Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010



ΠΑΙΔΟΦΙΛΙΑ (PEDOPHILIA)


Σεξουαλικότητα 4


Ορισμός


Ο όρος “παιδοφιλία” χρησιμοποιήθηκε επίσημα για πρώτη φορά στο DSM-III (1980) (30) για να περιγράψει μία ειδική κατηγορία ατόμων που κακοποιούν σεξουαλικά τα παιδιά (child molesters), και παρουσιάζουν κάποια ειδικά χαρακτηριστικά. Τόσο το DSM-III όσο και το DSM-III-R (1987), όριζαν την παιδοφιλία σαν “επαναλαμβανόμενες και επίμονες σεξουαλικές τάσεις και φαντασιώσεις που αφορούν σεξουαλική δραστηριότητα με παιδιά”. Σύμφωνα με το κριτήριο αυτό δεν απαιτείται σωματική δραστηριότητα και επομένως η διάγνωση της παιδοφιλίας θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε άτομα που έχουν επιθυμία αλλά δεν την διαπράττουν, ενώ δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε άτομα που δεν έχουν παρεκκλίνουσες φαντασιώσεις και επιθυμίες αλλά έχουν κακοποιήσει σεξουαλικά ένα παιδί. Ο Marshal (1997), βρήκε ότι δεν υπήρχαν επαναλαμβανόμενες επιθυμίες και φαντασιώσεις στο 60% των παιδοφίλων και στο 75% των αιμομικτών. Επομένως οι επαναλαμβανόμενες επιθυμίες και φαντασιώσεις δεν είναι παθογνωμονικές για όλα τα άτομα που κακοποιούν σεξουαλικά τα παιδιά. Αρκετοί κλινικοί παραβλέπουν τα κριτήρια του DSM, ιδίως όταν πρόκειται να εισάγουν τα άτομα αυτά σε θεραπεία, και χρησιμοποιούν τον όρο “child molesters” (άτομα που κακοποιούν σεξουαλικά τα παιδιά) αντί του όρου “pedophiles” (παιδόφιλοι).

Διαγνωστικά κριτήρια


Η πλέον πρόσφατη μορφή του DSM, το DSM-IV (1994) ορίζει ως εξής τα διαγνωστικά κριτήρια για την παιδοφιλία :
Α. Επαναλαμβανόμενες και επίμονες σεξουαλικές τάσεις, φαντασιώσεις ή συμπεριφορές που περιλαμβάνουν σεξουαλική δραστηριότητα με παιδιά (μικρότερα των 13 ετών).
Β. Αυτές οι τάσεις, φαντασιώσεις ή συμπεριφορές προκαλούν κλινικά σημαντική δυσφορία ή διαταραχή στην κοινωνική, εργασιακή ή άλλη σημαντική περιοχή της λειτουργικότητας.
Γ. Ο παιδόφιλος επίσης θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 16 ετών και τουλάχιστον 5 έτη μεγαλύτερος από το παιδί.
Στην περίπτωση όμως των εφήβων δραστών αυτός ο περιορισμός ενδέχεται να μην ισχύει και η απόφαση για την διάγνωση έγκειται στην κρίση του κλινικού.


Σχολιασμός κριτηρίων


Αρκετοί κλινικοί εκδηλώνουν τον προβληματισμό τους σχετικά με την ικανότητα των διαγνωστικών κριτηρίων. Το γεγονός ότι για να διαγνωστεί παιδοφιλία απαιτείται η ύπαρξη σημαντικής δυσφορίας ή διαταραχής στη λειτουργικότητα μπορεί να δυσχεράνει τη διάγνωση κάποιων περιστατικών. Για παράδειγμα, ένα άτομο που κακοποιεί σεξουαλικά τα παιδιά και οδηγείται σ’ αυτό από συνεχείς φαντασιώσεις και επιθυμίες αλλά δεν παρουσιάζει δυσφορία ή ενοχλήσεις από τη συμπεριφορά αυτή, μπορεί να μην χαρακτηριστεί παιδόφιλος;
Η ηλικία του παιδιού επίσης φαίνεται να δημιουργεί προβλήματα. Αν και η ύπαρξη ορίου ηλικίας είναι απαραίτητη, ο καθορισμός της έναρξης της εφηβείας στα 13 δείχνει λίγο αυθαίρετος.

Επιδημιολογία


Έρευνες σε διάφορες χώρες δείχνουν ότι τουλάχιστον 7% των γυναικών και 3% των ανδρών έχουν κάποια εμπειρία σεξουαλικής κακοποίησης κατά την παιδική ηλικία (33). Οι κοινωνικές επιπτώσεις αναγνωρίζονται όλο και περισσότερο, αφού έχει φανεί ότι μπορεί να προκληθούν ποικίλες ψυχολογικές καταστάσεις.
Ευρεία έρευνα στις ΗΠΑ (American Humane Association, (1988), έδειξε ότι 2 εκατομμύρια παιδιών στη χώρα αυτή έχουν κακοποιηθεί, ενώ το 16% αυτών έχει κακοποιηθεί σεξουαλικά. Οι αριθμοί αυτοί υποδεικνύουν 300.000 περίπου περιπτώσεις παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης ανά έτος. Τα θύματα υπολογίζονται ότι στο 77% είναι κορίτσια μέσης ηλικίας 9,2 έτη. Οι δράστες στο 82% υπολογίζεται ότι είναι άνδρες. Είναι γενικά γνωστό ότι τα δεδομένα από τις επίσημες αναφορές τείνουν να υποεκτιμούν σημαντικά τη πραγματική συχνότητα της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ


Προδιαθεσικοί παράγοντες


Από όλες τις στατιστικές μελέτες φαίνεται ότι οι άνδρες έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να κακοποιήσουν σε σχέση με τις γυναίκες. Ένας άλλος παράγοντας είναι η ενσυναίσθηση (empathy). Βρέθηκε ότι, τα άτομα που κακοποιούν σεξουαλικά τα παιδιά έχουν ιδιαίτερη έλλειψη ενσυναίσθησης απέναντι στα θύματά τους, παρουσιάζουν κάποια ενσυναίσθηση απέναντι στα θύματα των άλλων δραστών, και δείχνουν φυσιολογική ενσυναίσθηση απέναντι σε όλα τα υπόλοιπα παιδιά.
Ανιχνεύθηκαν διαταραγμένες σχέσεις στη παιδική ηλικία, μεταξύ δράστη και γονέων του, γεγονός που προδιαθέτει σε ανεπιτυχή πρότυπα για μελλοντικές σχέσεις. Ο νέος ενήλικας συνεπώς, αναπτύσσοντας δυσπιστία ή αμφιβολία στις ερωτικές σχέσεις, θα οδηγηθεί εύκολα σε σχέσεις με παιδιά τα οποία ελέγχονται εύκολα και δεν φαντάζουν απειλητικά. Συχνές επίσης είναι οι αναφορές για πρώιμη σεξουαλική κακοποίηση των δραστών στη διάρκεια της παιδικής τους ηλικίας. Τα ποσοστά κυμαίνονται από 0-67%, ανάλογα με τον ορισμό της σεξουαλικής κακοποίησης .


Η έφηβοι που κακοποιούν σεξουαλικά τα παιδιά.


Τα τελευταία χρόνια η βιβλιογραφία δείχνει ότι ένα μεγάλο μέρος των εφήβων που κακοποιούν σεξουαλικά τα παιδιά είναι πραγματικοί και όχι περιστασιακοί δράστες. Για τον λόγο αυτόν, η ομάδα αυτή των δραστών διερευνάται με παρόμοιο τρόπο που διερευνώνται οι ενήλικες δράστες.


Πηγή: Dr Ορέστης Γιωτάκος Ψυχίατρος


ΕΦΑΨΙΜΑΝΙΑ (FROTTEURISM)

Σεξουαλικότητα 3


Διαγνωστικά κριτήρια

Η εφαψιμανία είναι μία παραφιλία που χαρακτηρίζεται από το άγγιγμα ερωτογόνων περιοχών ενός άγνωστου ατόμου σε μέρη όπου υπάρχει πολυκοσμία ή όπου η διαφυγή θα ήταν εύκολη αν γινόταν αντιληπτός.
Σύμφωνα με το DSM-IV (American Psychiatric Association, 1994) (4), τα διαγνωστικά κριτήρια συνίστανται από:
Α. Πάνω από μία περίοδο 6 μηνών με επαναλαμβανόμενες και επίμονες σεξουαλικές φαντασιώσεις, τάσεις και συμπεριφορές που περιλαμβάνουν άγγιγμα και τρίψιμο έναντι μη-συγκατατιθέμενου ατόμου.
Β. Οι σεξουαλικές φαντασιώσεις, τάσεις και συμπεριφορές προκαλούν σημαντική κλινική δυσφορία ή διαταραχή στη κοινωνική, εργασιακή, ή άλλη σημαντική περιοχή της λειτουργικότητας.

Επιδημιολογία


Η βιβλιογραφία για την εφαψιμανία είναι αρκετά μικρή σε σχέση με αυτήν των παραφιλιών. Για παράδειγμα, σε σχετική έρευνα για τα έτη 1966-1997, βρέθηκαν μόνο 17 μελέτες με το θέμα αυτό. Οι Abel et al (1987) (26), τόνισαν ότι η εφαψιμανία είναι πολύ συχνή παραφιλική δραστηριότητα. Ο μέσος όρος των εφαψιμανικών πράξεων των 62 ατόμων με πρώτη διάγνωση την εφαψιμανία, που μελέτησαν, ήταν 850. Σε δείγμα ατόμων που είχαν συλληφθεί για ηδονοβλεπτική δραστηριότητα το 66% είχαν παράλληλα επιδείξει εφαψιμανική δραστηριότητα (27). Οι Abel et al (1988) (28), μελετώντας 561 παραφιλικούς βρήκαν ότι μόνο 21% των ατόμων με εφαψιμανία είχαν σαν μοναδική δραστηριότητα την εφαψιμανία ενώ οι υπόλοιποι είχαν κατά μέσο όρο επιπλέον 4,8 παραφιλίες.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ


Οι Freund και Kolarsky (1965) (29), περιέγραψαν την ιδανική διαδικασία μιας ερωτικής σχέσης που αποτελείται από 4 στάδια : την εντόπιση του στόχου-συντρόφου, την φάση μη-λεκτικής και λεκτικής προσέγγισης, την φάση όπου αναπτύσσεται κάποια σωματική επαφή, και τέλος τη φάση της σεξουαλικής επαφής. Στην περίπτωση της εφαψιμανίας η διαταραχή τοποθετείται στην τρίτη φάση, τη φάση της αλληλεπίδρασης δια της αφής.

Πηγή Dr Ορέστης Γιωτάκος Ψυχίατρος


ΕΠΙΔΕΙΞΙΜΑΝΙΑ (EXHIBITIONISM)

Σεξουαλικότητα 2


Διαγνωστικά κριτήρια

Οι έρευνες για την επιδειξιμανία παρουσιάζουν τάση μείωσης σε σχέση με τις άλλες παραφιλίες τα τελευταία χρόνια. Υπήρξε κάποια έξαρση από περιγραφικές μελέτες ανάμεσα στο 1940-1960 και με ερευνητικές μελέτες αμέσως μετά. Ο κύριος όγκος όμως της έρευνας φαίνεται να έχει στραφεί στη βίαιη σεξουαλική παραπτωματικότητα, κυρίως την παιδοφιλία και το βιασμό. Τα κριτήρια του όρου “exhibitionism” (επιδειξιμανία) που προτάθηκε από τον Lasgue το 1877 (3) φαίνεται να μην διαφέρουν πολύ από τα κριτήρια της τελευταίας (1994) ταξινόμησης της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας που αναφέρεται ως DSM-IV (4).
Σύμφωνα με το DSM-IV, τα κριτήρια για τη διάγνωση της επιδειξιμανίας απαιτούν:
Α. Την ύπαρξη για τουλάχιστον έξι μήνες επαναλαμβανόμενων σεξουαλικών τάσεων, φαντασιώσεων ή συμπεριφορών έκθεσης των γεννητικών οργάνων σε έναν ανυποψίαστο άγνωστο.
Β. Αυτές οι φαντασιώσεις, τάσεις και συμπεριφορές προκαλούν σημαντική κλινική δυσφορία ή διαταραχή στη κοινωνική, εργασιακή ή άλλη σημαντική περιοχή της λειτουργικότητας.


Ηλικία έναρξης


Η επιδειξιμανία, όπως όλες οι παραφιλίες, έχουν πρώιμο χρόνο έναρξης. Οι Abel και Rouleau (1990) (5) σε μελέτη 142 επιδειξιών βρήκαν ότι στο 50% η έναρξη αυτού του τύπου σεξουαλικού ενδιαφέροντος ήταν πριν τα 18. Παρόλα αυτά, η έναρξη της δραστηριότητας γίνεται γύρω στα 25 (6), ενώ υπάρχει σαφής πτώση στην έναρξη μετά τα 40. Μετά την ηλικία αυτή η έναρξη της δραστηριότητας κυμαίνεται από 6% (7) έως 27% (8). H επιδειξιμανία είναι βασικά μια διαταραχή των ανδρών με θύματα τις γυναίκες. Ένα μεγάλο ποσοστό των θυμάτων είναι παιδιά ή έφηβοι. Κοινωνιολογικά δεδομένα των δραστών δείχνουν ότι οι μισοί περίπου είναι έγγαμοι, ενώ δεν διαφέρουν από τον γενικό πληθυσμό στην εκπαίδευση και το επάγγελμα (9).


Επιδημιολογία


Η συχνότητα και ο επιπολασμός της επιδειξιμανίας είναι άγνωστη. Κάποιες πρώιμες έρευνες έδειξαν ότι οι επιδειξιμανείς αποτελούν το ένα τρίτο των σεξουαλικών παραπτωματιών (7). Οι Abel και Rouleau (1990) (5), βρήκαν ότι το 25% των 565 σεξουαλικών παραπτωματιών που παρακολουθούσαν είχαν κάποιο ιστορικό επιδειξιμανίας, αν και οι περισσότεροι από αυτούς είχαν εμπλακεί και σε κάποια άλλη παραφιλική συμπεριφορά. Όπως σε όλες τις παραφιλικές διαταραχές, αυτοί που αναφέρονται επίσημα αναπαριστάνουν ένα μικρό ποσοστό των πραγματικών περιστατικών. Οι Cox και Maletzky (1980) (10), βρήκαν ότι μόνο 17% των περιστατικών αναφέρονται. Οι Gittleson et al, (1978) (11), μελετώντας ένα δείγμα νοσοκόμων μέσης ηλικίας 37 ετών, βρήκαν ότι το 44% είχε πέσει θύμα επιδειξιμανίας, ενώ οι Cox και MacMahon (1978) (12), μελετώντας 405 φοιτήτριες στις ΗΠΑ, βρήκαν ότι 32% είχαν πέσει θύμα επιδειξιομανίας.

Στοιχεία της Προσωπικότητας


Αρκετές πρώιμες έρευνες ανέφεραν ποικίλες ψυχιατρικές διαταραχές που σχετίζονταν με την επιδειξιμανία και περιέγραφαν τους δράστες σαν “ντροπαλούς” , “συνεσταλμένους” και “ψυχονευρωτικούς” (9). Γενικότερα φαίνεται να μην υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο προφίλ ψυχολογικής δυσλειτουργίας ή κάποια χαρακτηριστική ψυχοπαθολογία που να οδηγεί στην ανάπτυξη επιδειξιμανίας.

Σχέση με άλλες παραφιλίες


Ο Freund (1990) (13), βρήκε σε δείγμα 241 επιδειξιών ότι, το 32% επιδιδόταν συγχρόνως σε ηδονοβλεπτικές δραστηριότητες, το 30% σε εφαψιμανικές, και το 15% είχε διαπράξει βιασμό. Οι Abel και Osborn (1992) (14), σε δείγμα 118 επιδειξιών, βρήκαν ότι στο 27% συνυπήρχε ηδονοβλεψία, στο 39% παιδοφιλία, στο 17% εφαψιμανία, ενώ το 14% είχε διαπράξει βιασμό. Έχει βρεθεί επίσης ότι το 93% των επιδειξιμανών έχει πάνω από μία παραφιλική διάγνωση, ενώ το 73% έχει πάνω από τρεις παραφιλικές διαγνώσεις.
Ψυχοϊατροδικαστικά θέματα
Ερωτήματα που ενδεχόμενα θα μπορούσαν να τεθούν στον κλινικό όπως, “Το έκανε πράγματι;”, “Είναι επιδειξίας;”, “Είναι επικίνδυνος;” δυστυχώς φαίνεται ότι δεν θα μπορούσαν εύκολα να απαντηθούν. Σύμφωνα με τη νομοθεσία για να καταδικαστεί κάποιος σαν επιδειξιμανής θα πρέπει να έχει πραγματοποιήσει έκθεση των γεννητικών του οργάνων και συγχρόνως να υπάρχει πρόθεση γι’ αυτό. Συχνά πραγματοποιείται αυνανισμός στη διάρκεια της έκθεσης. Από την καθημερινή πρακτική γνωρίζουμε ότι οι δράστες αρνούνται το γεγονός, και συνήθως προβάλλουν σαν δικαιολογία το γεγονός ότι ουρούσαν και κάποιος τους αντελήφθη τυχαία.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ


Ψυχαναλυτικές θεωρίες


Πυρηνικό συστατικό πολλών ψυχαναλυτικών θεωριών είναι το οιδιπόδειο σύμπλεγμα και το άγχος ευνουχισμού, ενώ η σχέση του παιδιού με τη μητέρα έχει πάντα βαρύνουσα σημασία. Ο Allen (1980) (15), συνοψίζοντας την αναλυτική βιβλιογραφία, περιγράφει την προδιάθεση για επιδειξιμανία σαν προερχόμενη από την αλληλεπίδραση του παιδιού με μια μητέρα που θέλει να επιβάλλει τον έλεγχο. Παράλληλα, ο πατέρας των επιδειξιών περιγράφεται σαν συναισθηματικά απών και ανίκανος να επιβάλλει όρια. Σ’ αυτό το απλό σχήμα η επιδειξιμανία προβάλλει σαν άμυνα απέναντι στο άγχος ευνουχισμού. Η αντίδραση έκπληξης της γυναίκας-θύματος στη διάρκεια της διάπραξης της επιδειξιομανίας λειτουργεί σαν απόδειξη στον επιδειξιμανή ότι το πέος υπάρχει.

Συμπεριφορικά-Γνωσιακά Μοντέλα


Οι πρώιμες συμπεριφορικές θεωρίες για την ανάπτυξη παρεκκλινόντων σεξουαλικών προτύπων εστιάστηκαν αρχικά στη θεωρία της ενεργητικής ή κλασσικής μάθησης. Οι Rachman & Hodgson (1968) (16), δείχνοντας σε δείγμα φυσιολογικών ατόμων εικόνες με γυναικείες μπότες και εικόνες με γυμνές γυναίκες οδήγησαν σε αυξημένη σεξουαλική διέγερση όταν αργότερα σαν ερέθισμα ήταν μόνο οι μπότες, δημιουργώντας έτσι έμμεσα ένα φετιχιστικό αντικείμενο. Άλλοι ερευνητές απέτυχαν να επαναλάβουν το πείραμα αυτό, εστίασαν όμως στη σπουδαιότητα του αυνανισμού στην ανάπτυξη παραφιλικού προτύπου, θεωρώντας ότι ο επαναλαμβανόμενος συνδυασμός οργασμού μέσω αυνανισμού με ένα παραφιλικό ερέθισμα μπορεί να οδηγήσει σε εξαρτημένη διέγερση.

Νευρολογικά ευρήματα


Έγιναν αρκετές προσπάθειες να συνδεθεί η αποκλίνουσα σεξουαλική συμπεριφορά με εγκεφαλική δυσλειτουργία, και ιδιαίτερα με δυσλειτουργία του κροταφικού λοβού. Παλαιότερες έρευνες έδειξαν ότι περισσότερα από τα μισά των ατόμων με διαταραχές στο κροταφικό λοβό παρουσίαζαν υποσεξουαλικότητα, αν και σε μερικές περιπτώσεις επιχειρήθηκε συσχέτιση μεταξύ δυσλειτουργίας κροταφικού λοβού και παραφιλίας (17). O Flor-Henry (1987) (18), με τη βοήθεια νευροψυχολογικών ψυχολογικών δοκιμασιών, βρήκε σημαντικές διαφορές στην αριστερή μετωποκροταφική λειτουργικότητα των παραφιλικών γενικά, αλλά και των επιδειξιμανών ειδικότερα. Παρόμοια, αναλυμένο σε υπολογιστή ηλεκτροεγκεφαλογράφημα επιδειξιών, έδειξαν αριστερή ημισφαιρική δυσλειτουργία. Γεγονός πάντως είναι ότι η πλειονότητα των ατόμων με κροταφική επιληψία δεν παρουσιάζουν επιδειξιμανία.


Ορμονολογικά ευρήματα


Παρ’ όλες τις ισχυρές ενδείξεις ότι τα επίπεδα τεστοστερόνης στους άνδρες σχετίζονται με τη σεξουαλική επιθετικότητα, δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις για ισχυρή συσχέτιση σε σεξουαλικούς παραπτωματίες (19). Στη βιβλιογραφία υπάρχουν σπάνιες αναφορές σε επιδειξίες που αφορούν σεξουαλικές ορμόνες. Εξάλλου, τα επίπεδα ορμονών όπως η τεστοστερόνη, η LH, και η FSH, αποτελούν μόνο την μία όψη της πραγματικής εικόνας, αφού η πυκνότητα και η ευαισθησία των υποδοχέων ίσως έχουν τελικά μεγαλύτερη σημασία.

Πηγή Dr Ορέστης Γιωτάκος Ψυχίατρος

ΦΕΤΙΧΙΣΜΟΣ (FETISHISM)
Σεξουαλικότητα 1


Ιστορικά στοιχεία


Η λέξη “fetish” προέρχεται από την Πορτογαλική fetico. Οι γλωσσολόγοι πιστεύουν ότι η λέξη δημιουργήθηκε μετά την ανακάλυψη από τους Πορτογάλους εξερευνητές του 15ου αιώνα κάποιων ξύλινων ή πέτρινων ομοιωμάτων λατρείας ιθαγενών της Δ. Αφρικής. Αργότερα ο όρος fetishism χρησιμοποιήθηκε για το χαρακτηρισμό ειδικών σεξουαλικών συμπεριφορών από τους Binet (1887) (20) και Krafft-Ebing (1886/1965) (21).


Διαγνωστικά κριτήρια


Τόσο το ICD-10 της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας (1988) (22), όσο και το DSM-IV της Αμερικάνικης Ψυχιατρικής Εταιρίας (1994) (4), περιλαμβάνουν τον φετιχισμό σαν ξεχωριστή κατηγορία. Και τα δύο ταξινομικά συστήματα ορίζουν τον φετιχισμό σαν τη διαταραχή που χαρακτηρίζεται από τη χρήση ή εμμονή σε αντικείμενα που χρησιμοποιούνται σαν ερεθίσματα με σκοπό τη σεξουαλική διέγερση και την ευχαρίστηση.
Τα διαγνωστικά κριτήρια του DSM-IV για το φετιχισμό είναι:
Α. Για πάνω από 6 μήνες, επαναλαμβανόμενες και επίμονες σεξουαλικές φαντασιώσεις, επιθυμίες, ή συμπεριφορές που περιλαμβάνουν τη χρήση αντικειμένων (πχ. γυναικεία εσώρουχα).
Β. Οι σεξουαλικές αυτές φαντασιώσεις, επιθυμίες και συμπεριφορές προκαλούν σημαντική κλινική δυσφορία ή διαταραχή στην κοινωνική, εργασιακή, ή άλλη σημαντική περιοχή της λειτουργικότητας.
Γ. Τα φετιχιστικά αντικείμενα δεν περιορίζονται μόνο σε είδη γυναικείων ρούχων (όπως στον παρενδυσιακό φετιχισμό) ή σε αντικείμενα σχεδιασμένα με σκοπό τη γεννητική ευχαρίστηση (π χ. δονητής).


Επιδημιολογία


Όπως με όλες τις σεξουαλικές διαταραχές δεν υπάρχουν σαφή επιδημιολογικά στοιχεία για τον φετιχισμό. Είναι ευρέως γνωστό όμως, ότι, ο παθολογικός φετιχισμός είναι σπάνιος. Ο φετιχισμός είναι σημαντικά πιο συχνός στους άνδρες.
Κλινικά χαρακτηριστικά
Οι Chalkley και Powell (1983) (23), μελέτησαν 48 φετιχιστές και βρήκαν ότι χρησιμοποιούσαν ποικίλα αντικείμενα, όπως, ρούχα, μαλακά υλικά, παπούτσια, δερμάτινα ή λαστιχένια εξαρτήματα, με ποικίλους τρόπους, όπως, χαϊδεύοντας, γλύφοντας, τρίβοντας, καίγοντας, κόβοντας, κοιτάζοντας ή παρακολουθώντας κάποιον άλλον να τα χρησιμοποιεί. Συγκεκριμένα βρήκαν ότι το 58% χρησιμοποιούσε σαν φετίχ ρούχα, το 23% λαστιχένια ή πλαστικά εξαρτήματα, το 15% υποδήματα, και το 15% μέρη του σώματος, με κύρια προτίμηση το πόδι. Επίσης, το 35% είχαν ένα φετίχ, και το 45% τρία ή περισσότερα φετίχ. Πέραν του φετιχισμού, οι 16 είχαν μία επιπλέον, και οι 13, δύο επιπλέον ψυχιατρικές διαγνώσεις.
Συχνά παρατηρείται το φαινόμενο ο φετιχιστής να κλέβει το φετίχ που προτιμά. Βρέθηκε ότι, το 25% των φετιχιστών προβαίνει σ’ αυτή τη (23). Υπάρχουν όμως και περιστατικά βιαιότερων εγκλημάτων. Παρατηρήθηκαν φόνοι με κεντρικό σημείο το φετιχιστικό αντικείμενο.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ


Ψυχαναλυτικές θεωρίες


Στις ψυχαναλυτικές υποθέσεις η αναπαράσταση του φετίχ έχει έναν κεντρικό ρόλο. Ο Freud (1905/1962) (24), δήλωσε ότι η επιλογή του φετίχ προσδιορίζεται από τραυματικές εμπειρίες της παιδικής περιόδου. Ανέπτυξε την έννοια του “άγχους ευνουχισμού”, υποθέτοντας ότι το φετιχιστικό αντικείμενο αναπαριστά το πέος που προστατεύει τον άνδρα από το φόβο του ευνουχισμού. Ο Nagler (1957) (25), συνοψίζοντας τις ψυχαναλυτικές απόψεις σχετικά με τον φετιχισμό, τόνισε ότι ο φετιχιστής είναι ένα άτομο που προσπαθεί να ξεπεράσει τη χαμηλή αυτοπεποίθηση και τα αισθήματα ανικανότητας μέσα από τη χρήση ενός άψυχου αντικειμένου, του φετίχ.

Συμπεριφοριστικές θεωρίες


Οι θεωρίες αυτές προτείνουν ότι το σύστημα κλασσικής εξαρτημένης μάθησης μπορεί να επηρεαστεί από ποικίλα ερεθίσματα τα οποία μοιάζουν συνήθως με κάποια χαρακτηριστικά του δυνητικού συντρόφου. Στην περίπτωση του φετιχιστή η σεξουαλική απάντηση είναι εξαρτημένη με ένα ασυνήθιστο ερέθισμα, όπως, παπούτσι, τσάντα, ή πόδι. Η σεξουαλική αυτή έλξη καταλήγει να γίνει ισχυρότερη από την έλξη για τη σύντροφο. Κάποιοι ερευνητές έχουν κατορθώσει, μέσω της κλασσικής εξαρτημένης μάθησης, να αναπτύξουν την ικανότητα σε φυσιολογικούς άνδρες να έχουν στύση, σαν απάντηση σε ένα ασυνήθιστο αντικείμενο. Η απάντηση όμως αυτή έδειξε ότι ελαττώνεται σύντομα με το χρόνο, γεγονός που υποδεικνύει ότι το μοντέλο αυτό δεν είναι σε θέση να δικαιολογήσει την δια βίου πορεία του φετιχισμού.

Πηγή Dr Ορέστης Γιωτάκος Ψυχίατρος

Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010



Κείμενο συμπερασμάτων δημόσιας ακρόασης στην Ε.Ε. για τα ναρκωτικά

Βρυξέλλες, 23/02/2010Στις 23 Φεβρουαρίου 2010, μια δημόσια ακρόαση πραγματοποιήθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σχετικά με το ζήτημα της πολιτικής για τα ναρκωτικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Με την πρόσκληση του Έλληνα ευρωβουλευτή Μιχάλη Τρεμόπουλου και της ENCOD (Ευρωπαϊκή Συμμαχία για Δίκαιες και Αποτελεσματικές Πολιτικές για τα Ναρκωτικά), περίπου 40 αντιπρόσωποι ευρωπαϊκών κοινωνικών φορέων από 15 διαφορετικές χώρες συναντήθηκαν με σκοπό να καταθέσουν τις προτάσεις τους στα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου σχετικά με την προσέγγιση που η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να υιοθετήσει στο μέλλον σχετικά με τις απαγορευμένες ουσίες. Την ακρόαση παρακολούθησαν οι εκπρόσώποι της Διεύθυνσης Συντονισμού για τα Ναρκωτικά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και οι ευρωβουλευτές Dennis de Jong (Ολλανδία, Αριστερά) και Μιχάλης Τρεμόπουλος (Ελλάδα, Πράσινοι). Η ακρόαση έγινε δύο εβδομάδες πριν την ετήσια συνάντηση της Επιτροπής Ηνωμένων Εθνών για τα ναρκωτικά στη Βιέννη. Το βασικό θέμα στην ημερήσια διάταξη της δημόσια ακρόασης ήταν η «Έκθεση σχετικά με τις παγκόσμιες παράνομες αγορές ναρκωτικών 1998 - 2007» που χρηματοδοτήθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή το 2008.

Αυτή η μελέτη πραγματοποιήθηκε από μια ομάδα αναγνωρισμένων ερευνητών για τις ουσίες και στην οποία πρόεδρευσαν ο καθηγητής Peter Reuter του Ερευνητικού Κέντρου RAND των ΗΠΑ και ο κ. Franz Trautmann του Ιδρύματος Trimbos της Ολλανδίας. Η μελέτη προέκυψε λόγω της πολυετούς απαίτησης από Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις για την εκπόνηση μίας ανεξάρτητης αξιολόγησης των συνεπειών της ποινικοποίησης των ναρκωτικών ανα τον κόσμο. Η έκθεση παρουσιάστηκε από την Διεύθυνση Συντονισμού για τα Ναρκωτικά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Τα συμπεράσματα της έκθεσης καταρρίπτουν τα βασικά επιχειρήματα της απαγορευτικής πολιτικής για τα ναρκωτικά, δηλαδή πως αυτή αποτελεί εργαλείο για τη μείωση της παραγωγής, της διανομής και της κατανάλωσής τους.

Σύμφωνα με την έκθεση, τέτοιες πρακτικές έχουν ελάχιστες επιπτώσεις στην παγκόσμια παράνομη αγορά των ναρκωτικών, η ετήσια αξία της οποίας εκτιμάται σε 300 δισεκατομμύρια δολάρια.-

Οι έλεγχοι στην παραγωγή έχουν μερικές, κατά τόπους, επιτυχίες αλλά είναι ανίκανες να επηρεάσουν τη διαθεσιμότητα των ναρκωτικών συνολικά.

Ομοίως οι έλεγχοι διακίνησης δεν είναι πλέον επιτυχείς.

- Η θεραπεία μειώνει την βλάβη των εξαρτημένων χρηστών και της κοινωνίας χωρίς όμως να μειώνει την εξάπλωση της χρήσης ναρκωτικών.

- Οι προσπάθειες πρόληψης παρεμποδίζονται από την έλλειψη προγραμμάτων αποδεδειγμένης αποτελεσματικότητας.

- Η πολιτική μείωση της βλάβης έχει βοηθήσει έναν αυξανόμενο αριθμό χωρών αλλά στρέφεται σε ένα μόνο τμήμα του προβλήματος ναρκωτικών.

- Η καταστολή έχει αποτύχει να αποτρέψει τη συνεχή διαθεσιμότητα σε, διαρκώς, χαμηλότερες τιμές. Επιπλέον έχει προκαλέσει σημαντικές βλάβες, που κατανέμονται ανισομερώς στις χώρες της Ε.Ε..

- Η ποινικοποίηση των ναρκωτικών είναι μια σημαντική αιτία της βίας, της διαφθοράς, της περιβαλλοντικής καταστροφής και της βλάβης στην δημόσια υγεία. Αυτά τα προβλήματα είναι υπεύθυνα για το θάνατο, την ασθένεια και τη σοβαρή επιδείνωση της ποιότητας ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων, καταναλωτών, των οικογενειών τους και της κοινωνίας ευρύτερα.


Εν ολίγοις, το συμπέρασμα της έκθεσης είναι ότι η πολιτική της απαγόρευσης έχει προκαλέσει τεράστια βλάβη και εάν έχει προσφέρει θετικά, αυτά είναι ελάχιστα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι άξια συγχαρητηρίων για την εκπόνηση της έρευνας που επίσημα κατέγραψε αυτό το συμπέρασμα. Τώρα, πρέπει να ενεργήσει με βάση αυτήν την γνώση. Το να την αγνοήσει ισοδυναμεί με εγκληματική αμέλεια.
Επομένως η δημόσια ακρόαση ζητά από τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αναλάβουν τις ακόλουθες πρωτοβουλίες.

1. Να διοργανώσουν το συντομότερο δυνατόν μια ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής για το μέλλον της πολιτικής για τα ναρκωτικά, στην οποία να προσκληθούν οι εθνικές και τοπικές αρχές, μέλη των Κοινοβουλίων και των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων από τα 27 κράτη μέλη. Ο στόχος της συνόδου κορυφής πρέπει να είναι να ερευνηθούν τα περιθώρια για την εφαρμογή των καινοτόμων πολιτικών για τα ναρκωτικά που δεν βασίζονται στην απαγόρευση, αλλά στα ευρήματα της έκθεσης Reuters Trautmann και στην εμπειρία των τοπικών αρχών και της Κοινωνίας των Πολιτών.

2. Να εκδώσει μια γενική σύσταση στα κράτη μέλη προκειμένου να καταστεί πολιτική προτεραιότητα η αναθεώρηση των πολιτικών τους για τα ναρκωτικά. Η ΕΕ πρέπει να επιτρέψει σε κάθε χώρα να επιλέξει τις πολιτικές για τα ναρκωτικά που θεωρεί επαρκείς, μέσα σε ένα πλαίσιο του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ατομικής ελευθερίας και της κοινωνικής συνοχής, που να προκαλούν τις λιγότερες παράπλευρες επιπτώσεις στην κοινωνία.

3. Να χρησιμοποιήσουν την ευκαιρία της επερχόμενης συνεδρίασης της Επιτροπής για τα Ναρκωτικά των Ηνωμένων Εθνών στη Βιέννη, για να υπογραμμίσουν τη σημασία της μείωσης της βλάβης και να προωθήσουν μια συζήτηση σχετικά με την αναθεώρηση των Συνθηκών των Ηνωμένων Εθνών, προκειμένου να διευκολυνθούν οι εναλλακτικοί τρόποι αντιμετώπισης του θέματος που δεν βασίζονται στην απαγόρευση

4. Να ερευνήσει τους τρόπους ώστε να αυξηθεί το περιθώριο της ανοχής προς τις πρωτοβουλίες που λήφθηκαν από τους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να δημιουργήσουν κλειστα κυκλώματα παραγωγής και διανομής μίας μικρής ποσότητας κάνναβης που προορίζεται για προσωπική χρήση, ως προσπάθεια να μειωθεί η βλάβη και η εξάρτηση από την μαύρη αγορά.

Πηγή: Συμμαχία " Αλλάξτε πολιτική για τα ναρκωτικά"

http://www.encod.org/info/CONCLUSION-OF-THE-PUBLIC-HEARING.html

Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010



Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας, είναι οι γιοί και οι κόρες της αγωνιώδους επιθυμίας της ζωής για την διαιώνιση του είδους. Μέσ' από σας συλλαμβάνονται, μα όχι από εσάς. Και αν και βρίσκονται πλάι σας, δεν σας ανήκουν. Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, όχι όμως τις σκέψεις σας, γιατί αυτά έχουν δικές τους σκέψεις. Μπορείτε να παρέχεται στέγη στο σώμα τους, μα όχι στην ψυχή τους. Επειδή η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του μέλλοντος, κλειστό για εσάς, κλειστό ακόμα και για τα όνειρά σας. Μπορείτε να προσπαθείτε να είσθε όπως αυτά, όχι όμως να τα κάνετε ίδια με εσάς, επειδή η ζωή δεν είναι προς τα πίσω ούτε σταματά στο χθες.

Khalil Gibran: Ο προφήτης 1923

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010




Τα όρια
κοινωνικοποίηση 12



Το θέμα των ορίων είναι ένα βασικό θέμα για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του ανθρώπου. Οι γονείς έρχονται να θέσουν κάποια όρια, η εκμάθηση των οποίων αποτελεί βασικό παράγοντα επιβίωσης του παιδιού, τόσο σε οργανικό όσο και σε ψυχοκοινωνικό επίπεδο. Βασικά τα όρια οριοθετούν τον χώρο και τον χρόνο της ανάπτυξης αποτελώντας τα σημεία αναφοράς απαραίτητα, μέσα στα οποία το παιδί καλείται να κτίσει την προσωπικότητα του, την ταυτότητα του.



Τα όρια αποτελούν από την μια εμπόδια και από την άλλη ασφαλή όρια.



Από την μια το παιδί θέλει να τα παραβιάσει και από την άλλη έχει ανάγκη από την προστασία τους. Η σύγκρουση μαζί τους δεν είναι παρά η δοκιμασία των ορίων καθώς και δοκιμασία του ίδιου τους εαυτού. Σε αυτή την περίπτωση έχουμε να κάνουμε με ένα “παιχνίδι” θα λέγαμε, όπου το παιδί δοκιμάζει την αντοχή τους, η οποία για το ίδιο είναι πολύ σημαντική διότι η αντοχή των ορίων, δηλαδή η σταθερότητα των γονέων μπορεί σε ένα επίπεδο να στεναχωρεί το παιδί διότι δεν έγινε το “δικό του”, αλλά αυτή η σταθερότητα το καθιστά πιο ασφαλή, γνωρίζοντας ότι αυτά τα όρια το προστατεύουν από ένα εξωτερικό κόσμο ο οποίος μπορεί να είναι απειλητικός, εχθρικός. Η σταθερότητα και η αποφασιστικότητα του γονέα σε αυτό το θέμα, βοηθάει το παιδί να γίνει αποφασιστικό και το ίδιο και του δίνει την δυνατότητα να αναπτυχθεί με σιγουριά.



Τα όρια δεν σημαίνουν απαγόρευση




Βέβαια η έννοια των ορίων δεν πρέπει να ταυτίζεται οπωσδήποτε με την απαγόρευση. Όπως δεν πρέπει να ταυτίζεται μόνο με μια διεργασία η οποία απευθύνεται προς το παιδί. Τα φυσικά όρια των ενηλίκων περικλείονται στην εκάστοτε συμπεριφορά τους. Δηλαδή τα όρια είναι ορατά από την παρατήρηση της συμπεριφοράς των ενηλίκων, από την σχέση που αναπτύσσουν σαν ζευγάρι, από την σχέση τους με τους άλλους ενήλικες. Τα παιδιά, όπως έχουμε πει, παρατηρούν επεξεργάζονται, εσωτερικεύουν και μιμούνται αυτά που συμβαίνουν στο περιβάλλον τους. Με αυτόν τρόπο τα παιδιά μαθαίνουν παρατηρώντας και άλλες καταστάσεις οι οποίες δεν έχουν σχέση κατευθείαν με τους γονείς, αλλά με άλλα πρόσωπα τα οποία τα περιβάλλουν, όπως πρόσωπα της ευρύτερης οικογένειας, φίλοι, ακόμα και ταινίες, σποτ τηλεοπτικά, κ.λ.π
Με αυτό τον τρόπο, πριν ακόμα οι γονείς αναφερθούν σε αυτά και τους συμβουλεύσουν στο πως πρέπει να συμπεριφερθούν σε μια δεδομένη κατάσταση, τα παιδιά μπορεί να γνωρίζουν μέσα από την παρατήρηση που έχουν κάνει, τον τρόπο που οι γονείς οι ίδιοι έχουν αντιδράσει σε συγκεκριμένη κατάσταση.


Πρέπει να σημειώσουμε ότι το θέμα των ορίων έχει άμεση σχέση με το πως οι γονείς αντιλαμβάνονται τα όρια για τον εαυτό τους.




Ο τρόπος που οι γονείς αντιμετωπίζουν τα όρια, καθορίζει τον τρόπο με τον οποίον τα παιδιά τους θα ανταποκριθούν σε αυτά Τα όρια αποτελούν για τους γονείς, όπως και για το παιδί συνεχώς διαπραγματευτικούς παράγοντες με τον κόσμο.


Τα όρια αλλάζουν



Τα όρια αποτελούν πάντα το βασικό πλαίσιο επικοινωνίας του παιδιού με την οικογένεια σε διαφορετικά στάδια της ανάπτυξή τους. Για αυτό τον λόγο τα όρια αλλάζουν την μορφή τους σύμφωνα με τα διάφορα στάδια ανάπτυξης του παιδιού. Διαφορετικής μορφής όρια μπορούμε να θέσουμε σε ένα παιδί και διαφορετικά σε έναν έφηβο.



Αυτή η κατάσταση απαιτεί από τους γονείς να είναι ικανοί να αλλάζουν και να προσαρμόζονται στις απαιτήσεις των διαφορετικών σταδίων ανάπτυξης του παιδιού.




Πράγμα που απαιτεί από τους ίδιους την δυνατότητα αυτής της αλλαγής σαν προσωπικό στοιχείο της ταυτότητα τους. Γονείς άκαμπτοι, αυστηροί και απαιτητικοί, οι οποίοι δεν αντιλαμβάνονται, ή δεν θέλουν να αντιληφθούν τις αλλαγές που λαμβάνουν χώρα στα παιδιά τους, κινδυνεύουν να εφαρμόσουν μια διαπαιδαγώγηση η οποία ίσως να μην επιτρέψει στα παιδιά να δοκιμάσουν τον εαυτό τους σε καινούργιες κοινωνικές καταστάσεις, εφαρμόζοντας οικογενειακά όρια τα οποία απευθύνονται σε παλαιότερα αναπτυξιακά στάδια του παιδιού. Σε αυτή την περίπτωση η συμπεριφορά των γονέων χαρακτηρίζεται από έναν υπέρ- προστατευτισμό ο οποίος μπορεί να εκφράζεται με μια αυταρχική συμπεριφορά, η οποία δεν επιτρέπει στο παιδί την “δοκιμή και πλάνη”, δηλαδή δεν του επιτρέπει να δοκιμάσει , όπως είπα, τον εαυτού μέσα από την πράξη και μέσα από αυτή να αποκομίσει μια εμπειρία προσωπική πάνω στην οποία θα κτήση την προσωπικότητα του Σε αυτή την περίπτωση έχουμε να κάνουμε με μια αυταρχική διαπαιδαγώγηση
Ή αντιθέτως μπορεί οι γονείς να μην θέσουν κανένα όριο, παρεξηγώντας την έννοια της ελευθερίας. Σε αυτή την περίπτωση η “ελευθερία” μπορεί από να εκληφθεί από τα παιδιά σαν αδιαφορία, σαν έλλειψη ενδιαφέροντος για αυτά και την σημαντικότητα που έχουν για τους γονείς τους. Η κατάσταση αυτή μπορεί να δημιουργήσει μια γενικευμένη ανασφάλεια στο παιδί το οποίο θα είναι αναγκασμένο να στηριχθεί στον εαυτό του ή να αναζητήσει διαφορετικού είδους στηρίγματα, τα οποία θα εκφράζουν πάντα την ανάγκη του να οριοθετηθεί, δηλαδή να γίνει σημαντικό για κάποιο άλλον, με κίνδυνο να δημιουργεί πάντα σχέσεις εξάρτησης με άλλα πρόσωπα ή καταστάσεις. Αυτή η μορφή διαπαιδαγώγησης θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε αδιάφορη.
Εκείνη η διαπαιδαγώγηση η οποία μπορεί να χρησιμοποιήσει τα όρια με μέτρο είναι η δημοκρατική διαπαιδαγώγηση, όπου αποδέχεται το παιδί σαν βασικό συντελεστή στην διαμόρφωση της διαπαιδαγώγησης του.
Σε αυτή την περίπτωση,


η επικοινωνία, ή συμμετοχή, η κατανόηση προσφέρουν στο παιδί την δυνατότητα να εκφραστεί είτε θετικά, είτε αρνητικά μέσα στην οικογένεια, κάνοντας το να αισθάνεται σημαντικό για τους γονείς του, πράγμα που μεταφράζεται σαν σημαντικότητα για τον ίδιο του τον εαυτό .

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010



“Η γονεϊκή προσαρμογή”


Η Παρουσία του παιδιού στην οικογένεια έρχεται να ανατρέψει τα μέχρι τώρα δεδομένα του εαυτού μας, της ταυτότητας μας. Τόσο ο άνδρας όσο και η γυναίκα μέσω της παρουσίας του παιδιού αναλαμβάνουν ένα καινούργιο ρόλο ο οποίος επηρεάζει την μέχρι τώρα ζωή τους, τόσο σαν άτομα όσο και σαν ζευγάρι. Το να γίνεις μητέρα, ή πατέρας δεν είναι κάτι απλό. Εκτός από την κοινωνική του διάσταση οι ψυχολογικές συνιστώσες αυτού του ρόλου είναι σημαντικές και θα μας καθορίζουν σε ολόκληρη την μετέπειτα ζωή μας, με τέτοιο οριστικό τρόπο ώστε να μην μπορούμε ποτέ να γυρίσουμε στην πρότερη κατάσταση μας.

Έτσι λοιπόν, παρουσία ενός παιδιού έρχεται να ανατρέψει, τόσο την σχέση μας με τον εαυτό μας, όσο και την σχέση με τους άλλους.


Βασικό στοιχείο της παρουσίας του παιδιού είναι η εξέλιξη, ή η ανάπτυξη. Δηλαδή το παιδί μας φέρνει περισσότερο μπροστά στην παρουσία του χρόνου και την αδυσώπητη έννοια του. Η ροή του χρόνου, μέσα από την σχέση με το παιδί, αποκτά μια άλλη διάσταση και αποδοχή. Βασικά με το πέρασμα του χρόνου, οι μεταβολές οι οποίες παρατηρούμε στο παιδί, είτε σε οργανικό, είτε σε ψυχοκινητικό επίπεδο, έχουν σχέση με τις μεταβολές που συντελούνται και σε εμάς, δηλώνοντας ότι αυτός ο χρόνος είναι ο ίδιος χρόνος ο οποίος κυλάει και για μας. Ο χρόνος μας με τον χρόνο του αποκτούν μια σύνδεση, μια ένωση μέσα από την οποία ο ένας χρόνος καθορίζει τον άλλον χρόνο.

Το παιδί λοιπόν έρχεται να μας καθορίσει, να ορίσει την εξέλιξή μας με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο και εμείς θα ορίσουμε την δική του.


Αυτό βέβαια πολλοί γονείς το ξεχνάνε. Τους αρέσει να νομίζουν, από την μια, ότι αυτοί είναι “οι μεγάλοι” και ότι η ανάπτυξή τους έχει συντελεστεί πλέον. Και από την άλλη, ότι έχουν να κάνουν με ένα παιδί, θεωρώντας ότι μόνο αυτοί καθοδηγούν και καθορίζουν την εξέλιξή αυτής της σχέσης, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι.


Το παιδί είναι ένας ισάξιος παράγοντας διαμόρφωσης μια οικογενειακής κατάστασης όπως και οι γονείς του.


Μπορεί να καθορίζει, να ορίζει και να διαμορφώνει την εξέλιξη των καταστάσεων που το αφορούν με τρόπους οι οποίοι εξαρτώνται από την ηλικία του και το αναπτυξιακό επίπεδο στο οποίο βρίσκεται κάθε φορά. Δηλαδή, για την απόκτηση ενός αντικειμένου, παραδείγματος χάριν, ή για την απόσπαση της προσοχή του γονέα, αλλιώς θα ενεργήσει ένα παιδί τριών χρόνων, αλλιώς ένα παιδί δέκα και αλλιώς ένας έφηβος, με στόχο την ικανοποίηση. Με τον ίδιο τρόπο αλλιώς θα απαντήσει ένας γονέας στο αίτημα ενός παιδιού τριών χρονών, αλλιώς στο αίτημα ενός παιδιού δέκα χρονών και αλλιώς στο αίτημα ενός εφήβου. Δηλαδή ο γονέας είναι αναγκασμένος να προσαρμόσει την σκέψη του, τον λόγο του, την ψυχική του κατάσταση και εν γένει την συμπεριφορά του, στην ηλικία του παιδιού του και στον τρόπο με τον οποίο εκείνο εκφράζει αυτή την απαίτηση.
Αυτή η έννοια της “γονεϊκής προσαρμογής” στην απαίτηση του παιδιού περικλείει την εξέλιξη του γονέα σε ψυχολογικό αλλά και κοινωνικό επίπεδο.


Γονέας λοιπόν γίνεσαι μέσα από την αλληλεπίδραση με το παιδί.


Το παιδί είναι αυτό που καθορίζει και ορίζει την ιδιότητα του γονέα, το παιδί δίνει νόημα και μορφή σε αυτή την ιδιότητα, μέσω τις επίδρασης που ασκεί στο γονέα.


Αυτή η επίδραση σημαίνει ότι με τον ίδιο τρόπο που ένας γονέας επιδρά στο παιδί του, με τον ίδιο τρόπο και το παιδί επιδρά επάνω στο γονέα και καθορίζει την εξέλιξή του σαν ενήλικα, όπως εκείνος καθορίζει την εξέλιξή του σαν παιδί.


Δια μέσου αυτής της σχέσης ο γονέας βρίσκει καινούργιους τρόπους να βιώνει τον εαυτό του σαν ενήλικας, σαν σύζυγος σαν γονέας. Η σχέση με το παιδί είναι μια αναστοχαστική σχέση για τον γονέα. Δεν θα δίσταζα να πω πως,

η σχέση με το παιδί είναι μια θεραπευτική σχέση, όσον αφορά την εξέλιξη της αυτογνωσίας του ενήλικα-γονέα.

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2010



Ο Παιδικός σταθμός
Κοινωνικοποίηση 11

Ο χώρος του Παιδικού σταθμού υπάρχει από την στιγμή κατά την οποία η εξέλιξη της κοινωνίας δημιουργεί άλλες μορφές διαβίωση και ύπαρξης του ανθρώπου. Από την στιγμή κατά την οποία οι κοινωνικές ανάγκες οδήγησαν μαζικά την γυναίκα στον χώρο της εργασίας. Με αυτό τον τρόπο η κοινωνική ανάπτυξη άλλαξε την ισορροπία μέσα στην οικογένεια και άλλαξε και την λειτουργία της.
Βέβαια και τότε που οι γυναίκες δεν δούλευαν ακόμα, τότε που ο παιδικός σταθμός δεν αποτελούσε κομμάτι του σχεδιασμού της εθνικής εκπαίδευσης, τότε που τα παιδιά πηγαίναν στο σχολείο στα έξη, ή τα εφτά τους χρόνια, η αναγκαιότητα του παιδιού να έλθει σε επαφή με άλλα παιδιά ήταν άκρως σημαντική για το ίδιο. Αυτή η λειτουργία λοιπόν, εκπληρωνόταν στο οριοθετημένο χώρο της τότε γειτονιάς όπου δινόταν η δυνατότητα στο παιδί να συναντήσει τα άλλα παιδιά, στις αλάνες, όπως λέγαμε παλιά, δηλαδή σε χώρους τους οποίους δεν είχε καλύψει η οικιστική δόμηση. Άρα ο παιδικός σταθμός σήμερα είναι η εξέλιξη της γειτονιάς ή της αλάνας και δεν είναι μόνο μια αναγκαιότητα η οποία διαμορφώνεται λόγω της απασχόλησης των γονέων αλλά διαμορφώνεται περισσότερο από την ανάγκη να έρθει το παιδί σε επαφή με τα άλλα παιδιά της ηλικίας του, σε ένα χώρο ασφαλή. Αυτό το ρόλο παίζει σήμερα ο παιδικός σταθμός.
Δεν πάμε λοιπόν το παιδί μας στον παιδικός σταθμό
διότι δεν έχουμε απλά χρόνο,
αλλά διότι είναι αναγκαίο για την ομαλή ψυχοκοινωνική του εξέλιξη.

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010


Οι Γονείς δεν συνειδητοποιούν το βάρος των παιδιών τους!!!


Οι μισές μητέρες και οι τέσσερις στους δέκα πατέρες δεν αναγνωρίζουν ότι το τετράχρονο ή πεντάχρονο παιδί τους είναι παχύσαρκο, ενώ το 75% των μαμάδων και το 77% των μπαμπάδων δεν αναγνωρίζουν ότι τα παιδιά τους έχουν βάρος παραπάνω από το κανονικό, είναι δηλαδή υπέρβαρα, σύμφωνα με μια νέα ολλανδική επιστημονική έρευνα.

Η έρευνα, στην οποία συμμετείχαν 800 γονείς και 439 παιδιά, έγινε από ερευνητές του Ιατρικού Κέντρου του πανεπιστημίου του Γκρόνιγκεν υπό τον καθηγητή Πίτερ Σάουερ του τμήματος παιδιατρικής και δημοσιεύτηκε στο παιδιατρικό περιοδικό «Acta Paediatrica». Το 5% των παιδιών του δείγματος κρίθηκαν υπέρβαρα, το 4% παχύσαρκα και τα υπόλοιπα κανονικού βάρους.

Η μελέτη, μεταξύ άλλων, έδειξε ότι:

- Οι γονείς των παχύσαρκων και των υπέρβαρων παιδιών είναι σημαντικά βαρύτεροι από τους γονείς των παιδιών με κανονικό βάρος, άρα το πρόβλημα πάχους των παιδιών συχνά σχετίζεται με το πρόβλημα των γονιών.

- Οι γονείς είναι πιο ικανοί να αναγνωρίσουν ότι οι ίδιοι έχουν βάρος πάνω από το κανονικό, αλλά λιγότερο ικανοί όταν πρόκειται για το βάρος των παιδιών τους.

- Ακόμα και οι γονείς των παιδιών με κανονικό βάρος πιστεύουν ότι τα παιδιά τους είναι πιο λεπτά από ό,τι είναι στην πραγματικότητα, συνεπώς οι γονείς συστηματικά υποτιμούν το βάρος των παιδιών τους, αν και αυτή η υποεκτίμηση είναι τριπλάσια όταν γίνεται από γονείς που οι ίδιοι είναι υπέρβαροι και παχύσαρκοι.

- Οι περισσότεροι γονείς δεν ανησυχούν ιδιαίτερα για το βάρος των παιδιών τους, αλλά οι μητέρες των παχύσαρκων ανησυχούν πολύ περισσότερο από τις μητέρες παιδιών με φυσιολογικό βάρος (44% έναντι 7%).

- Η μεγάλη πλειονότητα (94%) των γονιών με παχουλά παιδιά πιστεύει ότι μπορεί να επηρεάσει τις διατροφικές συνήθειες των παιδιών τους (αλλά μάλλον δεν το κάνει προς το καλύτερο…).

- Οι περισσότεροι γονείς (τέσσερις στους πέντε) επιθυμούν έξωθεν συμβουλές και καθοδήγηση, όταν αναγνωρίζουν ότι παιδί τους έχει παραπάνω κιλά.

Σύμφωνα με τους ολλανδούς ερευνητές,
«τα υπέρβαρα παιδιά είναι πολύ πιθανό ότι θα εξελιχτούν σε υπέρβαρους εφήβους και, στη συνέχεια, σε υπέρβαρους ενηλίκους, γι' αυτό χρειάζονται παρεμβάσεις όσο ακόμα είναι τριών έως πέντε ετών, ώστε να προληφθούν τα προβλήματα πάχους αργότερα στη ζωή τους».
Για να γίνει όμως αυτό, όπως τονίζεται, είναι αναγκαία προϋπόθεση
οι ίδιοι οι γονείς να συνειδητοποιήσουν ότι τα παιδιά -πιθανότατα με ευθύνη των ίδιων των γονιών- έχουν πάρει παραπάνω κιλά.
Οι ερευνητές εξέφρασαν ανησυχία ότι, όπως έδειξε η έρευνά τους,
οι γονείς δεν φαίνεται να αναγνωρίζουν το πρόβλημα και την ευθύνη τους στο βαθμό που χρειάζεται.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες ΑΠΕ-ΜΠΕ

Από τα παραπάνω αποτελέσματα μπορούμε πρόχειρα να υποθέσουμε:

α)Ότι το πρόβλημα του πάχους όπως το κάθε πρόβλημα σε μια οικογένεια δεν αφορά ένα μέλος της οικογένειας αλλά όλα τα μέλη της.

β) ότι η μίμηση και η ταύτιση με τον γονέα αποτελεί ένα βασικό μηχανισμό μάθησης τον οποίον οι γονείς δεν λαμβάνουν υπ' όψιν.

γ) Ότι αντίληψη που έχουν οι γονείς για την εμφάνιση του παιδιού τους, καθορίζεται από την αντίληψη που έχουν οι ίδιοι για την δική τους εμφάνιση.

δ) Ότι τα όρια που θέτουν στα παιδιά τους επηρεάζονται από τα δικά τους βιώματα καθώς και από το τρόπο που μεγάλωσαν οι ίδιοι.

ε) Ότι αυτά τα όρια είναι ελαστικά έως και ανύπαρκτα, πιστεύοντας στην ικανοποίηση του παιδιού, παρά στην εκπαίδευσή του.

ζ) Ότι η παχυσαρκία φανερώνει μια δυσλειτουργία στην οικογένεια, αν εξαιρέσουμε τα οργανικά αίτια. Και μπορεί αυτή η δυσλειτουργία να επαναλαμβάνεται από γενεά σε γενεά.

η)Ότι η παχυσαρκία αποτελεί μια προσπάθεια αναπλήρωσης μιας στέρησης, συναισθηματικής φύσεως για το παιδί, ή έναν λανθασμένο τρόπο προσέγγισης του από τον γονέα στην προσπάθεια του να το τραβήξει με το μέρος του.


Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2010


Ecstasy
το καινούργιο ναρκωτικό

Εδώ και δέκα χρόνια περίπου βρισκόμαστε μπροστά σε μια αύξηση της κατανάλωσης του Ecstasy, χάπι των “raves-parties” Το Ecstasy είναι συνδεδεμένο με την κίνηση της μουσικής τεκνό. Οι χρήστες του Ecstasy ψάχνουν για καινούργιες συγκινήσεις, ψάχνουν να μειώσουν τούς φόβους και τις αγωνίες τους και αυτά που τους εμποδίζουν να νιώσουν τον εαυτό τους πιο ελεύθερο και ικανό να μπούνε στην σχέση με τους άλλους. Βασικά αυτό το αίσθημα της ενδυνάμωσης του εαυτού, είναι που αποζητά ο κάθε χρήστης καθε ναρκωτικής ουσίας, από την νικοτίνη μέχρι την ηρωίνη, έτσι και με τα Ecstasy

Εφέ

Σωματικά
το ecstasy, προκαλεί κατ' αρχάς μια μικρή ανησυχία και μια αύξηση της αρτηριακής πίεσης. Επίσης ανεβάζει τους χτύπους της καρδιάς και ένα “σφίξιμο” καταλαμβάνει τους μυς του σώματος καθώς και του σαγονιού. Το δέρμα γίνεται μαλακό και το στόμα ξεραίνεται. Με τον ίδιο τρόπο εμφανίζεται μια αφυδάτωση του οργανισμού, για αυτό το λόγο ο χρήστης πρέπει να φροντίσει για την ενυδάτωση του οργανισμού του, περισσότερο δε, εάν βρίσκεται σε χώρο όπου η θερμοκρασία είναι υψηλή και καταβάλει μεγάλη σωματική ενέργεια. Η συχνή χρήση του Ecstasy αδυνατίζει τον οργανισμό και το καθιστά αδύναμο. Η χρήση του Ecstasy είναι πολύ επικίνδυνη από πρόσωπα που έχουν καρδιακά προβλήματα, ή προβλήματα αναπνευστικά, π. χ. Άσμα, προβλήματα επιληψίας, νευρικά προβλήματα, διαβήτη,
Ψυχολογικά,
με το ecstasy, μια μικρή εφορική κατάσταση κάνει την εμφάνιση της και μια αίσθηση πως όλα πάνε καλά, όπως και μια χαλάρωση και αίσθηση ενός συναισθηματικού “ανοίγματος”. Ο χρήστης έχει την εντύπωση ότι αντιλαμβάνεται τους άλλους και τους αποδέχεται, όπως και αυτοί αποδέχονται αυτόν.
Σε περίπτωση που γίνεται συχνή χρήση, μετά από τρεις, τέσσερις μέρες από την τελευταία χρήση, μπορεί να παρατηρηθεί ένα ψυχικό κενό το οποίο δημιουργεί αγχωτικές καταστάσεις, ή και καταθλιπτικές τάσεις, οι οποίες μπορεί να χρειάζονται φαρμακευτική υποστήριξη για να αντιμετωπιστούν. Άλλες φορές οι διαθέσεις είναι ρευστές και πολλές φορές εμφανίζεται μια βίαιη συμπεριφορά . Αυτή η ανισορροπία των διαθέσεων μπορεί πολύ εύκολα να εξελιχθεί σε ψυχική διαταραχή αρκετά σοβαρή και διαρκής. Βασικά το μπέρδεμα του Ecstasy, με άλλα φάρμακα κάνει το ρίσκο να αυξάνεται κατακόρυφα. Επίσης το ρίσκο αυξάνεται και από την ποσότητα που “καταβροχθίζεται" σε ένα μικρό χρονικό διάστημα, καθώς επίσης και αν ο χρήστης ακολουθεί μια άλλη φαρμακευτική αγωγή, όπως αγωγή με ασπιρίνη!!΄

Εξάρτηση


Σε μερικούς χρήστες το Ecstasy μπορεί να προκαλέσει ψυχική εξάρτηση, όσο για την σωματική η επιστήμονες δεν συμφωνούν ακόμα.



Η Κάνναβις




Το χασίς, ή, η μαριχουάνα, της οποίας η ονομασία εξαρτάται από την παρασκευή της, είναι η πιο συχνά καταναλωμένη παράνομη ουσία στον πλανήτη. Ο Ιπποκράτης χρησιμοποιούσε την κάνναβη και μαζί με αλκοόλ δημιουργούσε ένα αναισθητικό μείγμα για να αντιμετωπίσει τον πόνο των ασθενών του. Το καταναλώνουν τόσο οι νέοι όσο και σε μεγαλύτερη ηλικία χρήστες.
Παράγεται από το χόρτο, την μαριχουάνα, η οποία φύεται σε πολλά μέρη της γης, όπως στην Λατινική και κεντρική Αμερική, στην Αφρική, στην Ασία, στην Ευρώπη, στην Ελλάδα, Τουρκία, κ.λ.π.
Παρουσιάζεται,
α) είτε σαν χόρτο, μπορούμε να καταναλώσουμε τόσο το μίσχο, το λουλούδι, όσο και τα φύλλα αφού τα αφήσουμε να ξεραθούν.
β) είτε σαν χασίς το οποίο παράγεται από την συγκομιδή της ρετσίνας και μετά από κατάλληλη επεξεργασία παρουσιάζεται προς κατανάλωση, σε συμπιεσμένες πλάκες, σε στέρεα μορφή
γ) είτε μετά από κατάλληλη πάλι επεξεργασία υπό μορφή λαδιού.

Τρόποι χρήσης


Η πιο συχνή χρήση γίνεται αφού αναμιχθεί με καπνό, και τυλιχτεί σε τσιγάρο με κωνικό σχήμα, έτσι έχουμε το τσιγαριλίκι. Η χρήση της κάνναβις εν αντιθέσει με την ηρωίνη και άλλες ουσίες αποτελεί μια δραστηριότητα της ομάδας και δημιουργεί μια “οικογενειακή” κατάσταση μεταξύ των χρηστών οι οποίοι “γυρίζουν” το τσιγαριλίκι, το μοιράζονται. Αυτό δημιουργεί μια κοινωνικότητα και μια σχέση εμπιστοσύνης, διότι αυτή η ενέργεια μπορεί να αποτελεί μια τελετουργική πράξη αποδοχής στην ομάδα.

Εφέ


Η κάνναβις μετά την χρήση διατηρεί την επίδρασή της για δύο μέχρι δέκα ώρες ανάλογα το άτομο και τον ψυχισμό του, αλλά και την ποσότητα που καταναλώθηκε. Δημιουργεί ένα είδος μέθης. Την χασισική μέθη μαζί με μια μικρή υπνηλία, ενώ εμφανίζεται μια εφορία και μια αίσθηση ότι οι αισθήσεις λειτουργούν πιο έντονα και η σκέψεις φαίνονται ότι παίρνουν "μπρος" θα λέγαμε και φαίνονται πιο πρωτότυπες και αυθεντικές. Επίσης παρατηρείται η ανικανότητα του χρήστη να εκπληρώσει κάποιες ενέργειες που έχει αναλάβει και παρουσιάζονται προβλήματα στην μνήμη.
Σε σχέση με την υγεία η ίδια η κάνναβις δεν είναι καρκινογόνα αλλά η ανάμιξή της με καπνό μπορεί να την κάνει επικίνδυνη για τον καρκίνο του στόματος, του φάρυγγα, του οισοφάγου ή του λάρυγγα.

Εξάρτηση

Η κάνναβις δεν παρουσιάζει ιδιαίτερα προβλήματα ψυχικής, ή σωματικής εξάρτησης, όπως π. χ. Η νικοτίνη και το αλκοόλ. Τελευταία πολλές έρευνες μιλούν, σε επίπεδο ψυχιατρικής για την χασισική ψύχωση, αλλά αυτή η κατάσταση δεν εξαρτάται από την κάνναβη, όσο από την ψυχική κατάσταση του χρήστη.
Το σταμάτημα της χρήσης μπορεί να γίνει πολύ εύκολα. Ίσως να παρατηρηθεί μια μικρή ανησυχία, αλλά ο χρήστης μπορεί να την ξεπεράσει πολύ εύκολα. Αυτό που κάνει την κάνναβη επικίνδυνο ναρκωτικό είναι η κοινωνική αναπαράσταση της κάνναβης, η εικόνα που κοινωνικά έχουμε για αυτή και η ταξινόμηση της σαν ναρκωτικό. Επίσης η σημαντική εξάπλωση της εξαρτάται από τις απαγορευτικές διατάξεις του νόμου οι οποίες περιθωριοποιούν την ανεύρεση και την χρήση της.






Η Ηρωίνη


Η Ηρωίνη είναι μια οπιούχος ουσία η οποία έχει παραχτεί εργαστηριακά από την μορφίνη. Οι οποιούχες ουσίες είναι φυσικές και έχουν συλλεχθεί σαν εκκρίματα από την παπαρούνα, η οποία χρησιμοποιείται για την παραγωγή του οπίου.
Το 1888 ένας Γερμανός χημικός ισχυρίστηκε ότι μπορούσε να γιατρέψει την φυματίωση χρησιμοποιώντας την συνθετική ηρωίνη. Το καινούργιο φάρμακο, η ηρωίνη αντικαθιστά ενδεχομένως την μορφίνη για τον κατευνασμό των πόνων, σαν αναλγητικό και την θεραπεία του βήχα, αλλά γρήγορα η χρησιμοποίησης της ξεφεύγει από τα κανονικά όρια. Στις Η.Π.Α. υπολογίζουν 500.000 χιλιάδες άτομα εξαρτημένα από την ηρωίνη πριν από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.
Το 1923 η κοινωνία των εθνών θεωρεί αυτό το προϊόν επικίνδυνο και δεν θεωρεί σπουδαίες τις φαρμακευτικές του ιδιότητες. Το 1924 η μη φαρμακευτική χρήση της ηρωίνης εξαπλώνεται και το 1956 οι Η.Π.Α .προβαίνει στην απαγόρευσή της και μετά από λίγα χρόνια απαγορεύεται και στην Ευρώπη..

Τρόποι Χρήσης

Την χρήση της ηρωίνης την κάνουμε με ρούφηγμα από την μύτη “ μύτος”αυτή την μορφή χρήσης την κάνουμε συνήθως στο ξεκίνημα. Την κάνουμε καπνιστή με αλουμινόχαρτο, αυτή η μορφή ακολουθεί την “μυτιά” για χρήστες με μεγαλύτερο χρόνο στην χρήση και τέλος στην ενδοφλέβια για μακροχρόνιους χρήστες. Βέβαια αυτή η ταξινόμηση είναι σχετική διότι υπάρχουν χρήστες που ξεκινάνε με την ενδοφλέβια και συνεχίζουν με “μυτιές” λόγω του ότι με την ενδοφλέβια, οι φλέβες “καίγονται” και ο χρήστης δεν μπορεί να κάνει ένεση παρά μόνο πάνω στο δέρμα.

Εφέ

Η Ηρωίνη προκαλεί χαλάρωση, εφορία, και μια εκστασιακή αίσθηση λειτουργώντας σαν ένα αντί αγχολυτικό δυνατό, μα τόσο δυνατό που όλα φαίνονται ευτυχισμένα σε βαθμό ώστε να νιώθεις ότι έχεις τις λύσεις σε κάθε σου πρόβλημα και να βουλιάζεις στην εφορία και την ευχαρίστηση. Το αποτέλεσμα της χρήσης επίσης, έχει μια οργασμική χροιά, δηλαδή προσδίδει στην ευχαρίστηση μια σεξουαλικού τύπου αίσθηση η οποία ακολουθείται από μια νύστα την επονομαζόμενη“ ντάγκλα”, η οποία με την σειρά της ακολουθείται από μια αναγούλα, η οποία στης αρχές της χρήσης προκαλεί μικρό εμετό. Οργανικά κατά την λήψη της ηρωίνης, επέρχεται μια ζεστασιά σε όλο το σώμα. Επίσης υπάρχει μια αίσθηση αυξημένης μυικής ικανότητας η οποία συμπληρώνει μαζί με την ψυχολογική διάθεση, την αίσθηση ότι το κάθετι είναι εφικτό για τον χρήστη.

Η εξάρτηση

Με περίπου μια εβδομάδα συνεχούς χρήσης ο χρήστης αρχίζει να παρουσιάζει στερητικό σύνδρομο το οποίο αποτελείται από ψυχολογική αλλά και οργανική, σωματική εξάρτηση. Επίσης μετά από ένα χρονικό διάστημα ο χρήστης είναι αναγκασμένος να ανεβάσει την δόση του, διότι ο οργανισμός του συνηθίζει το προϊόν και δεν μπορεί η συνηθισμένη δόση να δώσει τα αναμενόμενα εφέ. Για τους παραπάνω λόγους η εξάρτηση, η ψυχολογική, καθώς και η οργανική, εγκαθίσταται πολύ γρήγορα, κάτι που ο χρήσης αψηφά στην αρχή και θεωρεί ότι είναι ικανός να την κόψει την χρήση όποτε θέλει. Βασικά, η εξάρτηση από την ηρωίνη περνάει τρία στάδιο
α) το πρώτο θα το λέγαμε το στάδιο του μέλιτος το οποίο διαρκεί δύο χρόνια και είναι αυτό το στάδιο όπου ο χρήστης είναι ευτυχισμένος και ικανοποιημένος από την χρήση.
β) το στάδιο της συντήρησης όπου ο χρήστης κάνει χρήση για να μπορεί να λειτουργήσει, δηλαδή να είναι ο εαυτός του.
γ) και το τελειωτικό στάδιο όπου ο χρήστης απελπισμένος θέλει να τελειώνει με την ηρωίνη και τελειώνει με την ηρωίνη αλλά επειδή η εξάρτηση είναι μεγάλη θέλει να τελειώνει με την ίδια του την ζωή.

Επιπτώσεις

Η εξάρτηση από την ηρωίνη οδηγεί τον χρήστη σε συμπεριφορές εκτός ορίων μέσα στην οικογένεια του, αλλά και στην κοινωνία. Ο χρήστης γρήγορα αποκόβεται από το κοινωνικό και οικογενειακό περιβάλλον και περιθωριοποιείται. Κάνει σχέσεις μόνο με χρήστες και όλη του η προσοχή είναι στραμμένη στο πως θα βρει το προϊόν, σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην έχει χρόνο για κάτι άλλο. Για αυτό το λόγο μπορεί να πάρει ρίσκα τα οποία πολύ συχνά του δημιουργούν προβλήματα με τον νόμο.
Από την άλλη οι επιπτώσεις της ηρωίνης στον οργανισμό είναι μόνιμα καταστροφικές. Η Ηρωίνη προκαλεί πολλούς θανάτους λόγω της επιμειξίας της με άλλα προϊόντα με στόχο την κερδοφορία.. Η “Οβερνόζ” από την χρήση είναι πολύ συχνή και επέρχεται μετά από την χρήση με πρόβλημα στο αναπνευστικό σύστημα και χάσιμο των αισθήσεων, το οποίο μπορεί να μετατραπεί σε κώμα, το οποίο μπορεί να διαρκέσει αρκετές ώρες ή και μέρες και τελικά μπορεί να οδηγήσει σε θάνατο. Επίσης ο χρήστης αν δεν πεθάνει διατρέχει τον κίνδυνο να μολυνθεί από το Έιτζ, ή την ηπατίτιδα Β και C λόγω της χρήσης μολυσμένων σηράγγων για αυτούς που κάνουν ενδοφλέβια χρήση. Ακόμα καταστρέφει το σμάλτο των δοντιών και μειώνει το ασβέστιο του οργανισμού με αποτέλεσμα το σπάσιμο και την καταστροφή τους.