Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

Η Οικογενειακή εξάρτηση








Η εξάρτηση

Η εξάρτηση και η ανεξαρτησία είναι προϊόντα των οικογενειακών σχέσεων, των οικογενειακών δεσμεύσεων. Συνήθως αποφεύγουμε να μιλάμε για εξαρτήσεις παρά μόνο σε σχέση με τα ναρκωτικά. Εμείς θα μιλήσουμε για οικογενειακές εξαρτήσεις που αποτελούν συνήθειες που δομήθηκαν μέσα από την καθημερινή τους επανάληψη. Η επανάληψη είναι είναι απαράβατος όρος για την λειτουργία της εξάρτησης. Κάθε επαναληπτική πράξη εμπεριέχει την προσδοκία της ικανοποίησης, δηλαδή στοχεύει το ίδιο ικανοποιητικό βίωμα που είχε στο παρελθόν. Αυτό το βίωμα δεν έχει σχέση μόνο με μια ατομική, αλλά και με μια συλλογική εμπειρία της οποία το άτομο είναι συμμέτοχος. Ο τρόπος με τον οποίο βιώνονται αυτές οι εμπειρίες, φανερώνει την ποιότητα της εξάρτησης. Πάνω σε αυτή την ποιότητα της εξάρτησης το παιδί, δημιουργεί σιγά, σιγά τον δικό του τρόπο δεσμευτικής ύπαρξης μέσα στην οικογένεια, αλλά και στην μετέπειτα ζωή του, έξω από αυτή.


Το παιδί


Το παιδί, είναι κομμάτι της οικογένειας, δεσμεύει αλλά και δεσμεύεται μέσα σε αυτή. Μπορεί να δεσμευτεί με χιλιάδες τρόπους, αναζητώντας τον έλεγχο των οικογενειακών καταστάσεων, για να απλώσει την ζωή του. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μπορεί να γίνει το ίδιο, ο σημαντικότερος πόλος δέσμευσης μέσα στην οικογένεια και ένας τρόπος υπάρχει για να γίνει αυτό, να τραβήξει την προσοχή επάνω του. Οι αρρώστιες, η σχολική επίδοση, η παραβατικότητα, η χρήση των ναρκωτικών ουσιών αποτελούν τρόπους με τους οποίους το παιδί δυναμώνει τις οικογενειακές αλληλεξαρτήσεις. Μέσα από αυτές τις οικογενειακές αλληλεξαρτήσεις, δημιουργεί τον εσωτερικό χώρο του εαυτού του. Μέσα από αυτές κτίζει την ταυτότητα του, την σταθερότητα της κρίσης του, την αυτοπεποίθηση του, την κοινωνική του στάση.

Για την οικογένεια, η εξάρτηση αποτελεί βασική πυγή ικανοποίησης, και αντιδρά στην προσπάθεια χαλάρωσης των δεσμεύσεων. Με δυσκολία επιτρέπει την αυτονόμηση των μελών της. Έτσι, όταν το άτομο έχει ζήσει σαν εξαρτημένη ύπαρξη αυτό που θα αναζητήσει, όταν βγει από την οικογένεια, είναι η δέσμευση. Προσπαθεί να ικανοποιήσει την στέρηση της δέσμευσης με πρόσωπα και με πράγματα εκτός οικογένειας. Δηλαδή σαν να γίνεται μια προσπάθεια αναβίωσης της εξάρτησης, αλλά με άλλους όρους και από άλλη κοινωνική θέση. Έτσι ενώ προσδοκά να δημιουργήσει καινούργιες σχέσεις μακριά από εξαρτήσεις, χωρίς να το καταλάβει, αναβιώνει καταστάσεις του παρελθόντος. Βλέπουμε ότι οι καινούργιες δεσμεύσεις δημιουργούν καινούργιες μορφές εξαρτήσεων οι οποίες μοιάζουν με τις παλιές, Π. χ. Μπορεί μια γυναίκα να ξεφύγει από ένα δύστροπο πατέρα αλλά τυχαίνει να παντρευτεί με ένα εξίσου δύστροπο άντρα. Επαναλαμβάνει σενάρια που έχει βιώσει παλιά κάνοντας μας να σκεφτούμε, μήπως η δέσμευση είναι εθιστική. Δηλαδή μπορεί να αναζητάτε ξέχωρα από την ικανοποίηση που προσδίδει. 
 
Ο εθισμός είναι η κατάσταση εκείνη όπου ένα άτομο δεν μπορεί να ξεπεράσει ένα αντικείμενο ακόμα και αν αυτό δεν του δίνει καμιά ευχαρίστηση αλλά αντιθέτως του προκαλεί δυσαρέσκεια Ο εθισμός είναι η εγκατάσταση μιας συνήθειας ξέχωρα από την ικανοποίηση την οποία προσδίδει. Σε αυτή την περίπτωση η ικανοποίηση δεν είναι απαραίτητη για να μετατραπεί μια εμπειρία σε εθιστική, και να φθάσει κάποιος στο στάδιο της εξάρτησης. Με τον ίδιο τρόπο, με πέρασμα των χρόνων, οι δεσμευτικές σχέσεις της οικογένειας παύουν να προσδίνουν την παλιά ικανοποίηση, γίνονται εθιστικές. Συνεχίζουν να υφίστανται ακόμα και όταν φαινομενικά δεν χρειάζονται και δεν προσδίδουν κάποια ευχαρίστηση. Έτσι η ύπαρξή τους βάζει εμπόδια στην αυτονόμηση του νέου/νέας.


Η αλλαγή


. Πλήρης ανεξαρτησία δεν υφίσταται. Κανείς δεν είναι ανεξάρτητος, όλοι εξαρτιόμαστε από τα πάντα και ίσως αυτές οι εξαρτήσεις να είναι όλη μας η ζωή. Άρα μιλώντας για ανεξαρτησία στην ουσία μιλάμε για την ρύθμιση των εξαρτήσεων. Εννοούμε την ικανότητα της ρύθμισης των εξαρτήσεων που έχει το κάθε άτομο μέσα στην οικογενειακή ομάδα που ανήκει. Με αυτό τον τρόπο εξαρτημένοι ή ανεξάρτητοι, γίνονται ρυθμιστές των εξαρτήσεων τους. Η ικανότητα ρύθμισης των εξαρτήσεων της οικογένειας φανερώνει την ποιότητα των σχέσεων μέσα σε αυτή. Η ικανότητα ρύθμισης προσδίδει την δυνατότητα ανεξαρτησίας, βοηθώντας τις οικογενειακές δεσμεύσεις να αλλάξουν, να γίνουν πιο “ανεξάρτητες”  
Ο εθισμός, επίσης μπορεί να λειτουργήσει και σαν άρνηση, μιας δυσάρεστης πραγματικότητας την οποία το άτομο δεν μπορεί να αποδεχτεί. Ο εθισμός μπορεί να λειτουργεί και σαν αμυντικός μηχανισμός απέναντι σε ένα απειλητικό περιβάλλον, στο βαθμό που το άτομο, δεν έχει διδαχτεί, άλλο τρόπο λειτουργίας, εκτός από αυτόν που ανανεώνει την εξάρτηση. 
 
Για αυτό η εξάρτηση από την οικογένεια χρειάζεται να αλλάζει μορφή. Μια αλλαγή που επιτρέπει στο νέο μέλος της να χειριστεί τις οικογενειακές σχέσεις με τρόπο ώστε να καθορίσει τις αλληλεξαρτήσεις και να επανακαθορίζει τα όρια του και οι άλλοι να κάνουν το ίδιο, σε κάθε περίοδο της ανάπτυξης του και ανάπτυξής τους.

Εάν δεν επέλθει αυτή η αλλαγή, η παρουσία της οικογένειας θα αποτελέσει στην συνέχεια, ένα αναγκαστικό φορτίο που θα δεσμεύει το παιδί στην αυτονόμηση του, εξαρτώντας το από το παρελθόν παρά από την σχέση του με το μέλλον.

Κερεντζής Λάμπρος

Πίνακας: Antre Chaptal

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Η τοξικομανία γίνεται "αρρώστια" οικογενειακή.






...Η παρουσία της ηρωίνης αλλάζει την συμπεριφορά του κάθε μέλους στην οικογένεια σε τέτοιο βαθμό σαν να φαίνεται ότι όλοι είναι τρελοί. Αυτό που δίνει αυτή την εντύπωση είναι η συν-εξάρτηση της οικογένειας από τον χρήστη να είναι σε τέτοιο βαθμό, όπου κανείς να μην μπορεί να ελέγξει τις καταστάσεις, αλλά και όταν πηγαίνει να τις ελέγξει, βάζοντας όρια, αυτή η στάση να δημιουργεί μια μεγαλύτερη ανασφάλεια. Στην ουσία όπως λέει και μια συγγραφέας “δεν είναι ότι εμείς είμαστε τρελοί αλλά η κατάσταση που ζούμε είναι τρελή”.

Βασικά συναισθήματα που επικρατούν είναι ο θυμός, η ντροπή, η ενοχή, η γενικευμένη ανασφάλεια και ο φόβος. Ο φόβος είναι ίσως το ισχυρότερο συναίσθημα που επικρατεί στην οικογένεια και έχει σχέση με την επαπειλούμενη απουσία του χρήστη καθώς και με το προκαταβολικό πένθος που έχει κατακλείσει την οικογένεια ακόμα και αν ο χρήστης βρίσκεται εν ζωή. Εδώ πρέπει να υπενθυμίσω αυτό που έλεγε ο Γουίλιαμ Μπάροουζ, Αμερικάνος συγγραφέας και χρήστης μέχρι τα εξήντα του χρόνια, “ότι ο χρήστης είναι κάποιος που ζει χωρίς να είναι ζωντανός και κάποιος που έχει πεθάνει χωρίς να είναι νεκρός”.

Αυτά τα λόγια λοιπόν νομίζω ότι ερμηνεύουν αυτό που μπορεί να ζει μια οικογένεια που ένα μέλος της είναι χρήστης ηρωίνης. Ζει κάτω μια κατάσταση ατελείωτου πένθους, με εκνευρισμούς, αντιπαλότητες, συνεχούς εκβιασμούς, εκρήξεις βίας, αλλά και θλίψη, κλάμα, μοναξιά, απογοήτευση και τέλος ενεδρεύει η κατάθληψη.

Το πένθος καταλαμβάνει το μελλοντικό ορίζοντα της οικογένειας με ένα σκοτεινό πέπλο, και με τον ίδιο τρόπο που η ηρωίνη υποχρεώνει τον χρήστη να ζει στο σήμερα, υποχρεώνει και την οικογένεια να μην μπορεί να προγραμματίσει τίποτα για το αύριο. Χρήστης και οικογένεια είναι αιχμάλωτοι στο εδώ και τώρα της ηρωίνης.

Ο φόβος λοιπόν καθορίζει το συναισθηματικό πεδίο της οικογένειας και επανακαθορίζει τους ρόλους και τα δυναμικά ισχύος ανάμεσα στα μέλη της. Ο φόβος της απώλειας, πιο γενικά ο φόβος δεν έχει να κάνει μόνο με το μέλος της οικογένεια που κάνει χρήση αλλά με την οικογένεια την ίδια όπου ο φόβος μπορεί να αποτελεί ένα βασικό χαρακτηριστικό της.

'Έτσι λοιπόν μπορούμε να αναρωτηθούμε με βάση την απώλεια:
Για ποια απώλεια μιλάμε;
Τι σημαίνει αυτή η απώλεια;
Ποια σχέση έχει με τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια;
Ποια σχέση έχει με την δια γενεαλογική ιστορία της οικογένειας;
Ποια σχέση έχει με τον μύθο της οικογένειας;
Ποια σχέση έχει με το κρυφό στην οικογένεια;
και το πένθος, ποια σχέση έχει με όλα τα παραπάνω;

Με αυτό το σκεπτικό θέλουμε να τονίσουμε το γεγονός ότι η παρουσία της χρήσης δεν αποτελεί ένα στοιχείο το οποίο ανάγεται μόνο στην ακόρεστη επιθυμία του χρήστη για την ηρωίνη, αλλά αποτελεί ένα στοιχείο διασύνδεσης με κάτι πιο βαθύ και ουσιαστικό το οποίο έχει σχέση με τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια, καθώς με την ιστορία της , και την εικόνα που έχει για τον εαυτό της.

Η χρήση ηρωίνης έρχεται πολλές φορές να σταμπάρει αυτή την ιστορία και να αμφισβήτηση τον μύθο της οικογένειας Έρχεται να θρυμματίσει την εικόνα της, να χαλάσει την βιτρίνα της οικογενειακής ευημερίας. Έτσι η τοξικομανία δεν είναι απλά μια άρρωστη κατάσταση που αφορά τον χρήστη και την ουσία, αλλά γίνεται μια οικογενειακή αρρώστια η οποία εντάσσεται και αποτελεί κομμάτι της οικογενειακής ιστορίας, έτσι ώστε η χρήση να καθορίζει τα επόμενα στάδια εξέλιξης της............

Κερεντζής Λάμπρος


Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

Ο φόβος και οι φοβίες




Ο φόβος αποτελεί μια φυσιολογική λειτουργία η οποία σκοπό έχει να προφυλάξει το άτομο από επικείμενους κινδύνους. Μπορούμε να πούμε ότι συνδέεται με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και διατήρησης της ζωής. Η έλλειψη φόβου μπορεί να εκθέσει το άτομο σε πολλαπλούς κινδύνους, δηλαδή σε αυτή την περίπτωση έχουμε μια λανθασμένη εκτίμηση της επικινδυνότητας των καταστάσεων. Ενώ αντιθέτως ο υπερβολικός φόβος (φοβίες) εκφράζει μια αντίληψη της επικινδυνότητας των καταστάσεων, πάνω από το φυσιολογικό με αποτέλεσμα να στερεί από το άτομο μια υγιής σχέση με το περιβάλλον του. Και στην μια και στην άλλη πλευρά, ο έλεγχος των καταστάσεων αποτελεί το βασικό κίνητρο αυτών των αντιδράσεων.

Ο φόβος αποτελεί μια ψυχική και οργανική κατάσταση και προκαλεί μια ειδική ψυχική διάθεση. Θεωρητικά κάθε αντικείμενο και κάθε κατάσταση μπορεί να βιωθεί με άγχος από την στιγμή που συνταυτίζεται με μια κατάσταση που προκαλεί ψυχικό, ή σωματικό πόνο. Σύμφωνα με την συμπεριφοριστική θεωρεία, αρκεί ένα άτομο να εκτεθεί μερικές φορές σε μια κατάσταση στρες και φόβου για να δημιουργηθεί φόβος, όχι μόνο για την κατάσταση που βιώνει, άλλα και για κάθε στοιχείο αυτής της κατάστασης, που μπορεί να συναντήσει μεμονωμένα στην ζωή του.

Ο φόβος εκδηλώνεται με διάφορες μορφές σε ψυχολογικό και οργανικό επίπεδο. Σε ψυχολογικό με την εκδήλωση άγχους αγωνίας, πανικού και μια γενική αίσθηση ότι το άτομο απειλείται. Η αντίδραση σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η φυγή, ή η επίθεση. Σε οργανικό αλλά και συμπεριφοριστικό επίπεδο όπου η αντίδραση, εκφράζεται με οργανικά συμτώματα όπως, ιδρώτα, τρέμολο, ζαλάδα, λιγοθυμιά, πάγωμα των άκρων, πόνους στο στομάχι, βάρος στο στήθος, αίσθηση πνιξίματος κ. λ. π.

Έτσι μπορούμε να διαχωρίσουμε τον φόβο σε δύο διαφορετικές μορφές:
Στο “πραγματικό φόβο” ο οποίος μας καταλαμβάνει μπροστά σε ένα πραγματικό κίνδυνο και τον “ψυχολογικό φόβο” του οποίου η έκφρασή του δεν έχει να κάνει με ένα πραγματικό γεγονός. Ο ψυχολογικός φόβος λοιπόν δεν έχει να κάνει με ένα φόβο που απορρέει από μια επικίνδυνη πραγματικότητα, αλλά μια “φανταστική” και εκφράζεται με την ανησυχία, τον άγχος, την νευρικότητα. Σε αυτή την περίπτωση έχουμε να κάνουμε με τις “φοβίες”.

Οι φοβίες εκφράζονται με την ανησυχία μήπως συμβεί κάτι και όχι με το τι έχει συμβεί.
Έχει σχέση με το μέλλον και όχι με το παρόν, σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην βιώνεται το παρόν παρά σαν κάτι επικίνδυνο και ακατανόητο, με την τάση να αποφευχθεί.

Κερεντζής Λάμπρος

http://justcallmeartsy-fartsy.blogspot.gr/2013/06/jean-michel-basquiat.html

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

"Ο δαίμων"




 Η λέξη δαίμων, δηλώνει στα αρχαία ελληνικά, “αυτό το είδος της θεϊκής δύναμης, της τόσο λίγο εξατομικευμένης που ενεργεί με τον πιο ολέθριο τρόποστο κέντρο της ανθρώπινης ζωής παίρνοντας πολλές μορφές,.»1

Ο δαίμων (αρσ. και θηλ.) ήταν, ίσως, η πιο ευσεβής λέξη. Παράγεται από το ρήμα δαίω (: μοιράζω στον καθένα την τύχη του). Αν και συνυπήρχε με τη λέξη θεός, εντούτοις, ο δαίμων αναφερόταν στην απρόσωπη και απροσδιόριστη δύναμη, ενώ ο θεός στην  ανθρωπόμορφη θεϊκή οντότητα. Η έννοια του δαίμονος ισοδυναμούσε με την Μοίρα, την Ειμαρμένη.
 
Ο Πλάτων έλεγε ότι, ο δαίμων μέσα στον άνθρωπο δεν είναι κάτι το ανθρώπινο, διότι δεν έχει μόνο ανθρώπινα στοιχεία, και ούτε κάτι το θεϊκό, διότι δεν έχει μόνο θεϊκά στοιχεία, είναι κάτι ανάμεσα στα δύο.  Ο Πλάτων μίλησε για τον έρωτα σαν δαίμονα. Για τον Πλάτωνα ο έρωτας είναι ο δαίμονας του ανθρώπου. 
Για να επιτευχθεί η πληρότητα πρέπει να βρεθεί ο έρωτας. Ο έρωτας είναι ο δαίμων της αφθονίας και της στέρησης. 

Στον Ηράκλειτο, αυτές τις δύο αντίθετες καταστάσεις, καταλαμβάνουν η γνώσης και η άγνοια. Ο Ηράκλειτος θεωρεί ότι ο εαυτός αποτελεί τον δαίμονα του ανθρώπου. Όπου ο εαυτός εμπεριέχει την γνώση από την μια μεριά και την άγνοια από την άλλη. Την γνώση και την άγνοια αυτού ακριβώς του εαυτού του.

 Σύμφωνα με τον Ηράκλειτο για να φθάσει το άτομο στην πληρότητα πρέπει να αναζητηθεί ο εαυτός, δηλαδή η συνειδητή ύπαρξη...



.

1 Ζαν-Πιέρ Βερνάντ – Πιέρ Βιντάλ Ναγκέτ «Μύθος και τραγωδία στην αρχαία Ελλάδα τόμος1 

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Η Παραμέληση ανηλίκων



Σε αυτήν την ενότητα θα μάθουμε για την παραμέληση, θα αναλύσουμε αυτήν τη μορφή κακοποίησης, θα ερευνήσουμε τις αιτίες, τους υπεύθυνους, τα αποτελέσματα, θα βρούμε που συνιστάται και τους χώρους στους οποίους γίνεται. «Παραμέληση λοιπόν, ορίζεται η αποτυχία από τους νομικά υπεύθυνους να παρέχουν τα απαραίτητα για τη φροντίδα και το «καλώς έχει» του παιδιού.»36

 «H παραμέληση συνίσταται από τη σωματική κακοποίηση που χαρακτηρίζεται από την έλλειψη τροφής, ένδυσης, στέγης, καθαριότητας και υγιεινής, επιτήρησης, καθώς και από την εκπαιδευτική που περιλαμβάνει την απουσίαεκπαιδευτικού πλαισίου. Επίσης, αποτελείται από την συναισθηματική παραμέληση που εκφράζεται όταν το παιδί γίνεται μάρτυρας οικογενειακής βίας ή όταν οι γονείς / κηδεμόνες του το αγνοούν, αλλά και όταν το υποτιμούν, το απορρίπτουν, δεν του δείχνουν στοργή, το απομονώνουν, το τρομοκρατούν ή το εξωθούν σε εγκληματικές ή ταπεινωτικές συμπεριφορές. Όπως επίσης και στην ιατρική παραμέληση που γίνεται όταν οι γονείς / κηδεμόνες δεν παρέχουν στο παιδί την απαραίτητη ιατρική βοήθεια, με κίνδυνο αυτό να ασθενήσει, να παρουσιάσει σοβαρά προβλήματα υγείας ή ακόμα και να πεθάνει.»

Ένα παιδί που παραμελείται από τους γονείς / κηδεμόνες του παρουσιάζει τις ακόλουθες κύριες ενδείξεις. Είναι η έλλειψη αύξησης βάρους, η κούραση, η μανιώδης όρεξη, η κλοπή φαγητού, συνήθως βρίσκεται μόνο του, ακόμα και νυχτερινές ώρες, η εξωτερική του εμφάνιση είναι ατημέλητη και η σωματική του υγιεινή κακή, ενδεχομένως πάσχει από χρόνια προβλήματα υγείας, τα οποία όμως δεν αντιμετωπίζονται, και επιδεικνύει προβλήματα συμπεριφοράς, αντικοινωνικές τάσεις, καθώς και δυσκολίες παρακολούθησης στο σχολείο.

Αυτό το είδος κακοποίησης παρατηρείται συνήθως σε μονογονεϊκές οικογένειες, οικογένειες με πολύ νέους γονείς ή με πολλά παιδιά στην εφηβεία, με γονείς άνεργους ή χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, χρήστες ουσιών, με προβλήματα ψυχικής υγείας ή συναισθηματικά προβλήματα (χαμηλή αυτοεκτίμηση, γονείς που είχαν οι ίδιοι κακή σχέση με τους δικούς τους γονείς, κ.τ.λ.). »37
«Συνήθως, η παραμέληση εμφανίζεται μαζί με άλλες μορφές κακοποίησης. Είναι πανανθρώπινα αναγνωρισμένη η πρωτογενής ανάγκη ενός παιδιού να γνωρίζει ότι υπάρχει τουλάχιστον ένας ενήλικας ο οποίος είναι δίπλα του, διαθέσιμος να προσφέρει αγάπη, στήριξη και καθοδήγηση.»38
«Για την αντιμετώπιση της παραμέλησης απαιτείται εκπαίδευση των γονέων ως προς τη σωστή διαχείριση του ρόλου τους, αλλά και υποστήριξη από την πολιτεία που θα βασίζεται στην κοινωνική πολιτική.»39

σημειώσεις:
36 http://www.nsalteris.gr/periexomenamenou/diaxeirisisxolikis_taxis/bourdas.pdf

37 http://www.echild.
gr/content/%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE-
%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7

38http://www.nsalteris.gr/periexomenamenou/diaxeirisisxolikis_taxis/bourdas.pdf

39 http://www.echild.
gr/content/%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE-
%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7

Πηγή:
1ο ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΡΑΦΗΝΑΣ

Εργασία στο αντικείμενο διδασκαλίας
“Τα Δικαιώματα του Παιδιού”
με θέμα
«Παιδική Κακοποίηση και ΜΜΕ.»
των
Ελένη Βλάχου
Στέλλα Βλάχου
Χρυσόφη Κατσάμπουλα
Εφραιμία Χατζηκυριάκου
Διδάσκων
Γιώργος Καρράς


φωτο:526 × 324 - site-image.eu

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Το παιδί διαμορφώνεται... διαμορφώνοντας





Η οικογενειακή σχέση είναι μια παιδαγωγική σχέση. Μέχρι τώρα πιστεύαμε ότι οι γονείς διαπαιδαγωγούν το παιδί, όμως διαπιστώνουμε συνεχώς ότι, με τον τρόπο του, το παιδί “διαπαιδαγωγεί” και αυτό τους γονείς του, με την έννοια ότι τους επηρεάζει και καθορίζει τις αντιδράσεις τους, τόσο στην σχέση μαζί του, όσο και στις μεταξύ τους σχέσεις. 
 
Από την πρώτη στιγμή του ερχομού του στην ζωή, το παιδί επηρεάζει το οικογενειακό περιβάλλον και το διαμορφώνει στην αρχή, απλά με την παρουσία του, στην συνέχεια με τις αντιδράσεις του.'Αυτό εκφράζεται και από τις δυσκολίες στη συνεργασία των γονιών η οποία δοκιμάζεται με την παρουσία του παιδιού. 
 
Η σχέση του παιδιού με το περιβάλλον του είναι μια αμφίδρομη σχέση, δηλαδή μια σχέση κατά την οποία, τόσο το παιδί όσο και το οικογενειακό περιβάλλον επηρεάζουν και επηρεάζονται το ένα από το άλλο. Έτσι το παιδί αν και είναι προϊόν του περιβάλλοντος, συγχρόνως είναι και ο συν διαμορφωτής αυτού του περιβάλλοντος. 
 
Δηλαδή το παιδί διαμορφώνεται, από το οικογενειακό περιβάλλον, διαμορφώνοντας το!!

Αρκεί να του το επιτρέψουμε!!

Κερεντζής Λάμπρος

πίνακας  340 × 270 - etsy.com

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

«Εφηβεία και Οικογένεια» Βιωματικό σεμινάριο Γονέων



Με στόχο, οι γονείς, να κατανοήσουν καλύτερα τον μηχανισμό και την λειτουργία των οικογενειακών σχέσεων, προτείνουμε ένα βιωματικό σεμινάριο γονέων με θέμα “Εφηβεία και Οικογένεια”.

Θεωρούμε ότι η καθημερινότητα των σχέσεων μέσα στην οικογένεια αποτελεί το βασικό εργαστήρι ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης των παιδιών καθώς και των γονέων.

Απευθυνόμαστε στους γονείς των οποίων τα παιδιά βρίσκονται στο προεφηβικό και εφηβικό στάδιο ανάπτυξης. Θεωρούμε αυτές τις περιόδους σημαντικές γιατί είναι πέρασμα από την εξάρτηση στην ανεξαρτησία, γιατί είναι πέρασμα από την οικογένεια στον κόσμο. Σε αυτές τις περιόδους η τάση αυτονόμησης του παιδιού εκφράζεται με διαφορετικό τρόπο, είτε μέσω συγκρούσεων, είτε μέσω υποταγής . 
 
Στοχεύουμε λοιπόν στις διάφορες μορφές που μπορεί να πάρει η σχέση γονέων - εφήβων, και στην προσπάθεια το παιδιού να αυτονομηθεί. Οι τάσεις αυτονόμησης στην οικογένεια δεν έχουν σχέση μόνο με καταστάσεις, αλλά και με συναισθήματα, και αυτά θα “δουλέψουμε” σε αυτό το σεμινάριο.

Θεωρούμε σαν βοήθεια του γονέα προς το παιδί του, τόσο την ψυχολογική όσο και την κοινωνική στήριξη με τρόπο ώστε η αυτή βοήθεια να γίνει εφόδιο για την αυτονόμηση του.


Στην διάρκεια, αυτών των συναντήσεων:
Θα έχουμε την ευκαιρία, μεταξύ άλλων να συζητήσουμε
α)Την σημαντικότητα του ρόλου του γονέα
β) Τις δυσκολίες που συναντά.
γ) Τα μέσα τα οποία υιοθετεί προκειμένου να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις του ρόλου του.
Θα έχουμε την ευκαιρία να επικοινωνήσουμε την εμπειρία μας, κάτω από συνθήκες που θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα την σχέση με τα παιδιά μας. 
 
Η θεματολογία των συναντήσεων στοχεύει επίσης, να πάρουμε απαντήσεις, σε βασικές θέματα όπως είναι η σεξουαλικότητα, η επιθετικότητα, η ανυπακοή η αδιαφορία, οι εθισμοί, η κατάθλιψη, και εν γένει η προβληματική επικοινωνία μέσα στην οικογένεια.
Θα μιλήσουμε, αλλά και θα βιώσουμε τους φόβους, τις προσδοκίες, και την θέση που καταλαμβάνουν αυτά τα συναισθήματα στην σχέση γονέα – παιδιού, καθώς και στην σχέση των γονέων μεταξύ τους.

Πρόκειται για μια κλειστή ομάδα.
Απευθύνεται σε γονείς και των δύο φύλων των οποίων τα παιδιά είναι 12-18 χρονών

Ο Κύκλος των συναντήσεων θα είναι διάρκειας έξη μηνών.
Από 10 Ιανουαρίου έως 10 Ιουνίου 2015
Μια φορά κάθε δεκαπέντε ημέρες, για δύο ώρες.
Σύνολο 12 συνεδρίες

Χώρος συνάντησης
Όθωνος 4 Μαρούσι
(πλησίον σταθμού ΗΣΑΠ)
Τιμή συμμετοχής 20 ευρώ την συνεδρία 40 ευρώ τον μήνα
τηλ. για συμμετοχή 6937165876
Η ομάδα θα αποτελείται από περιορισμένο αριθμό μελών (10)