
Γονείς που ζητάν από τα παιδιά τους να υιοθετούν την θέση και το ρόλο του γονέα.
Γονείς με ψυχικές παθήσεις, κατάθλιψη, διαταραχές προσωπικότητας , ακόμα και ψύχωση,
ή, νοητική καθυστέρηση.

Γονείς που μέσα από την κακοποίηση του παιδιού τους, ανακουφίζουν τα δικά τους τραύματα.

Η επιθετική στάση των γονέων μπορεί να προκαλέσει δύο τρόπους συμπεριφοράς στα παιδιά.
Πρώτον μια συμπεριφορά που την χαρακτηρίζει ο φόβος
άρα θα έχουμε :
Παιδιά με φοβισμένη και επιφυλακτική συμπεριφορά.
Παιδιά που αποφεύγουν την σωματική επαφή.
Παιδιά με ψυχική ανησυχία.
Παιδιά με υπερκινητικότητα.
Παιδιά με καταθλιπτικά συμπτώματα.
Παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Παιδιά με στεναχώρια και απάθεια.
Παιδιά με χαμηλή σχολική επίδοση, και μαθησιακές δυσκολίες.
Παιδιά τα οποία, για να γίνουν αποδεχτά,
υιοθετούν πολλές φορές μια στάση ψευδό-ωριμότητας,
Παιδιά τα οποία δείχνουν μια υποδειγματική, καταναγκαστική συμπεριφορά.
Παιδια που υιοθετούν μια πειθήνια στάση, προσπαθώντας να κερδίσουν την αγάπη ευχαριστώντας τους άλλους.

Δεύτερον μια συμπεριφορά που την χαρακτηρίζει η αντίδραση
άρα θα έχουμε
Παιδιά που εκφράζουν έντονο θυμό.
Παιδιά με αντιδραστική , επιθετική συμπεριφορά σε συνομηλίκους και ενήλικες.
Παιδιά με καταστροφική συμπεριφορά σε παιχνίδια και άλλα αντικείμενα.
Παιδιά με αυτό-επιθετική στάση.
Παιδιά που κάνουν απόπειρες αυτοκτονίας.
Παιδιά που αυτοτραυματίζονται.
Παιδιά που θα κάνουν χρήση ναρκωτικών.
Παιδιά που θα παραβιάσουν τους ηθικούς κανόνες .
Παιδιά θα παραβιάσουν τους νόμους.

Το κακοποιημένο παιδί
είναι ο βίαιος γονιός του μέλλοντος
.
φωτο: chld-abuse-thumb-large-jpg (images)

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009



Η χαρά του θανάτου.


Τελευταία γινόμαστε όλο και περισσότερο μάρτυρες σε ανάλγητες πράξεις ενάντια σε ζώα που έχουν την κακιά τύχη να μένουν κοντά στο χειρότερο ζώο, τον άνθρωπο.
Τα κατοικίδια προσφέρουν στον άνθρωπο την αφοσίωσή, την αγάπη, και την ευγνωμοσύνη τους για κάθε πράξη αγάπης προς αυτά..Βοηθάνε τον άνθρωπο να αισθάνεται άνθρωπος, τον ενώνουν με το παλιό παρελθόν του, με την φύση του.
Τα ζώα κουβαλάνε την φύση μέσα στις απρόσωπες πολιτείες του ανθρώπου μέσα και έξω από το σπίτι του.
Κουβαλάνε την χαρά της ζωής μέσα στο κορμί τους και την προσφέρουν απλόχερα, εύκολα, δοτικά.
Η σχέση με τα ζώα εμπεριέχει αυτό που ψάχνει ο άνθρωπος μέσω των κοινωνικών σχέσεων, μέσω των διαπροσωπικών σχέσεων, την εμπιστοσύνη.
Δείχνουν εμπιστοσύνη, σε πλησιάζουν πάντα με καλές προθέσεις κάτι που δεν συμβαίνει από την μεριά του ανθρώπου.
Τα ζώα είναι περισσότερο εξημερωμένα από το ζώο των πόλεων τον άνθρωπο. Διότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε το χειρότερο ζώο.
Δεν σκοτώνουμε για να επιβιώσουμε όπως κάνουν τα άλλα ζώα, αλλά σκοτώνουμε για να διασκεδάσουμε.
Ο Θάνατος δίνει χαρά, δίνει ικανοποίηση, ηδονή δηλώνοντας ότι η πόλη είναι χειρότερη και από την ζούγκλα.
Αυτό δεν το ξέρουν τα καημένα τα κατοικίδια και δεν παίρνουν τα μέτρα τους.
Δεν γνωρίζουν ότι στην ανθρώπινη κοινωνία η έχθρα, η αντιπαλότητα, η επικράτησης της αναλγησίας του δυνατού, αποτελούν το βασικό περιεχόμενο των ανθρώπινων σχέσεων.
Δεν ξέρουν ότι στις ανθρώπινες κοινωνίες έχει επικρατήσει ο θάνατος σε όλες τις μορφές του. Ότι μόνο από αυτόν οι άνθρωποι αντλούν χαρά και διασκεδάζουν μαζί του. Διότι αυτό φαίνεται ότι εισπράττουν σαν συναίσθημα αυτοί που κάνουν αυτές τις πράξεις.
Την χαρά του θανάτου.

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2009




Έλλειψη φροντίδας

ή,

Χρόνια παραμέληση.

Η Απόρριψη 2





Η απόρριψη εκφράζεται με την ελλιπή υποστήριξης των γονιών προς τα παιδιά τους.
Η υποστήριξη, μπορεί να πάρει μορφή, μόνο μέσα από το ενδιαφέρον το οποίο δείχνει ο γονέας προς το παιδί του σε καθημερινή βάση, τόσο σε οργανικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο. Το ενδιαφέρον του γονέα μπορεί να διαμορφώσει την γονεϊκή σχέση έτσι ώστε να κυριαρχεί η αμοιβαία εμπιστοσύνη και ο σεβασμός, στοιχεία τα οποία χρειάζεται το παιδί για την ψυχοκοινωνική του ανάπτυξη.
Το ενδιαφέρον εκφράζεται τόσο με την τρυφερότητα και την αγάπη όσο και με την θέσπιση κανόνων και απαγορεύσεων, δηλαδή με την θέσπιση ορίων μέσα στα οποία το παιδί μπορεί να αναπτύξει με ασφάλεια την ταυτότητα του.

Η παραμέληση σημαίνει ακριβώς το αντίθετο,
δηλαδή
απουσία υποστήριξης του παιδιού,
ή ασύμμετρες άκαιρες εκδηλώσεις ενδιαφέροντος οι οποίες δεν έχουν να κάνουν με το ανάγκη του παιδιού όσο με τον ανάγκη του γονέα.

Η παραμέληση σημαίνει επίσης,
έλλειψη ορίων και σεβασμού των ψυχολογικών και κοινωνικών αναγκών του παιδιού.
Σημαίνει, δημιουργία μια σχέσης που στηρίζεται στο φόβο και την ανασφάλεια, στην έλλειψη εμπιστοσύνης και την αβεβαιότητα.

Στην περίπτωση της παραμέλησης και της έλλειψης ενδιαφέροντος ο γονέας μπορεί να είναι παρών σωματικά, οργανικά, αλλά συναισθηματικά είναι απών για δικούς του λόγους.
“Η μητέρα μου άφηνε το φαΐ στο τραπεζάκι του σαλονιού, με κλείδωνε στο σπίτι και έφευγε, πήγαινε στα μαγαζιά με τις φίλες της”.
“ Ο πατέρας μου ποτέ δεν ήρθε στο σχολείο για να με πάρει, ακόμα και όταν είχε χρόνο προτιμούσε να τον περάσει μπροστά στην τηλεόραση παρά μαζί μου, ποτέ δεν παίξαμε μαζί”
“ Εμένα μητέρα μου ήταν η γιαγιά μου η μάνα μου με άφηνε μετά από το χωρισμό και έκανε την ζωή της”
Αυτές είναι μερικές μαρτυρίες βιωμένης παραμέλησης και έλλειψης φροντίδας.

Για ένα παιδί που αισθάνεται παραμελημένο, ο χώρος και ο χρόνος χρωματίζεται από την απουσία του γονέα.
Η απουσία αυτή δεν βιώνεται μόνο σαν φυσική αλλά περισσότερο σαν ψυχολογική.
Η απουσία και μόνο αυτή είναι μια μορφή απόρριψης. μια μορφή παραμέλησης..
Η παραμέληση αποτελεί μια τακτική απόρριψης που δεν τραυματίζει απλά το παιδί αλλά το καθιστά και ανίσχυρο στο κοινωνικό παιχνίδι.
Το καθιστά πάντα ευάλωτο στην σχέση με τους άλλους
Το τοποθετεί στην θέση της προσδοκίας της αποδοχής και το αναγκάζει να υιοθετεί την ανάλογη συμπεριφορά, σε κάθε καινούργια σχέση.

Γι' αυτό
Η αίσθηση της παραμέλησης δεν είναι μια προσωρινή εμπειρία για μερικά παιδιά, αλλά μια εμπειρία που μπορεί να τους ακολουθεί για μεγάλο μέρος της ζωής τους νιώθοντας ότι τα απορρίπτουν, ή τα κατακρίνουν.
Γι' αυτό
Η αίσθηση της παραμέλησης είναι μια αίσθηση συνεχής και μπορεί να επηρεάσει διαχρονικά την σχέση του παιδιού με τον εαυτό του καθώς και την σχέση με τους άλλους.
Γι' αυτό
Τα παιδιά που έχουν βιώσει την έλλειψη φροντίδας διαλέγουν την μοναξιά, διότι μέσα σε αυτή νιώθουν πιο ασφαλή, αλλά είναι μόνα.
Γι' αυτό
Το παραμελημένα παιδιά προτιμάνε να είναι μόνα, προτιμάνε να κρατάνε τον εαυτό τους χωριστά.
Φοβούνται την αναβίωση της αρχικής παραμέλησης και της αδιαφορίας.