Οικογένεια και Οικογενειακές σχέσεις Ψυχολογία - Συμβουλευτική - Ψυχοθεραπεία

Γεια σας, ένα πρώην πρεζάκι είμαι, ένα πρεζάκι σε αποτοξίνωση εικοσιοκτώ χρονών και αυτή την ουλή που βλέπεται στο πρόσωπό μου ο πατέρας μου την έκανε. Δεν ξέρω αν σας στο έχω πει, αλλά ο πατέρας μου είναι αγύριστο κεφάλι. Δεν χαίρεται που είμαι «καθαρός» και με βλέπει να διασκεδάζω, να μην είμαι μαστουρωμένος. Από την στιγμή που αποτοξινώθηκα όλο παρατηρήσεις είναι, όλο… που θα πας, με ποιόν θα πας, και πάει λέγοντας δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα, έτσι όπως ήταν όταν «έπινα». Διατηρείται η ίδια αμφισβήτηση και η ίδια έλλειψη εμπιστοσύνης όπως τότε. Το ίδιο καταχθόνιο βλέμμα και η ίδια γκριμάτσα αποστροφής.  Ένα βράδυ, αυτή την εβδομάδα γύρισα κατά τις τρεις το πρωί . Δεν ήμουν στην καλύτερη κατάστασή μου. Είχα βγει με μια παρέα από τα παλιά, από αυτές που είχα χάσει τόσο καιρό που ήμουν στην πρέζα και ήπιαμε κάτι παραπάνω. Εκείνος με περίμενε και δεν ξέρω τι είχε βάλει στο μυαλό του. Που σημαίνει ότι η εμπιστοσύνη μεταξύ μας σερνόταν αιμόφυρτη από τότε που άρχισα να κ...

Στο πρώτο ραντεβού ο Λεό, ένα παλικάρι τριάντα χρονών, ήρθε με καλοκαιρινά μπράτσα ζωγραφισμένα με τατουάζ, με σκουλαρίκια και χαϊμαλιά στο λαιμό. Την εποχή εκείνη ο πατέρας του είχε νοικιάσει ένα μεγάλο σπίτι στην Βούλα και έμενε μαζί με την κοπέλα του, την γυναίκα του, όπως έλεγε η οποία ήταν περίπου εφτά χρόνια μεγαλύτερή του. Ο Λεό δεν δούλευε, αν και είχε τελειώσει σχέδιο σε ηλεκτρονικό υπολογιστή, και όπως έλεγε ο πατέρας του, είχε ταλέντο. Εκείνος του προσέφερε δουλειά στο γραφείο που είχε σαν αρχιτέκτονας-μηχανικός αλλά ο Λεό πέρναγε τις ημέρες χωρίς να κάνει τίποτα.   Κάθισε κουρασμένα “ Η μάνα μου και ο πατέρας δεν είναι η μάνα μου και πατέρας μου, μόνο η αδελφή μου είναι αδελφή μου, διότι μας υιοθέτησαν και τους δύο”, είπε σαν πρώτη πληροφορία χωρίς να προλάβω να του μιλήσω και μετά, απλώθηκε στην καρέκλα σαν να τον είχες περάσει από  οικοδομή. “Κούραση” τον ρώτησα. “ Ναι είμαι κουρασμένος γιατί δεν κάνω τίποτα”, είπε χαμογελώντας. “Υιοθεσία.” επαν...

Αυτή η έκφραση “είμαι καθαρός, είμαι καθαρή και λέγομαι...” σε μια κοινωνία που βρομάει και ζέχνει, μας φαίνεται παράλογη. Μας δίνει ακόμα την εντύπωση ότι ο χρήστης, ή η χρήστρια τοξικών ουσιών είναι οι μόνοι που είναι βρώμικοι. Είναι οι μόνοι που θα πρέπει ξεγυμνωθούν υπαρξιακά προβάλλοντας την “βρωμιά” τους ζητώντας, παρακαλώντας την εξιλέωση από μια κοινωνία που τους οδήγησε με τον ένα, ή με τον άλλο τρόπο στην χρήση και την ανυπαρξία. Ακόμα και το να φωνάζεις “είμαι καθαρός, είμαι καθαρή” είναι μια άκρως τιμωρητική τακτική. Το “είμαι καθαρός” δηλώνει την παρουσία της μετάνοιας που πρέπει να παραμένει ενεργή. Η ύπαρξη της μετάνοιας σημαίνει την συνεχή ύπαρξη της ενοχής. Άρα το “είμαι καθαρός” δηλώνει την αμείωτη ενοχή και την διαχρονική μετάνοια. Επίσης το “είμαι καθαρός” αποτελεί μια στρατηγική κοινοποίησης το “σφάλματος”. Μια στρατηγική που θέτει το χρήστη σε κοινή θέα για αυτό. Τον εκθέτει για την πράξη του. Απαιτεί την έκθεσή του στα βλέμματα των άλλων κ...

Η τοξικομανία για τον χρήστη εκφράζει μια λανθασμένη άρνηση. Μια άρνηση η οποία περισσότερο εγγράφεται ανάμεσα σε αυτόν και τον εαυτό του, παρά σε αυτόν και το περιβάλλον. Ο χρήστης αρνείται το περιβάλλον αρνούμενος τον εαυτό του. Από την μια αρνείται να είναι όπως οι άλλοι θέλουν και από την άλλη τον τιμωρεί διότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις προσδοκίες τους. Σε αυτό το πλαίσιο, η χρήση, δεν στρέφεται ξεκάθαρα προς το οικογενειακό περιβάλλον, προς την κοινωνία, αλλά περισσότερο αμφισβητεί την δική του παρουσία. Στρέφεται προς τον ίδιο τον εαυτό. Είναι μια προσπάθεια ενοχικής αυτοδιάθεσης, που τον οδηγεί στον αφανισμό του. Η τοξικομανία είναι μια ευδαιμονική τιμωρία, η οποία περνάει από τον παράδεισο για να καταλήξει στην κόλαση. Σαν τέτοια εκφράζει την αιματηρή μετάνοια για την παρουσία του χρήστη στην ζωή. Στο πρόσωπό του ξεπλένονται τα διαγενεολογικά “αμαρτήματα” της οικογένειας. Πληρώνει για τα κρυμμένα τραύματα που κουβαλάνε όλα τα μέλη της, εδώ και ...

Το να ζει κανείς αρμονικά με τις ρίζες του είναι εξίσου σημαντικό τόσο για την προσωπική ανάπτυξη όσο και για μια ειρηνική κοινωνία. Για εκείνους που η κουλτούρα καταγωγής τους δεν συμπίπτει μ' εκείνη της χώρας που ζουν, είναι σημαντικό να βιώνουν αυτή την διπλή συγγένεια χωρίς εσωτερική σύγκρουση. Είναι σημαντικό να μην αισθάνονται υποχρεωμένοι να κρύβουν τις ρίζες τους και ταυτόχρονα να αισθάνονται ότι είναι ανοιχτοί στην κουλτούρα της χώρας στην οποία διαμένουν. Αυτό δεν είναι εύκολο. Ο Maalouf (1999)1 υποστηρίζει ότι για να συναντήσει κανείς πραγματικά τον “άλλο” πρέπει να ανοίξει την αγκαλιά του με σηκωμένο κεφάλι. Αν κανείς αισθάνεται ότι προδίδει τους δικούς του και αποκηρύσσει τον εαυτό του, είναι αδύνατο να κάνει ένα βήμα προς τον “άλλο”. Για παράδειγμα, αν το άτομο από το οποίο μαθαίνω την άλλη γλώσσα δεν σέβεται την δική μου, η χρήση αυτής της άλλης γλώσσας δεν είναι πια ένα σημάδι ευρύτητας αντιλήψεων από την μεριά μου. Αντίθετα, μετατρέπεται σε σύμβολο υποταγής. ...

Ι. Εισαγωγή Τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται μια διαρκώς αυξανόμενη ρητορεία σχετικά με τη σεξουαλική εγκληματικότητα, η οποία καταλαμβάνει μια περίοπτη θέση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Οι αναφορές στην αύξηση των σεξουαλικών εγκλημάτων, την αντίστοιχη υποτροπή και τον «ιδιάζοντα» χαρακτήρα τους συχνά διασπείρουν το φόβο και συνακόλουθα προκαλούν υψηλή τιμωρητικότητα στο κοινό. Έτσι γύρω από το σεξουαλικό έγκλημα οικοδομείται ένας ηθικός πανικός. Κεντρικό σημείο σ’ αυτή τη συζήτηση αποκτά το αίτημα για προστασία του παιδιού και αυστηρή τιμωρία του «διεστραμμένου παιδόφιλου». Ένα τέτοιο αίτημα απέναντι στον «κακό» κερδίζει καθολική αποδοχή. Εν συνεχεία υιοθετούνται υπερκρατικά νομικά κείμενα τα οποία οδηγούν στην ενίσχυση της ποινικής καταστολής. Συνακόλουθα νομοθετούνται από τον εθνικό νομοθέτη ποινικά μέτρα αντιμετώπισης του σεξουαλικού εγκλήματος ή, καλύτερα, κολασμού του σεξουαλικού δράστη, όπως η ποινικοποίηση της απλής κατοχής πορνογραφικού υλικού, ακόμα και εικονικού, ο ...

Εκεί στην προ-εφηβεία ξεκινούσαν με υπερηφάνεια το μάλπουρο. Στην εφηβεία... το αλκοόλ συνόδευε την νικοτίνη. Μετά “πίνανε” κανένα τσιγαριλίκι. Άλλοι πηγαίναν κατευθείαν στην χημεία, στα “κουμπιά”, τα χάπια. Μπουμβλε, ύπνους, τρυπάκια σε κάτι πάρτι που κουβαλιόνταν με την παρέα. Πολλές φορές τα παίρναν όλα μαζί. Έτσι ξεκινούσε το μαρτύριο που φαινόταν ευδαιμονία. Κάποια στιγμή... κάποιος κουβαλούσε την ηρωίνη στην παρέα και από τότε άρχισαν σιγά, σιγά να ξανοίγονται με μεγαλύτερη σιγουριά... στο πέλαγος των ψευδαισθήσεων. Το απρόσμενο βάθος του, τους φόβιζε αλλά και τους καλούσε συγχρόνως. Πρώτα από την μύτη, μετά αλουμινόχαρτο και στο τέλος βελόνα. Πολλά μπορούν να σε κάνουν να περάσεις σε αυτή στη βελόνα. Κατ΄ αρχάς η έλλειψη χρήματος. Αν δεν έχεις πολλά λεφτά τότε κοιτάς να την ακούσεις περισσότερο με τα λιγότερα. Μετά το βάρεμα πάει κατευθείαν, στην καρδιά! Το φλας σε “στέλνει” που λένε... δεν περιμένεις καθόλου.!! Στην αρχή δεν ξέρεις, κάθεσαι να σου την ρίξουν. Αφήνεις τη...

Η λέξη ρόλος προέρχεται από την μεσαιωνική λατινική λέξη rotolus, που σημαίνει ένα χαρτί τυλιγμένο κυλινδρικά πάνω στο οποίο, υπήρχε ένα γραφτό κείμενο, το οποίο στην περίπτωση του θεάτρου, ήταν τα λόγια τα οποία έπρεπε να απαγγείλει ο ηθοποιός που συμμετείχε σε μια παράσταση. Με την έννοια της κοινωνικής λειτουργίας χρησιμοποιήθηκε το ΧΙ αιώνα Από τότε , μολονότι ο ρόλος διατήρησε πάντα τις πρώτες του έννοιες, πολλές άλλες προστέθηκαν όπως: χαρακτήρας (θεατρικό πρόσωπο) παρουσιαζόμενος από ένα ηθοποιό, μάσκα, στάση συμπεριφοράς, τρόπος λειτουργίας μέσα σε ένα σύνολο και τελικά κοινωνικός ρόλος. Ωστόσο, μέσα σε όλες αυτές τις σημασίες, ο όρος διατηρεί μια καθαρά θεατρική έννοια, που είναι όμως δυσδιάκριτη μέσα στην έννοια του κοινωνικού ρόλου, ο οποίος καθορίζει, άλλοτε μεν την στάση συμπεριφοράς ενός ατόμου, ΄άλλοτε δε την λειτουργική του αξία για την κοινωνία Οι δύο αυτές σημασίες καθορίζουν το ρόλο διφορούμενο, επιτρέποντας του να “παίζει” σε πολλά επίπεδα συγχρόνως, δηλαδ...

Το πρόβλημα προσέγγισης Τo πρόβλημα της εξάρτησης από τα ναρκωτικά και ιδίως την ηρωίνη, εκτός από το οργανική  παρουσιάζει και την ψυχολογική  εξάρτηση , πράγμα που οι οικογένειες των τοξικομανών αδυνατούν να καταλάβουν την σημαντικότητα της.  Αντιλαμβάνονται την χρήση σαν καπρίτσιο, και μιλάνε για “κόλλημα του μυαλού”, “για πείσμα να κάνει το δικό του” και άλλες εκφράσεις που προσπαθούν να ερμηνεύσουν, αλλά δεν μπορούν να συλλάβουν το εύρος του προβλήματος της τοξικομανίας. Μια τέτοια μορφή σκέψης φανερώνει ένα μονοδιάστατο τρόπο προσέγγισης του προβλήματος, ο οποίος δεν επιτρέπει την κατανόηση των ψυχολογικών διαστάσεών του. Δεν επιτρέπει να κατανοήσουμε το πρόβλημα όχι σαν κάτι που αφορά μόνο τον χρήστη, αλλά και την οικογένεια που τον περιβάλλει. Δεν επιτρέπει να κατανοήσουμε ότι η χρήση ναρκωτικών δεν είναι ένα ατομικό πρόβλημα, αλλά ένα οικογενειακό Η απομόνωση του χρήστη και της πράξη του σαν μια κατάσταση η οποία δεν έχει σχέση...

...αναπαράγει την αδικία Αυτό που δεν έχουν καταλάβει οι κάτοικοι αυτής της μικρής χώρας είναι ότι το ρουσφέτι, είναι μια κοινωνική νόσος, η οποία δεν έχει προσβάλει μόνο το κάθε κόμμα του πολιτικού συστήματος, αλλά ολόκληρο το έθνος και αυτό συμβαίνει αιώνες τώρα. Πολλοί συμπολίτες μας κραυγάζουν για κάτι που θεωρούν αδικία ενώ κολυμπούν μέσα του, το βιώνουν καθημερινά στις συνδιαλλαγές τους με τους άλλους και το χρησιμοποιώντας σε καθημερινή βάση με διαφορετικές μορφές. Βέβαια υπάρχουν οι νόμιμες και οι παράνομες συνδιαλλαγές οι οποίας επιζητούν να γίνουν νόμιμες και το καταφέρνουν. Έτσι όλοι έχουμε τις “άκριες” μας, σε διαπροσωπικό επίπεδο μέσω οικογενειακών και συγγενικών σχέσεων. Όλοι έχουμε δημιουργήσει σχέσεις συμπάθειας, “φιλίες” μέσω των οποίων προωθούμε τα συμφέροντά μας και τις χρησιμοποιήσουμε σε δύσκολες κοινωνικές καταστάσεις. Έτσι το ρουσφέτι εμφανίζεται σε οικογενειακό, σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο Το ρουσφέτι μπορεί να διεισδύσει πα...