Το βλέμμα προς τα άνω


Η κοινωνική συνείδηση του υπαλλήλου δεν χαρακτηρίζεται από το αίσθημα της κοινής μοίρας με τους συναδέλφους του, αλλά από την στάση του απέναντι στο κράτος και το “ έθνος “ Η στάση του αυτή συνίσταται στην απόλυτη ταύτιση με την κρατική εξουσία, όπως ένας υπάλληλος ταυτίζεται με την επιχείρηση που υπηρετεί {..............}
Την ταύτιση με τον εργοδότη, το “αφεντικό” την βλέπουμε σε χοντροκομμένη βέβαια μορφή στους υπηρέτες των αριστοκρατικών σπιτιών, θαλαμηπόλους, σερβιτόρους κ.λ.π., που ενστερνίζονται ολωσδιόλου την στάση, τον τρόπο, του σκέπτεσθαι, το βάδισμα, την προφορά κ.λ.π. Της άρχουσας τάξης, μεταμορφώνονται σε τέτοιο βαθμό, που για να κρύψουν την ταπεινή καταγωγή τους καταντάν γελοίοι.
Η ταύτιση με την εξουσία, το κράτος, την επιχείρηση, το έθνος, κ.λ.π., που σημαίνει συνοπτικά: ¨Εγώ είμαι η εξουσία” είναι ένα ψυχικό γεγονός, που μας δείχνει παραδειγματικά πως μεταβάλλεται μια ιδεολογία σε υλική δύναμη. Στην αρχή ο υφιστάμενος οραματίζεται απλώς να γίνει σαν τον προϊστάμενό του, ώσπου σιγά, σιγά με την χρόνια υλική εξάρτηση ολόκληρο το Είναι του αλλάζει σύμφωνα με την ιδεολογία της άρχουσας τάξης. Έχοντας συνεχώς το βλέμμα του γυρισμένο προς τα άνω, ο μικροαστός σχηματίζει μια ζωντανή διάσταση, μια “ψαλίδα” ανάμεσα στην οικονομική του κατάσταση και την ιδεολογία του. Ζει στενεμένα αλλά φροντίζει την “εμφάνισή του “ συχνά έως την γελοιοποίηση. Τρέφεται κακά, αλλά θέλει να είναι καλά ντυμένος. Το υψηλό καπέλο και η βελάδα γίνονται τα υλικά σύμβολα αυτής της αγελαίας χαρακτηριοδομής. Το ντύσιμο είναι το πιο χαρακτηριστικό σημάδι, για να κρίνει κανείς την ομαδική ψυχολογία ενός πληθυσμού. “Το βλέμμα προς τα άνω” πάντως είναι το ειδικό γνώρισμα της δομής του μικροαστού που την ξεχωρίζει από αυτή του βιομηχανικού εργάτη.

Βίλχελμ Ράιχ: Μαζική ψυχολογία του φασισμού

Σχόλια

Ο χρήστης ΚΑΛΥΨΩ είπε…
Χριστος Ανεστη Λαμπρο
και Χρονια πολλα!!!!
Ο χρήστης Λάμπρος Κερεντζής είπε…
Ευχαριστώ καλυψώ Χρονια πολλά,

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Τραγικότητα της Ελληνικής Οικογένειας

Μια Πόρσε στην Εθνική οδό, ή... Μια οικογενειακή κατασκευή του θανάτου

Ο “Μαμάκιας”: Μια δυσλειτουργία του πατρικού ρόλου.