Οι λέξεις της καθημερινής υπακοής




Τα συνεχή ανακοινωθέντα πολέμου από τα φαντασμαγορικά μέσα ερήμωσης του ανθρώπινου στοιχείου (ΜΜΕ), έρχονται μέσα από λέξεις που αντικατοπτρίζουν μια πραγματικότητα που δεν υπάρχει, περνώντας βιαστικά τα επίμαχα σημεία μια πραγματικότητας που δεν πρέπει να φανερωθεί.

Τα βασικά χαρακτηριστικά της εκφώνησης και της ακρόασης είναι παντού κοινά. Λέξεις που κρύβουν, καμουφλάρουν, μασκαρεύουν, μετονομάζουν, μεταποιούν συνειδήσεις, αγοράζουν, πουλούν και εκβιάζουν. Η καταστροφή ονομάζεται ανάπτυξη, οι απολύσεις διαθεσιμότητα, η εργασία απασχόληση.

 Οι λέξεις είναι εδώ, προσπαθούν να κυριαρχήσουν στην πραγματικότητα, δικαιολογούν τις εκτελέσεις, δικαιολογούν τις εξορίες, δικαιολογούν τις εξώσεις, δικαιολογούν τα πάντα και τις περισσότερες φορές επιβραβεύουν τον οργανικό και κοινωνικό θάνατο των πολιτών. Λέξεις που αντιμετωπίζουν τον θάνατο του πολίτη σαν ζωή της πατρίδας, που διαχωρίζουν την αξία του καταδικάζοντας τον σε χρόνια συναισθηματικής φτώχειας και κοινωνικής εξαθλίωσης.

Οι λέξεις ορίζουν τα όρια της εξουσίας, που είναι είναι συγχρόνως τα όρια της παραπλάνησης του πολίτη. Καθορίζουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο, οδηγούν το παραπλανημένο του μυαλό. Καθορίζουν το συναισθηματικό και διανοητικό υπόβαθρο μέσα στο οποίο του επιτρέπουν να κινηθεί. Λέξεις ενοχικές, κατασκευάζουν την ψυχική πλατφόρμα αποδοχής, και υποταγής των πολιτών.

Περιποιημένοι κύριοι και χαριτωμένες υπάρξεις οδηγούν τους πολίτες στους διάδρομους της εξουσίας προβάλλοντας την δυσκολία του έργου της, ζητώντας την συμπόνια των θυμάτων για τα δεινά της. Κάθε βράδυ η ίδια διαδρομή, τα ίδια λόγια, οι ίδιες δικαιολογίες για ένα κόσμο που κατασπαράζεται.

Οι λέξεις κρεμάνε τους πολίτες στο κέντρο του σφαγείου. 
Πάνω στο σώμα τους θα καταγράψουν τις ικανότητες της εξουσίας. 

Πάνω στο σώμα τους νέοι υπουργοί, γόνοι “καλών οικογενειών”, θα προπονηθούν στην σκληρότητα των εκφράσεων και πράξεων, περήφανοι και ονειροπαρμένοι  από το εξουσιαστικό τους μένος.

Κερεντζής Λάμπρος

Πίνακας:

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Τραγικότητα της Ελληνικής Οικογένειας

Μια Πόρσε στην Εθνική οδό, ή... Μια οικογενειακή κατασκευή του θανάτου

Ο “Μαμάκιας”: Μια δυσλειτουργία του πατρικού ρόλου.