“Αποχωρισμός”, “Μετάβαση”, “Ενσωμάτωση”





Οι παρουσία των προσφύγων, ή των μεταναστών των “ξένων”, όπως λέμε, πυροδοτεί φόβους βαθιά φυλαγμένους στην ψυχή μας των οποίων φαίνεται ότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει την έκταση.
Στην ουσία η παρουσία τους εκφράζει καταστάσεις που έχει βιώσει κάθε άνθρωπος, κάθε λαός, κάθε έθνος και κάθε φυλή, οι οποίες δηλώνουν την ομοιότητα, την συγγένεια και την ενότητα της ανθρώπινης κατάστασης ανεξαρτήτως των παραπάνω διαφορών.
Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι οι κομιστές πανάρχαιων ανθρώπινων καταστάσεων, διότι ο “αποχωρισμός”, η “μετάβαση” και η “ενσωμάτωση” εκφράζουν στο πέρασμα των αιώνων την μορφή που μπορεί να πάρει η ζωή ενός ανθρώπου, όσο και ενός λαού. Άρα έχουμε να κάνουμε με τρεις βασικές πανάρχαιες ανθρώπινες καταστάσεις, τις οποίες συναντάμε υπό μορφή τελετουργιών σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου από την προϊστορική εποχή μέχρι σήμερα.
Χρειάζεται επίσης να γνωρίζουμε ότι σαν τελετουργίες ο “αποχωρισμός”, η “μετάβαση” και η “ενσωμάτωση” είναι επενδεδυμένες και συνυφασμένες με το θείο με το ιερό. Ότι, οποιαδήποτε μορφή θρησκείας, στο πέρασμα των αιώνων έχει επενδύσει αυτές τις ανθρώπινες καταστάσεις με τελετουργίες που δηλώνουν την σημαντικότητα και τον σεβασμό που πρέπει να έχουμε στην παρουσία τους.
Έτσι η δυστυχία του αποχωρισμού από την χώρα, η επικινδυνότητα του ταξιδιού, της μετάβασης και η προσπάθεια της ενσωμάτωσης σε μια καινούργια χώρα, για τον πρόσφυγα όπως και για τον μετανάστη, δηλώνουν σε ατομικό, αλλά και κοινωνικό επίπεδο την προσπάθεια της ανάπτυξης τόσο του ανθρώπου όσο και της ίδιας κοινωνίας. Μια προσπάθεια η οποία αποτελεί μια τελετουργική διαδικασία στην οποία με τον 'έναν ή τον άλλον τρόπο έχουμε βιώσει και εμείς και η οποία εμπεριέχει μια ιερότητα που μας ενώνει με αυτούς.
Η αγωνία από την απειλητική παρουσία τους, το άγχος από το άγνωστο, το ανοίκειο που μεταφέρουν, και ο φόβος της απώλειας της ταυτότητας μας στην επαφή μαζί τους έχω την εντύπωση ότι ξυπνούν μέσα μας τον φόβο μιας ανθρώπινης πανάρχαιας κατάστασης που θα θέλαμε να αποφύγουμε, και η οποία εμπεριέχει τα παραπάνω στάδια που περιγράψαμε, δηλαδή αυτό του “αποχωρισμού”, της “μετάβασης”, και τις “ενσωμάτωσης”, πυροδοτώντας σε εμάς ένα οξύ και συνεχές άγχος.
Φαίνεται ότι η παρουσία τους, με την βοήθεια φυσικά των εθνικιστικών κραυγών, έρχεται να αναμοχλεύσει φαντασιώσεις τρομερών συμβάντων, απειλητικών καταστροφών και να φέρει στην επιφάνεια το χάος του οποίου ο φόβος καιροφυλακτεί μέσα μας, έτοιμος να μας ρίξει στην δυστυχία. Έτσι η δυστυχία μας βρίσκει πρόσωπο, αυτό των δυστυχισμένων ανθρώπων. Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες μετατρέπονται σε αποδιοπομπαίο τράγο κουβαλώντας όλα τα αρνητικά στοιχεία που εμποδίζουν την δική μας ευτυχία. Στρεφόμαστε εναντίων τους νομίζοντας ότι με τον διωγμό τους και την απομάκρυνση από την χώρα μας, τα προβλήματα μας θα τελειώσουν.
Δυστυχώς όμως, όσο αποδίδουμε τους φόβους και τις αγωνίες μας στους άλλους, τόσο μεγαλώνει η απέχθεια και το μίσος μας για αυτούς. Αντιθέτως, όσο αναγνωρίζουμε ότι αυτά τα συναισθήματα πηγάζουν από δικές μας καταστάσεις τόσο πιο ανθρώπινοι γινόμαστε, κυρίως με εμάς και κατόπιν με τους άλλους.
Έτσι, μπορεί να φανεί παράλογο, αλλά οι παρουσία των προσφύγων και των μεταναστών, μας προσφέρει την ευκαιρία να πλησιάσουμε περισσότερο τον εαυτό μας. Να συνειδητοποιήσουμε σαν δικές μας, τις αρχέγονες και στρεσογόνες καταστάσεις που ξυπνούν μέσα μας και τις νιώθουμε απειλητικές, αποδίδοντας τες στο πρόσωπο των “ξένων”. Να αισθανθούμε ότι δεν μας διαχωρίζουν, αλλά μας ενώνουν με τους αυτούς και πλησιάζοντας τους μπορούμε να κατανικήσουμε τους φόβους, τις αγωνίες και το σημαντικότερο την απομόνωση και την μοναξιά μας.
Τέλος να κατανοήσουμε ότι ο “αποχωρισμός”, η “μετάβαση” και η “ενσωμάτωση” αποτελούν ιερές ανθρώπινες καταστάσεις που διέπουν τόσο την δική μας την ζωή, όσο και την ζωής των “ξένων” και η πανανθρώπινη αξία και αλήθεια τους ... μας ενώνει.
Κερεντζής Λάμπρος



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ρατσισμός: Αίτια – Συνέπειες

Ο Σαδισμός (Έριχ Φρόμ)

Η εξουσία είναι εθιστική...