Η απέραντη μοναξιά του θύτη.............





....................Οι σύγχρονοι εγκληματίες και πολιτικοί δεν σκοτώνουν, αφανίζουν. Πειραματίζονται με όντα που 'χουν ήδη χάσει την ανθρώπινη υπόστασή τους. Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης τους ανθρώπους πρώτα τους υποβαθμίζουν και αφού τους μεταβάλουν σε πράγμα προβαίνουν στο μαζικό αφανισμό.

Ο χαρακτηριστικός εγκληματίας των μεγαλουπόλεων - ανεξάρτητα από τα συγκεκριμένα του κίνητρα - αποπειράται σε μικρή κλίμακα αυτό που σε μεγάλη κλίμακα κάνουν οι σύγχρονοι αρχηγοί κρατών.
Και αυτοί με τον τρόπο τους πειραματίζονται:
δηλητηριάζουν,
διαλύουν πτώματα μέσα σε οξέα,
καίνε οστά,
μεταβάλλουν το θύμα τους σε πράγμα.

Η παλαιά σχέση θύματος και θύτη - το μόνο στοιχείο που εξανθρώπιζε το έγκλημα, που το έκανε κατανοητό - έχει εκλείψει. Όπως και στα μυθιστορήματα του Σαντ δεν υπάρχουν πλέον παρά δήμιοι και αντικείμενα, όργανα απόλαυσης και καταστροφής. Η δε απουσία του θύματος καθιστά ακόμη πιο ανυπόφορη και ολοκληρωτική την απέραντη μοναξιά του θύτη...............................

Από το βιβλίο
Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ
του
ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΖ
πίνακας: 
http://grattemontagne.canalblog.com/tag/peinture%20num%C3%A9rique

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Τραγικότητα της Ελληνικής Οικογένειας

Ο “Μαμάκιας”: Μια δυσλειτουργία του πατρικού ρόλου.

Μια Πόρσε στην Εθνική οδό, ή... Μια οικογενειακή κατασκευή του θανάτου