Σάββατο, 30 Οκτωβρίου 2010


Ο ύπνος... δεν παίρνει τα παιδιά

Της Ελένης Λαζαράτου

Οι διαταραχές ύπνου στην παιδική και την εφηβική ηλικία έχουν μελετηθεί λιγότερο από εκείνες των ενηλίκων, αλλά τα τελευταία χρόνια γίνεται προσπάθεια καταγραφής και ταξινόμησης.

Οι δυσκολίες στη μελέτη των προβλημάτων ύπνου κατά την παιδική ηλικία προέρχονται από το γεγονός ότι οι γονείς και συχνά οι ειδικοί τις θεωρούν μεταβατικές, που αργά ή γρήγορα θα ξεπεραστούν. Το ίδιο το παιδί δεν παραπονείται και δεν ζητάει βοήθεια και πρέπει να περιμένουμε την εφηβεία για να εκφραστούν τα υποκειμενικά ενοχλήματα.

Έχει αποδειχθεί ότι ορισμένες από τις διαταραχές είναι πράγματι μεταβατικά φαινόμενα, αντιδραστικά προς το περιβάλλον ή συνδεόμενα με συναισθηματικές - αναπτυξιακές φάσεις του παιδιού. Η πρόγνωση σε αυτή την περίπτωση είναι καλή και συνήθως αρκεί η τροποποίηση ορισμένων περιβαλλοντικών συνθηκών για να μειωθούν οι επιπτώσεις στη ζωή του παιδιού και της οικογένειας.

Άλλες διαταραχές όμως είναι σοβαρότερες γιατί μειώνουν σημαντικά τη λειτουργικότητα του παιδιού και τείνουν να εγκατασταθούν και να το συνοδεύουν μέχρι την ενήλικη ζωή.
Είναι γνωστό ότι παιδιά της ίδιας ηλικίας παρουσιάζουν μεγάλες ατομικές διαφορές στις ανάγκες και τις συνήθειες ύπνου. Η ιδιοσυγκρασιακή δομή του παιδιού αλλά και η μεγάλη εξάρτησή του από τους γονείς συνδέονται άμεσα για να καθορίσουν τις συνήθειες ύπνου.
Πρέπει επίσης να τονιστεί η σημασία της διεπιστημονικής προσέγγισης στη διάγνωση και την αντιμετώπιση των προβλημάτων ύπνου στα παιδιά. Παιδίατροι, πνευμονολόγοι, ωτορινολαρυγγολόγοι, οδοντίατροι, παιδονευρολόγοι, παιδοψυχίατροι, μπορούν να τα αντιμετωπίσουν μόνοι τους ή σε συνεργασία, ή να παραπέμψουν σε ειδικευμένα κέντρα το παιδί με προβλήματα ύπνου.

Βρεφική ηλικία

Γνωρίζουμε ότι το νεογέννητο κοιμάται 16-17 ώρες την ημέρα σε τρίωρους κύκλους κατανεμημένους όλο το 24ωρο. Στους 2-3 μήνες η διάρκεια ύπνου είναι 15 ώρες και οι περίοδοι ύπνου αρχίζουν να έχουν μεγαλύτερη διάρκεια τη νύχτα.

Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ των φύλων σε σχέση με την ηλικία ομαλοποίησης του ύπνου, αλλά τα αγόρια ξυπνούν συχνότερα από ό,τι τα κορίτσια. Ο αριθμός των νυχτερινών ξυπνημάτων δεν έχει σχέση με τη διάρκεια του ημερήσιου ύπνου, παρότι η διάρκεια του νυχτερινού ύπνου μπορεί να είναι πράγματι μειωμένη αν το βρέφος κοιμάται πολύ την ημέρα.
Γενικώς είναι παραδεκτό ότι προσπάθειες ομαλοποίησης του ύπνου πρέπει να γίνουν ανάμεσα στους 4ο και 6ο μήνες της ζωής, γιατί μετά γίνεται δυσκολότερο. Η διάρκεια του ύπνου καθορίζεται από τη νευρολογική ωρίμαση και από ιδιοσυγκρασιακούς παράγοντες του παιδιού.

Εκτός από τα ιδιοσυγκρασιακά χαρακτηριστικά του βρέφους, σημαντική είναι και η συναισθηματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Το βρέφος δεν χρειάζεται την παρουσία κάποιου για να κοιμηθεί, αλλά να ζήσει μια περίοδο ικανοποιητική και πλούσια σε συναισθηματικές αλληλεπιδράσεις. Μεγάλη σημασία έχει ο ρυθμός επικοινωνίας μητέρας - παιδιού, το βρέφος αποσύρεται από τη σχέση αλληλεπίδρασης με τη μητέρα στο τέλος ενός ενεργού κύκλου και μπορεί τότε να κοιμηθεί.

Φαίνεται ότι ο ύπνος είναι κατ' αρχάς φυσικό φαινόμενο, επερχόμενο απότομα σε κατάσταση ηρεμίας. Πολύ γρήγορα όμως ο ύπνος παίρνει χαρακτήρα διαπροσωπικό και εξαρτάται από τη συναισθηματική κατάσταση του βρέφους. Μια πλούσια αλληλεπιδραστική σχέση με τη μητέρα κάνει το βρέφος να περνά από μια κατάσταση φυσιολογικής ηρεμίας σε εκείνη της συναισθηματικής ικανοποίησης και χαλάρωσης.

Οι διαταραχές ύπνου αποτελούν τις συχνότερες ψυχοσωματικές διαταραχές της πρώιμης παιδικής ηλικίας. Μπορεί να οφείλονται σε οργανική διαταραχή, σε ψυχοσυναισθηματική διαταραχή του βρέφους ή σε δυσλειτουργία της αλληλεπιδραστικής σχέσης με τη μητέρα.

Όλα τα βρέφη ξυπνούν κατά τη διάρκεια της νύχτας, τα περισσότερα όμως ξανακοιμούνται χωρίς να ενοχλήσουν τους γονείς τους. Ορισμένα αδυνατούν να αποκαταστήσουν τον ρυθμό εγρήγορσης - ύπνου. Είναι βρέφη ιδιαίτερα ανήσυχα, κοιμούνται ακατάστατα, σε χρονικές περιόδους μη προβλέψιμες σε διάρκεια και στιγμή επέλευσης. Κλαίνε συνεχώς και οι μητέρες παραπονιούνται ότι δεν βρίσκουν τρόπο να τα ανακουφίσουν. Οι γονείς περνούν νύχτες άυπνοι.

Τα βρέφη που γεννήθηκαν πρόωρα παρουσιάζουν συχνά διαταραχές ύπνου. Περιγεννητικά προβλήματα όπως η ανοξία (μειωμένη οξυγόνωση), το χαμηλό βάρος γέννησης και η κακή διατροφή, η έλλειψη πρωτεϊνών και θερμίδων, εντάσσονται στις οργανικές διαταραχές που προκαλούν προβλήματα ύπνου.

Η συχνότερη όμως αιτιολογία των διαταραχών ύπνου κατά τη βρεφική ηλικία είναι η δυσλειτουργία της αλληλεπιδραστικής σχέσης με τη μητέρα. Ατύχημα ή αρρώστια στην οικογένεια, η μητρική κατάθλιψη και ο αποχωρισμός λόγω επιστροφής της μητέρας στην εργασία συνδέονται με την αϋπνία της βρεφικής ηλικίας. Πρόκειται για απόσυρση της συναισθηματικής επένδυσης από το παιδί, λόγω μετατόπισης του ενδιαφέροντος π.χ. εργασία.
Στον αντίποδα βρίσκονται μητέρες που προκαλούν ενόχληση και εμποδίζουν το βρέφος να χαλαρώσει και να κοιμηθεί. Πρόκειται για ιδιαίτερα αγχώδεις ή φοβικές μητέρες, που προκαλούν υπερβολική διέγερση στο βρέφος (π.χ. του μιλάνε συνέχεια, το ξυπνάνε για να δουν αν αναπνέει καλά κ.λπ).

Αντιμετώπιση

Η αντιμετώπιση των διαταραχών ύπνου κατά τη βρεφική ηλικία εξαρτάται από την υποκείμενη αιτιολογία. Η παρέμβαση στις περιπτώσεις οργανικής αιτιολογίας γίνεται όπου είναι δυνατόν (π.χ. μεταβολικά, διατροφικά αίτια). Στη δυσλειτουργία της αλληλεπιδραστικής σχέσης αρκεί η συμβουλευτική μητέρας (γονέων). Με την αλλαγή της στάσης απέναντι στο παιδί ο ύπνος γρήγορα αποκαθίσταται.

Προσχολική ηλικία

Η σημασία της αϋπνίας αλλάζει από τον δεύτερο χρόνο της ζωής, καθώς παρεμβαίνει το άγχος του αποχωρισμού. Το «να πάει να κοιμηθεί» σημαίνει για το παιδί να μείνει μόνο του, να αποχωριστεί τη μητέρα του και να βρεθεί στο σκοτάδι με μόνη συντροφιά τις φαντασιώσεις του.

Το παιδί έχει ανάγκη να περιτριγυρίζεται από αγαπημένα αντικείμενα, να βυζαίνει το δάκτυλό του ή να επαναλαμβάνει κατά τον ίδιο τρόπο ορισμένες χειρονομίες και πράξεις κάθε βράδυ πριν από τον ύπνο. Κινήσεις που πρέπει να είναι σεβαστές και αποδεκτές από τους γονείς γιατί επιτυγχάνουν τη μείωση του άγχους αποχωρισμού.

Πολλές φορές, οι δυσκολίες ύπνου κατά την προσχολική ηλικία παρουσιάζονται ως συνέχεια των διαταραχών ύπνου κατά τη βρεφική ζωή. Τότε το νήπιο ξυπνά στη μέση της νύχτας, δυσκολεύεται να ξανακοιμηθεί και συνήθως καταφεύγει στο κρεβάτι των γονιών του. Εκτός από το άγχος αποχωρισμού και την ιδιοσυγκρασία του νηπίου, παίζουν ρόλο η μη άνεση των συνθηκών ύπνου, καθώς και παράγοντες διατροφής όπως αλλεργία στο γάλα, οικογενειακές συγκρούσεις και άσχημο οικογενειακό περιβάλλον.

Κατά την προσχολική ηλικία μπορεί επίσης να παρατηρηθούν νυχτερινοί τρόμοι, εφιάλτες και υπνοβασία.

Στους νυκτερινούς τρόμους το παιδί, χωρίς να ξυπνήσει, ανασηκώνεται στο κάθισμά του και κοιτάζει έντρομο χωρίς πραγματικά να βλέπει. Παρουσιάζει ταχύπνοια, ταχυκαρδία, ιδρώτα και φωνές πανικού. Έχει δυσκολία να ξυπνήσει και αν καταφέρουμε να το ξυπνήσουμε κλαίει απαρηγόρητα, είναι σε σύγχυση και έχει δυσκολίες προσανατολισμού. Το επόμενο πρωί δεν θυμάται τι έχει συμβεί. Οι νυκτερινοί τρόμοι στα παιδιά συνήθως βελτιώνονται και εξαφανίζονται με την ηλικία.

Οι εφιάλτες παρουσιάζονται αρκετά συχνά σε παιδιά ηλικίας 3-6 ετών. Το παιδί ξυπνά φοβισμένο και διηγείται ένα άσχημο όνειρο. Όταν διηγείται τον εφιάλτη είναι τελείως ξύπνιο και καλά προσανατολισμένο. Το επόμενο πρωί επίσης μπορεί να διηγηθεί το άσχημο όνειρο που είδε. Οι εφιάλτες συνδυάζονται με άγχος και στρες, ενώ οι τραυματικές εμπειρίες αυξάνουν τη συχνότητα και την έντασή τους. Ο υψηλός πυρετός επίσης μπορεί να προκαλέσει εφιάλτες.

Στην υπνοβασία, το παιδί κάθεται ή περπατάει από 5 δευτερόλεπτα έως 30 λεπτά. Όταν περπατάει το κάνει χωρίς σκοπό, έχει κακό συντονισμό των κινήσεων και δεν έχει προσανατολισμό. Κινδυνεύει να χτυπήσει, αν συναντήσει εμπόδια και είναι δύσκολο να ξυπνήσει. Το επόμενο πρωί δεν θυμάται το επεισόδιο. Τα επεισόδια υπνοβασίας είναι δύσκολο να προβλεφθούν. Συμβαίνουν παροδικά και σχετίζονται με υπερβολική κούραση και στρες. Συχνά ανευρίσκεται θετικό οικογενειακό ιστορικό.

Κατά το πέρασμα από τον ύπνο στην εγρήγορση συχνά παρατηρούνται παραμιλητό, μυϊκές κράμπες, τινάγματα, ρυθμικές κινήσεις του σώματος ή του κεφαλιού, που αποτελούν παραλλαγές της φυσιολογικής συμπεριφοράς και όχι ενδείξεις παθολογίας.

Αντιμετώπιση

Η αντιμετώπιση της αϋπνίας κατά την προσχολική ηλικία αρχίζει με συμβουλευτική των γονέων. Στοχεύουμε στην τροποποίηση των αλληλεπιδράσεων γονέα - παιδιού. Αν λυθεί το πρόβλημα αποχωρισμού, τα προβλήματα ύπνου βελτιώνονται και βαθμιαία εξαφανίζονται. Για να διευκολυνθεί ο αποχωρισμός, μπορεί να προηγηθούν οι ατομικές «τελετουργίες» ύπνου όπως διάβασμα παραμυθιού, τραγούδι, ήσυχο παιχνίδι, που σκοπό έχουν να κατευνάσουν το άγχος. Μπορεί επίσης το παιδί να πάρει μαζί του το αγαπημένο του κουκλάκι, ζωάκι κ.α., που αντικαθιστά την παρουσία της μητέρας.

Συνιστάται στους γονείς να μην παραμένουν συνεχώς δίπλα στο κρεβάτι του παιδιού όταν αυτό κλαίει, γιατί έτσι το ενθαρρύνουν κατά κάποιο τρόπο να μείνει ξύπνιο. Πρέπει προοδευτικά να παρατείνεται ο χρόνος που αφήνουμε το παιδί να κλαίει. Τα παιδιά δεν κατορθώνουν να χαλαρώνουν στο κρεβάτι, ιδίως όταν το κλάμα τους έχει αποτέλεσμα να τα σηκώνουν και να τα νανουρίζουν.

Στους νυχτερινούς τρόμους η συμβουλευτική στοχεύει στο να ανακουφίζει το παιδί από το στρες και την ένταση. Συνίσταται η αποφυγή έκθεσης σε ερεθίσματα που προκαλούν φόβο όπως τρομακτικά έργα και προγράμματα τηλεόρασης.

Οι εφιάλτες αντιμετωπίζονται με υποστήριξη και ανακούφιση του παιδιού από τους γονείς κατά τη διάρκεια των επεισοδίων. Όταν συνδέονται με τραυματικές εμπειρίες προτείνεται ψυχοθεραπεία παιδιού με τη συμμετοχή της οικογένειας.

Στην υπνοβασία αρκεί η εξήγηση και η υποστήριξη στο παιδί και τους γονείς. Το δωμάτιο πρέπει να είναι αρκετά ασφαλές και χωρίς αντικείμενα που μπορεί να τραυματίσουν το παιδί. Τα παράθυρα του σπιτιού πρέπει να είναι κλειστά και οι πόρτες κλειδωμένες. Η απότομη διακοπή των υπνοβατικών επεισοδίων πρέπει να αποφεύγεται, γιατί προκαλεί αύξηση της συγχυτικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται το παιδί.

Συνιστάται σύντομος ύπνος 30- 60 λεπτά νωρίς το απόγευμα. Δεν πρέπει όμως αυτός ο απογευματινός ύπνος να παρατείνεται, γιατί το παιδί δεν θα μπορεί να κοιμηθεί την κανονική ώρα το βράδυ.

Σχολική ηλικία

Οι αϋπνίες, η άπνοια του ύπνου, η νυχτερινή ενούρηση και ο τριγμός των οδόντων είναι προβλήματα που εκδηλώνονται σε αυτή την ηλικία. Οι εφιάλτες και οι νυχτερινοί τρόμοι μπορεί να συνεχίζονται από τη νηπιακή ηλικία.

Η δυσκολία να πάνε για ύπνο αποτελεί το συχνότερο πρόβλημα που συναντάμε στα παιδιά ηλικίας 5-12 ετών. Η αντίσταση να πάει το παιδί στο κρεβάτι συνδέεται με το ακανόνιστο ωράριο ύπνου, τη μη ύπαρξη συγκεκριμένων κανόνων και τη δυνατότητα του παιδιού να κοιμάται αλλού εκτός από το κρεβάτι του.

Αυτά τα παιδιά ξυπνούν αργότερα το πρωί και παραπονιούνται ότι είναι κουρασμένα. Αποδεικνύεται η σημασία των ορίων και των κανόνων για την υγιεινή του ύπνου σε αυτή την ηλικία.

Η άπνοια του ύπνου ορίζεται ως διακοπή της αναπνοής κατά τη διάρκεια του ύπνου που υπερβαίνει τα 10 δευτερόλεπτα. Κατά μέσο όρο οι άπνοιες διαρκούν 30-40 δευτερόλεπτα έως 3 λεπτά.

Υπάρχουν τρεις τύποι άπνοιας: κεντρική, λόγω εμποδίου της αναπνοής και μεικτή.

* Η κεντρική είναι αποτέλεσμα της λειτουργικής ανωριμότητας των αναπνευστικών νευρώνων του εγκεφάλου. Παρατηρείται παροδικά στα πρόωρα ή στα νεογέννητα και συνήθως δεν έχει συνέπειες.

* Η λόγω εμποδίου της αναπνοής άπνοια οφείλεται σε διογκωμένες αμυγδαλές ή αδενοειδείς εκβλαστήσεις («κρεατάκια») και σπανιότερα σε υπερβολική παχυσαρκία ή υποθυρεοειδισμό.
* Η μεικτή είναι συνδυασμός των προαναφερομένων.

Κάθε άπνοια συνοδεύεται από σύντομο ξύπνημα με σκοπό να επανεγκατασταθεί ικανοποιητικός αερισμός και οξυγόνωση. Αυτά τα μικροξυπνήματα μπορεί να συμβούν μέχρι 200-300 φορές σε μια νύχτα. Ο ύπνος με αυτό τον τρόπο γίνεται ανήσυχος και ανεπαρκής.

Την επόμενη ημέρα το παιδί παραπονείται για κούραση και παρουσιάζει δυσκολίες στη συγκέντρωση. Η κακή σχολική επίδοση και τα προβλήματα συμπεριφοράς μπορεί να συνδέονται με το σύνδρομο άπνοιας του ύπνου.

Η διάγνωση υποβοηθείται από το ιστορικό. Οι γονείς αναφέρουν την ακανόνιστη αναπνοή και το σταμάτημά της, το ροχαλητό και την αναπνοή από το στόμα.

Στη νυχτερινή ενούρηση παρατηρείται η επαναλαμβανόμενη ακούσια απώλεια ούρων τη νύχτα, χωρίς την ύπαρξη σαφούς οργανικού αιτίου. Ως όριο θεωρείται η ηλικία των 5 ετών, γιατί τότε 85%-90% των παιδιών έχει επιτύχει φυσιολογικά τον έλεγχο της κύστης.

Η αιτιολογία της ενούρησης είναι πολυπαραγοντική. Η κληρονομικότητα διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση του συμπτώματος.

Οι περιβαλλοντικοί παράγοντες όπως η φτώχεια, οι διαλυμένες οικογένειες, η συναισθηματική και φυσική παραμέληση του παιδιού, οι πρώιμοι αποχωρισμοί, η παραμονή σε ιδρύματα, φαίνεται ότι σχετίζονται με την εμφάνιση της ενούρησης.

Η ποιότητα της σχέσης που εγκαθίσταται κατά τη διάρκεια του χρόνου της εκπαίδευσης για τον έλεγχο της κύστης ανάμεσα σε γονιό και παιδί, υποστηρίζεται ότι έχει άμεση αιτιολογική σημασία σε πολλές περιπτώσεις. Γεγονότα ζωής που προκαλούν έντονο άγχος έχουν συνδεθεί με την εμφάνιση δευτεροπαθούς ενούρησης (π.χ. αποχωρισμός από τη μητέρα, γέννηση αδελφού, διάλυση οικογένειας, νοσηλεία).

Ανεξαρτήτως αιτιολογίας, η ενούρηση οδηγεί στην εμφάνιση δευτερογενών συναισθηματικών διαταραχών όπως άγχος, ντροπή, ενοχή στο παιδί και θυμό στους γονείς.

Φυσιολογικά κατά την ανάπτυξη, η επίπτωση της ενούρησης μειώνεται κατά 15% τον χρόνο από τα 5 μέχρι τα 18 χρόνια.

Ο τριγμός των οδόντων οφείλεται σε στερεοτυπικές κινήσεις της γνάθου που προκαλούν σφίξιμο και τρίξιμο των δοντιών. Συμβαίνει σε 50% των φυσιολογικών βρεφών την περίοδο της οδοντοφυΐας. Βραχυχρόνια επεισόδια μπορούν επίσης να παρουσιαστούν στα νήπια. Θεωρείται παθολογικό όταν εμφανίζεται μετά τα δέκα έτη.

Έντονοι και δυσάρεστοι ήχοι τη νύχτα προκαλούν πρόβλημα στην οικογένεια. Συχνά προκαλούνται οδοντιατρικά προβλήματα και οι οδοντίατροι είναι οι πρώτοι που καλούνται να παρέμβουν. Οι αιτιολογικοί παράγοντες περιλαμβάνουν τη μη σωστή εμφύτευση των οδόντων, ψυχολογικό στρες και συναισθηματική ένταση.

Αντιμετώπιση

Τα προβλήματα ύπνου κατά τη σχολική ηλικία αντιμετωπίζονται με συμβουλευτική γονέων με σκοπό τη βελτίωση της υγιεινής του ύπνου. Το τακτικό πρόγραμμα ωραρίων ύπνου - έγερσης, ο περιορισμός του παιδιού να κοιμάται μόνο στο κρεβάτι του, η προσοχή στις αλλαγές του περιβάλλοντος (μείωση των θορύβων, σταθερή θερμοκρασία), η αποφυγή διεγερτικών ουσιών (σοκολάτα, αναψυκτικά), βοηθούν στην αποκατάσταση των διαταραχών ύπνου.

Στο σύνδρομο άπνοιας του ύπνου λόγω εμποδίου της αναπνοής η θεραπεία είναι χειρουργική. Η επέμβαση συνίσταται στην αφαίρεση των αδενοειδών εκβλαστήσεων ή των αμυγδαλών, ενώ σε βαρύτερες περιπτώσεις προτείνονται άλλες επεμβάσεις κυρίως πλαστικής χειρουργικής.

Για την ενούρηση έχουν χρησιμοποιηθεί ποικίλες τεχνικές συμπεριφοράς και διαιτητικές αγωγές. Κατά τη σταδιακή εκπαίδευση για την αύξηση της χωρητικότητας της κύστης και τον έλεγχο των σφικτήρων, χορηγούνται περισσότερα υγρά την ημέρα και λιγότερα το βράδυ.

Συνίσταται υποχρεωτική έγερση του παιδιού σε καθορισμένη ώρα και συγκράτηση των ούρων με σταδιακά αυξανόμενη πρόσληψη υγρών. Συσκευές αφύπνισης, ξυπνητήρι που χτυπά όταν το παιδί βρέξει το κρεβάτι του, συμπεριλαμβάνονται στις συμπεριφοριολογικές μεθόδους.

Η υποστηρικτική ψυχοθεραπεία βοηθά στην πρόληψη των δευτερογενών συναισθηματικών διαταραχών, οδηγώντας το παιδί να αναλάβει την πλήρη ευθύνη και αυξάνοντας την αυτοεκτίμησή του. Παράλληλα βοηθούνται οι γονείς να μεταβάλουν τη στάση τους και να μειώσουν τις προστριβές στην οικογένεια.

Εφηβεία

Η οργάνωση του ύπνου κατά την εφηβεία ολοκληρώνεται και ταυτίζεται με εκείνη του ενηλίκου. Η συνολική διάρκεια του ύπνου ελαττώνεται για να φθάσει το 8ωρο στην ηλικία των 16 ετών.

Ενώ οι διαταραχές ύπνου, όπως προκύπτει από επιδημιολογικές μελέτες, είναι συχνές στην εφηβεία, σπάνια οι έφηβοι ζητούν βοήθεια γι' αυτές.

Οι περισσότεροι έφηβοι συνδέουν τις διαταραχές τους με ψυχολογικούς παράγοντες όπως ένταση, ανησυχία, οικογενειακά προβλήματα, σχολικές δυσκολίες, κοινωνικά και επαγγελματικά προβλήματα.

Σε αυτή την περίοδο της ζωής, οι ανάγκες ύπνου έρχονται σε αντίθεση με τις εκπαιδευτικές απαιτήσεις και την αυξημένη δραστηριότητα, με αποτέλεσμα να διακόπτεται η κανονικότητα ύπνου - εγρήγορσης και να ελαττώνεται ο συνολικός χρόνος ύπνου.

Ο τρόπος ζωής των εφήβων τούς προσανατολίζει σε ξενύχτια, είτε λόγω διαβάσματος είτε λόγω διασκέδασης, έτσι ώστε να παρουσιάζουν καθυστέρηση στην επέλευση του ύπνου και καθυστέρηση του πρωινού ξυπνήματος.

Αυτές οι αϋπνίες χαρακτηρίζονται από την καθημερινή δυσκολία του εφήβου να κοιμηθεί πριν από τις δύο ή τρεις τη νύχτα και συνοδεύονται από μόνιμη στέρηση ύπνου, λόγω της πρωινής ώρας του ξυπνήματος που επιβάλλεται κυρίως από εκπαιδευτικούς λόγους.

Οι σοβαρότερες αϋπνίες συνδέονται με νυχτερινές εγέρσεις και δυσκολία του εφήβου να ξανακοιμηθεί. Ο έφηβος παραπονείται ότι δεν μπορεί να κοιμηθεί όπως θα το ήθελε.

Οι ψυχολογικοί λόγοι κυριαρχούν εδώ, συχνότερα οφειλόμενοι σε υπερβολικό άγχος, με ή χωρίς καταθλιπτικά στοιχεία. Παρατηρούνται επίσης αϋπνίες δευτερογενείς στη χρήση ψυχοτρόπων ουσιών, αλκοόλ ή καπνού, συχνών σε αυτή την ηλικία.

Αντιμετώπιση

Σημαντικές για τη θεραπευτική αντιμετώπιση των διαταραχών του ύπνου κατά την εφηβεία είναι η πρόληψη και η καλή υγιεινή του ύπνου. Η ψυχοσυναισθηματική ισορροπία του εφήβου και η ισορροπία των διαπροσωπικών σχέσεων είναι στοιχεία απαραίτητα για την ομαλή λειτουργία του ύπνου.

Προτείνεται επίσης τακτικό πρόγραμμα κατάκλισης - αφύπνισης, με έγερση την ίδια ώρα κάθε πρωί όσο λίγος και αν ήταν ο ύπνος της προηγούμενης νύχτας. Αποφεύγεται ο ύπνος κατά τη διάρκεια της ημέρας και η παραμονή στο κρεβάτι όταν ο έφηβος δεν νυστάζει.

Συνιστάται ελαφρά σωματική άσκηση κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Διαταραχές ύπνου σε παιδιά - εφήβους
* Βρεφική ηλικία = Ακατάστατος ύπνος, συνεχές κλάμα, δυσκολίες ύπνου, αϋπνίες
* Προσχολική ηλικία = Δυσκολίες ύπνου, νυχτερινοί τρόμοι, εφιάλτες, υπνοβασία
* Σχολική ηλικία = Αϋπνίες, άπνοια του ύπνου, νυχτερινή ενούρηση, «τρίξιμο» δοντιών
* Έφηβοι = Αϋπνίες

Η Ελένη Λαζαράτου είναι επίκουρη καθηγήτρια Παιδοψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών
Γλυπτό: Auguste Rodin

Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010



"Σεξουαλική αγωγή"


Σεξουαλική αγωγή, ναι, αλλά πώς;…
Ας μιλήσουμε ειλικρινά, μεταξύ μας…με τους νέους…
Η σεξουαλική λειτουργία είναι από τις βασικότερες της αναπαραγωγής του είδους, αλλά και της κοινωνικής αναπαραγωγής και γι’ αυτό το λόγο ένα από τα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα, τουλάχιστον από το 17ο αιώνα και δώθε.

Ο κοινωνικός έλεγχος της σεξουαλικότητας συνδέεται εδώ και τρεις αιώνες με ένα πλήθος κοινωνικών αντιλήψεων, με την κοινωνική διαίρεση της εξουσίας, με πρακτικές παλιάς και νέας βαρβαρότητας, που βαραίνουν στην προσωπική βιογραφία του καθενός μας.

Η εποχή μας δεν είναι τόσο απελευθερωμένη σεξουαλικά, όσο συνήθως διαφημίζεται ή κατηγορείται:
Η άγνοια και ο φόβος της απόλαυσης είναι πολύ περισσότερο διαδεδομένα φαινόμενα από τη γνώση και την ειλικρινή διεκδίκησή της.

Παρόλο που μιλάμε πολύ για το σεξ, η σεξουαλικότητά μας συνοδεύεται από ενοχές, αποκρύψεις και φόβους.
Μιλάμε πολύ πιο εύκολα για την παραβατική ή και εγκληματική σεξουαλικότητα, παρά για τις προσωπικές επιθυμίες, φαντασιώσεις και απολαύσεις.
Παρ’ όλα τα βήματα που έχουν γίνει στον εκδημοκρατισμό κοινωνικών δομών και θεσμών, δεν έχουν εκλείψει ούτε η κοινωνική διαίρεση της εργασίας ούτε οι αντιφατικές αντιλήψεις, από τις οποίες οι σύγχρονες κοινωνίες εμφορούνται ακόμη, για τη σεξουαλικότητα των ανδρών σε σχέση με εκείνη των γυναικών, καθώς και για τη σεξουαλικότητα των ανώτερων κοινωνικών τάξεων σε σχέση με τιςλιγότερο ευνοημένες.
Παρ’ όλο το αυξημένο ενδιαφέρον των γονιών για τη σεξουαλική ωρίμανση και τη σεξουαλική συμπεριφορά των παιδιών τους, ο ανοιχτός και ειλικρινής διάλογος μεταξύ τους και ακόμη περισσότερο η ψύχραιμη και κοινή αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων δεν είναι ο κανόνας.

Για τους νέους

Μάθετε το σώμα σας και μελετήστε τη βιολογική πλευρά της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, τις λειτουργίες και την υγιεινή της.

Ανακαλύψετε το σώμα σας ως πηγή ηδονής και διεκδικήστε τη σεξουαλικότητάς σας με ωριμότητα και απλότητα.

Αρνηθείτε τα κοινωνικά πρότυπα θηλυκής και αντρικής συμπεριφοράς, που καταπιέζουν εξίσου και τα δύο φύλα και σας γεμίζουν με ανόητους φόβους για τον εαυτό σας και τις σχέσεις σας με το άλλο φύλο.

Μην αναπαράγετε αυτόν τον εξίσου με τους άλλους τρομαχτικό ρατσισμό απέναντι σε όσους πραγματικά ή φανταστικά δεν προσαρμόζονται σ’ αυτά τα πρότυπα, για να ξορκίσετε ενδόμυχους φόβους και να ενισχύσετε τη δημόσια εικόνα σας.

Εάν γονείς και δάσκαλοι σας καταπιέζουν με υποψίες, φόβους και ενοχές, προσπαθείστε να κατανοήσετε τα κοινωνικά αίτια αυτών των πρακτικών.

Αποκαταστασήσετε μαζί τους έναν κατά το δυνατό νηφάλιο και ειλικρινή διάλογο πάνω σ’ αυτά τα θέματα και αποφύγετε τις βιαστικές και καμιά φορά καταστροφικές για την προσωπική σας ζωή επιλογές.

Το σώμα σας σας ανήκει, αλλά αυτό ισχύει και για τον άλλο. Η έλξη μπορεί να κερδηθεί, αλλά δεν εκβιάζεται.

Προφυλαχθείτε και προφυλάξετε το σύντροφο ή τη σύντροφό σας από ανεπιθύμητες συνέπειες.

Μην κάνετε σεξ, κάνετε έρωτα. Οι τυχαίες, βιαστικές και στερημένες από συναίσθημα σεξουαλικές επαφές, είναι συνήθως απογοητευτικές και συχνά τραυματικές.

Για τους γονείς

Αφήσετε τη σεξουαλικότητα των παιδιών σας να ανθίσει. Μάθετε και ενθαρρύνετέ τους να μάθουν όσα περισσότερα μπορούν για τις σεξουαλικές λειτουργίες από βιολογική, ψυχολογική και κοινωνική άποψη. Συζητείστε τους κινδύνους που απειλούν τη σωματική και κοινωνική τους αξιοπρέπεια, αλλά μην τους στρέφετε σε μια υστερική και εντέλει αντικοινωνική καχυποψία.

Πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι οι συναισθηματικές περιπέτειες, οι αποτυχημένες σχέσεις και οι σεξουαλικές συμπεριφορές, που η κοινωνία της εποχής μας καταγράφει ως διαστροφές, οφείλονται συχνά στην άγνοια, στην ατολμία, στην υποκρισία ή τους υπερβολικούς φόβους με τους οποίους μερικές φορές αντιμετωπίζονται τα παιδιά και οι έφηβοι από γονείς και δασκάλους.

Μην ενοχοποιείτε τα παιδιά σας για τις πρακτικές αυτοϊκανοποίησης, που είναι μία φυσιολογική και επιθυμητή διερεύνηση του σώματος, μια στοιχειώδης πρακτική αυτογνωσίας.
Η έλξη για το ίδιο φύλο στις νεαρές ηλικίες εντάσσεται στην απολύτως φυσιολογική διαδικασία της συναισθηματικής και κοινωνικής τους ωρίμανσης. Μη σπεύδετε να ερμηνεύετε αρνητικά τις φιλίες των παιδιών σας, τραυματίζοντας την αθωότητα και την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και τους άλλους.

Οι απαγορεύσεις, οι τιμωρίες και η διαρκής υποψία μόνο αρνητικά αποτελέσματα μπορούν να φέρουν. Στην προσπάθειά σας να προσαρμόσετε τα παιδιά σας στα κοινωνικά πρότυπα του ανδρισμού και της θηλυκότητας, ενδέχεται να τα στρέψετε σ’ αυτό που φοβάστε περισσότερο, μεταδίδοντάς τους μια λαθεμένη εικόνα για τον εαυτό τους και τις προτιμήσεις τους.

Μη λέτε άλλα στ’ αγόρια και άλλα στα κορίτσια σας, μη γίνεσθε συνένοχοι στην κοινωνική υποκρισία, για την οποία συχνά και όχι άδικα μας κατηγορούν οι νέοι.

Η σεξουαλικότητα συνδέεται άμεσα με τις σχέσεις των δύο φύλων, την κοινωνική διαμόρφωσή τους και τον κοινωνικό ανταγωνισμό τους. Οι σχέσεις των γονέων, η ύπαρξη αμοιβαίου σεβασμού ή αμοιβαίας περιφρόνησης, οι καθημερινές τριβές στην οικογένεια έχουν πολύ βαθιά επίδραση στα παιδιά και τους εφήβους, στη συγκρότηση της υποκειμενικότητάς τους και στη σχέση τους με το άλλο φύλο. Η ψυχολογική και κοινωνιολογική έρευνα δεν επιβεβαιώνει την ενοχοποίηση του διαζυγίου για την όποια παραβατική ή παρεκκλίνουσα συμπεριφορά των νέων.
Μη “θυσιάζεσθε” για τα παιδιά σας. Η συντήρηση ενός αποτυχημένου γάμου είναι συνήθως πιο οδυνηρή και με χειρότερες συνέπειες για τα παιδιά της οικογένειας από το χωρισμό των γονέων.

Αποκαταστήσετε έναν ανοιχτό και ειλικρινή διάλογο με τα παιδιά σας, που θα τα βοηθήσει να γνωρίσουν και να ελέγξουν τις επιθυμίες τους.

Για τους δασκάλους

Το ελληνικό σχολείο δεν έχει ακόμη αναλάβει επίσημα τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των νέων, όπως ευρύτατα πλέον γίνεται στις πιο αναπτυγμένες χώρες. Η σεξουαλική αγωγή περιλαμβάνει συνήθως, όπου εφαρμόζεται, βασικές γνώσεις για το ανθρώπινο σώμα και τις βιολογικές λειτουργίες της αναπαραγωγής, μια ανοιχτή εξοικείωση με τους κινδύνους και τις ανεπιθύμητες συνέπειες της σεξουαλικής δραστηριότητας των νέων. Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση γίνεται έτσι ένα μάθημα σαν όλα τα άλλα: Χρήσιμες γνώσεις, αλλά ανεπαρκείς.

Η αξία της σεξουαλικής αγωγής δεν εξαρτάται από την ποσότητα των πληροφοριών, αλλά από την ποιότητα και τον τρόπο μετάδοσής τους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η σεξουαλικότητα δεν είναι μια αυτόνομη περιοχή της υποκειμενικότητας και δεν ακολουθεί μια αυτόνομη διαδικασία ωρίμανσης. Ωριμάζει σε αλληλεξάρτηση και αλληλεπίδραση με τα άλλα στοιχεία της προσωπικότητας, μέσα στη βαθμιαία διαδικασία της κοινωνικής και πολιτικής της συγκρότησης.
Γιαυτό και …
…η επίδειξη σεξουαλικότητας από τα παιδιά είναι συχνά μια προσπάθεια αυτονόμησης, αυτοπροβολής και κυριαρχίας και, σε τελευταία ανάλυση, μια ανταπόκριση στα πρότυπα και τις αξίες που η ίδια η κοινωνία και το σχολείο έμμεσα ή άμεσα προβάλλει και επιβάλλει.
Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση έχει μικρά ή και αρνητικά αποτελέσματα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον, όπως η οικογένεια και το σχολείο, όπου αναπαράγονται τα στερεότυπα για τις σχέσεις των δύο φύλων, ο κοινωνικός ανταγωνισμός, οι προκαταλήψεις και ο κοινωνικός πουριτανισμός, που αρνείται ακόμη να συνδέσει τη σωματική με την ηθική ικανοποίηση.
Εάν δεν αισθάνεσθε έτοιμοι να ξεκινήσετε πρωτοβουλίες ή προγράμματα σεξουαλικής αγωγής, προσπαθείστε τουλάχιστον:

Να μη σπεύδετε να ερμηνεύετε, να ενοχοποιείτε και να καταδικάζετε με απόλυτο τρόπο σεξουαλικές απρέπειες στις πράξεις και στα λόγια των παιδιών και των νέων. Πολύ συχνά τέτοιες συμπεριφορές δεν έχουν καμιά σχέση ούτε με μια πρόωρη σεξουαλικότητα ούτε με σεξουαλικές διαστροφές. Γιαυτό και πρέπει να διερευνώνται στο ευρύτερο πεδίο της κοινωνικότητας και της προσωπικής βιογραφίας.

Να μη διστάζετε να απαντάτε με ευθύτητα και αμεσότητα στις ερωτήσεις των παιδιών, έστω και αν χαρακτηρίζονται από την πονηρία της ενοχής, που εμείς τους μεταδώσαμε. Θα δείτε ότι σύντομα θα μπορείτε να συζητάτε αυτά τα θέματα με τη σοβαρότητα που τους ταιριάζει.
Μην αποθαρρύνετε την εκδήλωση ενδιαφέροντος από τα ίδια τα παιδιά ή τους εφήβους.
Ενθαρρύνετέ την…
Εάν αποκατασταθεί ένα κλίμα αμοιβαίας εμπιστοσύνης και ειλικρίνειας, ανάμεσα σε γονείς, δασκάλους και νέους, η συνερεύνηση της ανθρώπινης σεξουαλικότητας δε θα είναι χωρίς οφέλη για όλους τους συνομιλητές…
πίνακας :Walter Sickert

Ανθογαλίδου Θ.: Καθηγήτρια του Α.Π.Θ.

Η συμβολή της μουσικής στην ανάπτυξη του εγκεφάλου


Γράφει ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΔΡΙΤΣΑΣ, καρδιολόγος, Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο, συνθέτης

Πολλές σύγχρονες επιστημονικές εργασίες έχουν πλέον αποδείξει ότι η μουσική εκπαίδευση και η μουσική ακρόαση συμβάλλουν σημαντικά στην ανάπτυξη των ανώτερων εγκεφαλικών-γνωστικών λειτουργιών αλλά και γενικότερα στη φυσική, συναισθηματική και πνευματική ανάπτυξη των ατόμων.
Αρα η ενασχόληση με τη μουσική, και ιδιαίτερα η συστηματική μουσική εκπαίδευση, δεν έχει νόημα μόνο όσον αφορά την ανάπτυξη μουσικών δεξιοτήτων αλλά ενισχύει την ανάπτυξη και τη διαφοροποίηση των λειτουργιών του κεντρικού νευρικού συστήματος.

Η ενασχόληση με τη μουσική προάγει την περαιτέρω ανάπτυξη του όγκου του εγκεφάλου αλλά και της παρεγκεφαλίδας, με αποτέλεσμα βελτίωση του συντονισμού κινήσεων και της μνήμης. Σημαντική διαφορά παρουσιάζεται ως προς την ποσότητα της φαιάς ουσίας στον εγκέφαλο σε άτομα που είχαν εμπλακεί σε συστηματικές μουσικές δραστηριότητες από πολύ μικρή ηλικία σε σχέση με άτομα που δεν ασχολήθηκαν με τη μουσική. Επίσης, το νευρικό νήμα (corpus callosum) που συνδέει το αριστερό με το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου, και η λειτουργία του, σχετίζεται με τη συνεργασία των δύο ημισφαιρίων και είναι κατά 15-20% μεγαλύτερο στους μουσικούς έναντι των μη μουσικών.
Πολλά επιστημονικά δεδομένα δείχνουν ότι η πρώιμη μουσική εκπαίδευση συμβάλλει στην ενδυνάμωση και ταχύτερη λειτουργία των εγκεφαλικών νευρώνων και τη γενικότερη αισθητικο-κινητική ανάπτυξη του εγκεφάλου. Αποτέλεσμα, λοιπόν, της συστηματικής ενασχόλησης με τη μουσική είναι η περαιτέρω ανάπτυξη της ικανότητας ομιλίας, η ενίσχυση της οπτικής αντίληψης, η βελτίωση της ακουστικής αντίληψης και του συντονισμού κινήσεων.

Εχει βρεθεί ότι η ακρόαση της μουσικής του Mozart (βλ. σονάτα Κ.448 για δύο πιάνα) μπορεί να βελτιώνει τη γνωστική ικανότητα των μαθητών (το περίφημο Mozart Effect), τη μνήμη αλλά και άλλες εγκεφαλικές λειτουργίες όπως είναι η προσωρινή χωρική αντίληψη (spatial-temporal reasoning) και η χωρική απεικονιστική αντίληψη (spatial-recognition reasoning). Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η ακρόαση της μουσικής του Mozart ενισχύει την ικανότητα αντίληψης χωρο-χρονικών παραμέτρων και ανώτερων, μαθηματικής φύσης, εγκεφαλικών λειτουργιών.
Εχει επίσης αποδειχτεί ότι οι μαθητές που διαθέτουν πρώιμη μουσική παιδεία παρουσιάζουν αξιοσημείωτα καλύτερη επίδοση στο σχολείο και εμφανίζουν πολύ μεγαλύτερο ποσοστό εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση. Ακόμη, τα παιδιά που συμμετέχουν σε ορχήστρες ή χορωδίες μαθαίνουν να συνεργάζονται, γίνονται κοινωνικότερα και αποδίδουν καλύτερα σε επίπεδο συλλογικών δραστηριοτήτων σε σχέση με παιδιά που δεν συμμετέχουν σε μουσικές δραστηριότητες.

Η σύγχρονη νευρο-επιστήμη (cognitive neuroscience) αποδεικνύει σήμερα αυτό το οποίο οι αρχαίοι Ελληνες γνώριζαν εμπειρικά, δηλ. ότι η μουσική εκπαίδευση και ακρόαση δεν καλλιεργεί μόνο τις καθαρά μουσικές δεξιότητες αλλά βελτιώνει και προάγει πολλαπλές δεξιοτήτες. Δεν ήταν τυχαίο, λοιπόν, ότι οι αρχαίοι Ελληνες τοποθετούσαν τη μουσική στον κορμό της παιδείας, αφού θεωρούσαν ότι η ιδανική παιδεία πρέπει να περιλαμβάνει μουσική για τον Νου και φυσική άσκηση για το Σώμα.
πίνακας: Vladimir Kush

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010



Παιδί και θυμός

ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΓΟΥ
Ο θυμός και η επιθετικότητα στην παιδική ηλικία μπορούν να αντιμετωπιστούν, γι’ αυτό μην πανικοβάλλεστε! Ο θυμός, η οργή και η επιθετικότητα είναι συνηθισμένες αντιδράσεις των παιδιών. Τα ηλικιακά χαρακτηριστικά είναι αυτά που καθορίζουν και τις αντιδράσεις του παιδιού. Ως βρέφος χρησιμοποιεί το κλάμα. Μετά τον πρώτο χρόνο της ζωής εκδηλώνει εκρήξεις οργής, κατά τις οποίες η επιθετικότητα στρέφεται κυρίως στον εαυτό του -πέφτει στο πάτωμα, τσιρίζει χτυπώντας τα χέρια και τα πόδια του. Αργότερα, από την ηλικία των δύο με τριών ετών, η επιθετικότητα εκφράζεται προς τα αντικείμενα και τους ανθρώπους γύρω του. Τα μεγαλύτερα παιδιά που έχουν αποκτήσει ικανό αυτοέλεγχο, χρησιμοποιούν περισσότερο ύβρεις και απειλές και λιγότερο σωματική βία.

Θυμός, ένα φυσιολογικό συναίσθημα

Ο θυμός είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα, φτάνει να μην ξεφεύγει από τον έλεγχο του παιδιού και των γονιών. Το ξέσπασμα θυμού είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο στα παιδιά, από τη νηπιακή ηλικία μέχρι την εφηβεία αλλά και την ενηλικίωση. Μην πανικοβληθείτε, είναι μία συνηθισμένη συμπεριφορά όταν τις περισσότερες φορές ματαιώνονται οι επιθυμίες τους. Οι κρίσεις θυμού είναι τις πλείστες φορές αποτέλεσμα απογοήτευσης κάθε φορά που «δεν γίνεται το δικό τους». Κάθε φορά που οι γονείς αρνούνται μία επιθυμία στο παιδί, αυτό αμέσως αντιδρά με φωνές, κραυγές και γοερό κλάμα. Επίσης, τα παιδιά μαθαίνουν από πολύ νωρίς ότι αν συμπεριφέρονται επιθετικά, εξασφαλίζουν κάποιο επιθυμητό αποτέλεσμα. Πολύ εύκολα, επίσης, μιμούνται επιθετικές συμπεριφορές τόσο των ενηλίκων όσο και των συνομηλίκων τους, αλλά επηρεάζονται και πολύ συχνά από βίαια παιχνίδια ή από ταινίες που παρακολουθούν στην τηλεόραση. Το παιδί δεν έχει όμως πάντα ξεσπάσματα θυμού επειδή δεν πραγματοποιήθηκε μία επιθυμία του αλλά και επειδή έχει ελάχιστους τρόπους να εκδηλώσει τα συναισθήματά του (προπαντός στη νηπιακή ηλικία). Έτσι το παιδί που ακόμη δεν έχει τον τρόπο να εκφραστεί λεκτικά, αγανακτεί πιο εύκολα, διαπραγματεύεται έντονα και με αγένεια. Επίσης το μικρό παιδί που ακόμη δεν έχει την αίσθηση του χρόνου, η λέξη «όχι τώρα» στο μυαλό του σημαίνει «ποτέ», με αποτέλεσμα να νομίζει πως αυτό που ζητά δεν θα γίνει ποτέ.


Βοηθήστε το


Σημαντικό είναι να καταλάβετε ότι το παιδί έχει δικαίωμα να νιώθει και θυμό, αλλά στόχος κάθε γονιού είναι να μην αφήνει το παιδί να φτάσει σε αυτό το σημείο. H διαχείριση του θυμού πρέπει να γίνεται με θετικό και εποικοδομητικό τρόπο, ώστε να εξασφαλίζεται μία ομαλή και ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή. Τα παιδιά δεν είναι όπως τους ενήλικες που μπορούν να διαχειριστούν το θυμό με τη λογική -ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά δεν είναι πάντα κατάλληλα να το κάνουν αυτό, αφού δεν γνωρίζουν τη διαφορά των συναισθημάτων με τη λογική. Τα ξεσπάσματα θυμού δεν είναι πάντα προσχεδιασμένα από το παιδί, δεν προσπαθεί, άλλωστε, να σας εκμεταλλευτεί. Μπορεί όμως να το κάνει καθώς δοκιμάζει τις δυνάμεις του αλλά και τα όριά σας. Σε τέτοιες στιγμές οι γονείς δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν και δυστυχώς πολλές φορές νιώθουν ντροπή ότι τους «ακούει η γειτονιά» ή όταν έχει άλλους μπροστά. Τα όρια λοιπόν που βάζετε στα παιδιά σας είναι αυτά που θα το κάνουν να διαχειρίζεται το θυμό του.


Το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε σε τέτοιες περιπτώσεις είναι να διαπραγματευτείτε προσανατολίζοντας το παιδί από την παράλογη απαίτηση, προς την πιο λογική και εφικτή. Αν όμως δείτε πως δεν γίνεται τίποτα, απλώς αφήστε το να ξεσπάσει. Σημαντικό είναι να προσέξετε να μη χτυπήσει, άρα απομακρύνετέ το σε έναν πιο ασφαλή χώρο, χωρίς βίαιες κινήσεις και στη συνέχεια δείξετέ του ότι το αγνοείτε. Οι υπερπροστατευτικές μητέρες, σε τέτοιες περιπτώσεις δεν πρέπει να νιώθουν ενοχές και δεν πρέπει να κάνουν το χατίρι στο παιδί τους επειδή το λυπούνται ή για να μη ρεζιλεύονται μπροστά σε κόσμο.


Αξίζει, επίσης, να αναφέρουμε ότι οι αυστηρές ποινές και κυρίως η σωματική τιμωρία έχουν ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που αναμένονται. Τα παιδιά που έχουν τιμωρηθεί αυστηρά, κυρίως με «ξύλο», εμφανίζουν μακροπρόθεσμα διαταραχές συμπεριφοράς και μεγαλύτερη επιθετικότητα απ’ ό,τι τα παιδιά που είχαν επιεικέστερη μεταχείριση. Η επιθετικότητα γεννά επιθετικότητα και ο γονέας-τιμωρός αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση.
Ως γονείς έχετε την ευθύνη να προλαμβάνετε τις κρίσεις θυμού και δεν πρέπει να αφήσετε το θυμό να κυριεύσει το παιδί σας. Πρέπει να προσπαθήσετε να κάνετε το παιδί να ελέγχει το θυμό του και όχι ο θυμός το παιδί. Όπως με τους ενήλικες, έτσι και εσείς ως γονείς πρέπει να βοηθήσετε το παιδί σας να καταλάβει γιατί θυμώνει. Με αυτόν τον τρόπο, όταν το παιδί σάς εξηγήσει γιατί θυμώνει, αφενός θα ηρεμήσει αφού θα μιλήσει για το θυμό του και αφετέρου θα νιώθει και χαρούμενο, αφού οι γονείς τους έχουν καταλάβει τους λόγους που θύμωσε. Αν ο εκνευρισμός του παιδιού έχει ξεπεράσει τα όρια, σταματήστε το άμεσα και στείλτε το στο δωμάτιό του (αν είναι ασφαλές) για να ηρεμήσει. Αργότερα, όταν θα έχει ηρεμήσει, αφιερώστε όσο χρόνο χρειάζεται για να του εξηγήσετε ακριβώς τι έκανε και για ποιο λόγο δεν εγκρίνετε τέτοιες πράξεις και συμπεριφορές. Μην ξεχνάτε ότι αν δείξετε στο παιδί σας αποφασιστικότητα, θα νιώθει πιο ασφαλές και θα αποδεχτεί την τιμωρία ή αυτά που του λέτε θα γίνουν αποδεχτά από εκείνο, αφού θα γνωρίζει ότι δεν υπάρχει τρόπος να διαπραγματευτεί. Όσο πιο συγκεκριμένοι και ξεκάθαροι είστε στο τι του ζητάτε τόσο λιγότερα περιθώρια αντίδρασης και αντιρρήσεων του αφήνετε. Ακόμη, βοηθήστε το να αναπτύξει ένα σχέδιο ελέγχου του θυμού του. Μπορείτε σε κάποια στιγμή όταν είναι ήρεμο ή σε κάποια οικογενειακή εκδρομή, να συζητήσετε μαζί του για το θυμό και να του προτείνετε τι να κάνει κάθε φορά που θυμώνει, π.χ. να ακούει μουσική, να βγαίνει έξω για να παίξει ή να κάνει ένα ντους. Καλό είναι το ίδιο το παιδί να καταγράψει τις ιδέες του και να τις τοποθετήσει σε ένα εμφανές σημείο και κάθε φορά που τις υλοποιεί, να του λέτε μπράβο που τα κατάφερε. Επίσης, μπορείτε να φέρετε αντιμέτωπο το παιδί σας με τις φυσικές συνέπειες των πράξεών του. Αν, για παράδειγμα, το παιδί σας την ώρα που παίζει με τα αδέρφια ή τους φίλους του αρχίζει να χτυπά τα άλλα παιδιά, απομακρύνετέ το από το χώρο του παιχνιδιού, καθίστε μαζί του βλέποντας τα άλλα παιδιά που συνεχίζουν το παιχνίδι τους και εξηγήστε του ότι θα μπορέσει να παίξει ξανά με τα άλλα παιδιά μόνο όταν θα είναι έτοιμο να παίξει χωρίς να τα χτυπά. Αν τη μία φορά το απομακρύνετε από το παιχνίδι ενώ την άλλη το αφήνετε να παίζει κάνοντάς του απλώς μία παρατήρηση, δεν θα έχετε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Θα πρέπει να επιλέξετε μία συγκεκριμένη αντιμετώπιση για τις αναποτελεσματικές του συμπεριφορές, την οποία καλό είναι να εφαρμόζετε κάθε φορά.


Mικρές συμβουλές


• Παρατηρήστε πότε συμβαίνουν οι κρίσεις θυμού του παιδιού.

• Προσανατολίστε το παιδί σε κάτι που το ευχαριστεί.

• Κάντε συμφωνία μαζί του, αλλά αποφύγετε τους εκβιασμούς.

• Μην καταρρέετε γιατί η δική σας συμπεριφορά αντανακλά στη δική του συμπεριφορά.

• Βοηθήστε το παιδί σας να καταλάβει τις λανθασμένες συμπεριφορές.

• Ο αρνητικός και απαισιόδοξος τρόπος που έχουν οι γονείς στην καθημερινότητα, τους προκαλεί θυμό και δεν αφήνει τα παιδιά να σκέφτονται θετικά.

• Προσπαθήστε την ώρα του θυμού να κάνετε τα παιδιά να σκεφτούν τι πραγματικά θέλουν. Έτσι θα τους αποσπάσετε την προσοχή από το θυμό στην επιθυμία.

• Πείτε στο παιδί ότι αν ηρεμήσει και σταματήσει να φωνάζει, θα μπορείτε να το συζητήσετε και να βρείτε μαζί μία λύση.

• Βοηθήστε το να ανακαλύψει τρόπους να εκφράζεται όταν θυμώνει, αντί να χτυπά άλλα άτομα ή να σπάζει αντικείμενα. Π.χ. γεμίστε μία μαξιλαροθήκη με πούπουλα και όταν το παιδί θυμώνει, αφήστε το να τη χτυπά. Έτσι του δείχνετε ότι δεν πρέπει να χτυπάμε κανένα άτομο αλλά ούτε να σπάζουμε αντικείμενα.

• Ο θυμός και ο εκνευρισμός από τους γονείς είναι κάτι που μπορεί να μιμηθεί το παιδί.

• Προσπαθήστε να εξηγήσετε τις συνέπειες που έχει η συμπεριφορά του προς εσάς. Π.χ. μπορείτε να πείτε στο παιδί σας ότι με αυτήν του τη συμπεριφορά σάς πληγώνει.

• Μην ανταποκρίνεστε στο δικό του θυμό με το δικό σας, γιατί με αυτό του δείχνετε ότι είναι εντάξει να θυμώνει.

• Θέστε ως κανόνα στο σπίτι ότι «οι διαφορές και τα προβλήματα πάντα λύνονται όταν ηρεμήσουμε και είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε το θέμα που μας θύμωσε».

• Δώστε την ευκαιρία στο παιδί σας να περνά αρκετές ώρες στο πάρκο, όπου μπορεί να τρέξει και να παίξει έντονα, για να μπορεί να διοχετεύσει την ενέργειά του σε ευχάριστες δραστηριότητες αντί σε θυμό και τσακωμούς.

• Πρέπει να βοηθήσετε το παιδί σας να μάθει πως τα συναισθήματα θυμού είναι φυσιολογικά, αλλά υπάρχουν αποδεκτοί και μη αποδεκτοί τρόποι αντιμετώπισής τους.
ΖΩΗΣ ΜΑΓΟΥ: Κοινωνιολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010



Η γνώση της άγνοιας


O Σωκράτης [..] γνωρίζει πολύ καλά την θεωρητική ελληνική φιλοσοφία και θέτει στους διαλόγους του που άπτονται καθημερινών θεμάτων γενικές ερωτήσεις ορισμού (“ τι είναι ανδρεία” κ.λ.π.) δεν ενδιαφέρεται για την θεωρητική γνώση ως τέτοια, παρά για τον κριτικό στοχασμό πάνω στις πράξεις και την ζωή του ατόμου θέλει να επιδράσει όχι φιλοσοφικά-επιστημονικά αλλά ηθικά-προσωπικά, γι΄ αυτό το λόγο αντιτίθεται με την τότε συνήθεια, δεν παρουσιάζει γραπτά τις σκέψεις του.

Θέλει να ταρακουνήσει πνευματικά τους συνομιλητές του και να τους αναγκάσει να γνωρίσουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Για το σκοπό αυτό συζητάει με τους γεμάτους αυτοπεποίθηση νεαρούς άντρες στο δρόμο, στην αγορά ή στο γυμναστήριο και προσποιείται ότι θέλει να διδαχτεί από αυτούς σε ότι αφορά βασικά ηθικά αξιώματα, γιατί του φαίνεται ότι έχουν για αυτά καλύτερη γνώση από την δική του ( σωκρατική ειρωνεία). Τους περιπλέκει όμως σε αντιφάσεις και τους στριμώχνει, μέχρις ότ0υ αυτοί μέσα από την διαδικασία της σταδιακής εξαγωγής των γνώσεων από το εσωτερικό τους αναγνωρίζουν την απατηλή γνώση καθώς και την αλαζονεία τους ( σωκρατική μέθοδος ή μαιευτική) και φθάνουν στην γνώση της άγνοιας.

Έτσι μπορεί να φανεί στην αρχή ότι ο Σωκράτης, όπως πολλοί Σοφιστές, καταλήγει στο αδιέξοδο του σκεπτικισμού και το μόνο στοιχείο που τον διαφοροποιεί από αυτούς είναι η μετριοφροσύνη του. Και όμως δεν είναι έτσι. Γιατί κοινό τους έδαφος είναι ο αγώνας για πνευματική ελευθερία και για συνειδητή διαμόρφωση της προσωπικής ζωής, αγώνας που στρέφεται εναντίον των προκαταλήψεων και της απουσίας της σκέψης. Όπως και για τους Σοφιστές, έτσι και γι αυτόν είναι ιδιάζων ένας λογικός τρόπος της σκέψης και για τους δύο ο άνθρωπος αποτελεί το επίκεντρο κάθε στοχασμού.

Ο Σωκράτης προϋποθέτει, όπως και για τους Σοφιστές ότι την αρετή πρέπει να την αναζητήσουμε στην γνώση και ότι μάλιστα είναι και “διδακτική”. Αλλά, ενώ αυτοί φθάνουν σε ένα ελεύθερα αιωρούμενο, ηθικά αδιάφορο διανοητισμό και εγκωμιάζουν μια “γενική μόρφωση” με κέντρο μια δεξιοτεχνία ρητορική, ο Σωκράτης επιδιώκει μια μετριόφρονα και νηφάλια κατανόηση για όλα τα πράγματα, τόσο για κάθε τέχνη, όσο και για τις κρατικές υποθέσεις- το ίδιο και για την ηθικότητα.

Πρέπει λοιπόν να πρυτανεύει όχι ο υποκειμενισμός και η ρητορική δεινότητα αλλά ένας αντικειμενικός νόμος που βρίσκεται πάνω από το μεμονωμένο άτομο. Πρέπει κανείς κατά κάποιον τρόπο να γίνει “ειδήμονας” στον τομέα της ηθικής και να επιστρέψει στα βάθη του υποχρεωτικού ηθικού νόμου, του αυθεντικού Λόγου. Ορθολογικότητα δεν σημαίνει για τον Σωκράτη όπως για τους Σοφιστές, ελεύθερα αιωρούμενη διανόηση, αλλά αντικειμενικός νόμος που θεμελιώνεται στην γενική λογική, και η σωκρατική μέθοδος, έχει τούτο το νόημα με τις κατάλληλες ερωτήσεις, να οδηγήσει τον κάθε άνθρωπο στον ηθικό νόμο που εδράζει στο στήθος και τον οποίον ο ίδιος δεν έχει ακόμα αναγνωρίσει.

Έτσι για τον Σωκράτη βασικά και σε σχέση με όλους τους τομείς της ζωής το ενδιαφέρον εστιάζεται στο να μπορέσει ο άνθρωπος να αποκτήσει με προσωπική ενδοσκόπηση την αυτεπίγνωση του Εκεί θέλει να οδηγήσει με τις ερωτήσεις το συνομιλητή του.

Albert Reble
: Ιστορία της Παιδαγωγικής
πίνακας: Leo Novoro

Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010


Ηλεκτρονική Παρακολούθηση 1
ΤΑ ΑΟΡΑΤΑ ΤΣΙΠΑΚΙΑ

Το ξέρατε ότι διά νόμου όλα τα κατοικίδια πρέπει να φέρουν εμφυτεύσιμο μικροτσίπ με πληροφορίες για την ταυτότητα και την υγεία τους; Οτι υπάρχουν και πολλοί άνθρωποι που για λόγους ιατρικούς ή ασφαλείας κάνουν το ίδιο; Ποια τα οφέλη και ποιοι οι κίνδυνοι από τη νέα τεχνολογία;

ΕΙΡΗΝΗ ΒΕΝΙΟΥ

Στην ταινία του «Τελική πράξη» (Final Cut) ο λιβανέζος σκηνοθέτης και σεναριογράφος Ομάρ Ναΐμ είχε οραματιστεί μια κοινωνία στην οποία κατά τη γέννηση του ανθρώπου εμφυτεύεται στον εγκέφαλό του ένα μικροτσίπ το οποίο καταγράφει κάθε στιγμή της ζωής του. Με τη βοήθεια αυτού, μετά τον θάνατο του κατόχου του, υπάρχει η δυνατότητα ανάκλησης όλων των αναμνήσεων που είχε συλλέξει κατά τη διάρκεια της ζωής του. Στόχος, η δημιουργία μιας ταινίας με τα κυριότερα αποσπάσματα του βίου του, η οποία παρουσιάζεται στην κηδεία του εκλιπόντος.

Η ιδέα αυτή αρχικά μπορεί να μοιάζει τρελή έως απάνθρωπη, θα μπορούσε όμως ενδεχομένως να αποτελέσει μια από τις μελλοντικές εξελίξεις της καλπάζουσας τεχνολογίας των εμφυτεύσιμων μικροτσίπ. Εδώ και χρόνια η συγκεκριμένη τεχνολογία εφαρμόζεται σε ζώα. Ωστόσο, όπως όλα δείχνουν στον επιστημονικό κόσμο σειρά έχει ο άνθρωπος: με πυρήνα την αστραπιαία ταυτοποίηση, τα εμφυτεύσιμα μικροτσίπ ταυτοποίησης μέσω ραδιοσυχνοτήτων (RFΙD) θα μπορούσαν κατά τους ειδικούς να εξυπηρετήσουν ιατρικούς σκοπούς σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης ή να προσφέρουν διευκολύνσεις στον εργασιακό ή ακόμη και στον προσωπικό μας χώρο.

Ενα προσωπικό πείραμα

Ο δρ Μαρκ Γκάσον, επικεφαλής ερευνητής από το Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ στη Βρετανία, μάς εξήγησε πώς ακριβώς λειτουργεί η εν λόγω τεχνολογία, τους πιθανούς κινδύνους που μπορεί ενδεχομένως να κρύβει, αλλά μας μίλησε και για το πρωτότυπο πείραμα που πραγματοποίησε με πειραματόζωο τον... ίδιο του τον εαυτό.

Εμφυτεύοντας στο χέρι του ένα μικροτσίπ RFΙD το οποίο σε ρόλο «κλειδιού» τού παρέχει πρόσβαση σε συγκεκριμένους χώρους και εργαστήρια εντός των κτιριακών εγκαταστάσεων του πανεπιστημίου, ο ερευνητής μελέτησε τα κενά ασφαλείας της φουτουριστικής εφαρμογής, καθώς μέσω του ειδικού συστήματος ανάγνωσης κατάφερε να μολύνει το μικροτσίπ με έναν ηλεκτρονικό ιό. «Αποδείξαμε ότι το σύστημα μπορούσε να μολύνει με έναν ιό τις εμφυτεύσιμες συσκευές.

Αποδείξαμε, ακόμη, ότι πλήττοντας το κεντρικό σύστημα ο ιός μπορεί να καταστρέψει τη βάση δεδομένων ή να ανοίξει ένα παραθυράκι επιτρέποντας σε κάποιον να κλέψει στοιχεία από αυτήν» εξηγεί στο «Βήμα» ο δρ Γκάσον.

Ηλεκτρονική επίθεση

«Για την ακρίβεια σχεδιάσαμε μια ηλεκτρονική “επίθεση”μέσω ενός ιού με στόχο την πλήρη καταστροφή της βάσης δεδομένων έτσι που κανένας να μην έχει πρόσβαση στο κτίριο.Από τη στιγμή που θα μολυνθεί η βάση, οποιοσδήποτε επιχειρήσει να περάσει από αυτήν- είτε με τη βοήθεια μιας “έξυπνης” κάρταςείτε φέροντας εμφυτεύσιμο μικροτσίπ“μολύνεται” επίσης με τον ηλεκτρονικό ιό.Αν,δηλαδή,κάποιος ως “φορέας” πλέον πάει στο διπλανό κτίριο, το οποίο διαθέτει το ίδιο σύστημα εισόδου,τότε το πιθανότερο είναι ο ιός να εξαπλωθεί και εκεί».

Στόχος του ειδικού ήταν να υπογραμμίσει το ενδεχόμενο διαρροής προσωπικών δεδομένων. «Τον τελευταίο καιρό υπάρχει αυξημένο ακαδημαϊκό ενδιαφέρον ως προς το τι ακριβώς συμβαίνει με τις συγκεκριμένες συσκευέςκαθώς, εκτός από τα μικροτσίπ, ούτε τα ιατρικά εμφυτεύματα διαθέτουν αυστηρές δικλίδες ασφαλείας,γεγονός που τα κάνει πιο ευάλωτα.Θα θέλαμε, μέσα στα επόμενα χρόνια, να δούμε μια πιστοποίηση ως προς τα πρωτόκολλα επικοινωνίας που χρησιμοποιούν οι συσκευές αυτές» αναφέρει ο ειδικός.

«Οι εμφυτεύσιμες συσκευές μοιράζονται σε δύο κατηγορίες. Από τη μία έχουμετα ιατρικά εμφυτεύματα όπως, π.χ.,οι διεγέρτες εγκεφάλου, οι βηματοδότες κ.ά.και από την άλλη τα εμφυτεύσιμα μικροτσίπ ταυτοποίησης μέσω ραδιοσυχνοτήτων, όπως, π.χ., το VeriChip (σ.σ. το εν λόγω τσιπ έλαβε έγκριση από την FDΑ το 2004, αλλά εδώ και δύο χρόνια η κατασκευάστρια εταιρεία σταμάτησε την παραγωγή του).Οι πρώτες μάλιστα είναι ιδιαίτερα περίπλοκες καθώς πρόκειται ουσιαστικά για μίνι υπολογιστές, που πραγματοποιούν ιδιαίτερα λεπτές συνδέσεις με τον ανθρώπινο οργανισμό.Αυτό που ξεχνούν οι πολέμιοι των μικροτσίπ RFΙDείναι ότι τα ηλεκτρονικά ιατρικά εμφυτεύματα χρησιμοποιούνται εδώ και πολλά χρόνια.Από την άλλη πλευρά,οι επιστήμονες τώρα προσπαθούν να προχωρήσουν την τεχνολογία αυτή σε σημείο ώστε να μπορεί να εμφυτεύεται ακόμη και σε υγιή άτομα, βελτιώνοντας στοιχεία όπως, π.χ., τον δείκτη νοημοσύνης,τη μνήμη, κ.ά.» μας λέει ο δρ Γκάσον.

Οι συνηθέστερες «παρεξηγήσεις»

Με μέγεθος σχεδόν όσο ένας κόκκος ρυζιού, τα εμφυτεύσιμα μικροτσίπ τεχνολογίας RFΙD περικλείουν μέσα στην κάψουλα από πυριτικό γυαλί έναν πυρήνα από φερρίτη, ο οποίος φέρει κεραία περιορισμένης εμβέλειας Η πληροφορία που κουβαλούν τα ανθρώπινα εμφυτεύσιμα μικροτσίπ RFΙD, όπως ξεκαθαρίζει ο δρ Γκάσον, είναι ένας 16 ψήφιος κωδικός ο οποίος μεταδίδεται μόνο όταν «διαβαστεί» με τον «ειδικό αναγνώστη». Στην περίπτωση των ζώων, αυτός περιορίζεται σε 10 ψηφία.

«Στα υπάρχοντα μικροτσίπ για την ώρα δεν περιλαμβάνονται προσωπικά δεδομένα.Επιπλέον,πολλοί τα συνδυάζουν με τον κίνδυνο δορυφορικού εντοπισμού,μέσω GΡS.Κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό. Ο μόνος τρόπος εντοπισμού του κατόχου ενός εμφυτεύσιμου μικροτσίπ RFΙD είναι μέσω του σήματος ενός αναγνώστηή μιας εξωτερικής συσκευ ής, όπως, π.χ., ένα κινητό τηλέφωνο, η οποία θα μπορούσε να είναι σχεδιασμένη ώστε να λειτουργεί με τον τρόπο αυτόν» επισημαίνει.

«Πολλές ομάδες που κατηγορούν τα εμφυτεύσιμα μικροτσίπέχουν κυρίως θρησκευτικό υπόβαθρο» εξηγεί ο επιστήμονας. Ο ίδιος δε φοβάται για την υγεία του, δηλώνει σχεδόν ανακουφισμένος που δεν χρειάζεται να κουβαλά ένα σωρό κλειδιά μαζί του. «Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν τεκμηριωμένες μελέτες που να αποδεικνύουν ότι η εμφύτευση μικροτσίπ RFΙD προκαλεί καρκινογένεση.Υπάρχει μια έκθεση της δρος Αλμπρεχτ η οποία όμως βασίζεται στην εξέταση μελετών που αφορούσαν κυρίως γενετικώς τροποποιημένα εργαστηριακά ποντίκια, τα οποία ενδεχομένως να ήταν πιο επιρρεπή στη νόσο».

«Επιπλέον,πιστεύω ότι υπάρχουν κάποιες εφαρμογές της συγκεκριμένης τεχνολογίας που θα μπορούσαν πραγματικά να ωφελήσουν τους ανθρώπους, κυρίως όταν ανακουφίζουν από κάποια νόσο» προσθέτει ο δρ Γκάσον. «Αλλωστε είναι πολλά τα εμφυτεύματα τα οποία υπάγονται στην ιατρική κατηγορία και χρησιμοποιούνται εδώ και χρόνια. Για τον λόγο αυτόν- και από τη στιγμή που θα διευθετηθούν τυχόν προβλήματα ασφαλείας- δεν βλέπω γιατί θα έπρεπε να είναι κανείς αρνητικ ός απέναντι στην εμφύτευση των συσκευών αυτών»

Ωστόσο κάτι τέτοιο, όπως παραδέχεται, τον προβληματίζει ως προς την πιθανότητα μετατροπής της συγκεκριμένης τεχνολογίας σε ένα είδος «επιβαλλόμενης» μόδας. «Ισως σε λίγα χρόνιαυπάρξει παρόμοια κοινωνική πίεση όπως αυτή που νιώσαμε όλοι όταν πρωτοεμφανίστηκαν τα κινητά τηλέφωνα.Αυτό αποτελεί μια σοβαρή μας ανησυχία».

Ο νόμος για τα κατοικίδια

Στην Ελλάδα, όπως μας ενημερώνει η πρόεδρος του Πανελλήνιου Κτηνιατρικού Συλλόγου κυρία Αθηνά Τραχήλη, το μικροτσίπ είναι υποχρεωτικό από το 2003 για τα κατοικίδια. Πέρα από τον περιορισμό των περιστατικών εγκατάλειψης, η συγκεκριμένη μέθοδος ταυτοποίησης θα μπορούσε να «φρενάρει» τη διακίνηση και εξαφάνιση των ζώων στο εξωτερικό.

«Δυστυχώς πάρα πολλά ζώα μεταφέρονται από την Ελλάδα σε άλλες χώρες με το πρόσχημα ότι θα έχουν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Τελικά όμως δεν γνωρίζουμε τι τύχη έχουν αυτά. Ο έλεγχος, μέσω της ταυτοποίησης, θα μπορούσε να βοηθήσει πολύ στην αποτροπή των κινήσεων αυτών» αναφέρει η κυρία Τραχήλη. «Μέχρι τώρα υπάρχουν μόνο περί τις 135.000 καταχωρίσεις στη χώρα μας,γιατί ως γνωστόν στην Ελλάδα μπορεί να υπάρχουν νόμοι αλλά αυτοί πολλές φορές δεν εφαρμόζονται» τονίζει η επικεφαλής.

«Παρ΄ όλα αυτά το κράτος χορηγεί στους δήμους κονδύλια για στειρώσεις,μικροτσίπ κτλ.Η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη εμφανίζονται ως οι πλέον ενεργοί δήμοι. Σε ορισμένες περιοχές της Θεσσαλίας πάλι, εθελοντικά,κάποιοι αντιδήμαρχοι,που είναι υπεύθυνοι για τη γεωργία και την κτηνοτροφία των περιοχών αυτών,με δικά τους χρήματα κάλεσαν τους ιδιοκτήτες ζώων να βάλουν μικροτσίπ,όπως, π.χ.,στον Δήμο Βόλου» μας εξηγεί η κυρία Τραχήλη, υπογραμμίζοντας ότι η τοποθέτηση του μικροτσίπ είναι μόνο για τα δεσποζόμενα ζώα. Στην περίπτωση των αδέσποτων ζώων τοποθετούνται ειδικά κολάρα ή μικροτσίπ, τα οποία επίσης καταχωρίζονται στη βάση δεδομένων.

«Παρ΄ όλα αυτά, το πρόβλημα είναι μεγάλο. Στην παρούσα φάση συνδεόμαστε με την Εuropetnet, την ευρωπαϊκή βάση δεδομένων για τον εντοπισμό χαμένων ζώων,ενώ παράλληλα φτιάχνουμε ένα καινούργιο σύστημα προκειμένου να υπάρχει απευθείας πρόσβαση από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων,από τις εισόδους και εξόδους της χώρας, τους δήμους και όλα τα κτηνιατρεία της χώρας. Η σύνδεση αυτή αναμένεται να ολοκληρωθεί ως τα μέσα του 2011» αναφέρει.

Για το αν η εμφύτευση της συγκεκριμένης τεχνολογίας θα μπορούσε να είναι επικίνδυνη για τους τετράποδους φίλους μας η κυρία Τραχήλη υποστηρίζει ότι όσες μελέτες έχουν πραγματοποιηθεί δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένες. «Για να λάβει έγκριση ένα εμφυτεύσιμο μικροτσίπ περνάει από μια σειρά μελετών και δοκιμών. Ενδεχομένως κάποιες έρευνες να συνδέουν τα εμφυτεύσιμα μικροτσίπ με την εμφάνιση καρκίνου.Αν ωστόσο υπήρχε και η παραμικρή βάσιμη υποψία,θεωρώ ότι δεν θα επιτρεπόταν κάτι τέτοιο.Ειδικά από τη στιγμή που υπάρχουν τόσοι νόμοι σε Ευρώπη και ΗΠΑ για την προστασία της ευζωίας των ζώων. Αλλωστε, η εμφύτεσή του αποτελεί εφαρμογή ευρωπαϊκής νομοθεσίας και σε άλλες χώρες έχει ξεκινήσει πολύ νωρίτερα από το 2003».

Κτηνιατρική πράξη Η κυρία Τραχήλη αποκάλυψε ότι υπάρχουν πολλοί εκτροφείς οι οποίοι αναλαμβάνουν οι ίδιοι να τοποθετούν μικροτσίπ στα ζώα τους, χωρίς να απευθύνονται σε κάποιον ειδικό. «Το βάζουν μόνο και μόνο για να πουν στον υποψήφιο αγοραστή ότι, π.χ.,ο σκύλος έχει και το μικροτσίπ. Η τοποθέτηση του μικροτσίπ είναι μια ένεση και σύμφωνα με τη νομοθεσία αποτελεί μια κτηνιατρική πράξη. Πολλές φορές, λοιπόν, βλέπουμε ότι αντί να βάλουν το μικροτσίπ στην αριστερή πλευρά του τραχήλου,το βάζουν σε διάφορα άσχετα σημεία, τα οποία ενδεχομένως να προκαλέσουν πρόβλημα στο ζώο» παραδέχεται η κυρία Τραχήλη.

Παρά το γεγονός ότι ο κανονισμός της ΕΕ έχει εγκριθεί από τις 9 Ιουνίου του 2008, ωστόσο η ηλεκτρονική ταυτοποίηση στα ιπποειδή στην Ελλάδα, κατά την πρόεδρο του ΠΚΣ, έχει καθυστερήσει υπερβολικά. « O κανονισμός έπρεπε να είχε ήδη εφαρμοστεί από το 2008.Από πληροφορίες που έχω, σε κάποια ζώα τοποθετούνται ήδη μικροτσίπ και χορηγούνται διαβατήρια, απλά το υπουργείο δεν έχει προχωρήσει ακόμη στις επίσημες παρεμβάσεις. Από την άλλη πλευρά, αναμένεται να εφαρμοστεί και στα αιγοπρόβατα μια διαφορετική μέθοδος ταυτοποίησης η οποία όμως δεν θα εισάγεται υποδόρια:το συγκεκριμένο μικροτσίπ θα έχει τη μορφή κεραμικού βόλου, θα εισάγεται από το στόμα, θα καταπίνεται από το ζώο και θα πηγαίνει στο στομάχι, όπου και θα παραμένει» μας λέει η ίδια.

ΕΜΦΥΤΕΥΣΕΙΣ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Σύμφωνα με στοιχεία που παρουσίασε σε πρόσφατο ρεπορτάζ του το αμερικανικό ειδησεογραφικό δίκτυο CΒS,στις ΗΠΑ υπάρχουν περίπου 100 καταγεγραμμένοι ασθενείς οι οποίοι φέρουν εμφυτεύσιμα μικροτσίπ.Πολλές,ωστόσο,είναι οι περιπτώσεις εργαζομένων που προκειμένου να έχουν πρόσβαση σε απαραίτητους για την εργασία τους χώρους οδηγήθηκαν εμμέσως στην αποδοχή της υποδόριας εμφύτευσης της τεχνολογίας RFΙD.

«Αυτό που ίσως ανησυχεί περισσότερο τον κόσμο είναι το ενδεχόμενο κάποια μέρα ο εργοδότης τους να τους υποχρεώσει να τοποθετήσουν το εν λόγω μικροτσίπ. Πριν από καιρό, ο πρόεδρος της εταιρείας City Watcher, στο Σινσινάτι, κ. Σον Νταρκς αποφάσισε πως μόνο οι κάτοχοι ενός εμφυτεύσιμου μικροτσίπ θα είχαν πρόσβαση στον χώρο αποθήκευσης των αρχείων της εταιρείας. Τελικά, τοποθετήθηκαν VeriChip στον ίδιο και σε δύο εργαζομένους, ενώ ένας άλλος ο οποίος αρνήθηκε την εμφύτευση κατέληξε να φοράει το μικροτσίπ υπό μορφήν κάρτας στον λαιμό. Παρά το γεγονός ότι κανείς δεν υποχρεώθηκε να το κάνει, ωστόσο οι νέοι κανονισμοί της επιχείρησης επέβαλαν κατά κάποιο τρόπο την απόκτηση του μικροτσίπ. Η εταιρεία αυτή έπειτα από λίγο καιρό έκλεισε»μας λέει η δρ Αλμπρεχτ.

Το 2004 κυκλοφόρησε στα μέσα ενημέρωσης ότι στα γραφεία της Γενικής Εισαγγελίας του Μεξικού 18 υπάλληλοι δέχθηκαν την εμφύτευση μικροτσίπ RFΙD προκειμένου να έχουν πρόσβαση στο αρχείο φακέλων εγκληματιών.Η συγκεκριμένη πράξη δεν ήταν υποχρεωτική,ωστόσο όσοι από τους υπαλλήλους αρνήθηκαν να προχωρήσουν σε αυτήν,απλά μετατέθηκαν σε άλλο τμήμα.

Στην Ινδονησία, πάλι,το 2008, σε μια προσπάθεια να περιορίσουν την εξάπλωση του ΑΙDS,οι νομοθέτες της χώρας πρότειναν την ηλεκτρονική ταυτοποίηση των οροθετικών μέσω εμφυτεύσιμων μικροτσίπ για την καταγραφή της σεξουαλικής τους δραστηριότητας.

Η πρόταση απορρίφθηκε ομόφωνα από την Εθνική Επιτροπή για το ΑΙDS καθώς,όπως υποστήριξε,παραβίαζε τα ανθρώπινα δικαιώματα

Ωστόσο αρκετά κράτη φλερτάρουν με την ιδέα της εφαρμογής της συγκεκριμένης τεχνολογίας σε φυλακισμένους και κατάδικους,με στόχο τη συνεχή παρακολούθησή τους. Αν ποτέ φτάσουμε στο σημείο να «αγκαλιάσουμε» συνειδητά και σωματικά μικροσκοπικά αλλά ταυτόχρονα πανίσχυρα εμφυτεύματα ικανά να κουβαλούν δεδομένα που θα απογυμνώνουν την προσωπικότητα και την οντότητά μας,τότε ίσως το φουτουριστικό σενάριο του λιβανέζου δημιουργού Ομάρ Ναΐμ να μη φαντάζει πια τόσο ξένο...

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ ΜΕ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ» ΜΕΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

Η ερευνήτρια δρ Αλμπρεχτ, πολέμιος των εμφυτεύσιμων μικροτσιπ Κάθετα αντίθετη στην εμφύτευση των μικροτσίπ τόσο σε ανθρώπους όσο και σε ζώα,η δρΚάθριν Αλμπρεχτ,απόφοιτος του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ,συγγραφέας και ιδρύτρια της ιστοσελίδας www. ΑntiChips.com,συγκέντρωσε σειρά μελετών από το 1990 έως το 2006 που αφορούσαν την καρκινογόνο επίδραση των «έξυπνων» μικροσυσκευών στην υγεία πειραματόζωων.

«Τα πειραματόζωα που μελετούνταν στις έρευνες που εξετάσαμεέφεραν μικροτσίπ για τη διευκόλυνση της καταμέτρησής τους και την ταχύτερη καταγραφή των αποτελεσμάτων των πειραμάτων,που αφορούσαν όμως άλλο επιστημονικό θέμα» αναφέρει η δρ Αλμπρεχτ.«Οταν οι επιστήμονες αντιλήφθηκαν ότι τα ζώα εμφάνιζαν καρκινικούς όγκους,αποφάσισαν να σταματήσουν την έρευνά τους και να καταγράψουν τα ανησυχητικά αυτά αποτελέσματα,τα οποία στη συνέχεια δημοσίευσαν σε έγκυρα επιστημονικά έντυπα».

«Οι ερευνητές έκαναν το εξής:σε έρευνες με ποντίκια,για παράδειγμα,μοίρασαν τα ζώα σε ομάδες.Κάποια μπήκαν στην ομάδα ελέγχου (control group) και κάποια άλλα στην πειραματική ομάδα.Ολα όμως έφεραν εμφυτεύσιμο μικροτσίπ.Οσα ανήκαν στην πειραματική ομάδα εκθέτονταν σε χημικά ή ακτινοβολία ή υποβάλλονταν σε άλλες διαδικασίες,ενώ όσα ήταν στην ομάδα ελέγχου ζούσαν σε φυσιολογικές συνθήκες. Επειτα από κάποιο χρονικό διάστημα,λοιπόν»,«οι ερευνητές παρατηρούσαν ότι τα ζώα ανέπτυσσαν καρκινικούς όγκους γύρω ή δίπλα από τα εμφυτεύσιμα μικροτσίπ και για ευνόητους λόγους κάτι τέτοιο επηρέαζε την πορεία των ερευνών τους»υποστηρίζει η ερευνήτρια από την πλευρά της.

«Οι όγκοι αναπτύσσονταν ταχύτατα.Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα αυτοί ήταν τόσο μεγάλοι που τα ζώα δεν μπορούσαν να φτάσουν στο φαγητό τους,ενώ είχαν την τάση να κάνουν μεταστάσεις και σε άλλα σημεία του οργανισμού»μας εξηγεί η δρ Αλμπρεχτ.Οταν το 2007 τα αποτελέσματα αυτά βγήκαν στη δημοσιότητα ξέσπασε θύελλα αντιδράσεων,καθώς πολλά ήταν τα αναπάντητα ερωτηματικά από την πλευρά του κόσμου προς τις αρμόδιες αρχές και ιδιαίτερα για το θέμα της έγκρισης του εμφυτεύσιμου για τον άνθρωπο μικροτσίπ VeriChip.

«Από τότε που το όλο ζήτημα έγινε γνωστό,το 2007, πολλές δοκιμές οι οποίες βρίσκονταν στα σκαριά και αφορούσαν την εμφύτευση μικροτσίπ RFΙD σε ανθρώπους τελικά ακυρώθηκαν.

Συγκεκριμένα,υπήρξε και η περίπτωση ενός ασθενούς με Αλτσχάιμερ,που συμμετείχε σε πειράματα εταιρείας κατασκευής των μικροτσίπ,ο οποίος με προσέγγισε λέγοντάς μου ότι απαίτησε να του αφαιρεθεί άμεσα το μικροτσίπ.

Οπως έμαθα,ακολούθησαν και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις ασθενών που ζήτησαν το ίδιο».«Από την άλλη πλευρά, ιδιοκτήτες σκύλων που έφεραν μικροτσίπ και είχαν αναπτύξει καρκίνο άρχισαν να επικοινωνούν μαζί μου,λέγοντας ότι επιθυμούν να μιλήσουν στα μέσα μαζικής ενημέρωσης για την εμπειρία τους»λέει η ίδια.

«Δεν πιστεύω ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να είναι σε θέση να ελέγχει κάθε πλευρά της ζωής των πολιτών. Το επόμενο βήμα θα είναι να μας τοποθετήσει μια κάμερα στην κρεβατοκάμαρα. Αποψή μου είναι ότι η τεχνολογία που εφαρμόζεται ευρέως στα ζώα κάποια στιγμή θα έρθει και στον άνθρωπο. Αν δεν θέλουμε λοιπόν να ζήσουμε σε μια τέτοια κοινωνία, τότε θα πρέπει να βρούμε έναν άλλον τρόπο να αντιμετωπίσουμε παρόμοιες δυσκολίες. Γιατί σε κάποια φάση τα μικροτσίπ αυτά δεν αποκλείεται να αποκτήσουν δυνατότητα εντοπισμού μέσω GΡS ή επίδρασης στα συναισθήματά μας. Πιστεύω ότι θα πρέπει να τραβήξουμε μια γραμμή και να αρνηθούμε την εμφύτευση μικροτσίπ σε έμβια όντα- είτε πρόκειται για κατοικίδιαείτε για συγγενείς» ισχυρίζεται ένθερμα η δρ Αλμπρεχτ.
πίνακας: Frida Kalho

Η Ηλεκτρονική Παρακολούθηση 2

Το "θέμα" εκτυλίχθηκε κάπως έτσι:
Πρώτα, διαμόρφωσαν τεχνολογία (GPS). Μετά, διαμόρφωσαν Case Studies ως practising: δηλ.Lo Jack ( εντοπισμός και ακινητοποίηση κλεμμένων αυτοκινήτων), εντοπισμός χαμένων κατοικιδίων ζώων στα οποία ειχε εμφυτευθεί microchip εντοπισμού. Και φυσικά, να μην "ξεχνάμε" τις "αντίστοιχες εφαρμογές" των διαφόρων αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών που χρησιμοποίησαν την συγκεκριμένη τεχνολογία ήδη σε παρακολουθήσεις ατόμων.

Τώρα, ήρθε απλώς η ώρα να το εφαρμόσουν εκτεταμένα στον πληθυσμό. Φυσικά, δεν είναι ώριμες οι "συνθήκες" να το "επιβάλλουν". Απαιτείται μια "κρίσιμη μάζα" εθελοντικής εφαρμογής πρώτα, ως "βάση εκκίνησης" και μετάβασης στην "επόμενη μέρα".

Να το "υιοθετήσει" δηλαδή, εθελοντικά, η πλειοψηφία του πληθυσμού προτού αποφασίσουν να το "επεκτείνουν" σε ακόμη περισσότερους (έντεχνα , δηλ. με "πονηριά") και μετά στους τελευταίους "αντιδραστικούς" με μέτρα "επιβολής". Έτσι, το Marketing αυτού του project - όπως κάθε Τμήμα Marketing που σέβεται τον εαυτό του - αναζητεί τρόπους να "τοποθετήσει" το "νέο προιόν στην αγορά".

Εντοπίζουν λοιπόν, "πρώτες ανάγκες" που δύναται να "καλυφθούν" με αυτή την τεχνολογία (microchip). Και φυσικά, πρώτοι έρχονται πάντα οι "Λόγοι Υγείας". Το microchip λοιπόν – σε πρώτη φάση - περιλαμβάνει το "ιατρικό ιστορικό" του «εθελοντή ασθενούς. Αργότερα, πιθανότατα θα διασυνδεθεί και με άλλες εμφυτεύσεις (πχ μηχανισμός παραγωγής και παροχής ινσουλίνης), ή θα επιτελεί και άλλες εργασίες, (πχ μείωση αδρεναλίνης, έκχυση ηρεμιστικών ουσιών, λειτουργία ως απινιδωτής , κλπ κλπ).

Τέτοιες λειτουργίες θα το κάνουν πολύτιμο στα μάτια ανθρώπων που κινδυνεύουν να πέσουν νεκροί από λεπτό σε λεπτό εξαιτίας μιας ασθένειάς τους. Και οι εφαρμογές για λόγους υγείας καλύπτουν μια τεράστια μερίδα του παγκόσμιου πληθυσμού. Και μόνο μέσω αυτής της «φιλοσοφίας» θα έχουν αποκτήσει την κρίσιμη μάζα «διείσδυσης» του εμπορεύματος στην αγορά – αυτό που τους χρειάζεται δηλαδή. Την κατάλληλη στιγμή και για να μειώσουν τα νοσήλεια και τις χαμένες εργατοώρες των Δημοσίων Συστημάτων Υγείας, θα υποχρεωθεί ακόμη μεγαλύτερη μερίδα πληθυσμού να τα εμφυτεύσει.

Αυτή θα είναι η «Πρώτη Επιβολή». Ταυτόχρονα, τρέχει και το «δεύτερο project τοποθέτησης του εμπορεύματος στην αγορά». Σαν μέσο αντικατάστασης των πιστωτικών καρτών. Έτσι, θα καλύψουν ακόμη μεγαλύτερη μερίδα πληθυσμού (και πάλι εθελοντικά). Την «κατάλληλη στιγμή» θα δούμε να επιβάλλεται ως το μοναδικό σύστημα συναλλαγών. Αυτή πιθανότατα θα είναι η «Δεύτερη Επιβολή». Σε Τρίτη φάση, το microchip θα περιλαμβάνει και «πλήθος άλλων προσωπικών δεδομένων». Αρχίζοντας από την Αστυνομική ταυτότητα, το Διαβατήριο, φορολογικά και ασφαλιστικά δεδομένα, ποινικό μητρώο και πάει λέγοντας. (θυμίζει μήπως κάτι από την «Σφραγίδα του Θηρίου»? Μπα, σύμπτωση θάναι) Ταυτόχρονα, θα έχει λανσαριστεί και ως η «πανάκεια» για τον εντοπισμό «χαμένων προσώπων» (πχ παιδιά, ηλικιωμένοι, πάσχοντες από ασθένειες μνήμης, πιλότοι , αλιείς, ναυτικοί, στρατιώτες, κλπ)

Οι συνθήκες θα έιναι ώριμες πλέον για να επιβληθεί η «πλήρης εφαρμογή» του microchip σε όλο τον πληθυσμό. Οι συνέπειες μιας τέτοιας «κατάστασης» είναι περισσότερο από εμφανείς. Σε ποιο σημείο της παραπάνω «άκρως επαγγελματικής Μεθόδευσης» πιστεύει κανείς πως μπορεί να παρέμβει αντιδρώντας με οποιονδήποτε τρόπο? Μην ξεχνάμε πως στο πρώτο στάδιο, το project εφαρμόζεται «εθελοντικά». Πως μπορείς να χτυπήσεις κάτι που εφαρμόζεται εθελοντικά? Θα πεις σε κάποιον καρδιοπαθή «μην βάλεις εμφυτεύσιμο απινιδωτή» που θα σου σώσει τη ζωή άπειρες φορές» διότι αυτό θα χρησιμοποιηθεί μετά «έτσι κι έτσι»? Αδιαφορώ θα σου πει. Εγώ ξέρω πως σε κάθε «αρρυθμία» της καρδιάς μου κινδυνεύω να πέσω νεκρός. Κι αυτός ο «εμφυτευμένος μηχανισμός» θα με σώζει κάθε φορά.
Τι μπορείς να του πεις τότε?

Ότι με κάθε μηχανισμός που εμφυτεύτετε πάνω σας φέρνετε πιο κοντά τον Μεγάλο Αδελφό? Έχει αυτιά να ακούει "θεωρίες" πιστεύουμε κάποιος που νοιώθει άμεσα να κινδυνεύει η "ζωή" του?

Ένα δισεκατομμύριο bio-chips κατασκευάζονται από την Mondex το χρόνο. Παράγει τουλάχιστον εδώ και ένα χρόνο. Ανακάλυψαν πως αν το chip τοποθετηθεί σε κάρτα, θα προκαλέσει σοβαρά προβλήματα. Θα μπορούσε να κοπεί και οι πληροφορίες εντός τους να αλλάξουν ή να τροποποιηθούν. Αφού λάβεις την κάρτα, θα λήξει μέσα σε ένα ή δύο χρόνια. Στο τέλος, τα αληθινά λεφτά θα είναι ανασφαλή στο εμπόριο. Υπάρχει μόνο μία λύση στο πρόβλημα, την οποία ενστερνίστηκε η Μotorola...εμφύτευση του bio-chip στο δεξί χέρι ή στο κεφάλι απ' όπου δεν μπορούν να βγούν. Αν βγεί με χειρουργείο, η κάψουλα θα σπάσει και ο άνθρωπος θα μολυνθεί με το λίθιο και τα χημικά της μικρομπαταρίας, το GPS (Global Positioning System) θα εντοπίσει αν έχει αφαιρεθεί και θα ειδοποιήσει τις αρχές. Σημειώστε: MONDEX σημαίνει Money on your hand MON = MONetary DEX=DEXter=Right-hand side Αν μετά από αυτή την ενημέρωση έχεις ακόμα αμφιβολίες κάνε τα ακόλουθα:

Πήγαινε στο google και ψάξε τη λέξη VERICHIP και διάβασε κάποια από τα links.
Κάνε το ίδιο με τις λέξεις MONDEX SMARTCARD

Το εφιαλτικότερο όλων είναι το "πως αλλιώς" θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν αυτά τα microchips. Σαν ατομικοί Απινιδωτές. Απινιδωτής είναι μια συσκευή που εμφυτεύεται κάτω απο το δέρμα σε "καρδιολογικά πάσχοντα" άτομα, ώστε την κρίσιμη στιγμή της "αρρυθμίας", η συσκευή να δίνει ένα (ισχυρό) ηλεκτροσόκ στην καρδιά για να της επαναφέρει τον φυσιολογικό ρυθμό. Φαντάζομαι απο τώρα το εισαγωγικό της "κρυμμένης υποπαραγράφου" του σχετικού νομοσχεδίου του μέλλοντος".

"Για "λόγους κοινωνικής πρόνοιας" κρίθηκε απαραίτητο να "αυξηθεί" η ενεργειακή ισχύς των microchips σε σημείο που να μπορούν να λειτουργήσουν ως "απινιδωτές" εκτάκτου ανάγκης. Φανταστείτε την ημέρα που το microchip θα είναι τόσο ισχυρό ώστε να μπορεί να εκτονώσει τόση ενέργεια ώστε να "ακινητοποιήσει" (οδυνηρά) ένα άτομο. Και φυσικά, γνωρίζουμε πλέον πόσο εύκολα "καθοδηγούνται" εξ'αποστάσεως τέτοιες συσκευές. Για παράδειγμα, δεν θα χρειάζονταν δακρυγόνα πλέον. Θα βλέπαμε τους διαδηλωτές που κάποιοι έκριναν ως επικίνδυνους να πέφτουν σφαδάζοντας σαν τις μύγες. Για να μην φανταστούμε τα επακόλουθα μιας τέτοιας ευρείας εφαρμογής των microchips, σε συνθήκες πολέμου. Ο αντίπαλος στρατός θα έπεφτε σαν τις μύγες, θύμα του "ηλεκτρονικού πολέμου" του "ανώτερου τεχνολογικά".Κάτι ανάλογο μπορούμε να φανταστούμε για την υπέρβαση του ορίου ταχύτητος ή ακόμη και για οτιδήποτε θεωρηθεί ως "παράβαση" απο το εκάστοτε ανεγκέφαλο "όργανο της τάξης" που εν είδη Δικαστή Ντρεντ θα φροντίζει να δικάζει "παραυτα".

Ποια αντιπολίτευση, ποιός διαννοούμενος, ποιός δημοσιογράφος θα τολμήσει να παει κόντρα σε κάτι τέτοιο όταν ήδη θα έχει μπει σε τόσο εκτεταμένη εφαρμογή?

Το ηλεκτροσοκ βλέπεις είναι τόσο επώδυνο. Ασε που μια "περιορισμένου εύρους" "ηλεκτρική εκκένωση" θα μπορεί να προκαλέσει "ικανές αρρυθμίες" ώστε ο "αντιδρούντας" να πεθαίνει απο φυσιολογικά - μη ανιχνεύσιμα - αίτια.
πίνακας: Jaker Yerka

Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010



Η φιλία
"τα κοινά τα των φίλων"

Υπάρχει στα ελληνικά ένα είδος γνωμικού, ένα ρητό που εκφράζει κάτι γενικώς αποδεχτό:”κοινά τα των φίλων” Είναι γνωστή η διάκριση που έκαναν οι Έλληνες ανάμεσα σε ιδιωτικό και δημόσιο: το ιδιωτικό είναι ότι ανήκει σε κάποιον προσωπικά, στην ιδιαιτερότητα του, στην διαφορά του από τους άλλους, το δημόσιο είναι ότι πρέπει να τεθεί “ες μέσον” και να μοιραστεί εξ' ίσου στα μέλη μιας ομάδας Η φιλία πρέπει να κάνει και με τον έναν και με τον άλλον χώρο. Του συνέχει και τους διέπει και τους δύο.
Κάθε φιλία είναι στην πραγματικότητα “ιδιαίτερη”: κάθε άτομο έχει τον δικό του προσωπικό κύκλο φίλων, ο κύκλος όμως αυτός συγκροτεί μια κοινότητα που μοιάζει με μικρογραφία της πόλεως Για να υπάρχει πόλις πρέπει τα μέλη να συνδέονται μεταξύ του με τους δεσμούς της φιλίας, μιας σχέσης που τους καθιστά όμοιους και ίσους μεταξύ τους. Στο ιδιωτικό χώρο που απαρτίζουν οι φίλοι, όλα μοιράζονται μεταξύ ίσων, όλα είναι κοινά, όπως στο δημόσιο χώρο της κοινότητας. Η φιλία υφαίνεται στην συνάρθρωση του ιδιωτικού, του ίδιου του διαφορετικού με το δημόσιο, το κοινό, το όμοιο.
Θα έλεγα, σύμφωνα με όσα έχω ζήσει σε ποικίλες περιστάσεις, ότι οι φίλοι είναι αυτοί με τους οποίους μοιράζεσαι από κοινού κάτι ουσιαστικό: τις αναμνήσεις, τις εμπειρίες, τις αξίες. Το να λες “ κοινά τα των φίλων” Σημαίνει ότι υπάρχει όπως στην πόλιν, μια ιδιαίτερη σχέση ισότητας δυνάμει της οποίας μπορείς να μοιραστείς με τους άλλους την ίδια την ιδιωτική σου ζωή, τουλάχιστον ως προς τα περισσότερα από τα στοιχεία που την απαρτίζουν. Και αυτό, όχι μόνο διότι μπορείς να πεις στους φίλους σου πράγματα που δεν θα έλεγες σε άλλους, αλλά διότι οι αναμνήσεις, οι στιγμές της ευτυχίας ή της δυστυχίας που δεν ανήκουν στο δημόσιο- με την αρχαιολογική σημασία του όρου- χώρο, αλλά σε εκείνο που θα αποκαλούσα ίδιον, ιδιωτικό, βιώνονται από κοινού με τους άλλους σε μια σχέση ισοτιμίας

Η Ισοτιμία, είναι πράγματι, βασική σε μια φιλία Από την στιγμή που είσαι φίλος με κάποιον, ακόμα και αν υπάρχουν διαφορές, ή , αντιπαλότητα υπάρχει μεταξύ σας ισότητα. Για τον αρχαίο Έλληνα δεν μπορείς να είσαι φίλος παρά με κάποιον που είναι όμοιος,από μια ορισμένη άποψη με σένα: ένας Έλληνας με έναν Έλληνα, ένας πολίτης με ένα πολίτη.

Η φιλία είναι εκείνη που καθιστά μια ομάδα ομοιογενή, ενιαία. Ταυτόχρονα όμως δεν υπάρχει φιλία χωρίς αντιπαλότητα “έρις” Ο βαθύτερος αυτός θεσμός μεταξύ ίσων περικλείει πάντοτε και την ιδέα του ανταγωνισμού. Βάσει της αξίας κάποιου για την δόξα Η Αριστοκρατική αυτή αντίληψη είναι παρούσα ακόμα και στο πλαίσιο μια δημοκρατικής σύλληψης της κοινωνικής ζωής και της πολιτείας και, δίχως αυτή την αντινομία, η σχέση που δηλώνει η φιλία δεν λειτουργεί. Η δημοκρατία προϋποθέτει τον διάλογο, αλλά ταυτόχρονα και την δυνατότητα αντιπαράθεσης έτι ώστε η ενότητα της πόλεως να ενδέχεται ανά πάσα στιγμή να διασπαστεί.

[................................] Άλλωστε η φιλία εγγράφεται σε ψυχολογικές ιστορικές και κοινωνικές πραγματικότητες που αλλάζουν ανάλογα με τα δεδομένα. Μου συνέβη να συναντήσω ανθρώπους πολύ διαφορετικούς, για τους οποίους θα έλεγα ότι ήταν πραγματικά φίλοι, απλώς διότι εντελώς ξαφνικά, είχα την αίσθηση ότι ανακάλυψα σε αυτούς έναν τρόπο ύπαρξης εντελώς διαφορετικό από τον δικό μου, αλλά ταυτόχρονα ανάλογο με τον δικό μου Ο τρόπος αυτός με άγγιζε και με συγκινούσε. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η φιλία, ακόμα και μεταξύ ανδρών τείνει κατά την άποψή μου να κυλήσει κάπως προς την πλευρά του είδους εκείνου του συναισθήματος που δοκιμάζουμε για μια γυναίκα Κατά βάθος υπάρχει έρωτας σε αυτό.........

Υπάρχουν φιλίες δυνατές, που αγγίζουν αυτό που ονομάζουμε έρωτα. Τα όρια δεν είναι ξεκάθαρα. Παρ' όλα αυτά ο έρωτας είναι άλλο πράγμα. Αυτό που τον χαρακτηρίζει δεν είναι το γεγονός ότι μοιράζεσαι κάτι με κάποιον, αλλά ότι μοιράζεσαι εσύ ο ίδιος, ότι είσαι δηλαδή μέρος του άλλου και ταυτόχρονα ο άλλος είναι μέρος του εαυτού σου. Με την έννοια αυτή στον έρωτα η παρουσία του άλλου εγγράφεται πάντοτε στο δικό σου ορίζοντα, με όλες τις δυσκολίες που αυτό συνεπάγεται. Από την άλλη πλευρά, ο έρωτας προϋποθέτει, κατά την γνώμη μου ένα είδος αποκλειστικότητας του αντικειμένου στο οποίο αναφέρεται: θα πούμε “ο αγαπημένος” (ή η αγαπημένη), αλλά “οι φίλοι” ακόμα και αν μπορεί να υπάρχουν “οι αγαπημένοι” ( ή οι αγαπημένες), υπάρχει και “ο φίλος”
Jean-Pierre Vernant: "Ανάμεσα στον μύθο και την πολιτική"
πίνακας: Cizele Lamaure

Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010



περί βίας και ολιγαρχίας
(Από τις "ακυβέρνητες πολιτείες")
Ενα πολύ ενδιαφέρον και επίκαιρο διάλογο, θα επιχειρήσω να σας μεταφέρω από τα απομνημονεύματα του Ξενοφώντα μεταξύ του εφήβου τότε Αλκιβιάδη και του ηγέτη της Αθηναικής Δημοκρατίας Περικλή. Επίκαιρος όσο ποτέ άλλοτε…

«Για πες μου Περικλή», είπε «μπορείς να μου εξηγήσεις τι είναι νόμος;» «Καί βέβαια» απάντησε ο Περικλής.

«Τότε εξήγησε μου σε παρακαλώ» είπε ο Αλκιβιάδης «γιατί όποτε ακούω να επαινούν κάποιον επειδή είναι νομοταγής , σκέφτομαι ότι κανείς δεν αξίζει αυτόν τον έπαινο, αν δεν ξέρει τι είναι νόμος».

«Αυτό που θέλεις να μάθεις Αλκιβιάδη είναι πολύ εύκολο. Τι είναι νόμος; Νόμος είναι όλα όσα μελετά και ψηφίζει η πλειοψηφία του λαού στην Εκλησία του Δήμου, για να ορίσει τι πρέπει να κάνουμε και τι όχι.»

«Και αυτή τι πιστεύει ότι πρέπει να κάνουμε, το καλό ή το κακό;»

«Μα, φυσικά, το καλό, παιδίμου, και όχι το κακό».

«Αν όμως δεν είναι η πλειοψηφία, αλλά η μειοψηφία που συνέρχεται για να συγγράψει νόμους και να ορίσει τι πρέπει να κάνουμε, όπως συμβαίνει στις ολιγαρχίες, τότε αυτό πως λέγεται;»

«Οτι ορίζει η διοικούσα αρχή κάθε πολιτείας πως πρέπει να γίνεται λέγεται νόμος».

«Και αν την πολιτεία την διοικεί ένας τύραννος και ορίζει εκείνος τι πρέπει να κάνουν οι πολίτες, αυτό πάλι νόμος λέγεται;»

«Ακόμη και αυτό που ορίζει ο τύρρανος ως κυβερνήτης της πολιτείας είναι νόμος»

«Μα όταν ο ισχυρός αναγκάζει τον αδύναμο να πράξει σύμφωνα με το θέλημα του, όχι με την πειθώ αλλά δια της βίας, αυτό δεν είναι βία και ανομία;»

«Πράγματι, συμφωνώ μαζί σου»

«Αρα, ότι ορίζει ο τύραννος πως πρέπει να κάνουν οι πολίτες, όχι με την πειθώ, αλλά με την βία, δεν είναι ανομία;»

«Ετσι πιστεύω, και ανακαλώ την προηγούμενη θέση μου, πως ότι ορίζει ο τύραννος χωρίς να καταφεύγει στην πειθώ είναι νόμος.»

«Και αν μια μειοψηφία νομοθετεί όχι πείθοντας την πλειοψηφία, αλλά χρησιμοποιώντας τη δύναμη της για να την εξαναγκάσει, αυτό είναι βία ή όχι;»

«Εχω την γνώμη πως οτιδήποτε αναγκάζει τον λαό να κάνει κάτι χωρίς να τον πείθει είναι βία και όχι νόμος»

πηγή:


Η κατάθλιψη του (νέου) πατέρα

Της Μυρσίνης Κωστοπούλου


Σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση ότι η επιλόχειος κατάθλιψη είναι «προνόμιο» του γυναικείου ψυχισμού, νέα έρευνα στο «Journal of the American Medical Association» αποκαλύπτει ότι ένας στους δέκα νέους πατέρες εμφανίζει συμπτώματα κατάθλιψης κατά την εγκυμοσύνη ή/ και μετά τη γέννηση του μωρού.Τέτοια συμπτώματα είναι εκνευρισμό, άγχος, ευσυγκινησία, ενοχές, δυσκολία να πάρει χαρά από το μωρό, κατάχρηση οινοπνευματωδών/ ουσιών, σκέψεις ότι δεν είναι καλός πατέρας, φόβοι για την υγεία του μωρού, αϋπνία, πρωινή κόπωση, απώλεια ενδιαφέροντος για σεξ, δυσκολίες στη συγκέντρωση και τη μνήμη, τάσεις απομόνωσης από τη σύντροφο και τον ευρύτερο περίγυρο.Τα παραπάνω συμπτώματα φαίνεται να επιδεινώνονται 3-6 μήνες μετά τη γέννηση του μωρού.
Αν η σύντροφός έχει κατάθλιψη, είναι πιθανό αυτό να επηρεάζει και τον άνδρα. Ερευνα στο «British Journal of Psychiatry» βρίσκει ότι το 50% των ζευγαριών στα οποία η μητέρα διανύει επιλόχειο κατάθλιψη, το ίδιο παθαίνει και ο πατέρας! Οι νέες μαμάδες τείνουν να κλείνονται στον εαυτό τους και να αφοσιώνονται αποκλειστικά στη φροντίδα του μωρού, πράγμα το οποίο (εν αγνοία τους) μπορεί δημιουργήσει μια αίσθηση μοναξιάς και παραμέλησης στον πατέρα, ιδιαίτερα εάν προϋπάρχει ιστορικό κατάθλιψης.
Αν το μωρό επιπλέον είναι πολύ απαιτητικό και ανήσυχο, μπορεί ο πατέρας να κουράζεται και να μην ξέρει πώς να ανταποκριθεί στις ανάγκες του. Δεν είναι εύκολο να είναι κανείς πατέρας και δεν πρέπει να νιώθει ότι φταίει γι αυτό. Αλλωστε, η προσδοκία της κοινωνίας ότι ένας άνδρας μπορεί να ανταποκριθεί «από ένστικτο» στον ρόλο του πατέρα είναι παραπλανητική.
Μη διστάζετε να ζητήσετε τη συμβουλή ψυχολόγου, εάν νιώθετε επιβαρημένοι με τα παραπάνω συμπτώματα, παρότι ένας άνδρας έχει περισσότερες αντιστάσεις στο να παραδεχθεί ότι δεν νοιώθει καλά και να ζητήσει βοήθεια. Ομως, σκεφθείτε ότι η κατάθλιψη δεν θεραπεύεται από μόνη της, αλλά αντίθετα τείνει να επιδεινώνεται με τον χρόνο. Ανταποκρίνεται όμως θετικά στην ψυχοθεραπεία και σε ορισμένες περιπτώσεις στη συνδυαστική χρήση αντικαταθλιπτικών.
Η Mυρσίνη Κωστοπούλου είναι ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια (Ph.D.).
πίνακας: George Grosz

Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010



Η επιθετικότητα των εφήβων και η βία του θεάματος

(ταινίες, βιντεοπαιχνίδια)

Η επίδραση των βίαιων σκηνών στους νέους έχει αποτελέσει αντικείμενο διαμάχης ήδη από την εμφάνιση της τηλεόρασης και, πιο πρόσφατα, έχει ενταθεί με αιτία τα όλο και πιο βίαια βιντεοπαιγνίδια που κυκλοφορούν στην αγορά


Η συχνή παρακολούθηση βίαιων σκηνών στις κινηματογραφικές ταινίες, στην τηλεόραση και στα βιντεοπαιγνίδια «αναισθητοποιεί» τους εφήβους στη βία και τους ωθεί να συμπεριφέρονται πιο επιθετικά, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα, που έρχεται να επιβεβαιώσει ανάλογα συμπεράσματα προηγούμενων μελετών.
Ενισχύει επίσης τα επιχειρήματα όσων ζητούν να μειωθεί δραστικά η βία στις κάθε είδους παραγωγές ταινιών, οι οποίες κατακλύζονται όλο και συχνότερα από αναπαραστάσεις βίαιων συμπεριφορών.
Η έρευνα, υπό τον δρα Τζόρνταν Γκράφμαν των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας των ΗΠΑ, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό νευροεπιστήμης "Social Cognitive and Affective Neuroscience", σύμφωνα με το BBC και τη βρετανική "Ιντεπέντεντ", έκανε πειράματα με 22 αγόρια ηλικίας 14 έως 17 ετών και διαπίστωσε ότι όσες περισσότερες βίαιες σκηνές παρακολουθούσαν σε μια οθόνη, τόσο πιο απαθείς γίνονταν σταδιακά οι εγκεφαλικές αντιδράσεις τους στη βία που έβλεπαν.
Οι ερευνητές μελέτησαν -με ειδικό εγκεφαλικό "σκάνερ" μαγνητικής απεικόνισης λειτουργικού συντονισμού - τις αντιδράσεις του εγκεφάλου των εθελοντών την ώρα που αυτοί παρακολουθούσαν σύντομα βιντεοκλίπ διάρκειας τεσσάρων δευτερολέπτων, τα οποία έδειχναν βίαιες πράξεις και είχαν ληφθεί από 60 διαφορετικές ταινίες. Διαπιστώθηκε ότι, καθώς τα αγόρια εκτίθεντο σε ολοένα περισσότερη βία με το πέρασμα του χρόνου, τόσο μειώνονταν οι συναισθηματικές αντιδράσεις στον εγκέφαλό τους, αλλά και στο δέρμα του (όπως έδειξαν ηλεκτρόδια συνδεμένα στα δάχτυλα των χεριών τους), πράγμα που, κατά τους επιστήμονες, δείχνει ότι σιγά-σιγά οι έφηβοι εθίζονται να ανέχονται όλο και περισσότερο τη βία και να γίνονται έτσι οι ίδιοι πιο ικανοί και πρόθυμοι να έχουν βίαιες συμπεριφορές.
Σύμφωνα με την μελέτη, η επίδραση των βίαιων σκηνών είναι «ύπουλη», καθώς ο εθισμός στη βία -όπως έδειξαν οι απεικονίσεις του εγκεφάλου- συμβαίνει ακόμα περισσότερο, όχι όταν οι σκηνές που παρακολουθούν οι νέοι είναι ακραία βίαιες, αλλά αντίθετα όταν απεικονίζουν ήπια ή μέτρια βία, πράγμα που δείχνει ότι οι συναισθηματικές αντιδράσεις τους αμβλύνονται αποτελεσματικότερα, όταν η εξοικείωσή τους με τη βία γίνεται «με το μαλακό».
Η επίδραση των βίαιων σκηνών στους νέους έχει αποτελέσει αντικείμενο διαμάχης ήδη από την εμφάνιση της τηλεόρασης και, πιο πρόσφατα, έχει ενταθεί με αιτία τα όλο και πιο βίαια βιντεοπαιγνίδια που κυκλοφορούν στην αγορά και είναι άκρως δημοφιλή χάρη και στη νέα τεχνολογία, που τα καθιστά ιδιαίτερα θεαματικά.
πίνακας:Oto Dix

Σεξουαλικότητα.
Ψευδαίσθηση.
Ανταγωνισμός.
Μαίος 2009

Μέχρι την ηλικία των 15 ετών έχουν ολοκληρώσει τις σεξουαλικές τους σχέσεις οι μισοί σχεδόν από τους σεξουαλικά δραστήριους εφήβους στο νομό Θεσσαλονίκης. Αυτό προκύπτει από τα αποτελέσματα έρευνας που παρουσιάστηκε σε ημερίδα με θέμα «Προβλήματα εφηβικής ηλικίας» την οποία διοργάνωσε η Επιτροπή Κοινωνικής Πολιτικής του ΑΠΘ.

Το ποσοστό των εφήβων που δήλωσαν ότι είχαν έναρξη των σεξουαλικών τους επαφών ήταν αρκετά υψηλό (48%). Οι μισοί σχεδόν από τους σεξουαλικά δραστήριους εφήβους δήλωσαν έναρξη της σεξουαλικής τους δραστηριότητας μέχρι την ηλικία των 15 ετών.

Συγκεκριμένα το
18,3% είχε σεξουαλική επαφή πριν τα 14,
το 30,9% στα 15, το 33,3% στα 16,
το 13,41% στα 17,
το 2,8% στα 18
και το 1,2% στα 19.
Οι περισσότεροι από αυτούς (ποσοστό 37,2%) είχαν έναν μόνο ερωτικό σύντροφο
ενώ ποσοστό 15% είχε 6 ερωτικούς συντρόφους.
Το 10,6% είχαν κάνει χρήση αλκοόλ ή εξαρτησιογόνου ουσίας πριν κάνουν σεξ.

Όσον αφορά την αντισύλληψη
το 21% δήλωσε ότι δεν χρησιμοποιεί κανένα αντισυλληπτικό μέσο,
το 76% χρησιμοποίησε προφυλακτικό,
το 2,1% αντισυλληπτικά
και το 3,7% τη διακεκομμένη συνουσία.
Από τους σεξουαλικά ενεργούς εφήβους
το 64% δήλωσε ότι έχει καπνίσει,
το 95,5% ότι έχει κάνει χρήση αλκοόλ,
το 82,9% ότι έχει ενημέρωση για το AIDS.

Στην έρευνα την οποία εκπόνησε η μεταπτυχιακή φοιτήτρια της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ Μαγδαλινή Πατσεάδου, έλαβαν μέρος 523 μαθητές (294 κορίτσια και 228 αγόρια) από 11 λύκεια του νομού Θεσσαλονίκης ενώ σκοπός της ήταν η καταγραφή των διαφόρων παραμέτρων της σεξουαλικής συμπεριφοράς του μαθητικού πληθυσμού και η διερεύνηση της επίδρασης άλλων παραγόντων στην έναρξη της σεξουαλικής συμπεριφοράς.

«Συνυπολογίζοντας την επίδραση άλλων παραγόντων βρέθηκε ότι η έναρξη σεξουαλικής δραστηριότητας των εφήβων επηρεάζεται από το φύλο, την ηλικία, τον τύπο του λυκείου και το κάπνισμα. Τα αγόρια, οι έφηβοι που φοιτούσαν σε επαγγελματικό λύκειο και οι μαθητές που κάπνιζαν είχαν σημαντικά μεγαλύτερη πιθανότητα να έχουν σεξουαλική δραστηριότητα» ανέφερε η κ. Πατσεάδου.

Εφηβεία και ναρκωτικά

Ο μέσος όρος ηλικίας έναρξης της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών για το σύνολο του πληθυσμού της Ελλάδας είναι 15,5 έτη, αν και το 1/3 των χρηστών άρχισε την χρήση ουσιών πριν τα 15, επισήμανε στη διάρκεια της ημερίδας ο αναπληρωτής υπεύθυνος του ΚΕΘΕΑ ΙΘΑΚΗ Βασίλης Καλαμπαλίκης.

«Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο μείωση του χρόνου έναρξης ψυχοτρόπων ουσιών, αύξηση των χρηστών καθώς και ποικιλία, δηλαδή συνεχώς νέες ανακαλύψεις ουσιών. Ενδεικτικά στον πληθυσμό που προσέγγισε το ΚΕΘΕΑ τα έτη 2000 - 2006 παρατηρείται ότι η ευρεία ουσία κατάχρησης είναι η ηρωίνη, σε ποσοστό πάνω από 80%, ενώ στους έφηβους θα μπορούσε να τονιστεί και η διάσταση της περιστασιακής χρήσης με ποικιλία ουσιών. Η πρώτη ουσία που χρησιμοποιεί η συντριπτική πλειονότητα είναι η κάνναβη και η χρήση της από 73,9% το 2000 έφτασε στο 83,3% το 2006. Παρατηρείται επίσης το φαινόμενο συχνά της πολυτοξικομανίας δηλαδή της παράλληλης χρήσης ουσιών. Αξίζει να σημειωθεί ότι η διακοπή από το σχολείο αποτελεί παράγοντα επικινδυνότητας για χρήση ουσιών» ανέφερε ο κ Καλαμπαλίκης επισημαίνονται ότι στα επόμενα χρόνια εκείνο που θα απασχολεί έντονα την κοινωνία και τους εφήβους θα είναι η σχέση εξάρτησης και κατάχρησης με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, η οποία θα έχει δυσάρεστες συνέπειες.

Τo doping στην παιδική και εφηβική ηλικία

Τα οφέλη της άθλησης στη σωματική και ψυχοκοινωνική υγεία των παιδιών και εφήβων είναι γνωστά και αδιαμφισβήτητα. Η χρήση ουσιών με στόχο τη βελτίωση της αθλητικής απόδοσης σημειώνεται από αρχαιοτάτων χρόνων, σε διάφορους λαούς και πολιτισμούς.
Σήμερα ο όρος «doping» υποδηλώνει την αθέμιτη χρήση φαρμάκων ή άλλων μεθόδων για την επίτευξη της μέγιστης αθλητικής επίδοσης. Εκτός από τα ηθικά ζητήματα, η υπερβολή στη χρήση αυτών, ενέχει κινδύνους για την υγεία και τη ζωή των αθλητών.

Όπως ανέφερε η υποψήφια διδάκτωρ του Εργαστηρίου Αθλητιατρικής ΤΕΦΑΑ του ΑΠΘ Σαββατώ Καραβασιαλειάδου
το 13% των νεαρών αθλητών στις ΗΠΑ χρησιμοποιούν κρεατίνη
και 8% συμπληρώματα αμινοξέων,
ενώ η χρήση αναβολικών στεροειδών είναι επίσης διαδεδομένη, με ποσοστά 5-11% και 0.5-2.5% για αγόρια και κορίτσια αντίστοιχα.
«Περίπου 50% των νέων ξεκινούν τη χρήση τα 16 έτη, ενώ η μέση ηλικία έναρξης είναι τα 14 έτη. Χαρακτηριστικό είναι ότι το
30% των νεαρών δεν είναι καν αθλητές και χρησιμοποιούν τα φάρμακα για τη βελτίωση της εξωτερικής τους εμφάνισης.
Οι έφηβοι που λαμβάνουν αναβολικά είναι επιρρεπείς σε άλλου τύπου συμπεριφορές υψηλού κινδύνου.

Συχνά οι νέοι δε γνωρίζουν τις επιπτώσεις αυτών των ουσιών και έχουν λανθασμένα πρότυπα. Μια ισορροπημένη διατροφή χωρίς υπερβολές, είναι ικανή να επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα, χωρίς τον κίνδυνο παρενεργειών από τα διάφορα συμπληρώματα, που θα πρέπει να φυλάσσονται μόνο για εξαιρετικές περιπτώσεις» πρόσθεσε η κ. Καραβασιλειάδου.
πίνακας: Emil Nolde

ΑΠΕ - ΜΠΕ