Η χαρά του θανάτου.


Τελευταία γινόμαστε όλο και περισσότερο μάρτυρες σε ανάλγητες πράξεις ενάντια σε ζώα που έχουν την κακιά τύχη να μένουν κοντά στο χειρότερο ζώο, τον άνθρωπο.
Τα κατοικίδια προσφέρουν στον άνθρωπο την αφοσίωσή, την αγάπη, και την ευγνωμοσύνη τους για κάθε πράξη αγάπης προς αυτά..Βοηθάνε τον άνθρωπο να αισθάνεται άνθρωπος, τον ενώνουν με το παλιό παρελθόν του, με την φύση του.
Τα ζώα κουβαλάνε την φύση μέσα στις απρόσωπες πολιτείες του ανθρώπου μέσα και έξω από το σπίτι του.
Κουβαλάνε την χαρά της ζωής μέσα στο κορμί τους και την προσφέρουν απλόχερα, εύκολα, δοτικά.
Η σχέση με τα ζώα εμπεριέχει αυτό που ψάχνει ο άνθρωπος μέσω των κοινωνικών σχέσεων, μέσω των διαπροσωπικών σχέσεων, την εμπιστοσύνη.
Δείχνουν εμπιστοσύνη, σε πλησιάζουν πάντα με καλές προθέσεις κάτι που δεν συμβαίνει από την μεριά του ανθρώπου.
Τα ζώα είναι περισσότερο εξημερωμένα από το ζώο των πόλεων τον άνθρωπο. Διότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε το χειρότερο ζώο.
Δεν σκοτώνουμε για να επιβιώσουμε όπως κάνουν τα άλλα ζώα, αλλά σκοτώνουμε για να διασκεδάσουμε.
Ο Θάνατος δίνει χαρά, δίνει ικανοποίηση, ηδονή δηλώνοντας ότι η πόλη είναι χειρότερη και από την ζούγκλα.
Αυτό δεν το ξέρουν τα καημένα τα κατοικίδια και δεν παίρνουν τα μέτρα τους.
Δεν γνωρίζουν ότι στην ανθρώπινη κοινωνία η έχθρα, η αντιπαλότητα, η επικράτησης της αναλγησίας του δυνατού, αποτελούν το βασικό περιεχόμενο των ανθρώπινων σχέσεων.
Δεν ξέρουν ότι στις ανθρώπινες κοινωνίες έχει επικρατήσει ο θάνατος σε όλες τις μορφές του. Ότι μόνο από αυτόν οι άνθρωποι αντλούν χαρά και διασκεδάζουν μαζί του. Διότι αυτό φαίνεται ότι εισπράττουν σαν συναίσθημα αυτοί που κάνουν αυτές τις πράξεις.
Την χαρά του θανάτου.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Τραγικότητα της Ελληνικής Οικογένειας

Μια Πόρσε στην Εθνική οδό, ή... Μια οικογενειακή κατασκευή του θανάτου

Ο “Μαμάκιας”: Μια δυσλειτουργία του πατρικού ρόλου.