Εκθεση απο μαθητή του δημοτικού με θέμα: «Τί να ζητήσω απο τον Θεό»




 " Θεέ μου απόψε σου ζητάω κάτι που το θέλω πάρα πολύ. Θέλω να με κάνεις τηλεόραση! θέλω να πάρω τη θέση της τηλεόρασης που είναι στο σπίτι μου. Να έχω...το δικό μου χώρο. Να έχω την οικογένειά μου γύρω από μένα. Να με παίρνουν στα σοβαρά όταν μιλάω. Θέλω να είμαι το κέντρο της...προσοχής και να με ακούν οι άλλοι χωρίς διακοπές ή ερωτήσεις. Θέλω να έχω την ίδια φροντίδα που έχει η τηλεόραση όταν δεν λειτουργεί...
Όταν είμαι τηλεόραση, θα έχω την παρέα του πατέρα μου όταν έρχεται σπίτι από τη δουλειά, ακόμα κι αν είναι κουρασμένος. Και θέλω τη μαμά μου να με θέλει όταν είναι λυπημένη και στεναχωρημένη, αντί να με αγνοεί. Θέλω τ'αδέλφια μου να μαλώνουν για το ποιος θα περνάει ώρες μαζί μου. Θέλω να νιώθω ότι η οικογένειά μου αφήνει τα πάντα στην άκρη πότε-πότε, μόνο για να περάσει λίγο χρόνο με μένα. Α! Και το τελευταίο! Κάνε με έτσι ώστε να τους κάνω όλους ευτυχισμένους και χαρούμενους. Θεέ μου, δεν ζητάω πολλά...Θέλω μόνο να γίνω σαν μία τηλεόραση!"
Η δασκάλα που το διάβασε (καθώς βαθμολογούσε) έβαλε τα κλάμματα...
Ο σύζυγός της που μόλις είχε μπει στο σπίτι τη ρώτησε "τι συμβαίνει;"
Αυτή απάντησε: "διάβασε αυτή την έκθεση, την έχει γράψει ένας μαθητής μου"
Ο σύζυγος είπε: "το καημένο το παιδί! τι αδιάφοροι γονείς που είναι αυτοί!"
Τότε αυτή τον κοίταξε και είπε: "Αυτή η έκθεση είναι του γιου μας..."

πηγή: https://www.facebook.com/notes/%

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Κάποιοι γονείς όντως παραμελούν τα παιδιά τους απορροφημένοι απο τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Μπορεί τα προβλήματα να είναι πολλά αλλά τα χρόνια που θα περάσεις με τα παιδιά σου είναι λίγα γιατί μια μέρα θα μεγαλώσουν και η συντροφιά τους, οι απορρίες τους, τα παιχνίδια τους ακόμα και ο θόρυβος που έκαναν θα σου λείπουν... Και μια μέρα θα αναρωτηθείς: Πότε μεγάλωσαν κι΄ολας? Τα παιδιά είναι που θα μας συντροφέψουν και κυριολεκτικά εκπληρώσουν το στόχο μας ως άνθρωπος. Αυτή είναι η γνώμη μου με αφορμή αυτήν την έκθεση που πολύ σωστά η τηλεόραση έχει πάρει τη θέση του μικρού παιδιού
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
'Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Κάποιοι γονείς όντως παραμελούν τα παιδιά τους απορροφημένοι απο τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Μπορεί τα προβλήματα να είναι πολλά αλλά τα χρόνια που θα περάσεις με τα παιδιά σου είναι λίγα γιατί μια μέρα θα μεγαλώσουν και η συντροφιά τους, οι απορρίες τους, τα παιχνίδια τους ακόμα και ο θόρυβος που έκαναν θα σου λείπουν... Και μια μέρα θα αναρωτηθείς: Πότε μεγάλωσαν κι΄ολας? Τα παιδιά είναι που θα μας συντροφέψουν και κυριολεκτικά εκπληρώσουν το στόχο μας ως άνθρωπος. Αυτή είναι η γνώμη μου με αφορμή αυτήν την έκθεση που πολύ σωστά η τηλεόραση έχει πάρει τη θέση του μικρού παιδιού'
Πολυ σωστά εξεφράσατε την γνώμη σας... αλλά τα προβλήματα ειδικά αυτή την εποχή απαιτούν και την κατανόηση των παιδιών.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Τραγικότητα της Ελληνικής Οικογένειας

Μια Πόρσε στην Εθνική οδό, ή... Μια οικογενειακή κατασκευή του θανάτου

Ο “Μαμάκιας”: Μια δυσλειτουργία του πατρικού ρόλου.