Η παιδεραστία είναι μια λεηλασία




Η είδηση

Η ολλανδική οργάνωση παιδεραστών Martijn, η οποία προωθούσε την "αποδοχή από την κοινωνία" των "συναινετικών σεξουαλικών σχέσεων" μεταξύ παιδιών και ενηλίκων, προτού διαλυθεί τον περασμένο Ιούνιο, δεν μπορεί να τεθεί εκτός νόμου, αποφάσισε σήμερα το εφετείο που εξέταζε την υπόθεση αυτή.



Διαβάζοντας αυτή την είδηση σκέφτηκα ότι η παιδεραστία από οποία πλευρά και αν την εξετάσουμε δεν είναι παρά μια πράξη σωματικής και ψυχολογικής βίας, μια πράξη εξαναγκασμού. Η παιδεραστία είναι μια σχέση εξουσία, διότι η εξουσία είναι σχέση. Η παιδεραστία σαν κοινωνική πράξη είναι μια πράξη ισχύος, μια πράξη, όπως είπαμε εξαναγκασμού Εμπεριέχει όλες τις μορφές βίας τις οποίες μπορεί ασκήσει ένα άτομο σε κάποιο άλλο για να τον υποτάξει και να κάνει αυτό που θέλει. Με πολιτικούς όρους φανερώνει μία συμπεριφορά την οποία την συναντάμε, σε πολύ αυταρχικά καθεστώτα, στο Φασισμό.

Το βασικό, ειδικά χαρακτηριστικό της βίας της παιδεραστίας, είναι η επιβολή και συγκεκριμένα η επιβολή της επιθυμίας του ενήλικα στον παιδί. Αυτή όμως η επιβολή, δεν σταματάει σε αυτό το σημείο. Το σημείο που πέρασε την επιθυμία της. Όχι θέλει αυτή η δική της επιθυμία να γίνει επιθυμία του άλλου, να πιστέψει ότι και αυτός “θέλει”. Αυτό ηρεμεί τον παιδεραστή, είναι όπως ο βιαστής που έχει πείσει τον εαυτό του ότι η άλλη πάει γυρεύοντας. Έτσι και ο παιδεραστής δεν σταματάει απλά στο σώμα αλλά θέλει να εισβάλει και στην ψυχή του παιδιού και προσπαθεί να τον πείσει ότι η επιθυμία αυτή είναι δικιά του. Κάτι που δεν συμβαίνει εύκολα στις σχέσεις εξουσίας των ενηλίκων, και αν συμβαίνει τότε μιλάμε για μια σαδομαζοχιστική σχέση

Μιλάμε λοιπόν για ένα μείγμα φόβου, ανασφάλεια, ηδονής, ενοχών,αγάπης και μίσους, μίσους για τον άλλον μίσος για τον εαυτό. Όλο αυτό το μείγμα αποτελεί το βασικό περιεχόμενο αυτής της σχέσης και το σημαντικότερο είναι ότι, αυτό το εκρηκτικό μείγμα δεν το αισθάνεται μόνο το παιδί, αλλά και ο παιδεραστής. Τον παιδεραστή αυτό το αρρωστημένο μείγμα που κουβαλάει στην ψυχή του τον ερεθίζει, αυτή η ανησυχία, ο φόβος, το κρυφό, η απαγορευμένη ηδονή, η ισχύς, η καθυπόταξη του παιδιού, αυτά όλα είναι η χαρά του παιδεραστή. Το παιδί δεν είναι παρά ένα μέσο, ένα διάμεσο για την ευτυχία του. Αυτό το μείγμα μέσα από την πράξη του θέλει να μεταβιβάσει και στο παιδί. Αυτό θέλει να του επιβάλει. Με αυτό θέλει να το καθυπόταξη. 

Στην ουσία ο παιδεραστής είναι ένα άκρως προβληματικό άτομο. Ένα άτομο που γνωρίζει το πρόβλημά και προσπαθεί με κάθε τρόπο να το απαρνηθεί. Ο παιδεραστής προτιμά να αντιτάξει την ισχύ του σε κάποιο αδύναμο (παιδί) παρά σε έναν ενήλικα. Εκεί είναι σίγουρος ότι θα τα καταφέρει. Ήδη αυτή η προτίμηση, η ερωτική επιθυμία προς το παιδί και η σεξουαλική συνεύρεση μαζί του, τον βγάζει από πολλές δυσκολίες που θα συναντούσε με κάποιον ενήλικα. Στην ουσία η προτίμηση αυτή προδίδει ένα άτομο το οποίο έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και αρκετή αυτοπεποίθηση για να πείσει ένα παιδί.

Όπως είπαμε πάρα πάνω ο παιδεραστής δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το παιδί. Ενώ λέει ότι το αγαπά στην ουσία το βιάζει, το υποβιβάζει, το κάνει σκλάβο και καθορίζει το παιχνίδι χωρίς να του δίνει το δικαίωμα της άρνησης. Στην ουσία το αγαπά για να το μισεί και το μισεί για να το αγαπά. Θέλει να το αλλοτριώσει, Θέλει να ρουφήξει την ψυχή του, την πνοή του. Θέλει να το γεράσει, θέλει να το κάνει ένα άψυχο κουφάρι, ένα έμψυχο αντικείμενο. . Θέλει ένα τυφλό υπηρέτη να του ικανοποιεί όλες τις επιθυμίες, ακόμα και τις πιο βάρβαρες. 

Για να πάρετε μια ιδέα, μπορεί να διαβάσετε “Το γυμνό δείπνο” του Γουίλιαμ Μπάροουζ. Ο παιδεραστής δεν επιτρέπει στο παιδί να υπάρξει παρά μόνο στα πλαίσια της σαδομαζοχιστικής σχέσης που αυτός επιβάλει. Μόνο έτσι ικανοποιήται ο παιδεραστής Με τον ίδιο τρόπο ικανοποιήται και ο καταχτητής, ο εξουσιαστής, ο στόχος τους είναι λεηλασία του θύματος. Ο στόχος της παιδεραστίας είναι όμως κάτι παραπάνω, είναι η ψυχολογική, η οργανική, η υπαρξιακή, λεηλασία του παιδιού.

πίνακας:  Odilon Redon

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Τραγικότητα της Ελληνικής Οικογένειας

Ο “Μαμάκιας”: Μια δυσλειτουργία του πατρικού ρόλου.

Μια Πόρσε στην Εθνική οδό, ή... Μια οικογενειακή κατασκευή του θανάτου