Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Ο Ψυχοθεραπευτής; Ένας απλός συνοδοιπόρος



Γεια σας,

Σήμερα έρχομαι κοντά σας για να μιλήσω για τον ρόλο μου. Για την κατάσταση που βρίσκομαι ακολουθώντας αυτόν, ή αυτούς που μου πρόσφεραν και μου προσφέρουν την εμπιστοσύνη τους προσλαμβάνοντας με σαν συνοδοιπόρο τους. Δεν είναι καθόλου εύκολο. Όχι, είναι μια πορεία και για εμένα οδυνηρή στο βαθμό που είναι και για αυτούς.

Ακολουθώ τους βηματισμούς τους προσεκτικά, νωχελικά αλλά και νηφάλια. Σταματάω εκεί που σταματάνε, περπατάω εκεί που περπατάνε. Πολλές φορές τους πιάνω από το χέρι χωρίς να το καταλαβαίνουν, άλλες πηγαίνω πιο μπροστά από αυτούς. Προσπαθώ να καταγράψω το παραμικρό στην ατμόσφαιρα, να τους ανοίξω το δρόμο!

Δεν είναι μόνοι, κανείς δεν είναι μόνος. Φέρνουν μαζί τους πρόσωπα του συγγενικού τους περιβάλλοντος, μανάδες, πατεράδες, συζύγους, αδέλφια και παιδιά. Όπου και να πάνε, “οι δικοί τους”, μας ακολουθούν και τους ακολουθούμε σε μια τρελή δέσμευση που μπορεί να σπάει τα κόκαλα της ψυχούλας τους. Νιώθω τα δεσμά να τους τυλίγουν και πολλές φορές νιώθω αδύναμος να τους βοηθήσω, αλλά μένω εδώ, πάντα πιστός σε αυτό που περνάνε.

Παρακολουθώ τις αφηγήσεις τους. Ακούω τους συγγενείς ν' απλώνουν τις συναισθηματικές τους πλημμύρες μουσκεύοντας ότι προσπαθούν οι “πελάτες” μου να κρατήσουν στεγνό. Μουσκεύομαι και εγώ μαζί τους. Κολυμπάω στο συναίσθημά τους, και το συναίσθημα των “δικών τους”. Προσπαθώ να μένω στην επιφάνεια, ακόμα και όταν εκείνοι βουλιάζουν και τις περισσότερες φορές ακουμπάν τον πυθμένα του. Τότε είμαι εκεί να τους δώσω το χέρι. Να τους “τραβήξω” επάνω, στην επιφάνεια για να συνεχίσουμε το δρόμο μας, δηλαδή το δικό τους δρόμο.

Ο κάθε δρόμος είναι διαφορετικός ασχέτως αν μοιάζει με τον προηγούμενο, διότι ο καθένας τους είναι ένας άλλος άνθρωπος. Ο πλούτος του απλώνεται με διαφορετικά στολίδια μπροστά μου. Ο πόνος του σαν χρυσάφι που δηλώνει την αξία της κάθε ζωής, με θαμπώνει και κρατάω τις αποστάσεις που πρέπει. Η χαρά του σαν μαργαριτάρια που πέφτουν στα χέρια μου, που ξέρω ότι δεν είναι δικά μου και ότι πρέπει να τα επιστρέψω, αλλά τα κρατάω για λίγο μέσα μου, διότι επιβεβαιώνουν την παρουσία μου, την ταυτότητα μου. Η δέσμευσή του, χρυσοποίκιλτα ιμάτια που τον “σφίγγουν” από την παιδική ηλικία μέχρι σήμερα.

Όμως πρέπει να ξέρετε κάτι σημαντικό. Σε μένα δεν έρχονται για να τους λύσω τα δεσμά, αλλά για να μάθουν να τα λύνουν μόνοι τους!

Η εκπαίδευσή μου επικεντρώνεται στο να μαθαίνω τους ανθρώπους, να χαλαρώνουν τα δεσμά τους, να παύουν να ασφυκτιούν και να κανονίζουν την σχέση με τους άλλους, στα όρια που τους προσφέρει οξυγόνο και δεν τους το αφαιρεί.

Η εκπαίδευσή μου είχε επικεντρωθεί σε αυτό τον σκοπό, δηλαδή στο τρόπο με την οποίο μαθαίνω στους ανθρώπους να ανοίγουν δρόμο στην πλημμύρα του τοξικού συναισθήματος που αναβλύζει από τα λόγια τους, προσπαθώντας να διερευνήσουν την παραλογική λογική του συστήματος σχέσεων που βρίσκονται εγκλωβισμένοι.

Μαζί λοιπόν προσπαθούμε να ανακτήσουν τον έλεγχο των δεσμευτικών σχέσεων, ή του συναισθηματικού καταρράκτη της οικογένειας που τους ορίζει, καθορίζει, αλλά και περιορίζει.

Για την ανάκτηση του ελέγχου προσπαθούμε!

Αυτό που περνάν, το περνάμε μαζί. Μαζί ανασαίνουμε και ασφυκτιούμε. Μαζί ψάχνουμε τα δικαίωμα, αλλά και την δικαίωση. Η παρουσία μου διευκολύνει το περπάτημα και δίνει θάρρος για να πάνε ακόμα πιο βαθιά, για να δουν αυτό που δεν βλέπετε και να μιλήσουν για αυτό που δεν μίλησαν μέχρι τώρα.

Όπως σας είπα είναι δύσκολο, είναι πολύ δύσκολο. Όσο και αν κάποιος έχει εκπαιδευτεί στην ψυχραιμία και την αντικειμενικότητα, εντούτοις μπορεί πολύ εύκολα και χωρίς να το καταλάβει, να βουλιάξει και να χαθεί μέσα στον συναισθηματικό καταρράκτη που πέφτει πάνω στο κεφάλι του. Μπορεί πολύ εύκολα να χαθεί στους δρόμους των άλλων και ενώ νομίζει ότι τους οδηγεί να βρουν το δρόμο τους, στην ουσία μπορεί να τους κουβαλά στους δικούς του δρόμους. Ενώ προσπαθεί να κατανοήσει το δικό τους πρόβλημα χάνεται μέσα στο δικό του...

Δεν είμαι λοιπόν, παρά ένας απλός συνοδός στο δύσκολο ταξίδι του καθένα στα κρυφά λημέρια της ζωής σας. Αντιπροσωπεύω την ανάγκη σας για συντροφικότητα στο αποφασιστικό βήμα που ανοίγετε σε ένα τοπίο που είναι δικό σας, αλλά... τόσο άγνωστο.

Σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη...
Όλος δικό σας...

Κερεντζής Λάμπρος

Πίνακας:René Magritte

Δεν υπάρχουν σχόλια: