Οικογένεια και Οικογενειακές σχέσεις Ψυχολογία - Συμβουλευτική - Ψυχοθεραπεία

  Η προσπάθεια απόδειξης της σημαντικότητα  του ατομικού ή του συλλογικού  και η προσπάθεια της πολιτικής σκέψης για την ιδεολογική επικράτηση του ενός ενάντια στο άλλο… είναι άκρως λανθασμένη  Στο βαθμό που η σχέση με τον πραγματικό κόσμο καθορίζεται από τη γλώσσα και τη δυνατότητα λεκτικής περιγραφή του, το υποκείμενο σαν οντότητα είναι  αναγκασμένο να βρίσκεται πάντα στην διαπραγμάτευση με τους άλλους, δηλαδή να αποτελεί μέρος μιας συλλογικότητας .  Η διαπραγμάτευση αποτελεί  το βασικό λεκτικό περιεχόμενο υπό μορφή αναστοχασμού ο οποίος ορίζεται  σαν ατομικός και έχει την μορφή του  εσωτερικού  διάλογου και  σαν σχεσιακος με την μορφή του διάλογου με τους άλλους. Η  ανάστοχαστικότητα είναι η διανοητική διαδικασία με την οποία οι άνθρωποι προσπαθούν να διαμορφώσουν την δική τους ζωή… μέσα από την σκέψη του άλλου. Μπορούμε λοιπόν, να ισχυριστούμε ότι, ότι είναι πραγματικό διαμορφώνεται από την σχέση με τον άλλον και την μορφή ...

    Ο ρόλος του διαλόγου στο ζευγάρι Ένα βασικό στοιχείο ανάμεσα στα μέλη του ζευγαριού είναι ο διάλογος. Ο διάλογος προσφέρει  το χώρο και το χρόνο που χρειάζεται το κάθε μέλος για να εκφράσει αυτό που αισθάνεται. Σε αυτό το χωρόχρονο κατασκευάζεται η διυποκειμενικότητα των γεγονότων της σχέσης, δηλαδή τα κοινά νοήματα μέσω το οποίων σταθεροποιούνται τα δεδομένα της. Έτσι αποφεύγονται οι παρεξηγήσεις, οι οποίες μπορούν να προσληφθούν σαν απάτες που βιώνουν τα μέλη. Μέσω του διαλόγου ο ένας επιβεβαιώνει τις σκέψεις και τα συναισθήματα του στον άλλον, επαναπροσδιορίζοντας τις διαφορές και τις ομοιότητες τους. Μέσω του διαλόγου αναπτύσσεται η οικειότητα όχι σαν ασυνείδητο στοιχείο, αλλά σαν κάτι που ενδυναμώνεται από την συνειδητή έλξη που εκφράζει το κάθε μέλος για τον άλλον. Αυτό θα επιφέρει την σταθερότητα των συμπεριφορών και των δύο. Συμπεριφορών διαμορφωμένων από την οικογένεια καταγωγής τους και εκτεθειμένων σε αλλαγή από τον τρόπο λειτουργίας του ζευγαριού. Δη...

  Ο ψυχοθεραπευτής δεν είναι εκεί για να δώσει απαντήσεις…. αλλά για να βοηθήσει στην ανάσυρση και επιβεβαίωση  του νοήματος που απορρέει από την ζωή του υποκείμενου και να το ενθαρρύνει να δώσει τις δικές του απαντήσεις.

  Τα "πρέπει" εκφράζουν τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να προσεγγίσουμε την πραγματικότητα προσφέροντάς μας την ευκαιρία να αποδείξουμε την ικανότητα  μετασχηματισμού της από εξωτερική - κοινωνική σε εσωτερική - ατομική.  Η προσαρμογή στα κοινωνικά "πρέπει", δηλαδή στα "πρέπει" των άλλων, δεν συνιστά  μία παθητική λειτουργία, υπακοής, ή τυφλής προσαρμογής σε μία εξωτερική πραγματικότητα, αλλά αποτελεί μία δημιουργική κατάσταση αλλαγής της, σύμφωνα με τις προσωπικές μας ανάγκες. Η κοινωνική πραγματικότητα διαμορφώνεται σαν ατομική,  μόνο μέσα από την την αποδοχή των "πρέπει" που εσωκλείει η παρουσία της και τον μετασχηματισμό τους στα μέτρα μας.  Όταν τα "πρέπει" τον άλλων γίνονται δικά μας, τότε μόνο αποκτούν τη σημαντικότητά τους για μας. Διότι... όταν τα "πρέπει" των άλλων γίνονται δικά μας ο χρόνος και τον τρόπος εφαρμογής τους εξαρτάται μόνο από την δική μας επιθυμία. Ελευθερία λοιπόν, σε αυτή την περίπτωση, δεν σημαίνει ...

  Η ρήξη εκφράζει αποχωρισμό, απομάκρυνση, αποκοπή, από ένα πρόσωπο, από μια ομάδα, από μια παλιά κοινωνική κατάσταση. Από αυτό που κάποτε αγαπήσαμε, αλλά τώρα….δεν αγαπάμε . Η ρήξη από αυτό που ήδη γνωρίζουμε, εμπεριέχει αγωνία για το άγνωστο που ανοίγεται μπροστά μας και δεν είμαστε καθόλου σίγουροι ότι θα τα καταφέρουμε.  Ο φόβος της ρήξης μας κάνει  μπερδεμένους μετέωρους, αναποφάσιστους. Έτοιμους να τα παρατήσουμε. Έτοιμους να κάνουμε πίσω. Στην ουσία δεν φοβόμαστε αυτό που θα συναντήσουμε, αλλά αυτό που αφήνουμε πίσω. Δεν μας φοβίζει τόσο το άγνωστο, όσο η εξάρτησή μας από το γνωστό, από το καθημερινό.  Έτσι κοιτάνε να  αποφύγουμε την μετάβαση σαν κάτι νέο, το οποίο υπάρχει μέσα μας, και το οποίο όταν θα εκφραστεί θα δώσει μορφή, θα δώσει υπόσταση και ένα καινούργιο νόημα στην ζωή μας. Στη μετάβαση λοιπόν για αλλαγή, για να ευχαριστηθούμε την αγωνία, να χαρούμε το φόβο, να αισθανθούμε την πληρότητα της ανεπάρκεια μας ένα πράγμα χρειάζεται… Η ΡΗΞΗ Κερεντζής...

Η ανεπάρκεια, αν αποτελεί μια δυσάρεστη αίσθηση για τον καθένα μας εντούτοις είναι κινητήρια δύναμη της ανάπτυξης μας.  Διαμορφώνεται στη σχέση μας με τους άλλους, αλλά βιώνεται ατομικά. Εκφράζεται από το ποσοστό ασφάλειας, εμπιστοσύνης και αυτοπεποίθησης, που νιώθουμε στη σχέση μαζί τους. Πάντα οι σχέσεις αποτελούσαν και αποτελούν το διάμεσο μέσω του οποίου  κατασκευάζεται ο επαρκής, ή μη επαρκής εαυτός μας. Έτσι η ανεπάρκεια αποτελεί μια φυσική κατάσταση των σχέσεων της παιδικής και εφηβικής ηλικίας την οποία προσπαθούμε να τη διαμορφώσουμε και να τη μετατρέψουμε σε επάρκεια  στα επόμενα στάδια ανάπτυξης και ενηλικίωσης μας. Η οικογένεια αποτελεί τον πρώτο σχεσιακό χώρο και χρόνο όπου  η κατασκευή της επάρκειας ή της ανεπάρκειας μας έχει ξεκινήσει. Οι  πρώτοι "άλλοι" είναι οι γονείς και η πρώτη σχέση που συνάπτουμε... είναι η γονική.   Όλοι μας λοιπόν, έχουμε νιώσει αυτή την ατομική αίσθηση και έχουμε αναρωτηθεί για το πόσο επαρκείς ή ανεπαρκείς είμαστε γ...

  Η ερωτική πράξη δεν ήταν και δεν είναι κοινωνικά αποδεκτή.  Πάντα λάμβανε χώρα σε κλειστούς χώρους, σκοτεινούς και ύποπτους.  Πάντα αντιμετωπίζονταν σαν μία ενέργεια αντικοινωνική προκλητική. Σαν μια πράξη η οποία αντίκειται στην ηθική. Στην ψυχική και πνευματική ανάταση του ανθρώπου. Πρώτη μίλησαν για την ψυχή ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης. Αργότερα η θρησκεία και η φιλοσοφία της υιοθετώντας, θεσμοθέτησε αυτή την θέση και κατασκεύασε μια μορφή ηθικής η οποία φρόντιζε και φροντίζει όχι τόσο την προστασία του ατόμου από την κοινωνία, όσο του ατόμου από τον ίδιο του τον εαυτό. Δηλαδή θεσμοθέτησε τον τεμαχισμό του ανθρώπου σε δύο διαφορετικά μέρη, όπου το ένα θεωρείται ανώτερο από το άλλο, δημιουργώντας μέσα του μία αντιπαλότητα και μία μορφή ανταγωνισμού, δυισμού και περαιτέρω προβλημάτων. Έχουμε Λοιπόν το Ψυχικό ή και πνευματικό μέρος και το οργανικό, ή σωματικό - ενστικτικό μέρος της ύπαρξης.  Έτσι η σεξουαλικότητα αποτέλεσε και αποτελεί μία οργανική φυσική λειτουργία...

  Ο Πόνος, η θλίψη, το άγχος, η αγωνία είναι συναισθήματα που για νά μειώσουν την ένταση τους χρειάζεται να εκφραστούν και το καλύτερο να ακουστούν.  Στην περίπτωση των διαπροσωπικών σχέσεων, το "ακούω"  μπορεί να πάρει διαφορετικές εκφάνσεις. Υπάρχει το "ακούω" με την έννοια το καταλαβαίνω, όσον αφορά τη γνωστική πλευρά του λόγου. Ενός λόγου που περιγράφει και κάνει γνωστά τα πράγματα και τις καταστάσεις, του αντικειμενικού κόσμου. Καθώς υπάρχει το “ακούω” σαν "κατανοώ", "αφουγκράζομαι" δηλαδή ακούω συγχρόνως και το συναίσθημα πού πηγάζει από από τα λόγια του, τα οποία περιγράφουν τι αισθάνεται από την διαχείριση των καταστάσεων και τις ανησυχίες που γεννιούνται από τη σχέση του με τον κόσμο. Τότε το "ακούω" γίνεται συναισθηματικό.  Το  “ακούω” το συναίσθημα προϋποθέτει το να μπορώ να αντέξω την δυσαρέσκεια του. Να την αφήσω να εξελιχθεί χωρίς να φοβάμαι ότι μπορεί να με επηρεάσει, Απλά να την συνοδεύσω. Να συνοδεύσω την απογοήτευση, τ...

  Κερεντζης Λάμπρος : Αν εμείς οι άντρες δεν  ξεριζώσουμε την πατριαρχική μας καθημερινότητα, δηλαδή αν δεν δεχτούμε και υπερασπιστούμε την ισότητα μέσα στο ίδιο μας το σπίτι…  πάντα θα είμαστε εγκλωβισμένοι σε αρχέτυπα που δεν τα επιλέξαμε αλλά μας επέλεξαν που δεν μας υπηρετούν αλλά τα υπηρετούμε που δεν τα ελέγχουμε αλλά μας ελέγχουν…  Έτσι δεν θα αναπτυχθούν ποτέ ελεύθερη και ξέγνοιαστη και δεν θα αντιμετωπίσουμε καταλυτικά την ομοιομορφία και την κοινωνική ανισότητα διότι θα έχουνε γίνει συστατικό της ταυτότητας μας   Kely Kritikou  για να προσπαθήσουν οι άντρες να κάνουν κάτι τέτοιο πρέπει πρώτα να κατανοήσουν και να αποδεχτούν ότι έχουν τέτοια συμπεριφορά δυστυχώς είναι μεγαλωμένοι με το parta Πάντα πρίγκιπα μου και το δωσε είναι μία ανύπαρκτη λέξη στο λεξιλόγιό τους που ελάχιστοι θα αποδεχτούν ότι συμπεριφέρονται με τέτοιο τρόπο και ακόμα λιγότεροι θα προσπαθήσουν να διορθώσουν δεν υπάρχει ισορροπία σε μία τέτοια συμπεριφορά και δυστυχώς οι γυναίκες...

  Η παρουσία του άλλου διαμορφώνει την ένταση και τη διάρκεια των συναισθημάτων μας. Έτσι η χαρά που μοιράζεται μαζί του την αισθανόμαστε πιο δυνατή και η διάρκεια της φαίνεται μεγαλύτερη. Όπως και μία στενάχωρη κατάσταση αποφορτίζεται πιο εύκολα και γρήγορα με την παρουσία του. Πίνακας Oskar Kokoschka

  Στην οικογένεια η έννοια της ιδιωτικότητας είναι ένα τοξικό θέμα, ένα θέμα ορίων. Υπάρχουν μια σειρά από συγχύσεις και παρεξηγήσεις που συμβαίνουν, όπου μπερδεύεται η ιδιωτικότητα με την “απόκρυψη της αλήθειας” ή την χειριστικότητα του “παιδιού”. Η ιδιωτικότητα έχει να κάνει με την αναγνώριση του δικαιώματος των “παιδιών” να δημιουργήσουν τον προσωπικό ψυχοκοινωνικό χωρόχρονο μέσα στα οικογενειακά πλαίσια και την αποδοχή της οριοθέτησης των γονέων έξω από αυτόν. Οι καταστάσεις αυτές παίρνουν διαστάσεις μεγαλύτερες σε περιόδους της προ εφηβεία, της εφηβείας, ακόμα και της νεότητας, κ.λ.π. Οι γονείς σε αυτές τις περιπτώσεις επικαλούνται την ύπαρξη του κρυφού, το οποίο χαρακτηρίζει την ιδιωτικότητα, σαν μια κατάσταση που δυσκολεύει και τις περισσότερες φορές αποκόβει την επικοινωνία και εμποδίζει την σχέση γονέα – παιδιού. Έτσι επικρατεί η τάση η ιδιωτικότητα των παιδιών να γίνεται κτήμα των γονέων. Χρειάζεται όμως να γνωρίζουμε ότι, όταν η παρουσία των γονέων παραβιάζ...

  “ Δίνω το καλύτερό μου εαυτό” είναι η νέα καμπάνια της ΕΡΤ που μου πήρε χρόνο να καταλάβω σε τι αποσκοπεί. Κάθε βράδυ λοιπόν που ανοίγω την τηλεόραση, “φτασμένα” της αναγνωρισιμότητας πρόσωπα, σαν προβληματισμένες υπάρξεις μου στέλνουν νοητικά ένα μικρό κατεβατό που υποτίθεται ότι έχει σχέση με το βίωμα τους και τον τρόπο που ανταπεξέρχονται στις αναποδιές της ζωής. Μου εξιστορούν πόσο δίνουν το καλύτερό τους εαυτό σε ότι και αν τους συμβεί. Πχ. ένας συμπαθέστατος διασκεδαστής μας, μου μεταδίδει την σκέψη του, χωρίς να μιλάει. "Χαμογελάω στα δύσκολα κι αν πέσω, ξανασηκώνομαι και χαμογελάω ξανά στους γύρω μου, στη ζωή. Έτσι δίνω τον καλύτερό μου εαυτό." Ένας γνωστός τραγουδοποιός σε εσωτερικό διάλογο μπλέκεται ανάμεσα στο κακό και καλό του εαυτό και στο τέλος καταφέρνει να επικρατήσει ο καλός, τον οποίο προσφέρει απλόχερα. Επίσης μια συμπαθέστατη ηθοποιός κοιτώντας με στα μάτια....ακούω την σκέψη της να λέει, “ Δίνω τον καλύτερό μου εαυτό σημαίνει να παραμένω, εγ...

  Χρειάζεται να γνωρίζουμε ότι η αυταρχικότητα δηλώνει πάντα μια απαίτηση, μια επιβολή στην σχέση με τον άλλον. Μπορεί να ασκήσει βία με διαφορετικές μορφές για να πετύχει τον σκοπό της.  Συγχρόνως όμως προκαλεί αντίδραση σε αυτόν που την δέχεται, διότι αφαιρεί τον απαιτούμενο σεβασμό προς το πρόσωπό του και τον υποβιβάζει σαν άτομο.  Εάν δεν υπάρξει αντίδραση τότε ο δέκτης νιώθει ότι η αξιοπρέπεια του έχει χαθεί και μένει ψυχολογικά γυμνός στην επιβολή του άλλου.  Η αντίσταση, η άρνηση, η αντιδραστικότητα εξαρτάται από την αυταρχικότητα και έχει σχέση πρωτίστως με την υπεράσπιση της αξιοπρέπεια του ατόμου, η οποία πηγάζει από την ικανότητα διατήρησης του ελέγχου της ζωής του. Κερεντζής Λάμπρος Πίνακας:Louis Soutter,

  Γνωρίζουμε ότι το παιδί από πολύ νωρίς ανησυχεί για την μελλοντική του θέση στην κοινωνία και ενδιαφέρεται για τις προοπτικές που ανοίγονται μπροστά του. Οι προτιμήσεις του όμως είναι αρκετά επηρεασμένες από την αξία που έχουν στα μάτια των γονέων. Δηλαδή η αποδοχή των προτιμήσεών του και ο τρόπος αξιολόγησης από τους γονείς, ορίζουν τις περισσότερες φορές την τελική επιλογή του. Η συνεργασία του γονέα σε αυτό το τομέα χρειάζεται να προβάλλει το πόσο σημαντική είναι για αυτόν η επιλογή του παιδιού, η οποία πολλές φορές τον οδηγεί να ξεπεράσει τα εμπόδια που μπορεί να υπάρχουν λόγω της οικονομικής κατάστασης της οικογένειας. Μόνο η ενθαρρυντική παρουσία των γονέων προσφέρει στα παιδιά την αυτοπεποίθηση να δοκιμάσουν, δηλαδή να αναλάβουν το ρίσκο της επιλογής τους νιώθοντας ότι έχουν την βοήθειά και την αποδοχή τους. Κερεντζής Λάμπρος Πίνακας:Σπύρος Λύτρας

  Η στοχαστική σκέψη είναι μια μορφή διερεύνησης του τι πραγματικά μας ικανοποιεί. Αρχικά έχει σαν επίκεντρο το ξεκαθάρισμα αυτού που πραγματικά επιθυμούμε. Δηλαδή την γνώση των στόχων που θέτουμε. Η γνώση μας βοηθά να σταθμίσουμε τη σημαντικότητα τους και την ικανοποίηση που προσδοκούμε από αυτούς. Μας βοηθά επίσης να σκεφτούμε αν θα είμαστε πραγματικά ευτυχείς όταν τους πραγματοποιήσουμε. Σ' ένα δεύτερο χρόνο, για να πετύχ ουμε τον στόχο μας, χρειάζεται να γνωρίζουμε ποια μέσα θα θέσουμε σε ενέργεια και τι θα αλλάξει στην σχέση μας με τους άλλους. Δηλαδή θα πρέπει να σκεφτούμε ποιες επιπτώσεις θα έχει η πράξη μας σε αυτούς. Εάν θα βρίσκεται σε αρμονία μαζί τους, ή θα δημιουργήσει αντιθέσεις και συγκρούσεις που θα περιορίσουν την ικανοποίηση μας. Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να σκεφτούμε ποιες ενοχές μπορεί να δημιουργηθούν και αν θα χρειαστεί κάποια μετάνοια για αυτή μας την πράξη . Για την ικανοποίηση λοιπόν χρειάζεται η στοχαστική σκέψη. Χρειάζεται διότι βο...

  Πολλές φορές σαν γονείς, επιβάλουμε την παρουσίας μας αγνοώντας την έκταση που αυτή καταλαμβάνει στην ζωή του παιδιού μας. Πολλές φορές αναλαμβάνουμε κεντρικό ρόλο στην οικοδόμηση της ζωής του την οποία θεωρούμε ότι μας ανήκει, ξεχνώντας ότι δεν είναι δικιά μας. Συνήθως, σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είμαστε ικανοποιημένοι από την τροπή που πήρε η δική μας ζωή. Την θεωρούμε μια κακοτεχνία και προσπαθούμε να αποτρέψουν την ζωή του παιδιού μας από μια τέτοια έκβαση. Δυστυχώς όμως στο βαθμό που τη ζωή του την θεωρούμε δικής μας, φαίνεται ότι συνεχίζουμε την κακοτεχνία της δικής μας ζωής, μέσα από την δική του... προσπαθώντας να διορθώσουμε και τις δύο!! Πίνακας:Tetsuya Ishida